– مزاحم چیه، عزیزم… از خدامه که واسه زن داداشم کاری کنم
ممنونی حواله اش می کنم.
هوا تاریک شده و من برای رسیدن مرد این خونه لحظه شماری می کنم.
کنار رستا دراز می کشم.
انگار چرتم می برد، چرایش را نمی دانم!
هرم داغ نفسی که روی صورتم ول می شود را حس می کنم.
آوایش مثل نوای یک موسیقی روح نواز زیر گوشم می پیچد.
– دوست داری چجوری بیدارت کنم، عشق من؟
اظهار کرده بودم نوای عشق در گوشم بخوان..
گفته بودم جز من به کسی فکر نکن..
مرهم زخمی باش که نمی دانم تا کی با خود یدک می کشم.
من ولی خوب می دانم که با تو هر درد بی درمانی دوا می شود.
دیدهانم را آرام باز می کنم.
نگاهم قفل تبسم روی لبش می شود.
حرفم را جوری می زنم که می دانم چه بلایی سرش می آورد.
– بگم منو ببوس، می بوسی؟
نگاه پر از شیطنتش را به لب هایم می دوزد.
نگاه می بندم و بازی لب های گرمش را روی لبم حس می کنم.
نفس هایش شتابزده است، سینه اش بالا و پایین می رود.
سرش را عقب می کشد و نفس رها می کند.
– چرا هر چی ببوسمت سیر نمی شم!
نوک انگشتانش لای موهایم فرو می رود.
– می دونی چیه…من جونم و واسه این لبا می دم کی گفته قراره سیر بشم! مگه نه؟
گونه ام را به سینه اش می مالم.
بوی مردانگی می دهد این مرد.
آوای زری خانم می آید.
می گوید شام آماده است.
سید از جایش قد بلند می شود.
دستم را می گیرد و قد بلندم می کند.
با دو انگشت لپم را به نرمی می کشد.
– جر زنی نداشتیما، گفته باشم! من اظهار کردم آخر شب بیام بعد تو خودت و زدی به خواب که سر شامگاه ما رو بکشی تو اتاق و فکر کنی بسیار زرنگی، اره!
لب می گزم و نگاه می دزدم.
تنم گر می گیرد از تصور کنار او خوابیدن و لمس تنم به دستانش.
از گوشه ی نگاه می بینم که با لب بسته می خندد.
فاصله می گیرد و کف دست در جیب شلوار ورزشی اش فرو می برد.
یک کف دسته اسکناس روی میز می گذارد.
با ابروهای بالا پریده لب می جنبانم.
– اینا چیه؟!
حواسم هست که زیر لب لا اله الا الله می گوید.
نگاهش در نگاهانم می نشیند.
– معلومه چیه.. داری می بینی
– من ازت پول تمایل داشتم، امیر حسین؟!
جلو می آید.
– از اون موقع که محرمم شدی، خرجت گردن منه… دیگه نشنوم این حرف و، حواست باشه
لحنش مهربان است ولی، جدی و محکم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن