رمان دلبر استاد پارت ۴۰

تو همون قدم قفل شدم،
همه چی بهم ریخته بود!

اون خدمتکار که نمیدونستم نصفه شامگاه اینجا چیکار میکرد باعث آشفتگی اوضاع شده بود و اینطوری همه چیز و خراب کرده بود!
بار دیگر آوای شاهرخ و شنیدم:
_اینجا چه خبره؟
داشت از پله ها پایین میومد،
پاهاش و میمشاهده کردم ولی صورتش پیدا نبود که گفتم:
_من باید برم شاهرخ!
و نگاه بستم رو حال بدم و مسیر باقی مونده تا خروج از خونه رو دویدم و از در خروجی زدم بیرون…

از گریه به هق هق افتاده بودم،
مشاهده کردم تار بود و درگیر سر درد شمشاهده کردی شده بودم!
پشت سرم صدای دویدن میمتوجه شدم،
نمیدونستم شاهرخه یا نگهبانا اما میدونستم که باید برم…
میدونستم که اگه امشامگاه نشه دیگه از فردا نمیتونم برم و شاهرخ باید به پای من بسوزه و بخاطر من دربه دری بکشه!
نرسیده به در ریموت و تو جیبم پیدا کردم،

وقتی نبود و قبل از رسیدنم باید این در باز میشد که با ریموت در و باز کردم،
نفس کم آورده بودم و سرعتم کم شده بود که برگشتم به سمت عقب،
شاهرخ جلوتر از نگهبانی که پشت سرش بود، دنبالم میدوید،
بین اشک ریختنام نفسی گحرکت کردم و همینطور که عقب عقب قدم برمیداشتم گفتم:

_دنبالم نیا شاهرخ، بذار برم
و با گریه داد زدم:
_باید برم!
از سرعتش کم شده بود و آروم به سمتم قدم برمیداشت، شامگاه بود و صورتش خیلی نمایان نبود ولی حدس میزدم که اخم و غمگینی تموم چهرش و پوشونده،

با فریادی کشیده تر از فریاد من جواب داد:
_داری چه غلطی میکنی؟ کجا داری میری؟
گریه هام ادامه داشت:
_تو حقت این نیست توروخدا دنبالم نیا!
و عقب عقب قدم برداشتم،
سرم سنگین شده بود و دیگه نمیکشید،
تحمل این همه درد و سختی حالم و به همون روزگارهایی که بابا تنهام گذاشت کشونده بود!

توانایی دویدن نداشتم و به قدم های آرومم ادامه میدادم،
دیگه حتی نمیدونستم چقدر از شاهرخ جلوترم و مشاهده کردم هر چند لحظه یکبار روبه تاریکی و سیاهی میحرکت کرد که همزمان با خروج از در خونه آوای ماشینی که داشت بهم نزدیک میشد تو گوشم پیچید، سرم و چرخوندم سمت ماشین و نورش باعث شد تا چشم هام و ببندم و هممدت شاهرخ داد زد:
_قلببر برو کنار…
و ولی تا به خودم اومدم به آغوش کشیده شدم و آوای کشیده و قلبخراش ترمز ماشین تنها چیزی بود که شنیدم و دنیام تو سیاهی مطلق فرو رفت…

…..

آروم نگاه باز کردم،
اطرافم و خیلی واضح نمیمشاهده کردم و نمیدونستم کجام که صدای مردونه ای به گوشم رسید:
_به هوش اومد!
و ادامه داد:
_خانم حالت بهتره؟
فقط میشنیدم اما چیزی نمیدرک کردم، تکونی به تن و بدنم دادم که درد بی حدی وجودم و گرفت و باعث ناله بلندم شد و این بار آوای یه زن و گوش دادم:
_کف دستات ضربه متوجه شده و پای راستت شکسته، تکونشون نده!
نگاه هام و باز و بسته کردم، حالا بهتر میمشاهده کردم رو پوش سفید اون زن و مرد خبر از بیمارستان بودنم میداد که سؤال کردم:
_چیشده؟من…
دکتر مرد جواب داد:
_چیزی نیست شما تصادف کردی آوردنت بیمارستان، خداروشکر حالت خوبه!

حرفش و که تو ذهنم مرور کردم ته قلبم خالی شد،
شاهرخ…
شاهرخی که تو آخرین لحظه خودم و تو بغلش دیده بودم کجا بود؟
لب باز میکردم تا حرفی بزنم اما زبونم یاری نمیکرد و انگار بند اومده بود!
اشک تو چشم هام میجوشید و با التماس به پرستار زل زده بودم که بیان کرد:
_آروم باش عزیزم،آقای دکتر که گفت حالت خوبه
به هر سختی ای بود دوتا کلمه رو به زبون آوردم:
_شاهرخ کجاست؟
پرستار نگاه گذرایی به آقای دکتر انداخت و بعد تبسمی به روم پاشید ولی هنوز حرفی نزده بود و همین سکوتش داشت دیوونم میکرد که تکرار کردم:
_شاهرخ کجاست؟

و چشم دوختم به لب هاش که مولین مهین وارد اتاق شد و اومد سمتم:
_بالاخره بیدار شدی؟!
و کنارم ایستاد و بوسه ای به پیشونیم زد که با حال زارم بهش زل زدم و این بار از اون جویا شدم:
_شاهرخ کجاست؟ تو رو خدا یه حرفی بزنید…
سری به اطراف تکون داد و با نفس عمیقی جواب داد:
_همینجا تو همین بیمارستان
نیم خیز شدم واسه قد بلند شدن، من باید میمشاهده کردمش!

ولی همینکه تمایل داشتم نیم خیز شم دردی شمتوجه شد تر از دفعه قبل سراغم اومد و باعث بند اومدن نفسم شد که مولین مهین اضافه کرد:
_تکون نخور، حالت که بهتر شد میبرمت اتاقش!
چراکهم میلرزید و هرچی گریه میکردم این بغض ادامه داشت:
_حالش خوبه؟
ترمتوجه شد و تو چشم هاش میمتوجه شدم،
ناراحت بود…

انقدر دلخور که هیچوقت اینطور نمتوجه شده بودمش و با صوتی ضعیفی جواب داد:
_خوبه!
و بعد به درخواست دکتر بیرون رفت و من موندم و فکر به شاهرخ و پایی که گچ گحرکت کرده میشد.
پام به سبب گچی که گراهی شده شده بود سنگین شده بود و یکی از دست هامم آتل بندی شده بود و نسبتا بهتر بودم که خطاب به پرستار گفتم:

_میخوام برم شوهرم و ببینم!
سری به نشونه رد حرفم تکون داد:
_فعلا بهتره استراحت کنی، فردا میری به دیدنش
اون حالم و نمیفهمید و همین باعث کلافگیم میشد که دندونام و روهم فشار دادم و عصبی لب زدم:
_من باید ببینمش، همین الان!

دکتر با مشاهده کردن حال و روزگارم کف دستش و بالا آورد تا پرستار چیزی نگه و خودش جواب داد:
_شما تصادف کردی، تنت آسیب متوجه شده نیاز به استراحت داری، اگه الان از جات تکون بخوری اذیت میشی
درد کشیدن ذره ای برام مهم نبود که اضافه کردم:

_من خوبم، فقط کمکم کنید از این تخت بیام پایین
دکتر که مشاهده کرد از پسم برنمیاد سری به نشونه تایید تکون داد:
_میگم یه ویلچر برات بیارن!
و از اتاق بیرون رفت و چند دقیقه بعد مامان مهین هممسیر با مادری که ویلچر و هدایت میکرد وارد اتاق شد،
دل تو قلبم نبود واسه مشاهده کردن شاهرخ و گراهی شدن کف دست هاش که خطاب به مامان اضافه کردم:
_شاهرخ که چیزیش نشده؟
مامان همینطور که هممسیر با پرستار کمکم میکرد تا بشینم رو ویلچر جواب داد:

