کف دستمو روی کف دست های یخ زده ی بابا گذاشتم وگفتم؛
_نه بابا.. توروخدا کاری نکن.. من اصلا دلم نمیخواد رابطه ی پدروپسری شمارو بهم بزنم وبخدا همچین هدفی هم نداشتم..
_هیچ رابطه ی پدروفرزندی بین ما نبوده ونیست! من اگه با نامزد شدنتون مخالفت نکردم واسه این بود که گفتم دوستش داری وبه انتخابت احترام گذاشتم
وگرنه هیچوقت راضی نبودم اون الدنگ دومادم بشه!
_بابا.. التماست میکنم هیچکدوم از حرف های من رو به روی خودت نیار وتظاهر کن که اصلا نمیدونی ومن هم چیزی نگفتم!
_یعنی چی دلارام؟ قبول نمیکنم! درمیل داشتت بیخوده وبعدازاین مازیار حق نداره پاشو توخونه ی من بذاره!
سرم رو پایین انداختم وبابغض نالیدم:
_باید میدونستم اینجوری میشه!
پشیمون شدم.. ای کاش زبونم لال میشد وهیچکدوم از اون حرف هارو نمیزدم.. تقصیرخودمه.. همیشه محکومم به سکوت زیرا میدونم اگه دهن باز کنم میخواین اینجوری برخورد کنین!
_دلارام؟
_دروغ میگم مگه؟ کدوم دفعه باهاتون درد وقلب کردم نتیجه ی خوبی داشت؟
_میخوای خاموشی کنم واجازه بدم بیشترازاین گستاخی کنه؟
اون احمق دچار بیماری خودبرتر بینی شده! بالاخره یکی باید اونو به خودش بیاره یانه؟
_مگه به من اختیارات ندادین؟ مگه بهم قدرت تصمیم گیری ندادین؟ مگه بهم اعتماد ندارین؟
_خب؟ این ها چه ربطی به ادب کردن مازیار داره؟
_ربط داره بابا.. اگه واقعا این صلاحیت هارو به من دادین پس اجازه بدین خودم به روش خودم ادبش کنم وتموم کارهایی که کرده رو به خودش برگردونم!
به سختی تونستم از بابا قول بگیرم که تا وقتی خودم نمیل داشتم خاموشی کنه و هیچ حرفی نزنه!
قول گحرکت کردن از بابا سخت ترین کار جهانست ولی بعدش میتونستم با خیال راحت روی قولش حساب کنم
چراکه قول بابا واقعا یه قول مرده است…
داشتم به همین موضوع فکرمیکردم که باجسمی برخورد کردم وبا متوجه شدن آرمان (یکی از هیزترین و چندش ترین پسرهای دانشگاه که ازشانسم توی چندتا از درس هام باهم همکلاس بودیم)
، فهمیدم من به کسی نخوردم و اون عمدا خودشو به من کوبونده! طبق معمول شیرین کاری هاش!
_هی چه خبرته؟ مگه کوری؟
بااعتماد به نفس تابی به گردنش داد وبیان کرد:
_عجبا! انگار یه چیزی هم بدهکار شدیم! خانوم شما به من خوردی من کورم؟ جای معذرت خواهیته؟
باحرص کیفمو که زمین افتاده بود برداشتم و محکم به سینه اش کوبیدم واظهار کردم:
_یه بار دیگه این مسخره بازی هارو سرمن پیاده کنی من میدونم وتو!
_بسیار خب چرا حالا ترش میکنی؟ امروز از دنده چپ کشیدهشدیا!
آوای نشمین (وبازهم یکی ازچندش های دانشگاه که از آرمان خوشش میومد)
باعث شد واسه جواب دادن تعلل کنم و به طرفش برگردم:
_آرمان چیکارش داری ولش کن بابا حوصله جیغ جیغ های قلبارام رو نداریم والا..
اخم هامو توهم کشیدم و گفتم؛
_توچی میگی؟ امروزگار تنتون میخاره ها! دور وبر من نپلکید حوصله شماهارو اصلا ندارم!
صورتمو باحالت چندشی جمع کردم ودرحالی که از کنارشون میگذشتم گفتم:
_چندش ها…
داشتم به جوک بی مزه ی نگین میریز خندیدم وهمزمان دفتر وکتابم رو جمع میکردم که آرنج نگین توی پهلوم خورد..
نگاهش کردم که با اشاره نگاه وابرو به در کلاس اشاره کرد و بامتوجه شدن مازیار تبسم از لبم پرکشید..
نگین چون دوست صمیمیم بود و باهم رابطه خانوادگی داشتیم از رابطه ی من ومازیار خبر داشت..
_من میرم بیرون.. توحیاط منتظرتم!
_کجا؟
منتظر نشد وسوالم تموم نشده از کلاس زد بیرون!
مازیار اومد توی کلاس و مثل دزد ها یا کسایی که میخوان یه کار پنهانی و خلافی رو انجام بدن چند بار دور واطرافش رویواشکی پایید و اومد نزدیک!
_سلام.. چه خبر قلبارام خانوم..؟!
_سلام.. خبر خاصی نیست! چی شده قلب باز کردی توی محیط کاری اومدی سراغ من؟
باحرصی که توی صوتش موج میزد و سعی در کنترل کردنش داشت اظهار کرد؛
_وقتی جنابعالی جواب تلفن نمیدی و مسیج های من رو بی جواب میذاری مجبور میشم دیگه!
کیفم رو روی دوشم انداختم، باسرد ترین حالت ممکن بهش چشم دوختم.. یه تای ابرومو بالا انداختم و اظهار کردم:
_هوم! خوبه.. پس مجبورشدن هم بلدی!
_قلبارام میشه این مسخره بازی هاتو تموم کنی؟
یکی از همکلاسی ها وارد کلاس شد و مازیار مثل برق گرفته ها ازم فاصله گرفت و باآوای بلندی بیان کرد:
_پس خانوم یاقوتیان خبرش رو به من بمشاهده کرد منتظر تماس شماهستم!
بابدجنسی نگاهی به نفر بعدی که وارد کلاس شد انداختم ومثل خودش واضح ورسا گفتم:
_باشه عشقم.. خبرش رو بهت میدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن