رمان دلبر استاد پارت آخر

۵ ماه بعد

روزگارهای آخر بار داریم بود.
کم خودم مشکل داشتم هیلداهم دیوونم کرده بود و چند ثانیه یه بار زنگ میزد که برات عکس فرستادم ببین کدوم لباس بهتره؟
من با فحش هایی که نثارش میکردم اعمال نظر میکردم تا خانم لباس عقدش و بخره.

همه چی به‌شدت زود پیش رفت.
تو ماه چهارم فهمیدیم این تو مسیری پسره و البته تا امروزگار بر سر انتخاب اسم به توافق نرسیده بودیم!

هیلدا و فرهاد به چش بهم زدنی عاشق هم شدن و فرداشب همزمان با شامگاه یلدا مراسم عقدشون برگزار میشد و زیستن رو پاشنه خوبش داشت میچرخید!

تمایل داشتم از پله ها برم بالا تا شاهرخی که مثل خرس تا الان خواب بود و بیدار کنم ولی دیگه توان بالا راهی شدن نداشتم که پایین پله ها وایسادم و داد زدم:
_شاهرخ نمیخوای بیدار شی؟
و مجدداً داد زدم:

_شاهرخ پاشو!
که یهو در کف دستشویی طبقه پایین باز شد و شاهرخ جواب داد:
_چه خبره هی شاهرخ شاهرخ؟

با مشاهده کردنش از ترس هینی کشیدم و چند قدم حرکت کردم عقب که خودشم هراسید و اومد سمتم:
_ترسیدی؟
این روزا اعصاب نداشتم که جواب دادم:
_نه بخاطر هیبت بی نهایتته که دارم پس میفتم!
و هر چقدر من عصبی و طلبکار نگاهش کردم اون فقط لبخند زد و ریز خندید..
طلبکار غر میزدم بهش ولی اون به خنده هاش ادامه میداد که وایسادم وسط خونه و گفتم:
_دهنت و میبندی یا نه؟

به سختی خودش و نگهداشت و جواب داد:
_تو جای من نیستی نمیدونی وقتی یه پاندا عصبی میشه تا چه حد متوجه شدنیه!
دوباره هر هر ریز خندید که جلو آینه وایسادم و نگاهی به خودم انداختم هرچند سه تا سایز راهی شده بود روم ولی هنوز اعتماد به نفسم باقی بود که اظهار کردم:

_مشکل از دیدهاته وگرنه تو این خونه پندایی وجود نداره
پشت سرم ایستاد و تو آینه نگاهم کرد:
_آره عزیزم تو این خونه هیچ پاندایی وجود نداره…تو باربی ترین زن این شهری
با آرنجم که این روزگارا همسایز زانوی قبل از بارداریم بود کوبیدم تو شمکش که قیافش گحرکت کرده شد و از شدت درد خم شد:
_اینا همش بخاطر کف دسته گلیه که تو ،تو شکمم کاشتی بذار
و ادامه دادم:

_بذار دایانم به جهان بیاد نشونت میدم که من واقعا باربی ترین زن این منظومم
داشت میمرد اما کم نمیاورد که با صدای گرفته از درد بیان کرد:
_دایا نه شهاب
برگشتم سمتش و چپ چپ نگاهش کردم:
_اگه درد زایمان با تو بود میتونستی اسمش و بذاری شهاب اما حالا که با منه دخالت نکن!

صاف از حرکت ایستاد و زل زد بهم:
_مگه به درد زایمانه؟باقی چیزاش که من بوده تکلیف اونا چی میشه؟
شونه ای بالا انداختم:
_از جایی که هیچکدوم به پای درد زایمان نمیرسه باز هم حق دخالت نداری

کم کم میخواست با این حقیقت که اسم بچه دایانه نه چیز دیگه کنار بیاد که چند بار زیر لب تکرار کرد:
_دایان…پسرم…دایان بابا
با خنده گفتم:
_دیدی چه قشنگه؟
حالا برو میز صبحونه رو بچین که دوساعته منتظرم از خواب بیدار شی

همینطور که با اسم بچه درگیر بود راه افتاد سمت آشپزخونه…

میز صبحونه رو چید و روبه روم جای گرفت:

ببین هرچی میخوای هست؟ نگاهی به میز انداختم از همه چی برام چیده بود که شروع کردم به

خوردن: ای بدک نیست.. بگیر بشین

جای گرفت روبه روم. دیگه خبری از اون شاهرخ مرتب و جذاب نبود و این روزگارا شاهرخ

شامگاهاهت عجیبی به کوزت پیدا کرده بود.

این ماه آخر و مرخصی گرفته بود و فقط به من و خونه میرسید و شام و ناهار درست میکرد و همین باعث شده بود تا هموقت با خوردن صبحونه تو این فکر فرو برم که تا چند روزگار دیگه قراره این غلام حلقه به گوش و

از کف دست بدم و با غمگینى لقمه تو دهنم و بجوم !

وقتی مشاهده کرد تو فکرم سؤال کرد:

چیه غمگینی؟

نفس عمیقی کشیدم: دارم به این فکر میکنم که تا چند روزگار دیگه بار دیگر میشی همون شاهرخ

سابق

با دلدادگی نگاهم کرد: یعنی چی؟ یعنی تو الان من و بیشتر دوست داری و ممکنه بعد از به جهان

اومدن بچه این علاقه رو بین جفتمون تقسیم کنی؟

دستم و به نشونه خاک بر سرت به سمتش دراز کردم: _نابغه منظورم اینه که میری سرکار دیگه کسی نیست برام شام و ناهار

درست کنه ظرفارو بشوره و… القمه تو کف دستش و پرت کرد رو میز:

واقعا خاک بر سرم با این زن گحرکت کردنم! اون میبیان کرد و من میریز خندیدم و داستان ادامه داشت…

مثل روزگارهای گذشته باهم غذا خوردیم و فیلم مشاهده کردیم و حالا ساعت ۱۱ شب

بود.

شاهرخ از خستگی نای بیدار موندن نداشت و من هم عادت کرده بودم به این زود خوابیدن که روی فرش بساط خواب و پهن کرده بودیم و داشتیم تلویزیون که حکم لالایی برای جفتمون داشت نگاه میکردیم تا دیدهامون

گرم شه که شاهرخ اظهار کرد:

دلم واسه شامگاهای قدیم تنگ شده تو خواب و بیداری اضافه کردم:

کدوم شامگاها؟

جواب داد: همون شامگاها که اینجوری بی هیجان صبح نمیشد!

و ریز ریز ریز خندید که اضافه کردم: بهتره به هیجانا فکر نکنی و بگیری بخوابی!

بین خنده گفت: اتفاقا دارم فکر میکنم زیرا چیزی تا تولد پسرم نموند

پوزخندی زدم: چند روزگار مونده به جهان بیاد یه ماه هم طول میکشه حال من خوب شه

رفت تا عید؟

چرخ زد سمتم و آرنجش و گذاشت رو زمین و صورتش و به کف دستش تکیه

داد: نه دیگه باید زود خوب شی…چون قلبم واست تنگ شده؟

زل زدم تو نگاهاش

واسه من یا..

حرفم و قطع کرد: واسه دیدن تو ، تو اون شامگاها

رو ازش برگردوندم:

حالا تا اونموقع! کف دست آزادش و از زیرام گحرکت کرد و صورتم و چرخوند سمت خودش و بعد

بوسه ای به لبهام زد:

شب بخیر عزیزم! سرم و بالا بردم و این بار من بوسیدمش:

شامگاه بخیر! و شامگاهمون اینطوری سر شد…

نمیدونم چقدر گذشته بود صبح شده بود یا نه اما با احساس درد شمشاهده کردی که

تو تنم پیچید چشم باز کردم داشتم مرگ و به چشم میدیدم انگار!

از درد به ناله افتادم انقدر نالیدم که شاهرخ با ترس و لرز از خواب پرید:

چیشده؟

هیچی نمیدرک کردم فقط کف دستم و گذاشته بودم رو شکمم و به خودم میپیچیدم

که اظهار کرد: نکنه وقتشه؟

و پاشد سرپا: تحمل کن الان میبرمت بیمارستان و شتاب‌زده سریع شروع کرد به پوشیدن لباس هاش…

شاهرخ#

ترس همه وجودم و گراهی شده بود…

قلببر جلو نگاهام از درد به خودش میپیچید و من هیچ جوره نمیتونستم

آرومش کنم!

تو صبح برفی آخرین روز آذر ماه بی تمرکز پشت فرمون قرار گرفته بودم و

هموقت با رانندگی با قلببر حرف میزدم:

آروم باش الان میرسیم

از درد به خودش میپیچید: شاهرخ دارم میمیرمو این حرفش نه تنها استرسم و ده برابر میکرد بلکه

چنگ میزد به روح و روانم!

هرجوری که بود رسوندمش به بیمارستان و حالا دراز کش رو تخت منتظر دکتر بود که اومد بالا سرش و وضعیتش و چک کرد:

آروم باش عزیزم… وقت زایمانته

و به پرستارها بیان کرد که ببرنش از گوشه تخت گحرکت کرده بودم و همجادهش میحرکت کردم که بین ناله هاش اسمم و

صدا زد: شاهرخ مضطرب من نباش

تو اوج درد فکر ناراحتی من بودنش باعث شد تا بی اختیار آوام به سبب

بغض بگیره

همینجا منتظرتم و با رسیدن به بخش پرستار مانع از ورودم شد و من ناچار تو مسیررو به

انتظار قلببر موندم.

انقدر نگران بودم که نمیدونستم باید چیکار کنم و فقط قدم میزدم که مولین

مهین زنگ زد به گوشیم. با دیدن شمارش یه کمی آروم گرفتم میدونستم چند روزگاریه که اومده تهران و حالا با اومدنش به اینجا میتونست کمی از بار مضطربیم کم کنه که جواب

دادم:

الو مولین

آواش تو گوشی پیچید: شما کجایید اول صبحی هرچی زنگ میزنم باز نمیکنید؟

جواب دادم: بیمارستانیم…حال قلببر بد شد آوردمش اینجا یه ماشین بگیر به

بیمارستانی که آدرسش و برات میفرستم و بی معطلی تلفن و قطع کردم و آدرس بیمارستان و براش فرستادم.

یک ساعتی میشد که قلببر تو اون بخش بود و من این بیرون حالا دیگه قرار گرفته بودم رو صنقلبی و منتظر شنیدن خبر سلامتی هر جفتشون بودم که

مولین و از دور دیدم. با عجله به سمتم اومد:

چیشده؟

جواب دادم: دردش گرفت آوردمش بیمارستان الانم تو بخش زایمانه

تبسمی بهم زد:

خب به سلامتی و بعد کنارم قرار گرفت

به زن عموش خبر دادی؟ سری به نشونه رد حرفش تکون دادم که گوشیش و تو کف دستش گرفت:

اون حکم مادر دلبر و داره الان باید اینجا باشه و شماره زن عموی قلببر و گراهی شد و خبر اینجا بودن قلببر و داد که

همزمان به پرستار بیرون اومد:

همراه خانم آقایی

با عجله به سمتش راهی شدم که تبسمی زد: تبریک میگم پسرتون به جهان اومد حال همسرتونم خوبه! با این حرفش لبخندی به لبم اومد که هیچوقت نظیرش و نمتوجه شده بودم!

تو دلم هزار بار خدارو شکر کردم که پرستار ادامه داد: چند دقیقه دیگه همسرتون میاد تو بخش و میتونید هردوتاشون و ببینید. ازش تشکر کردم و میل داشتم برگردم که مولین مهین و پشت سرم مشاهده کردم:

_نوه من… بابا شدنت مبارک!! ریز خندیدم و کف دستش و بوسیدم:

مبارک شما!

#قلببر

تموم بدنم درد میکرد و بی رمق افتاده بودم رو تخت که پرستار بچه رو

آورد کنارم: نگاهش کن مولینش ببین چقدر قشنگه

لبخند بی جونی زدم و چشم دوختم به نوزاد کوچولوی تو دستای پرستار که بهم نزدیک ترش کرد و من تونستم اامان بوسه رو به سرش بزنم…

درگیر حسی بودم که با وجود همه درد و سختیش با جهان عوضش

نمیکردم و خدارو شکر میکردم بابت سالم به جهان اومدن بچه! با به حرکت دراومدن تخت از بچه فاصله گحرکت کردم و به بیرون برده شدم شاهرخ با چشمهایی که از ذوق میدرخشید اومد بالا سرم

خوبی؟ تبسمی زدم: خیلی دلبره؟

و بعد زن عمو و مولین مهین و بالاسرم متوجه شدم هر دو تبسم به لب داشتن و

بی تاب بودن واسه متوجه شدن بچه که پرستار بچه رو بیرون آورد و همین باعث شد تا همزمان با انتقال دادن من به یه اتاق اوناهم به نوه اشون

نگاهی بندازن!

چند ساعتى از به جهان اومدن بچه میگذشت مولین مهین و زن عمو تو مسیررو قرار گرفته بودن و شاهرخ دیده دوخته بود به من و بچه ای که به

زور داشتم بهش شیر میدادم…

با اینطور مشاهده کردنش گفتم:

خوشت اومده ها

از رو صنقلبی بلند شد:

الحق که پسر خودمه چقدر دلرباه! با تمسخر نگاهش کردم اما انقدر غرق این بچه بود که چیزی نمیفهمید

آروم دستش و لمس کرد و بیان کرد: دایان توتونچی خوش اومدی به این جهان

طلبکار اظهار کردم: از منم یه تقدیر و تشکری کن!

با خنده نگاهم کرد:

دست شما هم درد نکنه! و ریز ریز لبخند زد و منی که خنده برام سخت بود فقط به تبسم اکتفا کردم

و هموقت مهمون های جدید وارد اتاق شدن یلدا و هیلدا ذوق زده وارد اتاق شدن و با ه به و چه چه به سمتمون اومدن

و هیلدا قبل از یلدا گفت: بالاخره این میمون زشت به جهان اومد

شاهرخ چپ جپ نگاهش کرد:

بله شما لطف دارید؟

هیلدا با خنده بیان کرد: آخه باید همین امروز به دنیا میومد که شماها نتونید واسه شب بیاید

مراسم ما؟ یلدا مانع ادامه حرفاش شد:

کم غر بزن بزار ببینم شبیه کدومشونه؟ و تو خاموشی مشغول بررسی بچه شد که صدای زنونه آشنایی به گوشمون

رسید: سلام

نگاه همگی چرخید سمت در

در کمال ناباوری مارال خانم جلوی در ایستاده بود

به قدم نزدیک تر اومد:

قدم نو رسیده مبارک! و پشت بندش زن عمو و مولین مهین داخل اتاق شدن و مامان مهین با

نگاهش ازم تمایل داشت که مارال خانم و ببخشم…

شاهرخ خاموشی کرده بود و چیزی نمیاضافه کرد ولی من میل داشته مامان مهین و بی جواب نذاشتم و لبخندی به مارال خانم زدم:

سلام خوش اومدین و بعد شاهرخ جواب داد:

نوه ات و ببین مولین… مارال خانم نگاهش و بین من و شاهرخ چرخوند و در حالی که جلدی از اشک چشماش و پوشونده بود خم شد و بوسه ای به پیشونی بچه زد:

الهی من قربونت برم شاهرخ کف دست مارال خانم وگراهی شد:

خوشحالم که اومدی مامان

و به آغوش کشیده شدن شاهرخ توسط مارال خانم تبدیل شد به یکی از دلچسب ترین تصویرهایی که تو عمرم مشاهده کرده بودم و هم زمان با به دنیا

اومدن دایان صفحه جمشاهده کردی از سرنوشت واسمون رقم خورد…

پایان قلببراستاد2

به قلم:محیا داودی