_حالش خوبه، فقط..
حرفش و ادامه نداد،
جای گرفتم رو ویلچر و آروم سرم و چرخوندم سمتش:
_فقط چی؟
خاموشی کرد و چیزی ناضافه کرد.
سر در نمیاوردم از کارها و حرف هاش فقط دلم میمیل داشت به‌سرعت تر برسم کنار شاهرخ و با متوجه شدنش جون بگیرم،این بار دیگه حتی حرف های مولین و باباش هم مهم نبود و من فقط میخواستم ببینمش تا آروم بگیرم!
با خارج شدن از بخش بستری دلم لرزید،
شاهرخ کجا بود؟
یه لحظه ساکتش نداشتم که پرسیدم:
_کجا میریم؟
مامان مهین همینطور که کنارم قدم برمیداشت جواب داد:
_مگه نمیخوای شاهرخ و ببینی؟
بلافاصله جواب دادم:
_بخش که تموم شد!
ویلچرم تو فضایی که به نسبت بخش بستری خلوت تر بود و دیوار های اتاق هاش شیشه ای بود هدایت میشد که مولین مهین بیان کرد:

_شاهرخ اینجاست!
و ویلچر و از کف دست مردی که تا اینجا آورده بودم گرفت و پشت شیشه یکی از اتاق ها نگهداشت که نگاهم افتاد تو اتاقی که شاهرخ با کلی دم و کف دستگاه که بهش وصل بود رو تخت دراز کشیده بود و چشم هاش بسته بود!
نفس هام به شمارش افتاده بود و داشتم پس میفتم که مولین مهین کف دستش و رو شونم گذاشت:
_حالت خوب نبود، ماشین داشت به سرعت میومد سمتت مثل اینکه راننده هم یه پسر مست بوده، نه اون تو حال خودش بوده و نه تو حال خوبی داشتی!

آواش میلرزید که ادامه داد:
_خودش و بهت رسوند تا چیزیت نشه، میتمایل داشت هولت بده تا بری اونطرف اما زمان کمتر از اینها بوده و با بغل کردنت خودش و سپر تو میکنه!
مامان مهین میاظهار کرد و من بی آوا و بی هیچ پلک زدنی زل زده بودم به مردی که افتاده بود روی تخت،
تو دلم باهاش حرف میزدم،
چیکار کرده بودی دیوونه؟
من که قسمت دادم دنبالم نیای…
من که بهت اضافه کردم باید برم،
چیکار کردی تو؟

نگاهم بهش بود و تو قلبم باهاش حرف میزدم که آوای مولینش باعث شد تا حرف هام با شاهرخ ناتموم بمونه:
_پسرم و فرستادی کما خیالت راحت شد؟
سر نچرخوندم تا ببینمش،
میدونستم همه چی رو از نگاه من میبینه پس ترجیح دادم حرف هاش و بزنه تا بلکه خالی بشه و منم از این فرصت واسه دیدن شاهرخ استفاده کنم!
صوتی مارال تو گوشم میپیچید اما من تو عالم دیگه ای سیر میکردم،

من درگیر اون مرد که روی تخت خوابیده بود و حالا چند تا دکتر هم رفته بودن بالا سرش، بودم!
هرچی بیش تر نگاهش میکردم قطره های اشک هم با سرعت بیشتری صورتم و خیس میکردن!
مادر شاهرخ این بار راضی به بد و بیجاده هایی که میگفت نشد و به دور از ملایمت ویلچرم و چرخوند سمت خودش،

نگاه هاش از خشم سرخ شده بود
کف دست هاش و دو طرف ویلچر گذاشت و خیره تو چشمام اضافه کرد:
_ما داشتیم زندگیمون و میکردیم، توی لعنتی از کجا پیدات شد؟ از کدوم جهنمی وارد حیات ما شدی؟ چرا حیاتمون و بهم ریختی؟
طاقت نیاورد و گریه امونش و برید،
جای گرفت رو زمین و هق هق کرد:
_چرا پسرم و انداختی رو تخت بیمارستان… چرا….

حالش بد بود،
هرچی که نبود، مادر بود!
هرچی که نبود پسرش تو کما بود!
کلمه ای که تنم و میلرزوند!

🍃🍃🍃