انگار فربد بود.
– حالش خوبه… دکتر بیان کرد فشار عضلانیه بیشتر به نخاعش فشار اومده… دلش از من و توم سالمتره…
فاخته با انزجار نگاهش کرد و پردهٔ سبزرنگی که جلوی تخت آویزان بود را کنار زد که داخل شود.
صوتی اتابک هنوز هم میآمد.
– نه بابا کجا بیای! خودم حواسم هس! باشه میآرمش…
کنار معصومهسادات توقف کرد و دست چروکیدهاش را در کف دست گراهی شد.
– بابا جون به سرمون کردی پیرزن! فک کردم قلبت از کار افتاده شده دیگه!
او هم تبسم بیجانی زد و مهربانانه بیان کرد:
– بِمیرُم روله… هول شدی…
فاخته خندهی بیصوتیی کرد.
– میمیرم واسه این لهجهٔ نصفه لری نصفه تهرونیت!
معصومه آب دهانش را قورت داد.
– تو چه میفهمی لری چنه دختر! ایخام تو بفهمی… لری دلنشینترین زبونه… لر بامرامترینه! مهمان نوازه… باصفایه… لری حرف زدن افتخاریه… اما سی(برای) کسی که بفهمِش!
اتابک بیسر و صدا کنار فاخته ایستاد.
نفس عمیقی کشید و عطر فاخته را به مشام برد.
– راس میگی معصومهخانم، بعضیا از بیخ و بن نفهمن! بعضیا وحشین…
فاخته نگاه به او داد و با حرص حرفش را ادامه داد.
– بعضیام بیشعورن… بعضیام عوضین…
ننهمصطفی با ابروهایی بالا رفته نگاهشان میکرد…
منظورشان را نمیفهمید… جوان بودند دیگر!
اما از نگاهشان به هم متوجه شده بود خصومتی بینشان است…
دست فاخته را در کف دستش فشرد و برای اینکه جَو را عوض کند بیان کرد:
– یه چیزی بخر برای مصطفی… حالش نخوبه رولهم… ترسیه(هراسیده)…
رنگ فاخته به قرمز برگشت…
خجالت کشید بگوید پاما به همراهش ندارد…
چشمش را از معصومهسادات گراهی شد و باشهای گفت…
از تخت دور شد و پردهٔ جلوی آن را انداخت.
آنطرفتر به استیشن خالی چشم دوخت.
رویش هم نمیشد بیاجازه از تلفن آنجا استفاده کند.
با شانهای افتاده از اورژانس بیرون زد تا از دکهٔ آنسوی محوطه چیزی تهیه کند…
کاش تلفنی گیر میآورد و به فربد زنگ میزد!
پوفی کشید… خجالت میکشید وارد کانتینر شود و چیزی بردارد…
حاضر بود بمیرد ولی از اتابک چیزی نخواهد…
قدم روی پلهٔ آهنی گذاشت و به دختری که پشت دخل نشسته بود سلامی داد.
دختر بیحوصله سری تکان داد و باز نگاهش را به گوشی در کف دستش دوخت.
فاخته کمی اینپا و آنپا کرد…
– ببخشید…
دختر گوشیاش را زمین گذاشت و سوالی نگاهش کرد.
– میتونم با موبایلتون یه تماس بگیرم؟! کیف پولمو جا گذاشتم میخوام…
دختر حرفش را قطع کرد و با کجخلقی کف دستش را به سمت در گرفت.
– بفرما خانم خدا روزگاریتو جای دیگه حواله کنه! روزگاری صدتا مثل تو میان اینجا و میرن بخوام به همه رو بدم سنگی رو سنگ بند نمیشه!
فاخته لب گزید و قدمی به عقب برداشت…
نگاهان جذابیش غرق قطرههای اشک شد… او گدا نبود…
واقعاً کیفش را جا گذاشته بود…
این همه سال با همهی بدبختیهایی که میکشید هیچ وقت دستش را برای گدایی دراز نکرده بود…
زبان دراز بود ولی…
وقتی که پول نداشت اعتماد بنفسش را هم از کف دست میداد…
با شانهای افتاده قصد رفتن کرد که با صورت به کسی که از پله بالا آمده بود برخورد کرد.
آخی اظهار کرد و دماغش را گحرکت کرد، نگاهش را که بالا آورد با اتابک خشمگین روبهرو شد.
چپچپی نگاه فاخته کرد و رو به دختر فروشنده بیان کرد:
– این حرکتتون رو حتماً به آقای روحی میرسه!
دختر با زباندرازی جواب داد.
– برو به خدای آقای روحی بگو! فک کردی من میترسم!
فاخته و اتابک هر دو با ابروهای بالاراهی شده به دریدگی دختر نگاه میکردند…
اتابک آستین فاخته را کشید.
– بیا بریم این انگار دعوا داره!
– عجب آدمیه!
اتابک اخم کرد و همانطور که از پلهها پایین میوارد شدند به او توپید.
– همش تقصیر توه! چرا وقتی پول نداری به من نمیگی؟! فقط واسه من زبونت درازه؟! نمیتونستی جوابشو بدی؟
فاخته کف دست به کمر جلویش از حرکت ایستاد.
– چراکه حاضرم بمیرم ولی از آدمی مثل تو چیزی نگیرم! آره واسه تو زبون دارم که چی؟! تو هنوز حقوق هفتهی آخرمو بهم ندادی روت میشه حرف میزنی؟!
اتابک ابرویش را بالا داد و با پررویی بیان کرد:
– زورم رسید ندادم! نمیدمم! خورشت شور بود برنجت شفته! جلو مهمونام آبرومو بردی!
عصبانیت دختر را پیشبینی میکرد… درست به هدف زده بود!
– برنج من شفته بود؟! چرا حرف مفت میزنی! من قبل اینکه بخوابم هردوتاشو نگاه کردم!
اتابک خندهاش گراهی شده بود! لب گزید و نگاهش را از او گرفت، بازویش را کشید و او را بهسوی خروجی کشاند.
– اینقد حرف نزن! بیا بریم یه چیزی بخریم منتظرن!
با یک قدم او فاخته سه قدم برمیداشت…
خسته شده بود! اصلاً پاهای خودش را با فاخته مقایسه نمیکرد!
فاخته عصبی تابی به بازویش داد.
– ولم کن! از نفس افتادم!
اتابک لحظهای توقف کرد و نگاهش کرد.
– چته مگه؟! لمس که نیستی! راهم نمیتونی بیای؟!
فاخته قلبش میخواست انگشت در دهان او کند و دهانش را جر دهد!
– اگه یه ذره به اون مغز کوچولوت فشار بیاری میفهمی اندازهی لنگات چهقد با مال من فرق داره! مثلا مهندس مملکتی شعور یه همچین چیز ساده رو هم نداری؟
– واقعاً نمیدونم چرا بهت اجازه میدم هرچی از دهنت درمیآد بارم کنی!
فاخته نگاه اسرارآمیزی به او انداخت و با غرور اظهار کرد:
– چون میدونی میتونم تو سه سوت آبروتو پیش خانواده زنت ببرم!
مانند مانکنهای شوی لباس شروع به مسیر رفتن کرد و با همان لحن ادامه داد:
– فکرشو کن… زنت بفهمه تو به کلفتش پیشنهاد رفاقت دادی… چی میشه؟!
واو… بهشدت عکسالعمل زن از خود راضیت متوجه شدنیه…
برگشت و به اتابک نگاه کرد.
– چیه؟! لال شدی؟! جاده بیفت دیره!
اتابک با دو قدم خودش را به او رساند.
– والا بسیار پررویی! باید ازت شکایت میکردم تا حالیت بشه یه من ماست چقد کره داره!
– من همین الانشم میدونم یه من ماست چقد کره داره! لازم نیست تو بهم نشون بدی…
اتابک چپ چپ نگاهش کرد و سرشانهی لباسش را به سمت دیگری کشید.
– بیا اینور سوپری هست!
فاخته قصد داشت پولش را کاملاً به او برگرداند، نایلون در کف دستش را جابهجا کرد و اعتراضکنان اظهار کرد:
– این همه چیز الکی خریدی واسهی چی؟!
– اینقدر نق نزن جاده بیفت!
پایش را به زمین کوبید و با عصبانیت قدم برداشت.
– واقعاً بیشعوری! خب یه پلاستیکشم خودت بردار! من جون دارم؟!
اتابک پوزخند زد، زخم گردنش را لمس کرد و بیان کرد:
– آدمی که میتونه یه مردی که دوبرابر خودشه رو چاقو بزنه میتونه دوتا پلاستیکم بیاره… اینطور نیست؟!
چیزی نگفت… در واقع چیزی نداشت بگوید…
لبش را گزید و پشیمان به زخم روی گردن مرد خیره شد…
هرچه بود آنها از خون یکدیگر بودند، فرشته و شیرین از خون این مرد بودند.
پشیمان بود که زخمیاش کرد ولی… خب واقعاً حقش بود!
– میگم…
– هوم؟!
– اون روزگارای ااما که اومدم خونهت… اظهار کردی من تورو یاد یه کسی میندازم… یاد کی؟!
برگشت و به دخترک نگاهی انداخت.
از در ورودی محوطهی بیمارستان گذشتند و دختر منتظر جواب او بود.
– بچههای داییم…
فربد با اخم کناری ایستاده بود و کجکج نگاهشان میکرد…
خدا باید خودش به او رحم میکرد…
فربد از اینکه او با اتابک باشد متنفر بود.
هنوز غوغایی که برای کار کردنش در منزلی او به پا کرده بود فراموشش نشده بود.
حرفی که میمیل داشت به اتابک بزند یادش حرکت کرد.
– فربد… کی اومدی؟!
درحالی که به اتابک دست میداد با همان قیافهی عبوسش اضافه کرد:
– اومدم معصومهساداتو ببینم پرستار بیرونم کرد بیان کرد شلوغ میشه.
مصطفی هم به آنها پیوست و با همان صوتی تو دماغیاش رو به فاخته بیان کرد:
– خانم پرستار اضافه کرد میتونیم ننهمو ببریم خونه…
فربد نگاهش را از اتابک رد کرد و به فاخته اظهار کرد:
– برو کمکش کن جمع و جور کنید بریم خونه!
نگاهش فاخته را ترساند…
قلبش هری ریخت، احساس میکرد جز سرزنش چیزی برایش ندارد…
آرام نایلونها را کف دست فربد داد و وارد اورژانس شد.
– خدا خیرت بده ننه… بیا کمکم کن بلند بشم…
فاخته بغض کرده بود.
– ننه مصطفی… شناختیش؟!
– کیو مادر؟!
آهی کشید و اشک روی گونهاش را پاک کرد.
– بابای فرشتهس… شوهر فاطمه…
🌺
🌺🌺
🌺🌺🌺
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن