به آن که تکیه داد تازه متوجه موقعیتش شد.
– سلام!
خانم حسینی با تبسم نگاهش کرد:
– سلام به روی ماهت دخترم…
بغض فاخته ساکتملایم از چشمهایش سرازیر شده بود.
آن یخ حجیم در گلویش ذرهذره آب شده و مانند جویباری از گونههایش روان شد…
خانم حسینی حالش را درک میکرد، بهشدت از آدمهای قلب نازکی همچون فاخته وقتی وارد محیط آسایشگاه میشدند این حجم قلب شکستگی و افسردگی برای دلشان زیاد بود.
قلبشان میگراهی شد و مثل این دختر بغضشان میترکید.
از جایش کشیده شد و بازوی فاخته را گراهی شد، او را روی صنقلبی نشاند و کف دستمالی به دستش داد.
متأثر از حال او مهربانانه اظهار کرد:
– گریه نکن دختر قشنگم، اینجا ته جهانست… شاید اگه یه روزگاری کسی ازمون بپرسه ته جهان کجاست به ذهنمونم نمیرسید همچین جایی هم وجود داره… همچین آدمایی… مادرایی هستن که بچههاشون تا خرخره توی پول غرق شدن… یه آدمایی هستن که روزگاری چنتا خدمتکار کاراشونو انجام میداده اما حالا…
آهی کشید و ادامه داد:
– من خودم اطمینانی ندارم بچهم فردا پس فردا منو نندازه همچین جایی.. واسهٔ همین بعد از بازنشستگیم خودم داوطلبانه اومدم اینجا که عادت کنم به محیطش…
فاخته پوشهٔ سبزرنگ درون کف دستش را روی میز گذاشت و با دستمالی که در کف دست داشت چشمهای ترش را پاک کرد.
با همان بغض در صوتیش گله مند گفت:
– نمیدونم چهطوری قلبشون اومد عمهمو بذارن اینجا… هم اتابک هم پوپک طوری پول داشتن که واسش یه خونه اجاره کنن…
باز هم دو قطره اشک از نگاهش چکید.
– بسیار نگشتم واسهٔ پیدا کردنش، میدونستم اینجا است اما الان وضعیتم طوری شده که میتونم نگهش دارم…
خانم حسینی با لبخند نگاهش کرد در قلبش روح بزرگ دخترک را ستایش میکرد…
لیوان آبی برایش ریخت و به کف دستش داد. پوشهٔ سبزرنگ را برداشت و روی صندلی خودش نشست.
درحالی که عینکش را روی صورتش جابهجا میکرد، پوشه را باز و محتویات درونش را بررسی کرد:
– از نظر من این مدارک کامله، شانس آوردی شناسنامهٔ پدرتو داشتی.
پوشه را بست و به فاخته که جرعهجرعه آب را مینوشید خیره شد.
– میتونی ببریش…
لیوان را روی میز گذاشت و زیپ کیفش را باز کرد.
-براش لباس دوختم، نمیخوام دخترام اینطوری ببیننش… شاید لباس نو نداشته باشه…
خانم حسینی تبسمی زد و گوشی تلفن را برداشت و با انگشتش دکمهای را فشار داد.
– زیور جون؟ وسایل خانم توکلی رو جمع کن…
فاخته منتظر به او خیره شد و او از جایش برخاست و رو به فاخته اضافه کرد:
– پاشو دخترم، تا زیور جون وسایلشو جم میکنه توم لباساشو عوض کن…
آب دهانش را قورت داد و نگران به خانم حسینی چشم دوخت.
واقعاً طاقت دیدن درون منزل را نداشت.
خانم حسینی که حالش را متوجه شده بود ملایم لباسهایی که فاخته آورده بود را زیر کف دستش بیرون کشید و با تبسمی مهربان به شانهاش ضربهٔ ملایمی زد:
– میآرمش همینجا!
انتظارش زیاد طولی نکشید…
خانم حسینی به همجاده زنی رنجور با گیسوانی سفید از در دفتر وارد شدند.
عمه گلی نگاه ناشناختهاش را به فاخته دوخت…
قبلاً گفته بودند برادر زادهاش به دنبالش میآید ولی او این دختر را نمیشناخت…
بدون آنکه چیزی بگوید خیرهخیره نگاهش کرد و چشمبهراه ماند.
فاخته بهتزده از جایش برخاست باورش نمیشد این عمهٔ تپل و مهربانش باشد.
باورش نمیشد آن گیسوان رنگ کرده و مرتب عمهاش اینچنین سفید شده باشد.
اشکهایش باز هم روانه شد و از میان لبهایش کلمهٔ “عمه” با بغض و آه خارج شد.
احساس میکرد حیاتاش بدترین زیستن جهانست…
گلی با تعجب به اشکهای دخترک نگاه کرد و فاخته از جایش برتمایل داشت و عمهاش را در آغوش کشید.
– بمیرم واسه غریبیت عمه!
گلی خانم باز هم بی حرف نگاهش کرد.
خانم حسینی متأثر از صحنهٔ روبهرویش گفت:
– اظهار کردم که بهشدت وقته حرف نمیزنه عزیزم، از آخرین باری که دخترش اومد ملاقاتش… دیگه هیچی نبیان کرده…
فاخته دلش سوخت و هقهقش قد بلند شد.
خانم حسینی رو به گلی گفت:
– دخترِ جمشیده… برادرت…
عمه گلی چشمهایش گرد شد و صورت فاخته را کاوید مطمئن بود فاطمه نیست، جمشید دو دختر داشت پس این دختر…
متعجب زیر لب زمزمه کرد:
-فاخته!!
****
عمه گلیاش را به منزل آورده بود و خبر شوکه کنندهای را فربد تلفنی اطلاع داده بود.
اتابک دیگر او را نمیخواست!!!!!
بعد از آن همه کار بینقصش تلفنی به فربد گفته بود از کار فاخته راضی نیست و دیگر نمیخواهد او در منزلاش کار کند…
آوای آهنگ ترکی که از ضبط ماشین پخش میشد روی اعصابش بود…
آنقدر عصبی شده بود که صرفهجویی را کنار گذاشت و دربست گرفت تا خودش را به اتابک برساند و حقش را کف کف دستش بگذارد!
مردک انگار دیوانه بود یک روزگار التماس میکرد او به خونهاش برود و حالا به فربد گفته بود از دستپخت او خوشش نمیآید!
کف دستپخت او! هه!
حاضر بود قسم بخورد میتواند تمام جد و آباد پروانه را در جیبش بگذارد!
پاهایش را تندشتابزده تکان میداد تا از عصبانیتش کاسته شود.
اما آهنگی که پخش میشد بدجور اعصابش را تحریک میکرد.
کمی لبش را جوید و درحالی که سعی میکرد لحنش عصبی نباشد گفت:
– ببخشید آقا… میشه قطعش کنید آهنگتونو؟!
مرد با مکثی کوتاه بدون آنکه چیزی بگوید سری تکان داد و انگشتش را به یکی از دکمههای ضبط فشار داد.
میدانست آن موقع روزگار حتماً منزل نیست… سراغش را داشت، قطعاً گلخانه بود!
*
به انتهاییترین سوله راهی شده بود که وضعیت نهالهای خرمالو را چک کند.
انگار بعضی از آنها قارچی شده بودند…
عباس کف دست به بیل کنارش از حرکت ایستاده بود و با مضطربی نگاهش میکرد.
– حالا چیکار کنیم آقا؟
شانه بالا انداخت.
– فعلاً از همون آفتکش همیشگی بزن اگه فایده نداشت زنگ میزنم خانم فرزین بیاد یه فکری به حالشون کنه!
صدای بیسیمش بلند شد.
– آقای مهندس…
نچی کرد و بیسیم را جلوی دهانش آورد.
– چیه سعیدی؟!
– یه خانمی اومد دفتر مدیریت بیان کردم تو محوطهاید داره میاد سمت شما!
حدسش را میزد درست بعد از تماس تلفنیاش با فربد، دوست کوچولوی او به سراغش بیاید!
پوزخندی زد و به عباس اظهار کرد.
– عباس برو اگه کسی دنبال من میگشت بگو اینجام…
عباس سری تکان داد، بیلش را برداشت و به سمت خروجی راهی شد.
نقشهها برایش داشت! این دختر تمام ذهنیتش را از خودش به هم ریخته بود…
باید دورش میکرد تا بار دیگر زندگیاش تبدیل به کابوس نشود!
– واسهی یه مهندس با اینهمه تشکیلات بهشدت زشته مثل آدمای عقدهای راهی شدار کنه!
انگار مویش را آتش زده بودند! معلوم نبود با چه سرعتی خودش را رسانده!
پوزخندی زد و نگاهش کرد.
– واسهی یه خانم محترم و باشخصیت هم خیلی زشته به بزرگترش سلام نکنه!
دخترک قدمی به جلو برداشت و با حرص گفت:
– آره، زشته! منتها نه وقتی که اون بزرگتر مصمم شده باشه عقدههاشو روم خالی کنه!
اتابک خم شد و شاخهی شکستهای را روی زمین برداشت و خودش را با آن مشغول کرد.
– دست و پا چلفتی هستی… به درد کار کردن توی خونهی من نمیخوری! عقدهی چی کشک چی! دلت خوشه توم!
آنقدر عصبی شد که حس میکرد دود از کلهاش بیرون میزند!
جلوتر راهی شد و روبهروی مرد قد علم کرد.
– من کف دست و پا چلفتیام؟ من؟!
سر تکان داد و چوب را روی زمین انداخت…
صورت دختر روبهرویش بود و او…
انگار باز هم هوس دیشامگاه به جانش چنگ میزد.
– اون شیشه بسیار برای زنم عزیز بود!
– هه! پس بگو! عقدهی اون یه تیکه شیشه تو قلبته؟! به درک که مسیرم نمیدی کار کنم! پولشو میندازم جلوت که دیگه هیچوقت گذرمم بهت نخوره، نه به خودت نه اون زن بدترکیبت!
هرچهقدر هم از پروانه و پدرش خورده بود، هرچهقدر هم که از این دختر خوشش میرسید…
اجازه نمیداد دختری غربتی زیرا او به همسرش توهین کند…
دندان به هم سایید و کف دستش را بالا برد تا در دهانش بکوبد ولی…
با جمع شدن نگاهان او…
نظرش عوض شد… چهطور بود با چیز دیگری تنبیهش میکرد؟
کف دستش را آرام پایین کشید و سرش را جلو آورد.
به صورت ترسیدهی دختر دیده دوخت…
– اونقد توی خونهم بام تنها بودی که میتونستم هر بلایی سرت بیارم! ولی نکردم… الان پشیمونم که چرا نکردم!
چشمش را در صورت دخترک چرخاند و با تحقیر کنندهترین لحن ادامه داد.
– تو حقت اینه مثل یه کف دستمال کاغذی بات حرکت کردار کنن! معلوم نیست دختری که توی اون آشغالدونی بزرگ شده چهکاره است!
بغض در گلویش جا خوش کرده بود…
رسیده بود حقش را بگیرد ولی… این مرد…
لعنتیتر آن بود که فکرش را میکرد…
☘
☘☘
☘☘☘
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن