باورم نمیشد بار دیگر در این تاریکیِ مطلق مانده بودم… انگار من از بدو تولد به این جهانی سیاه تعلق داشتم. روی دهانم دیگر چسبی نبود… و همانا فریادی که در گلویم حبس شده بود، دیگر راهی به بیرون نداشت. من در نبرد میان عاشقی و حیات، بازنده بودم… انگار پایانِ خوشامگاهختیم، درست همین لحظه فرا رسیده بود.
مجدداً آوای باز شدن در وارد شد. اینبار حتی به خود زحمت ندادم سرم را بالا بیاورم. سایهی دو نفر را روی تنم حس کردم؛ هنوز نگاهشان نکرده بودم که دیدهانم سیاهی رفت و تاریکیِ مطلق، دوباره مرا بلعید.
با حس کردن قطراتِ سردِ آب روی صورتم، نگاهانم را باز کردم. اینبار برخلاف دفعهی قبل، روی صنقلبی نشانده بودنم… کف دست و پاهایم باز بود. ساکت مچ کف دستانم را مالش دادم تا شاید خون بار دیگر در رگهایم جریان پیدا کند… و همانطور پاهایم را که به شدت خواب راهی شده بود، تکان دادم.
صدای قدمهای ساکتی، سنگین و حسابشده، باعث شد سرم را بالا بیاورم. با متوجه شدن فرد روبرو، تمام وجودم به لرزه افتاد ،شُکِ شدم… هیچ جوابی در ذهنم برای وجود او در آنجا نمییافتم. تابش با صدایی سرد و تهمتوجه شدآمیز، که انگار از اعماق یک گور بیرون میآمد، گفت: «فکرشم نمیکردی کسی که تو رو به این روزگار انداخته، من باشم…»
بدون اینکه بتوانم کلمهای بگویم، در خاموشی فرو رفتم و صبر کردم تا ادامه حرفش را بگوید. او با نگاهی نافذ ادامه داد: «هیچوقت نتونستیم با هم آشنا بشیم… خسرو تابش و تو…»
شوخی میکرد… یا سرش به جایی خورده بود… نتوانستم جلوی زبانم را بگیرم: «شوخیتون گرفته… من برای چی اینجام…؟»
تابش دقیق نگاهم کرد، محکم قد بلندتر گفت: «درس اول اینجا فقط من سؤال میپرسم… جواب بده…!»
از صوتی کشیدهش، جا خوردم، توی خودم جمع شدم… بریدهبریده با صوتیی که انگار از ته چاه میوارد شد گفتم: «ناز… کی… ان… فر…»
خنده بلند و وحشتناکی سر داد، یکهو ساکت شد، نزدیکتر وارد شد… حس میکردم با یک بیمار روانی روبرو هستم… میخ چشمم شد، گفت: «نگاهات مث خودِ لامصبشه…
انگار در گذشته سیر میکرد، نگاه از من گرفت، عقبتر راهی شد، ادامه داد: «دِ نَ دِ… قرار نشد دروغ بگی… وقتی من سیر تا پیاز قضیه رو حفظم…»
وقتی دیدههای متعجب و هراسیده من را دید، شَک به نگاهش وارد شد، بیان کرد: «نه، انگار تو هیچی نمیدونی…»
با صدایی که لرزش داشت اضافه کردم: «چی رو… نمیدونم؟»
دیدهانش را ریز کرد، اینبار آرام اضافه کرد: «همه چیُ.»
به عقب برگشت، با آوای قد بلند اظهار کرد: «بیا تو!»
با ورودش، نگاهم روی شانههای خمیده و ریشهای قد بلند شدهاش ثابت ماند؛ از آخرین مشاهده کردارمان شکسته تر شده بود… سرش به زیر بود، انگار منتظر کف دستورِ تابش بود،لب باز کند… تنها یک کلمه از گلوی خشکشدهام بیرون آمد: «بابا!»
تابش بار دیگر خندهی حالم بهم زنی کرد، طوطیوار اضافه کرد: «بابا!» بار دیگر لبخند زد… و او همچنان نگاهش را می دزدید… سؤالهای زیادی در ذهنم بود… و من در بدترین شرایط زندگیام بودم، درست مثل کسی که بعد از چند ماه از کما بیرون رسیده است. آوای تابش مرا از فکر بیرون کشید: «خودت تعریف میکنی… یا من بگم؟…»
بدون اینکه سرش را بالا بیاورد، با صوتیی که خمارگونه بود گفت: «آقا من غلط کنم جایی که شما هستین چیزی بگم…»
تابش سری تکان داد و زیر لب، زمزمهوار اظهار کرد: «خوبه.»
بر روی صنقلبیای که یکی از افرادش به داخل اتاق آورده بود نشست، با بیخیالی پا روی پا انداخت و با نگاهی که انگار میمیل داشت روحم را کالبدشکافی کند، اضافه کرد: «دخترجون، میخوام یه داستان طولانی برات تعریف کنم، پس خوب گوشاتُ وا کن…»
لحنش تغییر کرد، انگار داشت به گذشتهای دور سفر میکرد: «انگار همین دیروز بود… با فریبرز کلی دنبال دوست آشنا افتادیم تا تو خدمت کنار هم بیفتیم… بالاخره بعد از دو سال جون کندن برگشتیم… آقام رو حساب همسایگی، با پدرِ فریبرز با هم دیگه… جلو پامون قربونی کردن… کل محل اون شب مهمون ما بودن… همون شامگاه مشاهده کردمش؛ وقتی گوشهی چادر سفیدش رو به دندان گراهی شده بود… بعد از کلی سرخ و سفید شدن، سینی چایی رو کف دستم داد و رفت… اون شب چند بار از فریبرز میل داشتم بپرسم در موردش… اینکه کیه؟ اسمش چیه؟… ولی هر بار اتفاقی میافتاد و نشد جواب درستی بهم بده… بعد از اون شب، دیگه نمتوجه شدمش…»
مکث کرد، انگار طعم تلخِ آن یاد را در دهانش حس میکرد. «با فریبرز کار مسیر انداختیم؛ به قول معروف، آقای خودمون شدیم… یه شامگاه دعوت بودیم خونهی فریبرز اینا… منم دل تو دلم نبود مجدداً ببینمش… به هوای کف دستشستن از داخل جمع بیرون رفتم… جوری که کسی نبینه… آشپزمنزل را دید زدم؛ به اپن تکیه داده بود و داشت میلبخند زد… نمیدید چطور داره دلبری میکنه… من همون شب درک کردم که قلبباختهی ماه بانو شدم… با ننم که در موردش حرف زدم، گفت «ماه صفرِه… شگون نداره… انشاءالله بعد از ماهِ صفر با والدش در میان میذاره…» هعییی… فریبرز ازدواج کرد… بچه دار شد… زنش مرد… از شانس گَند من ماه بانو شد زن دومش… بیعرضه گی از خودم بود… فریبرز و ماه بانو حتی روحشونم خبر نداشت من چه حسی دارم، انگار بخت باهام یار نبود… دیگه برام شد آبجی… دفتر اون عشق رو بستم…»
تابش کمی جلوتر آمد، انگار میمیل داشت سنگینیِ واقعیت را بیشتر به من بفهماند. «گذشت، گذشت… فریبرز روزگارِ زایمانِ زنش، با صوتیی گحرکت کرده ازم پول زیادی تمایل داشت تا براش ببرم، اونم دوازده شامگاه… دلواپس شدم، با خودم گفتم حتماً اتفاق بدی افتاده… یه جای پرت، دور از ساختمون بیمارستان، از حرکت ایستاده بود… یه مرد روبروش بود. نزدیکتر که شدم، متوجه شدم یه مرد معتاد بود که یه نوزاد بغلش بود… من اون لحظه فقط یک نظارهگر بودم؛ فریبرز رو بهم گفت: “آوردی؟”… بدون اینکه چیزی بگم، کیسه پول رو بهش دادم… بچه رو ازش گحرکت کرد و کیسه پول رو جلو پاش پرت کرد… پرستاری نزدیک شد، نوزاد دیگری رو در آغوشِ مرده گذاشت… همه چیز داشت با سرعتی وحشتناک پیش میراهی شد… گیج شده بودم… مرد پولها رو برداشت بشاش رفت… فریبرز اون شب، با تمام وقتهایی که شناخته بودمش، فرق میکرد؛ نگاهش سرد بود، خسته… در ساکتترین حالت ممکن، با قدمهای آروم، بهآرامی دور شد …»
لحظهای خاموشی کرد، نگاهش را به من دوخت و با صوتیی که سرد ترین حالت ممکن رو داشت، ادامه داد: «الان سالها از اون اتفاق گذشته… اون نوزاد که توی قنداق بود، شده وارثِ دارایی فریبرز…من برای اون شرکت بهشدت زحمت کشیدم… فریبرز با دودرهبازی، فقط چند درصد سهام برام جا گذاشته… نمیذارم اون یه علفبچه، همهی زحمات من رو به باد بده…»
تابش با لبخندی شیطانی و ترسناک بیان کرد: «تو برگ برنده منی… کافیه تو رو کنم… دیگه نه آرادی هست، نه چیزی… اون عقد مسخره رو هم بهم میزنم؛ پسرِ یه معتادِ عملی، نمیتونه دولید من باشه…»
سپس رو به حشمت کردُ ، بیان کرد: «البته پاداش تو محفوظه… وگرنه من از کجا میتمایل داشتم بدونم این نااااز، همون ناااااازِ…»
نوشته رمان |دَر حِصارِ نِگاه| پارت23 اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن