رمان دلبر استاد پارت ۵

مادر بزرگ خوب واسمون خواب دیده بود و فکر همه جاشم کرده بود که لباس خواب و داد کف دستم:
_یالا بپوشش،منم میرم شاهرخ و بفرستم اینجا!

و از اتاق زد بیرون.
دو قلب بودم بین پوشیدن یا نپوشیدن لباس ولی از جایی که این پیرزن پیش بینی نشدنی بود و ممکن بود همجاده شاهرخ بیاد تو اتاق، لباس خواب و پوشیدم.

تو آینه نگاهی به خودم انداختم، با اینکه صورتم خالی از هر آرایشی بود اما بی رنگ و رو نبودم و چشمای گیرا و لب های درشتم مثل همواره به قیافم جون بخشیده بودن!

موهای تیره مو آزادانه رها کردم و لباس و تو تنم مشاهده کرد زدم.
به طور وحشتناکی به تن و بدنم جای گرفته بود و البته همه چیمم ریخته بود بیرون و قلبم نمیتمایل داشت شاهرخ تو این حال ببینتم که مصمم شدم یه شالی چیزی بندازم رو خودم به نظرم بهترین کار بود و نهایتش اگه مادربزرگ همراهمش بود شال و مینداختم رو تخت!

شاد از فکری که به سرم زده بود خواستم یه شال از کمد بردارم که تو همون لحظه صوتی دستگیره در اومد و درک کردم وقت این کارا نیست و فقط تونستم تند خودم و برسونم به تخت و بعدشم زیر پتو قایم شم!

در که باز شد شاهرخ به تنهایی تو چهار چوب در وایساد و با تعجب به منی که رو تخت دراز کشیده بودم و تا گردن زیر پتو بودم چشم دوخت و جویا شد:
_امشامگاه تو این خونه چه خبره؟!

و اومد تو و در و پشت سرش بست:
_اون از مولین بزرگ که اومده میگه بیا برو با زنت آشتی کن و من و فرستاده اینجا، اینم از تو که خوابیدی رو تخت و حرفی نمیزنی!

حرفش که تموم شد جواب دادم:
_فکر میکرد باهم قهریم که تو یه اتاق نخوابیدیم بخاطر همینم اومده دنبال تو!
با خنده سری تکون داد:
_از دست این مولین مهین!

بالا سرم وایساده بود که بین خنده هاش یهو جدی نگاهم کرد د سؤال کرد:
_حالا تو چرا خوابیدی؟ نکنه چیزیت شده؟
به تته پته افتاده بودم و نمیدونستم چی باید بگم که انگار صبرش سر اومد و کف دست آورد سمتم و یهو پتو رو از روم برداشت:

_شایدم سرما…
با دیدن من تو لباس خواب مشکی رنگ که پخش بودم رو تخت انگار ادامه حرفش و یادش رفت که شوکه شده یه قدم عقب راهی شد و ناباورانه نگاهم کرد که با خجالت رو ازش گحرکت کردم و تمایل داشتم مجدداً خودم و با پتو بپوشونم که پشتش و کرد بهم و گفت…

پشتش و کرد بهم و گفت:
_این چه وضعشه؟
با آوای آروم و پر خجالتی جواب دادم:
_مجبور شدم

نیمرخ صورتش و به سمتم چرخوند:
_یه کمم به فکر من باش!
و با تبسم معنا داری راه افتاد تا از اتاق بره بیرون ولی همینکه در و باز کرد، تند چرخید سمتم و در و بست:

_خدایا من چیکار کنم از کف دست این پیرزن!
متعجب نگاهش کردم که ادامه داد:
_واسمون نگهبانم گذاشته!

با این حرفش هم خندم گراهی شد هم دهانم باز موند که بیان کردم:
_حالا باید چیکار کنیم؟

شونه ای بالا انداخت:
_ناچارم امشامگاه و همینجا بخوابم!
و از جایی که هوا، هوای نسبتا زمستونی ای بود و خوابیدن بی پتو یه جورایی سخت بود اومد سمتم:
_میتونم اینجا بخوابم؟

دو قلب بودم که قل خوردم و خودم و رسوندم به سمت چپ و انتهای تخت و اظهار کردم:
_با حفظ حریم، بله!

و با چشم اشاره کردم که اونطرف تخت بخوابه!
با این اشاره بازیای من، نتونست نخنده و همینطور که میلبخند زد دراز کشید رو تخت که اضافه کردم:
_حالا بچرخ اونطرف، تا من برم لباسم و عوض کنم!

ریز خندیدنش ادامه داشت که پشت کرد بهم:
_بهت میادا، حالا باز هرطور راحتی!
از رو تخت بلند شدم و رفتم سمت کمد تا لباس عوض کنم:
_میدونم، فقط میترسم به شما بد بگذره استاد!

پر رو پر رو جواب داد:
_دیگه یه شامگاهه، منم تحمل میکنم!
شروع کردم به عوض کردن لباسا و تیشرت و شلوار راحتی پوشیدم:
_دیگه لازم نیست تحمل کنی!

و کف دست به سینه رو به روش وایسادم،
با متوجه شدنم تو تیشرت و شلوار گسرخوشی که تنم بود لب و لوچش آویزون شد:
_چقدر زیبا!

تبسم دلبرانه ای تحویلش دادم:
_من گونیم بپوشم بهم میاد!
و بار دیگر رو تخت دراز کشیدم و پتو رو کشیدم سمت خودم که شاهرخ رو باز موند و جدال بر سر پتو آغاز شد!

هرچی زور داشت زد و پتو رو بار دیگر کشید سمت خودش که نفس عمیقی کشیدم و کلافه اضافه کردم:
_ببین اینجا اتاق منه، این پتوعم پتوی منه، پس تا ننداختمت بیرون…
صدای خنده هاش مانع از این شد که حرفم کامل شه:
_نه این کار و با من نکن ارباب!

نگاهام داشت سنگین میشد و دیگه نای بیدار موندن نداشتم که جواب دادم:
_حالا فعلا بخواب!

و قبل از اینکه بخواد چیزی بگه بیهوش شدم و سر صبح با سر و صداهایی که میگوش دادم دیده باز کردم.
شاهرخ تو اتاق بود و داشت صبحونه میخورد،
چشم های خوابالوم و بهش دوخته بودم که متوجه نگاهم شد و گفت:

_اینکه باهمم صبحونه بخوریم کف دستوریه که از بالا رسیده!
اول صبح بود و صوتم گرفته بود که با صوتی نه چندان خوشایندی اظهار کردم:
_این ننه بزرگ شما هم دهن مارو صاف کرده!
و بیخیال خمیازه ای کشیدم که دیدم با چشمای گرد شده داره نگاهم میکنه:

_ننه بزرگ؟
دیدهکی زدم:
_سخت نگیر الان که دیگه کسی اینجا نیست، یه منم و یه تو!
لحن حرف زدنم براش خنده دار بود که آروم لبخند زد:

_نه به کمالات دیشامگاه و نه به حرف زدن الان!
قرار گرفتم تو جام و گفتم:
_تو که همش مست بودی چیزیم یادت مونده مگه؟

لیوان آب پرتقالش و سر کشید و جواب داد:
_دو سه ساعتی داغ کرده بودم باقیش و خوب و هوشیار بودم!

کف دستام و به نشونه شکر بالا بردم:
_الحمقلبله که فقط همون چند ساعت بود وگرنه معلوم نبود به جز رقصیدن با اون دختره چی کارا که نمیکردین!
با این حرفم اخماش حرکت کرد توهم:
_دختر؟ کدوم دختر؟
پوفی کشیدم:
_مربوط به قسمت ناهوشیاریتونه!

و از رو تخت کشیده شدم تا آبی به دست و روم بزنم، صوتش به گوشم میرسید:
_ولی من بازم هرچی فکر میکنم یادم نمیاد!
یه مشت آب پاشیدم تو صورتم:
_همینکه یادت میاد مهمونی ای در کار بوده جای شکرش باقیه!

شاهرخ که رفت بیرون یه صبحونه سرسری خوردم و یه کف دست لباس مرتب تنم کردم تا چرخی تو خونه بزنم.

در اتاق و باز کردم و بعد هم جاده افتادم سمت طبقه پایین،
دلم میتمایل داشت یه سر برم تو آشپزخونه و بفهمم واسه ناهار قراره چی بزنم به بدن!
واسه همینم از پله ها که رفتم پایین و کسی از اعضای خانواده شاهرخ و تو سالن نمتوجه شدم چپیدم تو آشپزخونه بزرگ این خونه که انگار آشپزخونه قصر یه پادشاه بود!

با متوجه شدن آشپزخونه که کمه کم 5برابر خونه ما بود و خدمتکارایی که تو آشپزخونه مشغول بودن مات موندم و فقط چشم دوختم که یکی از خدمتکارا اومد سمتم و با تبسم مهربونی سلامی بهم داد و با لهجه شمالی قشنگش ادامه داد:

_شما اینجا چیکار میکنید خانم؟چیزی شده؟
با متوجه شدن آواش و افتادن دو هزاریم که مثلا من خانم این خونه بودم و نباید مثل بز زل میزدم به عظمت این خونه، خودم و جمع و جور کردم و متقابلا تبسمی تحویلش دادم:

_نه عزیزم، فقط حوصلم سرراهی شده قلبم میخواد امروزگار و اینجا باشم و تو درست کردن ناهار به شماها کمک کنم!
با این حرفم که با آوای تقریبا رسایی هم بود، اونایی که فاصلشون باهام کم بود کف دست از کار کشیدن و با تعجب نگاهم کردن و خدمتکاری که روبه روم بود جواب داد‌:

_این چه حرفیه خانم؟ نکنه شما کف دستپخت مارو دوست ندارید؟
سری به نشونه رد حرفش تکون دادم:
_نه، من فقط میخوام امروزگارم و اینجا بگذرونم!
و قدم برداشتم تو آشپزخونه که صوتی آشنا و البته رو مخی این روزای زیستنم و شنیدم:

_شما لازم نکرده اینجا بمونی واسه آشپزی، بیا باهم بریم استخر‌!
این صوتی مادربزرگ پر ماجرای این خونه بود.

با قیافه زار چرخیدم سمتش:
_سلام، استخر چرا؟
ابرویی بالا انداخت:
_میخوام ریلکس کنیم!

قیافم لحظه به لحظه بیشتر از قبل گحرکت کرده میشد که ابرویی بالا انداخت:
_چیه نکنه دوست نداری با من بیای استخر؟
و منتظر نگاهم کرد که ناچارا تبسم زورکی ای زدم:
_به‌شدتم خوبه!

برق رضایت تو نگاهش درخشید:
_یه مایوی سوغاتی هم برات آوردم!
و به سبد لباسای تو کف دستش اشاره کرد…

از اینکه با یه پیرزن که تا چند روزگار پیش نمیشناختمش و حالا باهاش اومده بودم استخر، احساس خاصی داشتم!

و این احساس وقتی مادر بزرگ لباس مایوش و پوشید و قلببرانه روبه روم وایساد:
_پس چرا تو هنوز آماده نشدی؟

یه مایوی باز پوشیده بود و از هر قسمت بدنش یه تیکه عضله زده بود بیرون اما این پیرزن انقدر قلبش جوون بود که با ناز و ادا قدم بر میداشت به سمت استخر!

متوجه نگاه من به شکم بزرگش که شد با تبسم گفت:
_آره من یه کمی شکم دارم، میخوام با آب درمانی آبش کنم اونوقت هم هیکل خودت میشم!

بدجوری خندم گراهی شده بود اما به روی خودم نیاوردم و بیان کردم:
_البته، شما خیلیم خوشتیپ و دلپذیری!
و رفتم تو رختکن لباس عوض کردم و برگشتم.

عینکش و زده بود و داشت شنا میکرد که همون لحظه ‘خاک بر سرت’ ی به خودم اضافه کردم که به جز مسیر رفتن تو آب کاری بلد نبودم و بعد هم رفتم تو آب که اومد سمتم و عینکش و درآورد:
_شنا که بلدی؟

خیلی ضایع بازی بود که یه دختر فرنگی مثل من شنا بلد نباشه پس بسیار طبیعی و با طه لحن لوند طور جواب دادم:
_نه متاسفانه مادر بزرگ من…
با اخم نگاهم کرد و پرید وسط حرفم:
_میتونی مهین آوام کنی!

خندیدم:
_خلاصه بلد نیستم مهین جون!
با خنده کنارم وایساد:
_من حوصلم نمیگیره بهت یاد بدم ولی به شاهرخ میگم که حتما بهت یاد بده و بعد باهم مسابقه میدیم!

با این حرفش فقط نگاهش کردم و چیزی ناضافه کردم،
دیشامگاه و به هر بدبختی بود پشت سر گذاشتم و حالا همینم مونده بود که شاهرخ بخواد بهم شنا یاد بده!

با دیدن سکوت من مجدداً عینکش و زد و گفت:
_من شنا میکنم توهم نگاه کن بلکه یاد گرفتی، اگه هم یاد نگحرکت کردی که هیچی!
و ازم فاصله گراهی شد که رفتم بالا و رو لبه استخر نشستم و پاهام و گذاشتم تو آب.

بی اختیار فکرم پرکشید سمت بابا و خونه خودمون، چند روز بود که ازش دور بودم و حسابی دلم واسش تنگ شده بود، باید تو همین روزا میحرکت کردم و یه سر بهش میزدم و این دلتنگی و دوا درمون میکردم!
غرق همین افکار بودم و حتی نمتوجه شدم مادر شاهرخ کی اومده تو استخر و حالا با متوجه شدن آواش به خودم اومدم:
_تو چرا شنا نمیکنی؟

مهین خانم از تو آب جواب داد:
_اون بلد نیست، خودت بپر تو آب که دلم یه رقیب سر سخت میخواد!
و منتظر دخترش موند که ایشون هم البته من و مورد لطف و عنایت قرار دادن و با تیکه های درشتش حسابی حالم و گراهی شد:
_حتما اونجایی که بزرگ شدی استخری نبوده!
و مرموز نگاهم کرد و با تبسم منظور داری ادامه داد:
_شایدم خودت دوست نداشتی یاد بگیری!

زنیکه یه جوری با من لج بود که انگار به زور پسرش و از چنگش درآوردم و هربار که میمتوجه شدمش به نحوی حرف بارم میکرد و دوباره به زندگیش میرسید!
مطابق این روزگارا، لبخندی تحویلش دادم:
_خودم علاقه ای ندارم!

سری به نشونه تایید تکون داد و گفت:
_پاشو یه چرخ بزن ببینمت!
نگاهم رنگ تعجب گراهی شد و اون ادامه داد:
_میخوام ببینم شاهرخ تو، تو چی مشاهده کرده که تن به ازدواج با دختر به اون معرکه ای نداد!
این حد از گستاخی و توهینش حسابی برام غیرقابل تحمل شده بود که سری تکون دادم و کشیده شدم سرپا:
_مهین خانم من میرم خونه، بعدا میبینمتون!
و دوباره راه افتادم سمت رختکن که آوای مولینش و پشت سرم متوجه شدم:
_بازم به نتیجه ای نرسیدم که شاهرخ چرا اینو انتخاب کرده!
و مشغول بحث با مهین خانم شد که توجهی بهش نکردم و سریع شتاب‌زده لباسام و عوض کردم تا فقط از اینجا بزنم بیرون…

کلافه راهی شدم تو اتاق.
زنیکه مغرور و از خود راضی یه طوری زد تو برجکم که پایین دوش نگراهی شدم و حالا بعد از یک ساعت خودخوری میتمایل داشتم حموم کنم.

وان و پر کردم و راهی شدم توش،
عطر یاس خوشامگاهوی حموم حسابی حالم و جا آورده بود که آوای شاهرخ تو اتاق پیچید:
_کجایی دلبر؟ چی اضافه کردی به مولینم مگه ناظهار کردم تو حق نداری بهش حرفی بزنی تو این بازی!

از تو حموم آواش و میشنیدم که جواب دادم:
_من چیزی نگفتم!
انگار فهمید من تو حمومم که اومد پشت در حموم و بیان کرد:

_اون که حسابی از دستت شاکیه!
با یادآوری مولینش نگاهی تو کاسه چرخوندم و بسیار سعی کردم تا ادای مولینش و درنیارم و عادی حرف بزنم:
_به من میگه پاشو یه چرخی جلوم بزن ببینم چی داری که شاهرخ گراهی شدتت!

به خنده افتاده بود:
_خب حالا چرا ناراحتی؟ نکنه چیزی نداشتی!
این پررو بازیش باعث این شده بود که به خنده بیفتم و پررو تر از شاهرخ جواب بدم:

_نخیرم همه چیم داشتم اتفاقا، از حرکت کردار مولین جنابعالی خوشم نیومد
همچنان میلبخند زد اما قبل از اینکه بخواد حرفی بزنه صدای زنگ گوشیش کشیده شد و جواب دادن به تماسش مانع از این شد که حرفمون ادامه پیدا کنه و حالا من حرف هاش و میگوش دادم:

_سلام عزیزم، معذرت میخوام این چند روزگاره درگیر بودم نشد باهات تماس بگیرم..
و حرفای صمیمی و پر مهر و محبت دیگه ای که احساس حسودی زنونه ام و فعال میکرد و گوش تیز کرده بودم واسه گوش دادن حرف هاش!

معلوم نبود کی پشت خط بود که اینطوری میبیان کرد و میخندید و حسابی شارژ شده بود!
وقتی دیدم قطع نمیکنه و هرلحظه هم شدت خنده هاش بیشتر از قبل میشه راهی شدم زیر دوش و بعد هم حوله تن پوشم و تنم کردم و راهی شدم بیرون و با حالت لوسی جویا شدم:
_کیه؟

با تعجب نگاهم کرد و بار دیگر حرف هاش و از سر گراهی شد که پوزخندی بهش زدم:
_سلام برسون!
و قرار گرفتم جلو آینه و شروع کردم به خشک کردن موهام که پشت سرم وایساد و حرص درار جواب داد:
_نگاه!