رمان قلبدادگان پارت ۲۲
بهاره:من دیگه شکی به پوریا ندارم زیرا اون با این کاری که انجام داده به من اثبات کرد که مرد خوبیه و همچنین یه فرشته است بهتره برم خونه تا مولین شروع نکرده به زنگ زدن
بهاره بعد از کلی تعریف از پوریا شروع کرد به جاده افتادن به سمت خونه و یک نگاهی به گوشیش انداخت که ببینه پیامکی نداره و
بهاره:یا خدا مولین بهم ۲۰ بار زنگ زده الان که برم خونه دیگه ول کن نیست سرم میبره من که بدبخت شدم دیگه ولی بهتره
اون با خودش میاضافه کرد که حالا که تا اینجا اومده چطوره که تو مدرسه رو هم یه نگاهی بکنه
بهاره :اره درسته بهتره که یه نگاهی تو مدرسه رو هم بکنم من که دیگه بدبخت شدم اگه برم خونه که مولینم میکشه منو پس بهتره که برم مدرسه رو نگاه کنم اگه یکم دیرتر بشه که فرقی نداره من که در هر صورت کشته میشم از کف دست مولینم پس بهتره برم و ببینم که تو مدرسه چه خبره
بهاره میره سمت مدرسه اون میمیل داشت که واقعا از پوریا مطمئا بشه که پوریا واقعا آدم خوبیه یا نه و وقتی که بهاره میره سمت مدرسه میبینه که یک نگهبان اونجا واستاده
بهاره:این نگهبان از کجا اومد تا الان که اینجا نبود حتما ساعت کاریش از الان شروع شده ولی
بهاره عصبانی بود چراکه با وجود این نگهبان نمیتونه بره تو مدرسه اون نمیدونست که الان باید چیکار کنه
بهاره:الان چطوری باید برم تو مدرسه اگه این نگهبان منو ببینه بعد میره و به پوریا میگه و پوریا هم ممکنه که از کف دست من آزرده بشه که چرا تعقیبش کردم حالا چیکار کنم من بدون متوجه شدن اون مدرسه جایی نمیرم ولی چجوری باید برم تو مدرسه
بهاره میره به سمت مدرسه و
نگهبان:خانوم شما دارین کجا میرین از الان به بعد کسی حق نداره بره تو مدرسه شما اگه با کسی کار داری میتونی فردا بیایی
بهاره یه نفس عمیقی میکشه و
بهاره : صاحب این مدرسه کیه
نگهبان: این مدرسه خوب معلومه این مدرسه خیلی مشهوره این مدرسه برای بچه های کاره که اقای پوریا این مدرسه رو زدن
بهاره یه تبسمی زد چون اون دیگه خیالش آزرده شده بود که پوریا هر چی اضافه کرده درسته و اون آدم خوبیه و
بهاره:بسیار ممنون خدانگهدار
نگهبان:خدانگهدار
بهاره:الان دیگه نمیخوام برم داخل مدرسه چراکه من الان دیگه هیچ شکی به پوریا ندارم و اگه بخوام برم تو مدرسه این یعنی اینکه من به پوریا شک دارم اما این طور نیست چراکه اون بسیار مهربونه و دلش پاکه و من احساس نمیکنم که اون با نقشه وارد خونواده ی ما شده باشه از بستی به ادم های دوروورم خیره شدم به همه شک کردم چراکه تو زیستنم فقط داشتم قیافه ی کوروش و مادره آفریتش رو میدیدم اما الان با وجود پوریا میتونم مجدداً معنی حیات رو بفهمم
بهاره شاد بود که شکش به حقیقت تبدیل نشد اون امیدوار بود که طعم خوش زیستن رو احساس کنه
بهاره:تا شامگاه نشده باید برم خونه
بهاره حرکت کرد به سمته خونش اما وقتی بهاره میتمایل داشت حرکت کنه پوریا از مدرسه اومد بیرون و یه خانومی رو مشاهده کرد که سمت مدرسه هست و اون خانوم هم بهاره بود اما پوریا صورت بهاره رو ندیده بود ولی پوریا اون خانوم رو آوا زد و بهاره وقتی صوتی پوریا رو متوجه شد سرجاش واستاد و یک هو یه ترسی تو وجودش شعله ور شده بود که داشت بهاره رو از درون میخورد بهاره نمیدونست که چیکار کنه و فقط دعا میکرد که پوریا نخواد که صورتش رو ببینه
پوریا :خانوم محترم
بهاره:اینکه صدای پوریا وا ی خدا اگه پوریا بفهمه که من اومدم اینجا یعنی چیکار میکنه نه اون نباید خبر دار بشه
پوریا :خانوم با شمام اینجا چیکار میکنین خانوم محترم
بهاره: خدایا خودت کمکم کن
بهاره از ترس نمیدونست که باید چیکار کنه فقط دعا دعا میکرد که پوریا هیچی نفهمه
پوریا:خانوم محترم اینجا چیکار میکنین میشه برگردین برای ثبت نام بچتون اومدین ولی اشتباه اومدین اینجا مدرسه هست اما برای بچه های کاره
بهاره هیچی نمیاضافه کرد اون از ترس حتی نمیتونست نفس بکشه
بهاره:حالا چیکار کنم
پوریا وقتی مشاهده کرد که بهاره صحبت نمیکنه رفت سمتش که ببینه که مشکلی که نداره
بهاره:یا خدایا پوریا که داره میاد سمت من حالا چیکار کنم چجوری فرار کنم
___پایان_________پارت______۲۲
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن