یعنی چی بفهمم که اشتباه می کردم؟
خودش همه چی رو خراب کرد.
خودش سد جادهم شد . من داشتم واسه آیندم می جنگیدم.
واسته کاری که سال ها درسش رو خوندم.
واسه آرزو هام.
داشتم روی پایان نامم کار می کردم.
چرا باید مانعم می شد و بعد بهمم می اضافه کرد تو اشتباه کردی؟
ترجیح دادم اصلا به مازیار و حرفاش فکر نکنم.
اون دیگه فقط پسر عموی من بود. ما هیچ نسبت دیگه ای با هم نداشتیم.
پس حرفاش هم مهم نبود.
اونا رو می گفتم ولی داشتم خودم رو گول می زدم.
هنوز هم ذهن من سمتش پر می کشید.
هنوز حرفاش روم تاثیر داشت.
نمی تونستم اینو انکار کنم.
****
_ قلبارام شدی پوست و استخون.
اینجوری یک ماه نشده که از پا در میای.
بیا بشین سر سفره ببینم.
دیگه نمی تونستم در برابر غرغر های مامانم مقاومت کنم.
کشیده شدم و حرکت کردم بیرون. تا آخرین لحظه هم دیدهم به مانیتور بود
وقتی راهی شدم بیرون گفتم : مامان می دونی که باید شیش دونگ حواسم بهش باشه.
خب غذا رو بده تو اتاق می خورم.
طلبکار گفت :
_ دختر سه روزگاره پاتو از اتاق بیرون نداشتی.
خب اینجوری که از پا در میای
یه تکونی هم به خودت بده.
جهنم کار و پایان نامه.
اگه مریض بشی علیل بشی کی جوابگوعه؟
یقه کی رو من برم بگیرم؟
سلامتیت از هر چیزی مهم تره.
اول به خورد و خوراک و خوابت و روحیه ت برس
که بتونی از پس این کارم بر بیای.
حق با اون بود.
باید بیشتر به خودم توجه می کردم.
اینجوری از پا در میومدم.
صبحونم رو خوردم و بلند شدم برگشتم توی اتاق.
از دور به صفحه مانیتور خیره شدم.
همون موقع دیدم داره پنجره رو می بنده و میاد تو.
به سمت لپ تاپ شیرجه زدم.
اما متاسفانه دیر رسیدم.
و اون باز روی تخت خوابید
شروع کردم به گشتن که ببینم فیلم ضبط می شه یا نه.
ولی هرچی گشتم چیزی پیدا نکردم.
زنگ زدم به موسوی که ببینم باید چیکار کنم.
بهم گفت برای فیلم ضبط شده باید کجا برم.
اما توی اون فولدری که اضافه کرده بود خالی بود.
یعنی بخاطر اینکه یه دکمه رو نزده بودم هیچ کدوم ضبط نشده بود.
و این خیلی بیشتر حالم رو گحرکت کرد و بهم ریختم.
عصبی شدم.
در حدی که وقتی مولینم صوتم زد هم شروع کردم به پرخاشگری
مامانم اینقدر شوکه شد که بهم ریخت و زنگ زد به مازیار و به فوش کشیدش
و کلی نفرینش کرد که داشت حیات منو بهم می ریخت.
منم اینقدر حالم بد بود که نمی تونستم برم جلوش رو بگیرم.
چند ساعت از پای مانیتور قد بلند نشدم و یواش یواش آروم شدم.
تازه متوجه شدم زیادی تند رفتم.
اون شاید باز مثل اون سری فقط رفته بود لب پنجره.
ولی خب اینکه فیلم ها یعنی مدرک هام ضبط نشده بودن اعصابم رو بهم ریخته بود.
تا شب تو اتاقم بودم.
و نگاه از صفحه مانیتور برنداشتم
اما سروش هم هیچ حرکتی نکرد
دیگه داشتم کم میآوردم.
حالم از هرچی لپ تاپ و سیستم و تکنولوژی و فضای بسته بود بهم می خورد.
***
یک روزگار دیگه هم به همون شکل گذشت.
تصمیم گرفتم برم یه سری به سروش بزنم.
مثل همیشگی اول راهی شدم پیش مدیر و بعد که اطمینان حاصل کردم توی اتاقشه، رفتم سراغش.
این بار دیگه دراز نکشیده بود.
روی تخت قرار گرفته بود و زل زده بود به یه نقطه نامعلوم.
من که وارد شدم بهشدت سرسری و گذرا نگاهی بهم انداخت و باز روش رو برگردوند
درو بستم و رفتم جلو.
رو به روش وایسادم. دقیقا جایی که بهش خیره شده بود.
ولی همچنان دیده از اون نقطه نگحرکت کرده بود.
_ به نظرم یه نگاه بهم بندازی بد نیستا!
نگاهم کرد.
برای اولین بار وقتی یه چیز گفتم، دفعه اول گوش کرد.
احساس پیروزگاری کردم. خودمم نمی دونم چرا.
یعنی فقط واسه یه نگاه
صندلی رو گذاشتم همونجا و روش قرار گرفتم.
_ چطوری آقا سروش؟
هنوز سر عقل نیومدی.
نگاهش رو ازم گرفت. صورتش خنثی بود.
_ میگم تو اصلا زبونت سر جاشه ؟
نکنه تو سانحه ای چیزی از کف دستش دادی.
لب برچیدم و اضافه کردم : زشته بگم موش زبونت رو خورده.
چراکه قطعا موش حریف این هیکل و هیبت نمی شه
بازم هیچی نگفت.
_ نه جدی مثل اینکه حریف شده.
هیکلت همش باده
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن