#دلبر
یه جوری باهام بد شده بود که گاهی با خودم فکر میکردم مشکل از گوش هامه و من دارم اشتباه میشنوم، ولی اشتباه نبود…
شاهرخ عوض شده بود و من دیگه تگ قلبش جایی نداشتم، حتی دیگه نگاهمم نمیکرد انگار نه انگار که من تازه عروسش بودم
انگار نه انگار که من همون دختری بودم که وقتی دوستش داشت!
حرف هام و باور نمیکرد و بهم اجازه توضیح هم نمیداد،
گاهی فکر میکردم این قضیه شده بود بهونه دستش و قلبش ازم زده شده بود!
فکر میکردم اونم مثل پدر و مادرش به این نتیجه رسیده که یه دختر فقیر و بی کس مثل من نباید همسرش و مادر آینده بچه هاش باشه…
اونم به این نتیجه رسیده بود که حق با پدر و مادرشه!
با رسیدن به خونه ای که احساس غریبی بی نهایتی توش داشتم و دیگه حتی با مامان مهین هم راحت نبودم،
بی حال و حوصله تر از هروقتی از ماشین پیاده شدم.
شاهرخ که هنوز پاش تو گچ بود و حالش هنوز مثل قبل خوب نشده بود با تک عصایی که دستش بود لنگ لنگان مسیر میرفت و من هم کنارش قدم برمیداشتم،
هموقت با وارد شدن به داخل خونه، متوجه حضور مارال خانم و مهمونش که یه دختر زیبا و مو بلوند شدم.
دختری که بارعشوه جای گرفته بود رو مبل روبه روی مارال خانم و من اصلا حس خوبی بهش نداشتم!
با متوجه شدن ما، مارال خانم با تبسم گله گسرخوشی از رو مبل قد بلند شد:
_بالاخره اومدی عزیزم؟
و نگاهش و چرخوند سمت دختره:
_شاهرخ، پسرم!
و همین باعث شد تااون دختر که با نگاهش داشت شاهرخ و میخورد بیاد سمتمون و کف دست دراز کنه سمت شاهرخ:
_سلام، من هلنم
شاهرخ نگاه سرسری به چهرش انداخت و بعد لبخندی تحویلش داد:
_سلام
و کف دستش و به گرمی فشرد!
قلبم داشت آتیش میگرفت، انگار نه انگار که من کنارش بودم و به راحتی بااین دختره گرم گحرکت کرده بود!
جمعشون سه نفره شده بود که مارال خانم اضافه کرد:
_بفرمایید!
و به مبل های سلطنتی ای که یه کم باهاشون فاصله داشتن اشاره کرد.
نگاهم و دوخته بودم به شاهرخ،
حدس میزدم این دختر کیه و چرا اینجاست اما قلبم میمیل داشت انکارش کنم!
دلم نمیخواست باور کنم و مات و مبهوت به تماشاشون ایستاده بودم که مارال خانم همینطور که هممسیریشون میکرد نگاه غره ای به معنی اینکه از جلو نگاه هاش دور بشم اومد و اینطوری عذرم و خواست.
پاهام یاری نمیکردن و به سختی قدم برمیداشتم،
رو پله ها قدم برمیداشتم و هرلحظه باخودم فکر میکردم این نقطه دقیقا نقطه پایانی زیستنمه،
دیگه امیدی نبود،
دیگه قلبخوشی ای نبود،
دیگه این زمین ارزش بودن و موندن نداشت!
از پله ها میحرکت کردم بالا و آوای حرف زدن ها و لبخند زدناشون و میشنیدم که مارال خانم اظهار کرد:
_خیلی خب عزیزم به نظرم بهتره یه چند وقتی رو با شاهرخ در ارتباط باشید تا وقتی که خانوادت برگردن ایران و راجع به ازدواجتون حرف بزنیم،اینطوری حال شاهرخم کاملا خوب میشه
حرف هاش قلبم و به درد میاورد،
روحم و میکشت و نابودم میکرد!
آروم آروم اشک میریختم به سر پله ها که رسیدم دختره جواب داد:
_بله اینطوری بهتر هم هست
و شاهرخ در تایید حرفش بیان کرد:
_ من هم موافقم، ایام عید و هم اینطوری میگذرونیم!
و حرف هاشون ادامه پیدا کرد.
به هق هق افتاده بودم،
کف دستم و گذاشتم رو دهنم تا آوام در نیاد و تن بی جونم و کشیدم تو اتاق تا اونجا راحت تر به درد خودم بمیرم!
پشت در اتاق رو زمین به گریه و زاری نشستم،
اشک میریختم و با هر نگاه بهم زدن خاطرات خوبمون از جلو دیده هام رد میشد،
خاطراتی که بعید میدونستم شاهرخ به یاد داشته باشه!
میون اشک ریختنام نفس عمیقی کشیدم،
انگار چاره ای نبود جز کنار اومدن با این قضیه،
با مردی که تموم وجودم بود و باورم نداشت!
با خودم قصد کردم امروز تا هر وقت که حالم خوب بشه ببارم، حتی اگه شده تا خود صبح ولی فردا تصمیم بزرگی بگیرم!
میمیل داشتم نگاه ببندم رو همه چیز،
رو محبتی که ذره ای ازش کم نمیشد و برم!
قصد کردم صبح برم و درخواست طلاق بدم،
ترجیح میدادم نباشم و نبینم شاهرخ و کنار زن دیگه ای و دورا دور عاشقش باشم و با خیالش زندگی کنم تا اینکه اینجا باشم و علاوه بر مزاحمت واسه زیستن جمشاهده کردش با متوجه شدنش کنار یه زن
دیگه ازش زده بشم!
مصمم از تصمیمم رفتم حموم،
به درک که حال بدم واسه کسی مهم نبود و شاهرخ اون پایین مشغول بگو بخند و حرف از آینده اش بود و من اینجا داشتم جون میکندم…
شاید دوش آب سرد یه کم حالم و جا میاورد…
از حموم که در اومدم تو اتاق موندم و بیرون نراهی شدم،
با خودم هم لج کرده بودم، قلبم نمیتمایل داشت حتی یه لیوان آب به خورد بدنم بدم و تشنه و گشنه یه گوشه ماتم گرفته بودم،
حالا دیگه شرایط عوض شده بود حالا دیگه هرچند ساعت هم که میگذشت کسی نمیومد دنبالم،
کسی نمیاظهار کرد چته؟!
کسی نمیاظهار کرد مردی یا زنده ای!
نفس کشیدنم برقرار بود ولی تو دل کسی زنده نبودم!
تو سرم نقشه کشیدم واسه آینده بعد از طلاقم،
بعد از جدایی که همراه با بخشش مهرم بود میرفتم خونه پدریم نه واسه حیات، واسه گراهی شدن حق و حقوق بابام و هرجور شده یه پاما کف دست و پا میکردم و از تهران میزدم بیرون،
این بار حتی این گوشی و حلقه ازدواجمونمم نمیبردم یا اون گردنبدی که مولین مهین بهم هدیه داده بود!
این بار میحرکت کردم،
ساکت و بی دردسر،
میحرکت کردم تا زیستنش بی من دلنشین تر باشه،
میحرکت کردم تا فراموش شم ولی فراموش نمیکردم،
شاهرخی که روزگارهای رویایی ای برام ساخته بود،
شاهرخی که پناهم بود و فراموش نمیکردم!
با یاد آوری چندباره خاطراتمون، دوباره به بدحالی کشیده شدم…
نمیتمایل داشتم فراموش کنم ولی ساختن با این خاطره ها زجر آور بود،
سازش با یادگار خنده هاش،
با یادگار اون شامگاهی که تو رستوران همه غذاهارو سفارش دادم و تموم مسخره بازی هامون…
چطور باید دل میکندم از بوسه هایی که تنم و داغ میکرد،
از مردی که باهاش یکی شده بودم،
مردی که عاشقش بودم…
کسی که دنیام بود!
شاهرخ لحظه ای از جلو دیده هام نمیحرکت کرد و باعث طولانی شدن این یادگار بازی ها شده بود و اصلا گذر زمان و حس نمیکردم تا اینکه در اتاق زده شد و تازه به خودم اومدم!قبل از باز شدن در صورتم و با پشت کف دست پاک کردم هرچند بی فایده بود و حتما صورتم باد مثل لبو سرخ بود و حسابی ورم کرده بود!
آوام و صاف کردم و گفتم:
_بله
و همین کلمه برای باز شدن در و قرار گرفتن مامان مهین تو چهارچوب در کافی بود:
_از صبح تو همین اتاقی؟
حرفی نزدم که سری به اطراف تکون داد و بهم نزدیک شد:
_اشک ریختی؟
رو ازش گرفتم:
_مهم نیست
روبه روم نشست، عین یه مادر که میمیل داشت پای حرف دل بچش بشینه مهربون نگاهم کرد و سؤال کرد:
_بخاطر شاهرخ اشک ریختی؟
نفس عمیقی کشیدم:
_بخاطر تموم بدبختی هام!
و سرم رو پاهای بغل کردم گذاشتم که اظهار کرد:
_نمیدونم چرا انقدر عوض شده، دیگه اون آدمی نیست که میشناختمش…
آوای گحرکت کردم رفته راهی شده گراهی شده تر هم میشد که جواب دادم:
_از روزگاری که به هوش اومده تا میخوام باهاش حرف بزنم یه جوری جوابم و میده که لال میشم، دیگه بریدم مولین مهین…
متوجه شدم که فقط خواستن من کافی نیست، محبت باید دو طرفه باشه…این محبت دیگه دو طرفه نیست مامان!
میدونستم چقدر داره غصه حال و روزگار الانم و میخوره و کاری از کف دستش برنمیاد واسه همین سر قد بلند کردم و تو اوج دردم تبسمی بهش زدم:
_قربونتون برم شماهم دیگه غصه نخورید، خودمم دیگه نمیخوام غصه آدمی و بخورم که اون پایین داشت قول و قرارای آیندش و با یه دختر دیگه میذاشت!
اضافه کردم و با همون لبخند تلخ تر از اشکم سری تکون دادم:
_به همین راحتی!
نگاهش و ازم گحرکت کرد شاید اون به جای شاهرخ داشت خجالت میکشید:
_میخوام قلبداریت بدم بگم درست میشه بگم درستش میکنم ولی نمیتونم کاری ازم برنمیاد جز صبرکردن، جز کنارت بودن تا وقتی که شاهرخ از خر شیطون بیاد پایین!
زیر لب ‘نه’ ای گفتم:
_صبر بی فایکف دست، شاهرخ تصمیمش و گراهی شده میخواد یه زیستن جدید شروع کنه و منم تصمیمم و گرفتم!
منتظر نگاهم کرد که قاطعانه گفتم:
_طلاق!
با این حرفم اخم سایه بون چشم های پر چین و چروک و در عین حال مهربونش شد:
_طلاق؟ حتی بهش فکر هم نکن!
ابرویی بالا انداختم:
_من تصمیمم و گراهی شدم، صبح میخوام برم درمیل داشت طلاق بدم
خاموشی کرد،
به نظرم دنبال دلیلی بود واسه موندنم اما پیدا نمیکرد و همین باعث میشد خاموشیش طولانی ترهم بشه که ادامه دادم:
_اینطوری واسه هممون بهتره، نه من زجر میکشم نه اون دختر از بودنم اذیت میشه و نه شاهرخ با دیدنم کلافه میشه…
موندش فایده ای نداشت جز اینکه با حرفام به ناراحتیش اضافه میشد واسه همینم از رو زمین قد بلند شد و بی هیچ حرفی مسیر افتاد سمت در اتاق ولی قبل از خروج سرش و چرخوند سمتم و گفت:
_نکن دلبر، حیفه که باهم نباشین حیفه که جدا شین!
بی هوا چشم هام پر شد انگار منتظر تلنگر بودم تا دوباره بزنم زیر گریه که اشک صورتم و پوشوند و جواب دادم:
_حاضرم التماسش کنم که برگرده و دوستم داشته باشه، حاضرم واسش قسم بخورم که من اونشامگاه به قصدی
که فکر میکنه نراهی شدم اما اون نمیخواد، نه منو نه این عشق و
این بار بهسرعت جواب داد:
_من باهاش حرف میزنم همین الان!
و میل داشت بره که دنبالش راهی شدم:
_نه مامان، اینطوری فقط من سبک تر میشم حرف زدن شما تاثیری نداره نه تو تصمیم من و نه تو تغییر این روزگارهای شاهرخ
دهن باز کرد تا حرفی بزنه ولی منصرف شد و فقط با سر انگشت هاش اشک های بعدیم و گحرکت کرد:
_شامگاه بخیر!
و از اتاق راهی شد بیرون.
با حرکت کردنش به روال سابق برگشتم، به همون حال بد به همون سردرد لعنتی!
قلبم آهنگی و میتمایل داشت که همیشه آرومم میکرد گوشیم و برداشتم و آهنگی که خوب همدردم بود و پلی کردم
‘همه اون روزا رضا صادقی’،
رو تخت دراز کشیدم و به نقطعه نا معلومی از سقف اتاق زل زدم و با هق هق های بی پایانم با موزیک هممسیری کردم:
”
میدونی قلب بریدن از این همه عشق درست مثل مرگمه
خیابونای خلوت و پرسه زدن بدون تو حقمه
رفتی و هرچی بین منو تو گذشت رسیده به گوش همه
نمیتونم بدیتو به روت بیارم غرورت و بشکنم
قلبم میخواد صدات و یه بار دیگه با قلبهره بشنوم
با تو تموم پاییز و زیر یه چتر دوباره قدم بزنم
همه گوشمو پر میکنن که دیگه گریه واسه تو بسه
دستایی که جدا بوده این همه سال محاله بهم برسه
اونی که همه چیزتو دادی براش واسه یکی دیگه دلواپسه…
”
موزیک که تموم شد حس کردم دیگه نفسم بالا نمیاد،
گلوم خشک شده بود و آوام در نمیومد!
آه عمیقی از ته دل سر دادم و از رو تخت کشیده شدم جلو آینه صورتم و پاک کردم و از اتاق زدم بیرون تا یه لیوان آب بخورم.
مسیر جادهرو رو طی کردم و رفتم پایین و یه لیوان آب واسه خودم کف دست و پا کردم و برگشتم سمت پله ها، هرچند آخرشامگاه بود و کسی این اطراف نبود اما واسه اینکه احتمالا کسی با این اوضاع نبینتم تند شتابزده از پله ها بالا رفتم واسه رسیدن به ماتم کدم ولی همینکه به اتاق شاهرخ رسیدم متوجه صوتهایی شدم انگار کسی تو اتاق بود و داشتن باهم حرف میزدن،
و صدای قهقهه زنونه ای که از تو اتاق به گوشم رسید باعث شد تا همونجا میخکوب شم!
بین خنده گوش دادم که بیان کرد:
_تو دیوونه ای!
و شاهرخ جواب داد:
_چیه دیوونه دوست نداری؟
و بازهم هرهر کرکرشون خنجری شد توی تیکه تیکه دل شکستم!
اون دختر تو اتاق شاهرخ بود و حسابی هم باهم گرم گراهی شده بودن!
همچنان صوتشون و میشنیدم که شاهرخ گفت:
_بیا اینجا…
و دختره با آوای لوس و نازکش دلبرانه جوابش و داد:
_از همین فاصله بگو!
صوتی شاهرخ بهشدت زود به گوشم خورد:
_اینطوری نمیشه!
و بعد هم یه خاموشی طولانی تو اتاق برقرار شد!
تصورات و توهماتی که تو ذهنم میومد همینجا و تو همین لحظه داشت دیوونم میکرد!
نمیدونستم پشت این در چه خبره و دعا دعا میکردم اون چیزی نباشه که فکر میکردم،
تصمیم به رفتن گحرکت کرده بودم ولی دلم هنوز اینو ندرک کرده بود!
بعد چند ثانیه دوبارا صوتشون و شنیدم، آوای شاهرخ رو:
_متوجه شدی گفتنی نبود؟
و خنده های لوس اون دختر روحم و خط خطی کرد:
_غافلگیرم کردی، انتظار نداشتم همین شامگاه ااما…
گوش هام و گرفتم و نگاه هام و بستم، دیگه نمیمیل داشتم چیزی بشنوم،
دیگه نمیخواستم بیشتر از این بفهمم تو اون اتاق لعنتی چه خبره،
نمیتمایل داشتم غرورم بیشتر از این خورد شه،
قلبم داشت میترکید و فاصله ای تا گریه های کودکانه پر سر و صوت نداشتم که کف دستم و جلو دهنم گذاشتم و محکم فشار دادم میل داشتم برم که یهو در اتاق باز شد و چشم های بارونیم قفل چشم های سرد و بی تفاوت شاهرخ شد!
با دیده هام بهش میاظهار کردم که این حق من نبود و تو نگاهش اما چیزی نمیمشاهده کردم جز تنفر و سردی!
نگاهامون ادامه داشت که آوای دختره باعث شکستن خاموشی چند ثانیه ای فضا شد:
_چیشد پس چرا نمیری؟
هنوز باورم نمیشد،
یعنی قلبم باور نمیکرد که سری تکون دادم و قبل از هر اتفاق دیگه ای بدو بدو خودم و رسوندم به اتاق.
تنم یخ کرده بود،
حتی نمیدونستم باید چیکار کنم و فقط منتظر رسیدن فردا بودم،
فردا و دادن درتمایل داشت طلاق!
جلو آینه ایستاده بودم،
حالم از خودم بهم میخورد،
چقدر این روزگارها ضعیف شده بودم…
چقدر آدمها راحت اذیتم میکردن و نق نمیزدم!
با خودم اندیشیدم شاید آه حامیه که زندگیم به تباهی کشیده شده شاید هم بابا ازم ناراضی بود،
نمیدونستم!
ولی میدونستم حتی اگه بدی تموم عالم و آدم هم به پای من بود نباید این سرنوشت نصیبم میشد…
من اونقدر ها هم بد نبودم!
قلبم از جهان پر بود و زورم فقط به خودم میرسید که مشاهده کردن قیافه زارم و تو آینه تحمل نکردم و دکوری ای که رو میز بود و برداشتم و پرت کردم به سمت آینه…
صوتی خورد شدن آینه و پخش شدن تصویرم تو آینه هزار تیکه دلم و خنک کرد!
دست هام رو لبه های میز گذاشتم و سرم و انداختم پایین و سعی کردم نفس بکشم هرچند نفسی برای کشیدن نداشتم ولی قلبم خنک شده بود بالاخره تونسته بودم بعد از این همه شکستن یکبار هم که شده من بشکونم، مهم هم نبود که آینه بود یا هرچیز دیگه ای،
مهم شکستن بود و متوجه شدن طعمش،
طعمی که شاید انقدر ناب بود و خاص بود که آدمها بیخیال تجربه کردنش نمیشدن!
صدای تق تق در اتاق باعث شد تا سرم و قد بلند کنم و آوای مردونه ای که احتمالا متعلق به یکی از نگهبانا بود و بشنوم:
_خانم شما حالتون خوبه؟
🍃🍃🍃
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن