تموم مسیر و با دقت رانندگی میکردم و حالا نزدیکای خونه پشت چراغ قرمز ماشین و نگهداشتم و چرخیدم سمت شاهرخ:
_خب تا اینجای سفر و راضی بودی؟
با تمسخر سری به نشونه آره تکون داد و دست برد سمت کمربند ایمنیش:
_آره فقط چرا یادم ننداختی کمربندم و ببندم!
شاید عالی نبود ولی بد هم رانندگی نکرده بودم و شاهرخ داشت بی انصافی میکرد که نق زدنام شروع شد:
_یه خط افتاده رو ماشینت که اینطوری میگی؟
و قلبخور چشم ازش گحرکت کردم و هممدت با سبز شدن چراغ ماشین و به حرکت درآوردم که صدای خنده هاش ماشین و پر کرد:
_میگم دیوونه ای میگی نه!
حسابی زورم گراهی شده بود:
_معلومه کی دیوونست و همش سر به سر اونیکی میذاره!
خنده هاش و ادامه نداد و گفت:
_کدوم سر به سر گذاشتن؟ کمربند ضامن سلامتیه!
نیمرخ صورتم و چرخوندم سمتش و نگاه گذرایی بهش انداختم:
_خب؟
شونه ای بالا انداخت:
_منم ضامن و نبسته بودم!
دست خودم نبود، یه جوری حرف میزد که نتونم خودم و کنترل کنم واسه همینم اول با ریتم آروم ولی بعد آوای خنده هام کشیده شد و حالا خود شاهرخ هم میریز خندید و جز آوای خنده هامون، آوای دیگه ای به گوشمون نمیرسید تا وقتی که به خونه رسیدیم…
ماشین و تو پارکینگ خونه پارک کردم و پیاده شدم، جلو تر از من پیاده شده بود و با یه کم فاصله از ماشین، توقف کرده بود و نگاهم میکرد که قدم هام و با پاهایی که هنوز یه کمی درد میکردن ولی اونقدرها جدی نبود، پر ناز و عشوه برداشتم و با تبسم قلببرونه ای بهش زل زدم، نگاهمون به همدیگه یه جوری بود که گوش هام هرلحظه منتظر حرف های عاشقونش بود اما شاهرخ فقط تبسم میزد و من هم فقط چند تا قدم باهاش فاصله داشتم!
کم کم داشتم قاطی میکردم، با عالمی از عشوه خرکی به سمتش میحرکت کردم و مردتیکه هیچ عکس العملی از خودش نشون نمیداد!
نا امید از خارج شدن آوایی از حلقومش میل داشتم از کنارش رد شم و ضایعگیم خیلی به چشم نیاد که بالاخره یه صوتیی از طرفش اومد:
_قلببر
قند تو قلبم آب شد، حتما میخواست تحسینم کنه و این آخر شامگاهی یه کم لاو بترکونیم پس با لبخند از سر ذوقی کنارش توقف کردم و چرخیدم به سمتش:
_جانم
نمیدونم چرا اما نگاهش رو صورتم نموند و سر خورد به سمت پایین، انقدر پایین که تقریبا داشت کفشام و نگاه میکرد!
مونده بودم چی میخواد بگه که حتی روش نمیشه نگاهم کنه واسه همین یه قدم بهش نزدیک تر شدم تا احساس صمیمیت بیشتری کنه و آروم لب زدم:
_با من راحت باش
سرش و یه لحظه گحرکت کرد بالا و زیر لب ‘باشه’ ای گفت و دوباره دیده دوخت به پایین:
_یکی از پاچه های شلوارت بالاست!
خون به مغزم نمیرسید و بی هیچ پلک زدنی نگاهش میکردم که مجدداً سرکشیده کرد و این بار نگاهش تو دیدهام خیره موند:
_از کرک و پشماتم که نگم!
نگاهم روش ثابت مونده بود، با بی رحمی تموم ادامه داد:
_با همین وضع رستورانم رفتیم!
انگار یه سطل آب یخ ریختن رو تموم وجودم
همینطور که لال شده بودم، خم شدم سمت پایین و با دیدن پاچه شلوار پای چپم که کج و کوله بالا مونده بود عین جن زده ها به حالت اولیم برگشتم و خطاب به شاهرخ با آوای نسبتا بلندی گفتم:
_دنبالم نیا!
و بدو بدو از پارکینگ زدم بیرون و به سرعت مسیر خونه رو در پیش گرفتم، آوای خنده های رو مخیش و پشت سرم میگوش دادم:
_دیوونه چیزی نشده که چار تا دونه پشمه دیگه!
و رو مخ تر از هروقتی میخندید اما من ضایع تر از هروقتی فقط مسیر میراهی شدم، میمیل داشتم برم تو اون اتاق خودم و تا خود صبح بخوابم بلکه بتونم وقایع امروزگار و فراموش کنم!
خدمتکارهایی که پلاستیکای غذا رو از ماشین آورده بودن داخل با تعجب به منِ در حال گریز و شاهرخ خوش خنده نگاه میکردن ولی نگاهشون برام اهمیتی نداشت!
از پله ها بالا راهی شدم و خودم و رسوندم به اتاق و تمایل داشتم در و باز کنم که شاهرخ اسمم و آوا زد:
_صبر کن دلبر
نفسم و عمیق بیرون فرستادم و منتظرش توقف کردم که جلوم سبز شد:
_نگفته بودی انقدر لوسی!
دماغم و کشیدم بالا:
_لوس نیستم تو همش سربه سرم میذاری!
با تعجب ابرویی بالا انداخت:
_من بهت گفتم که بدونی!
نگاه سردم و بهش دوختم:
_الان؟ دیگه گفتنش چه فایده داشت
یه کم کف دست کف دست کرد تا بالاخره یه جمله ساخت واسه خر کردنم:
_تموم اون مدتی که مطب و بیمارستان بودیم غرق خودت بودم، غرق آوات نگاهت صورتت
پوزخند زدم:
_خوردنت، رانندگیت..
با خنده سری به نشونه تایید تکون داد:
_رانندگیتم آره اما خوردنت مشاهده کردنی نبود!
و دیدهاش و بست و سرش و واسه فراموش کردن به اطراف تکون داد که ‘باشه’ ای اظهار کردم و در اتاق و باز کردم و رفتم تو!
شاهرخ که تازه نگاه باز کرده بود با نمتوجه شدن من، چرخید سمت اتاق و با خنده تو چهار چوب در قرار گراهی شد:
_بازم که دلخوری
لوس کنم فعال شده بود و بی عکس العمل قرار گرفته بودم رو لبه تخت که اومد تو و در و پشت سرش بست:
_قلببر خانم
زیر لب ‘هوم’ ی بیان کردم که روبه روم وایساد و کف دستش و از چراکهم گحرکت کرد تا سرم و بگیرم بالا:
_من همیشگی هوات و دارم
حرفش برام غیر منتظره بود که زل زدم تو دیدهاش و اون ادامه داد:
_با تموم این کف دست و پا چلفتی بودنت…
دهن باز کردم تا بی کفش بپرم تو حرفش که کف دستش و به نشونه خاموشی بالا آورد:
_با تموم این زبون درازیات
لبخند کجی کنج لبهاش قرار گرفت:
_و تمومی خصوصیات قشنگ دیگت، میخوامت!
بی اختیار لبخندی روی لب هام نشست و تغییر حالت نگاهش رو به وضوح متوجه شدم، نمیدونم شاید حالا من هم همینقدر عاشقانه داشتم نگاهش میکردم و خودم متوجه نبودم!
چند ثانیه ای قفل هم بودیم تا کنارم. قرار گرفت و ضربه آرومی روی پام زد:
_حالا تو هی خودت و لوس کن!
سرم و چرخوندم سمتش:
_اضافه کردی با تموم خصوصیات، لوس بودنم جزوشه!
یه تای ابروی خوش فرمش و بالا انداخت:
_حواسم نبود!
نگاه و ابرویی واسش اومدم:
_حواست و جمع کن!
چشم دوخت به لب هام و جواب داد:
_بمونه واسه بعدا!
گیج حرفش شدم،اما معنی نگاهش و خوب میمتوجه شدم، حواسش تمولی جمع لبهام بود، با زبون لبم و تر کردم و میل داشتم حرفی بزنم که یه دفعه انگشت اشارش و رو لبای نم دارم کشید و کف دست دیگش و دور کمرم حلقه کرد تا بهش نزدیک تر بشم و به محض از بین حرکت کردن فاصله بینمون انگشت متحرکش و از روی لبهام برداشت و نگاه گذرایی بهم کرد،
همه چیز برای یه بوسه عاشقانه مهیا بود،
چشمام و بستم و خودم و بهش سپردم و طولی نکشید که وجودم از داغی لب هاش گر گحرکت کرد!
لب هام و به بازی گرفته بود و حرکت کرده حرکت کرده بوسه هاش هم عمیق تر میشد،
دست سالمم و تو موهای نسبتا کشیده شدش فرو بردم و چنگ زدم که جری تر شد و لب هام و به دندون گرفت و گاز آرومی زد که ناله آرومی سر دادم و همین ناله برای شروع حرکت دستش روی نقطه نقطه بدنم کافی بود!
دستش و تحریک وار از رو گونم تا گردنم و پایین تر میکشید و حسابی به نفس نفس انداخته بودم که سرم و عقب کشیدم تا نفسی تازه کنم، با نگاه های خمارش تماشاگرم بود، کف دست آورد سمت شال شل و ول شدم و از رو سرم برش داشت و کمکم کرد تا بافتم و دربیارم و هممدت با همین کار با آوای رو رگه شدش تو گوشم لب زد:
_یه کم باهم بودن که به جایی بر نمیخوره، ها؟
بعد از کامل درآوردن لباس،
با ترمتوجه شد نگاهش کردم، نمیدونستم چی تو فکرشه که لابه لای همین تردید و سردرگمی من، با ضربه آرومی هولم داد که دراز کشیدم رو تخت و چند ثانیه بعد هم شاهرخ کنارم دراز کشید و با تبسم دست برد لای موهام و سرش و به گوشم نزدیک کرد:
_حیف که فردا قراره بریم پزشکی قانونی
و خبیثانه نگاهم کرد که یه تای ابروم و بالا انداختم و منتظر نگاهش کردم ولی ادامه نداد که هیچ یهو سنگینی تنش رو رو وجودم حس کردم!
کف دستام و با احتیاط برد بالای سرم و سرش و توی گردنم فرود آورد و با زبونش گردنم و نمدار کرد و همین باعث شد تا نفس بلندی بکشم و حالم روبه دگرگونی بره!
انگار قصد داشت صدام و تا آسمونا ببره که شروع کرد به نفس کشیدن تو گوشم و لابه لای این کار از گوش تا گردنم و بوسید و بالاخره سراغ لب هام اومد، لب هایی که خیس از زبون زدنام بود و حالا داغی لب های شاهرخ و میطلبید!
با فرود اومدن لب هاش به روی لب هام خواستم دستم و از زیر دستاش بیرون بکشم که سفت تر گراهی شدم و مانعم شد و سرش و ازم جدا کرد و پلک سنگینی زد:
_جای دستات خوبه!
و دوباره فاصله صورت هامون پر شد و شاهرخ با آروم آروم لمس تنم حالم و زیر و رو کرد…
دم صبح بود که بالاخره خواب بهمون غلبه کرد و خوابیدیم،
فردا صبح باید میرفتیم واسه کارهای پزشکی قانونی و تکمیل شکایت از حامی و اون دوتا عوضی،
فکر بهشون حتی بدتر از کابوس بود…
قلبم میخواست تموم اون لحظه ها رو از ذهنم پاک کنم اما نمیشد و این حافظه قوی تر از هر وقتی همه چی و به یاد داشت و اتفاقی که افتاده بود هیچگاه از یاد من راهی شدنی نبود!
با مرور چند باره اون اتفاقا کم کم نگاهام رو هم راهی شد و به خواب فرو رفتم…
صبح با متوجه شدن سر و صوتهایی که شامگاهیه به دعوا بود از خواب پریدم،
هراسیده بودم،
سرم و به اطراف چرخوندم و وقتی مشاهده کردم خبری از شاهرخ نیست ترسم چندین برابر شد!
تند از رو تخت پریدم پایین و رفتم سمت در اتاق،
آوای شاهرخ به گوشم میرسید و گریه زاری های یه زن!
قلب تو دلم نبود که در اتاق و باز کردم و با همون بلیز و شلواری که برای خواب تنم کرده بودم بدو بدو مسیر راهرو و پله ها رو طی کردم.
با رسیدن به آخرن پله و متوجه شدن زن عمو که با نگاه های خیس به پای شاهرخ افتاده بود واسه به لحظه قلبم گراهی شد،
هیچوقت دوست نداشتم زنی رو که انقدر بهم خوبی کرده بود و مادرانه دوستم داشت رو تو این اوضاع ببینم و حالا به لطف حامی داشتم میمشاهده کردم!
🍃🍃🍃
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن