زل زده بود تو نگاهام. اخم غلیظی داشت.
یهو دهنش وا شد. انگار می تمایل داشت یه چیز بگه. منتظر بودم که صداش در بیاد و واژه ها رو کنار هم ردیف کنه
اما هیچی ناظهار کرد و باز گحرکت کرد خوابید.
کف دستام مشت شد.
دیگه واقعا حرصم گراهی شد.
در ذهنش گذراندم که بهتره دیگه تمومش کنم و برم.
چراکه قصد حرف زدن نداشت.
باید می راهی شدم و باز دو سه روزی با دوربین ها کنترلش می کردم.
شاید می درک کردم که چرا در حضور من پنجره رو می بنده و وقتی که تنهاس و مطمئنه کسی نمیاد بازش می کنه.
از روی صنقلبی بلند شدم.
آهی کشیدم و به عنوان آخرین جمله بهش بیان کردم :
من قصدم کمکه. ولی تو حتی حاضر نیستی واسه کمک به من یه کلمه حرف بزنی.
فکر نکنم خیلی کالری نیاز داشته باشی.
اینو اظهار کردم و راهی شدم بیرون.
موسوی توی مسیررو بود. با دیدن قیافم خودش جوابش رو گحرکت کرد و گفت :
پس بازم به حرف نیومد.
سر تکون دادم و گفتم : نه.
حتی اگه لال هم بود با زبان اشاره
یا نوشتن حرفش رو می زد. این آدم نمی خواد که حرف بزنه.
_ درسته. اینو خود ما هم می دونیم.
یهو یه فکری به سرم زد.
دو تا دستام رو به هم کوبیدم و اظهار کردم :
فهمیدم دکتر.
با تعجب نگاهم کرد و گفت :
چی رو درک کردید؟
_ میشه بریم توی دفتر با هم صحبت کنیم؟
_ بله حتما.
معلوم بود بهشدت کنجکاو شده.
رفتیم توی دفترش و جای گرفتیم.
وقتی خیالم راحت شد کسی صوتمون رو نمی شنوه اظهار کردم :
سروش میلانی فقط داره ادای آدم های روانی رو در میاره درسته.
_ صدق این موضوع هنوز به ما اثبات نشده.
اما خب قبول دارم که حرف نزدنش کاملا ارادیه
-ولی به من ثابت شده.
و من الان یه پیشنهاد دارم.
_ چه پیشنهادی؟
_ سروش خودش می خواد که اینجا باشه. زیرا هیچ تلاشی برای بهبودی نمی کنه.
واسه همین باید امتیاز اینجا موندن رو ازش بگیریم.
_ یعنی چی؟ متوجه نمیشم؟ آخه مگه موندن اینجا امتیاز محسوب می شه.
_ برای اون که می خواد بمونه آره.
کسی هم که قلبیلش رو نمی دونه
میگید کس و کاری هم نداره که بیاد دنبالش
_ نه. هیچ کس رو.
_ خب. پس اگه نذاریم اینجا بمونه شاید بتونیم بفهمیم ماجرا چیه
_ چه جوری؟
_ بیرونش کنیم.
با دیدهای گرد شده گفت.
– بیرون کنیم؟ ازمون شکایت میشه خانم.
_ صحنه سازیه. شما که واقعا نمی خواید مریضتون رو بیرون کنید.
فقط واسه اینکه ببینیم چی کار می کنه.
یا کجا می ره.
اصلا اگه بشنوه دیگه نمی تونه اینجا بمونه قراره عکس العملش چی باشه.
معلوم بود ترمتوجه شد داره.
_به من اعتماد کنید آقای دکتر.
یا نم پس نمی ده و بازم برش می گردونیم همینجا.
یا اینکه بالاخره یه واکنش جدید ازش می بینیم
_ الان میگید بریم بگیم باید از اینجا بری؟
همین الان هم نه.
اینم بسپارید به من. امروزگار که نمیشه.
فردا میام تا نقشه رو عملی کنم.
_ مطمئنید که جواب میده؟
یکم مکث کردم.
_ بیان کردم که. نهایت اینه که باز بر می گرده همینجا.
یعنی چیزی رو از کف دست نمی دیم.
_ چی بگم. بهتون اعتماد می کنم.
_ ممنونم.
از موسوی خدافظی کردم و مسیر افتادم سمت خونه.
باید تند تر می رفتم و می قرار گرفتم پشت سیستم.
تو راه که بودم گوشیم زنگ خورد.
برداشتم مشاهده کردم استاد شفیعی پوره
بهشدت جدی و بی حوصله جواب دادم.
-الو؟
_ سلام دخترم.
چه دخترمی هم می بیان کرد.
حال بد من تمولی تقصیر اونا بود.
_ سلام.
_ خوبی؟
_ به لطف شما بله.
_ معلومه خیلی پری.
چی شده.
_ چیزی نشده. جانم امری داشتید؟
_ زنگ زدم ببینم کارات چطور پیش می ره.
_ کارام خوب پیش می ره خداروشکر.
_ واقعا؟
_ توقع متوجه شدن چیز دیگه ای رو داشتی.
_ از تو نه.
می دونم از پسش بر میای.
_ اگه می دونستید اینقدر شرایط رو برام سخت نمی کرمشاهده کرد.
هوفی کشید
_ به خانواده سلام برسون. کمک نیاز داشتی بگو.
_ ممنون. بله. خدانگهدار
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن