به سمت آشپزخانه میروم تا لیوانی آب بخورم
سارا و ارسلان پشت کانتر جای گرفتهاند و درحال خوردن صبحانه هستن و خبری از بهراد نیست
با ورودم به آشپزخانه ارسلان متعجب نگاهم میکند و سارا میگوید
سارا_آمادهای؟بریم؟
از آب سرد کن لیوانی آب میریزم و درحالی که آنرا به لبهایم نزدیک میکنم جواب میدهم
_آمادم بریم
سارا از جایش کشیده میشود و کیفش را از روی صنقلبی کناریاش برمیدارد
ارسلان متعجب میپرسد
ارسلان_کجا میرید؟
سارا درحالی که کیفش را بر روی دوشش میاندازد جواب میدهد
سارا_آتوسا حالش خوب نبود میریم آزمایشگاه یه چکاب بده
ارسلان نگاهش را به سمت من میکشاند و با لحنی مضطرب میپرسد
ارسلان_خوبی الان؟
دلواپسی هایش را بد جور دوست دارم
برایم قلبنشین است ولی از ساختگی بودنش میترسم
کوتاه و با آوایی آرام جواب میدهم
_خوبم
از جایش بلند میشود و کتش را از روی پشتی صنقلبی برمیدارد
ارسلان_میرسونمتون
سارا درحالی که دست مرا به سمت در میکشید جواب اورا داد
سارا_نمیخواد تو برو به کارت برس ما خودمون میریم
درحال پوشیدن کفش هایمان هستیم که پشت سرمان میآید
ارسلان_حداقل ماشین ببر……….اینجوری خیالم راحت تره
سارا کمر صاف میکند و سوئیچ را از او میگیرد
سارا_دمت گرم
تبسمی که بیشباهت با پوزخند نیست میزند و میگوید
ارسلان_مراقب خودتون باشید
سارا_باشه…….فعلا
همجاده هم وارد آسانسور میشویم
سارا دکمه پارکینگ را میفشارد و در بسته میشود
حال خود را درک نمیکنم
احساس عجیبی دارم
کف دستانم به عرق نشسته و به شدت استرس دارم
با ایستادن آسانسور تکانی به پاهای خشک شدهام میدهم و پشتسر سارا از آن خارج میشوم
اگر واقعا بچهای درکار باشد مادر خوبی برایش نمیشوم
اصلا این دنیای نامرد چه جذابیتی دارد که پای یک کودک بیگناه را به آن باز کنیم؟
آن بچه چه چیزی در این جهان دارد به جز یک مادر صیغهای که حتی مدت وقت صیغه را هم نمیداند و هرلحظه منتظر این است که پدرش اورا بیرون بیاندازد و یک پدر نامرد که اصلا خوش اخلاق نیست
این زندگی نصفه و نیمه اصلا آمادگی حضور اورا ندارد
آنقدر در افکار خود غرق هستم که نمیدانم کی سوار بر بیامو مشکی ارسلان میشویم و حتی کی به آزمایشگاه میرسیم
با قرار گحرکت کردن کف دست سارا بر روی بازویم حواسم جمع میشود و نگاه خشکشدهام را به چهره نگرانش میدوزم
سارا_پیاده نمیشی؟رسیدیم
بی حرف و بیرمق در را باز میکنم و پیاده میشوم
سارا هم هممسیر من پیاده میشود و ماشین را دور میزند
روبهرویم میایستد و دستان سردم را در کف دست میگیرد
سارا_آتوسا…………اصلا مضطرب نباش……….همهچیز اونجوری میشه که تو میخوای………حتی……….حتی اگه نخوای نگهش داری
بغض به گلویم چنگ میزند و بیحرف فقط سر تکان میدهم
کف دست در دست هم وارد آزمایشگاه میشویم
گویی مسئول آزمایشگاه سارا را میشناسد که خیلی بهسرعت اسمم را صوت میزنند
نگاهی به سارا میاندازم که پلک هایش را به معنای تایید بر روی هم میفشارد
کیفم را کنار او بر روی صنقلبی میگذارم و وارد اتاق آزمایشگاه میشوم
بر روی صنقلبی مینشینم و آستین کف دست راستم را بالا میدهم
پرستار وارد میشود
چیزی نمیگوید و بازوبند را به دور بازیم میبندد
رگم را به آسانی پیدا میکند
سرنگ را که به دستم نزدیک میکند نگاهانم را محکم میبندم
از کودکی هم از دیدن خون میهراسیدم و حالا هم قطعا با دیدن خون دچار سرگیجه میشوم
تیزی سوزن که در پوستم فرو میرود آرام ناله میکنم
_آی
پرستار_تموم شد
چشمانم را ملایم باز میکنم
نگاهم که به خون داخل لوله آزمایشگاه میافتد چشمانم را مجدد میبندم
پنبهای که پرستار بر روی دستم گذاشته است را کمی فشار میدهم
پرستار_از آمپول میترسی؟
نگاهی به نیمرخش که تبسم بر لب دارد میاندازم
_از خون میترسم
♥︎انرژیهاتون افتادهها😉😉😜😜
نظرتون تا اینجای رمان چیه؟♥︎
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن