«آوای خندههایش را ذخیره کردم »
دو روزگار است به شرکت نیامده و وقتی زنگ زده و برای نامهای امضایش را تمایل داشتهام گفته که مشغول پروژهی بزرگی است و فعلا به شرکت نخواهد وارد شد.
حس کردهام منظورش از پروژهی بزرگ همان قضیه راجع به مهمانی است و جویا شدم
_همون که گفتین بودجه بزرگی میخواد؟
_آره، دارم حلش میکنم
امروز ظهر رسیده و مدام تلفنی صحبت میکند. با کسانی قرار میگذارد و از فروش یک قطعه زمین حرف میزند. وقتی بالاخره قطع کرده و پشت میزش مینشیند رو به من میگوید
_میخوام یک مقدار شمش طلا وارد کشور کنم. با این کار توجه اون بالاییها بهم جلب میشه و میتونیم دعوتنامههایی رو که میخوایم بگیریم
_یعنی دعوت شدن به اون مهمونی اینقدر سخته؟
_آره. کسانی رو که بهشون اطمینان دارن و کسانی رو که میتونن ازشون بهره ببرن دعوت میکنن. اگه بدونن ما پول داریم به عنوان طعمه دعوتمون میکنن
_خطرناک نیست براتون؟
_اونشامگاه نه. اونشب سعی خواهند کرد باهامون بهشدت خوب باشن، نقشههاشون رو بعدا شروع میکنن که اونم من حواسم هست
_کی معلوم میشه دعوت میشیم یا نه؟
_تقریبا تا ده روزگار دیگه. البته اگه بتونم شمشها رو با موفقیت رد کنم
مضطربش میشوم و میگویم
_اگه بسیار خطر داره براتون و ممکنه دستگیر بشین انجامش ندین
_همهی خطرها با پول رفع میشه. فقط باید زیاد خرج کنم
بلند شده چرخی مقابل پنجره میزند و میگوید
_اون پولهای سیاهی که نمیخواستی خرج گلنار کنم، همشو برای این کار خرج کردم
دلواپس نگاهش میکنم و میگویم
_مواظب باشید. در ضمن هژار هم حتما باشه
_هستم نترس. این کار پرستیژ کاریم رو بسیار بالا میبره و به خرجش میارزه
هفتهی بعدی را عماد مضطرب و گراهی شدار است و من نگران. نمیدانم تصمیم دیوانهواری که گرفتهام درست است یا جز خودم به عماد هم ضربه خواهد زد. شب و روز فکر میکنم و از استرس ۶ کیلو لاغر شدهام.
بالاخره یک روزگار عصر که در خونه هستم عماد بدون اطلاع قبلی در زده و بالا میآید. بلوز شلوار راحتی طرح دختر توت فرنگی پوشیدهام و فرصت عوض کردنشان را ندارم. جلوی پاگرد واحدم که میایستد چشمانش برق میزند و توی کف دستش پاکتهایی را تکان میدهد. ذوقزده میگویم
_دعوتنامه؟
_یسسس
آرام میگویم
_شمشها رو وارد کردین؟
_تمیز و بدون دردسر
وارد منزل میشود و روی مبل مینشیند. روی مبل کناریاش مینشینم و کارتها را از کف دستش میگیرم. سبز و نقرهای است و بسیار لاکچری. از هر کدام زنجیری آویزان است که نوکش دو گل سرخ نقرهای به هم گره خورده. زنجیر را که باز میکنم کارت هم باز میشود و اسم عماد حک شده. دو کارت دیگر هم هست که برای من و هژار است. خرسند به عماد نگاه میکنم و او خیره به من و استایل فوق خواستنیم است.
_ببخشید وقت نشد لباس مناسب بپوشم
_دختر توتفرنگی
از اینکه این شخصیت کارتونی را میشناسد تعجب میکنم و میگویم
_فکر نمیکردم اهل کارتون باشین
_نیستم، تصادفی آشنا شدم
کل شب نگاهش شرور است و نمیدانم از شادی موفقیتش است یا از اینکه مرا با لباس خانگی غافلگیر کرده.
کف دستهایم را به هم قفل میکنم و میگویم
_پس به فکر لباس باشم
_لباس و جواهر
_هوووم، این مورد یادم نبود، یه سرویس بقلب باید بخرم
میخواهد برود که میگویم
_حالا که تا اینجا اومدین بمونین به افتخار این موفقیت یه شام بخوریم
_باشه، به شرطی که لباستو عوض نکنی
خجالتزده میخندم و میگویم
_باشه
یقهاش کمی باز است اما او مرا در وان با دکمههای کاملا باز متوجه شده است. هر چند که دو طرف بلوزم را گرفته بودم و چندان چیزی نمتوجه شد ولی به هر حال متوجه شده محسوب میشود.
_چی پختی؟
_ماکارونی
بلند شده کاپشن تو کرکی سبز باکلاسش را درمیآورد و روی مبل میاندازد. پیرهن چهارمنزل پشمی هدیه مرا از زیر پوشیده و زیر آن هم یک تیشرت سفید برند Supreme به تن دارد. لعنتی خوش لباس.
یک اتاق بزرگ برای لباسها و کفشهایش دارد که دورتادور کمدکشی و رگالکشی شده است و مثل بوتیک است. و حالا همین آدم به من میگوید با بلوز شلوار راحتی که از حراجی تجریش خریدهام مقابلش بنشنیم و عوض نکنم. البته برای منی که حتی یک لباس اصل و برند هم ندارم و فیک میپوشم مهم نیست. مهم این است که بلد باشی لباسهایی را که داری، خوب و مناسب بپوشی و من همیشگی خوشتیپ و خوشاستایل بودهام.
دنبالم به آشپزخانه میآید و توی قابلمه سرک میکشد. بهشدت نزدیک به من توقف کرده و بوی عطرش را که مهمان آشپزخانهام شده نفس میکشم.
غذا میخوریم و تا ساعت ۱ شامگاه در خانهام میماند. زنگی به سولین میزنیم و حالشان را میپرسیم اما عماد سفارش کرده راجع به مهمانی حرفی به او نزنم. میوه و قهوه میخوریم و کمی از کلهگندههای آن مهمانی میپرسم. میگوید اسم تاجر کودک ایرج فربُد است و اسم آن پیرمرد تاجر دختر هم پرویزی است. هر دو با بادیگاردهایشان میگردند و هر کسی نمیتواند نزدیکشان شود. اطلاعاتی که لازم دارم را گراهی شدهام و باقی شامگاه را از موضوعات خوشایند و دوستی عماد و سولین حرف میزنیم. چند ساعتی که ساده و صمیمی گذشت و من آوای خندههای این مرد را بین دیوارهای منزلی کوچکم ذخیره کردم.
********
ده روزگار مانده به نوروز، به بانک مراجعه کرده و کل پساندازم را برای خرید مهمانی برداشتهام. میخواهم به قدری دیدهگیر باشم تا نگاه شیطان بزرگ را بگیرم و بتوانم کنارش باشم. و اگر نتوانستم آن شامگاه به او نزدیک شوم، لااقل توجهش را برای دیدارهای بعدی جلب کنم.
بعد از بانک مسیری مرکز خریدی در الهیه میشوم. آنجا میتوانم لباس و کفشی از برندهای لاکچری مورد نظرم بخرم. به درسا چیزی از این مهمانی نبیان کردهام زیرا بیش از اندازه توجهش جلب میشود و سین جیمم میکند.
در فروشگاه برند دیور چیزی که میخواهم را پیدا میکنم. یک پیمسیرن مشکی کشیده، بدون آستین و یقه خشتی باز. دوخت اعلایش نشان اصالتش است و داد میزند که لباسی از کریستین دیور است. باید بپوشمش تا ببینم روی تنم آن جلوهای که میخواهم را دارد یا نه. دختر مسئول، لباس را حمل، و سمت اتاق پرو جادهنماییام میکند. کفش پاشنه قد بلندی هم میدهد تا بپوشم و دامن لباس زیر پایم نماند. موهایم را سفت بالای سرم گوجهای میبندم تا مزاحم لباس نباشد و بعد لباس گرانقیمتی را که ابداً فکرش را هم نمیکردم که روزگاری بپوشم، تنم میکنم. از آن دختر میخواهم بیاید و زیپ لباس را بکشد و وقتی نگاه هر دویمان به لباس روی تنم میافتد چند ثانیه هنگ میکنیم. دختر مرا نگاه میکند، من لباس را. محشر است و دقیقا همان چیزیست که میمیل داشتم. به قدری تنگ است و به بدنم چسبیده که نفس کشیدنم را کمی سخت کرده. ولی طرز دوختش طوری است که اندامم را چند برابر جذابتر نشان میدهد.
_به جرات میگم که شما قشنگترین مشتری ما تا به امروزگار هستین
او را فراموش کردهام و مثل عماد روباهگونه خودم را تماشا میکنم و با فکرهای درون سرم همه چیز را تطبیق میدهم.
با تبسمی تشکر کرده و کفش مناسب لباس میخواهم.
هر چند لباس به قدری کشیده است که کفش دیده نخواهد شد.
کفش استیلتوی شیکی را که میآورد میپوشم.
_با آرایش و موی شینیون چی میشید شما. تا به حال از هیچ مشتریمون تعریف نکردما
میخندد و میدانم در این فروشگاههای لاکچری اکثرا همه از دماغ فیل افتادهاند و راست میگوید که قبلا از کسی تعریف نکرده.
_ممنون. لطفا اینا رو بستهبندی کنین برام
توجهی به قیمت غیرقابل باورشان نمیکنم زیرا پول، مقابل هدفی که دارم معنی ندارد. پرداخت کرده و از فروشگاه خارج میشوم.
********
« همه را گریه میکنم »
سه روزگار تا عید مانده و شرکت از امروز تعطیل میشود. به عماد بیان کردهام تعطیلات نوروزگار را میخواهم برای خرید به وان بروم و در خونهی زِلیحا بمانم. تعجب کرده اما حرفی هم نزده.
_چند روزگار میمونی؟ چیزی تا مهمونی نمونده
_دو روزگار مونده برمیگردم. شایدم زودتر
وان در تعطیلات نوروزگار حسابی شلوغ است و ایرانیهای زیادی برای خرید و یا کنسرت و تفریح آنجا میروند. این روزگارها استرس شمتوجه شدی دارم و قرص ساکتبخش استفاده میکنم. موقع خروج از آینه خودم را که میبینم، نحیف شدهام. غمگینم، اما شعلهای در نگاهانم هست که به جلو میراندم.
زلیحا از مشاهده کردنم خوشحال میشود و من در طول پرواز با استفاده از اپی که نصب کردهام بعضی جملات ترکی استانباما را حفظ کردهام. میتوانم چند جمله با او حرف بزنم و وقتی جوابش را به ترکی میگویم ذوقزده بغلم میکند. شوهرش مرد ساکت و خوبی است و به گرمی از من استقبال میکنند. سراغ عماد را میگیرند و میگویم تنها رسیدهام و نمیدانم برنامهی او برای نوروز چیست. اورهان کمی فارسی بلد است ولی با زلیحا وابسته به اپ صحبت میکنم. اتاق عماد را در طبقهی بالا به من دادهاند و از اینکه در آن تخت خواهم خوابید ذوق میکنم. تختی که اامان و شاید آخرین همآغوشی عمر من در آن اتفاق افتاده است.
در اتاق جابجا میشوم و سوغاتیهایی که از تهران برایشان آوردهام را از ساکم بیرون میآورم. زلیحا بالا میآید و حرفهایی که بار قبل نتوانسته بود به من بزند را میگوید. از گوش دادن اینکه عاشق شده من عروس عماد باشم گونههایم گل میاندازند. رویای زیبا و محالی که واقع شدنش قسمت من نبود. برای سوغاتیها کلی تشکر میکند و وقتی میرود روی تخت عماد دراز میکشم. قلبم میخواهد عطرش هنوز روی ملحفهها باشد، امیدوار بو میکشم ولی بوی شوینده میدهد.
همیشگی وقتی به مکانی که آنجا اتفاق خاصی برایمان افتاده برمیگردیم، چه خوب چه بد، حال و هوای آن اتفاق دوباره زنده میشود. مدتی قبل همینجا، عماد بغلم کرده و کف دستهای گرمش روی پشتم چفت شده بود. یاد آغوشش اشک به دیدههایم میآورد.
این روزگارها بار سنگینی روی شانههای نحیفم حمل میکنم و همین تلنگر کافیست تا ببارم. صورتم را در بالش فرو میکنم و هق میزنم. نداشتنِ عماد را، حسرتش را، اتفاقاتی که در چند روز آینده ممکن است سرم بیاید را، همه را گریه میکنم.
بعد از حدود یک ساعت کمی سبک شدهام و کف دست و صورتم را شسته پایین میروم. کنار بخاریای که هنوز جمع نشده و همانجا با عماد شامگاهی را صبح کردهام، با زلیحا مینشینم. این خونه پر از عماد است! شاید نباید اینجا میرسیدم اما چارهی دیگری جز اینجا نداشتم.
صبح هممسیر زلیحا به مرغ و خروسها سر میزنم و تخممرغهای گرم را جمع میکنیم. قرار است زلیحا با کرهی محلی نیمرو درست کند و با نان تازهای که آیسل، زن همسایه میآورد بخوریم. همسایهها اینجا مرا میشناسند و دوستم دارند. من کلا با آدمهای بیشیلهپیله مثل روستاییها و آدمهای ساده بیشتر اخت میشوم.
صبحانه را با لذت میخورم و زلیحا میگوید جای عماد بِی خالی است. دلم برای عماد بِی پر میکشد و نمیدانم چرا مدام در ذهنم او را در ویلای شمال با یکی از آن زنان سکسی تصور میکنم. لبم را میگزم و زلیحا میگوید
_Çok zayıflamışsin güzelim, niye?
کلمه را در اپ سرچ میکنم و میفهمم که دلیل نحیف شدنم را میپرسد. خندهای ساختگی به لبم میچسبانم و میگویم
_رژیم
اما ناراحت نگاهم میکند و میگوید
_Belki de aşk
(شاید هم محبت)
میگویم
_Belki de aşk ve korku
(شاید هم عاشقی و ترس)
قبل از اینکه اورهان بیرون برود از او میخواهم که مرا به صحرا ببرد و کمی تیراندازی کنم. قبول میکند و بین جاده میگویم که برای این زحمتش هزینهای پرداخت خواهم کرد. مخالفت میکند اما اصرار میکنم و مبلغ زیادی که انتظارش را ندارد به زور در کف دستش میگذارم.
_چند روزگاری که اینجام میخوام بهت زحمت بدم. یکبار که نیست. قبول کن تا منم راحت باشم
خجالتزده قبول میکند و اسلحهاش را میگیرم و نگاهی میکنم. جای عماد خالی است.
دو ساعتی در صحرا میمانیم و وقتی به خونه برمیگردیم تمام سطلها سوراخ است. اورهان میگوید تیراندازی انگار در خون من است و من میگویم که عماد معتقد است من کُردم.
مردم وان هم کُرد هستند و اورهان با شوق میگوید
_بژی کوردیستان
« نگاههای شرور »
اولین شامگاه را در تخت عماد میگذرانم و صبح در حالیکه لحافش را بغل کردهام بیدار میشوم. با اینکه به مرد این خونه اعتماد دارم اما چون با تاپ و شورتک خوابیدهام در را قفل کردهام که راحت باشم.
لحاف را در آغوشم بیشتر مچاله کرده و خوابالود برمیگردم ساعت دیواری را نگاه کنم که روی کاناپهی مقابلم عماد را میبینم! دارد مرا نگاه میکند!
نیمخیز میشوم و چشمهایم را میمالم. باز هم توهم زدهام؟ فکر میکنم شاید هم دارم خواب میبینم که با آن آوای بمش میگوید
_کور شدی نمال چشماتو
جیغی میکشم و خودش است. رسیده اینجا. تکانی میخورد و میگوید
_هیس! جیغ نزن حالا فکر میکنن چیکارت کردم
روی تخت صاف مینشینم و میگویم
_اینجا چیکار میکنین شماااا؟ اندیشیدم دارم خواب میبینم
نگاههایش شرور میشود و میگوید
_زیاد خواب منو میبینی؟
نگاهم به در میافتد و تعجب زده میگویم
_درو قفل کرده بودم
کلید را در کف دستش تکان داده میگوید
_من کلید دارم. چون توی این اتاق جنس مخفی میکنم
پوفی میکشم و میخواهم از تخت پایین بیایم که میگوید
_راستی ببخشید که لخت هستی و دیدمت
تازه یاد وضعیتم میافتم و هینی کشیده لحاف را روی تنم میکشم. موذیانه میخندد و میگوید
_دیگه دیره. دیده و دلم روشن شد
_آقای شاکریان! خیلی بیتربیتین، نباید میاومدین توی اتاق
قد بلند میخندد و میگوید
_خیلی مسرورم که اومدم. در ضمن دیگه وقتشه بهم بگی عماد. بهشدت بیتربیتی عماد
ادای مرا درمیآورد و دلم میخواهد بپرم رویش و گازش بگیرم. اما حیف که نمیشود.
به یاد روزگاری که اضافه کرد “فقط باید آقای شاکریان خطابم کنی” بدجنستر از خودش میگویم
_هیچوقت اسم کوچیکتون رو آوا نمیزنم، هیچوقت
در حالیکه لبخند کجی به لب دارد و از اتاق خارج میشود میگوید
_زود بیا گشنمه
هنوز رسیدنش را باور نکردهام و منگم. قلبم برایش ضعف میرود و از پشت عاشقانه به قد و بالایش نگاه میکنم که برگشته میگوید
_تو رو قرار نیست بخورما، صبحونه منظورمه
لحاف را به صورتم میچسبانم و میگویم
_بسه برید، به قدر کافی خجالتم دادین
صوتی خندهاش که در راه پله پیچیده زیباترین موسیقی جهان نیست؟ هست… هست.
******
«برق دیدهان سیاهش جان من است»
عماد که وارد شده انگار تازه فصل بهار به وان رسیده. دنبالم آمده و بهار به دل من هم رسیده. نمیگوید به خاطر من وارد شده، دستم را نمیگیرد، اما همینکه هم من هم زلیحا میدانیم چون من اینجا هستم آمده و عماد در روزگارهای عید کاری در وان ندارد، برای شیدا شدن دلم کافیست.
کل روزگار در شهر میگردیم و به کنسرت خوانندهای که نمیشناسیمش و آوای افتضاحی هم دارد میرویم. ولی بسیار خوش میگذرد و کلی میخندیم و میرقصیم. دلم به حال ایرانیهایی که از مهد تمدن تاریخ و میراث روشنفکری چون کوروش قد بلند شده و به یک شهر بیگانهی مرزی و روستاطور، برای یک جرعه آزادی و تفریح پناه آوردهاند، میسوزد.
پالتوی سفید نازکی که مناسب هوای اوایل فروردین است از برند زارا برای راهی شدن به مهمانی میخرم. گرانقیمت و دلرباست و عماد میگوید امیدوار است پرویزی مرا ندزدد.
شامگاه خسته و کوفته به خانه برمیگردیم و سر اینکه چه کسی در اتاق طبقهی بالا بخوابد بحث میکنیم.
او میگوید اتاق برای اوست و من میگویم من زودتر رسیدهام و برای من است. میتوانیم هر دو در اتاق بالا بخوابیم، یکی روی تخت و دیگری روی زمین. ولی شاید زلیحا و اورهان فکر بد بکنند.
_پایهای هردومون مثل اون شامگاه همینجا کنار بخاری، جلوی نگاه صابخونه بخوابیم؟
قلبم نمیخواهد از او جدا شوم، حتی برای خواب. و این بهترین فکر است.
_پایهم
دو تشک و دو پتو از کمد زلیحا که صوتی خر و پف خودش و شوهرش قد بلند است، برمیداریم و کنار بخاری با کمی فاصله میاندازیم.
سر روی بالشت گذاشته و به پهلو، سوی هم خوابیدهایم. برق دیدهان سیاهش جانِ من است. نگاهم میکند و کف دستش را دراز کرده گونهام را با نوک انگشتش نوازش میکند.
_چرا اینقدر لاغر شدی؟
قلبم میخواهد نوک انگشتش را ببوسم. اما محرومم از او.
_حس میکردم اضافه وزن دارم
_نداشتی
_بد شدم؟
_نه، چه چاق باشی چه لاغر به هر حال زشتی
میخندم به حرفش و دیگر حرفی نمیزند. فقط نگاهم میکند. انقدر زیاد که معذب شده نگاهم را از چشمانش میگیرم و کمی بعد خوابم برده است.
******
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن