قلب به دریا می زنم آخر.
– آقا امیر حسین خونه دارن، حاج خانم؟
نگاهم می کند و من بی درنگ لب می جنبانم.
– ببخشید، فقط از رو کنجکاوی سؤال کردم.. هر چند آقا حیدر گفت که دوست ندارن کسی بدونه که..
حرفم را قطع می کند.
– راست بیان کرده مادر.. اخلاقش اینجوریه دیگه.. باورت می شه به من ناظهار کرده بود که خونه رو داده پسرِ حیدر بشینه
باورم می شد.
هر چه از او متوجه شدم باورم می شد.
– الان چی.. کسی توش می شینه؟
استکان خالی را پایین می آورد و دیده باز و بسته می کند.
– اره مادر.. هر دو سال یه بار می ده یه عروس و دوماد برن توش بشینن.. می گه دو سال اجاره ندن، می تونن پول جمع کنن و بعد هر جا خواستن برن
تبسم تلخی می زند.
– اون آپارتمان رو که خرید با خودم گفتم حتماً می خواد سر و سامون بگیره و از این تنهایی در آد.. بعد مشاهده کردم نه، بیشتر از اونکه به خودش فکر کنه قلبش بندِ اوناییه که آبرومندن و کف دستشون خالیه
– خب این که بد نیست.. هر چی نباشه پسرِ شمان دیگه.. ازتون یاد گرفتن
– معلومه که بد نیست، مادر.. اصلاً چی از این بهتر که اجر جهان و آخرت رو مالِ خودش کنه.. اما حیات خودش چی! من که تا ابد نیستم، بچه م تک و تنها می مونه
نمی دانم این حرف از کجا رسیده که از دهانم در می رود.
– خب.. می گم شاید دلش کسی رو می خواد، روش نمی شه به شما بگه.. ممکنه؟
ابرو بالا می اندازد و زیر لب “نه” می گوید.
جوری نگاهش می کنم انگار که می خواهم از عمق دیدهانش راست و دروغ حرفش را پیدا کنم.
دیده می دزدد و نیم خیز می شود.
کف دستی که روی میز گذاشته را می گیرم.
نگاهش سمت من می دودد.
– می شه یه سوال بپرسم؟
دوباره می نشیند و لب می جنباند.
– بپرس مادر
برای لحظه ای مکث می کند.
– فقط چیزی نپرس که نتونم جوابت و بدم.. خب؟
شَکم انگار به یقین رسیده و حالا دیگر خوب می دانم رازی در زندگی امیر حسین هست و مادرش رازداری می کند.
نمی دانم چرا حس غریبی در خودم احساس می کنم.
حسی شامگاهیه به حسادت زنانه که در من می جوشد و کلافه ام می کند.
با خودم می گویم اصلاً من را چه به این مرد!
یا اصلاً گذشته و حالش هر چه هست مالِ خودش، من کجای زیستن اش بودم که خودم را صاحب اختیار می دانم!
صدای زری خانم در گوشم می پیچد و من افکار بیخودم را پس می زنم.
– حرفت چی بود، مادر.. بگو دیگه
زبان روی لبم می کشم.
– من.. یعنی من و آقا سید امروزگار در مورد یه چیزایی حرف زدیم که بی ربط به گذشته ی خونواده ی شما و حاج صادق نبود
مکث می کنم و او در خاموشی نگاهم می کند.
– آقا سید می گفت دیگه الان وقتشه که یه چیزایی رو بدونی تا بهتر متوجه شی که چرا من می خوام از خودت بیشتر مراقبت کنی
از خودش اما نمی گویم.
از دلواپسی و قلبشوره اش که حالا دیگر عذابم نمی دهد.
– خب؟
شانه بالا می اندازم.
– خب همین دیگه.. یعنی اظهار کردن شما تعریف کنی بهتره
نمی گوید نه..
نمی گوید سید اشتباه کرده و من بیزارم از زیر و رو کردن گذشته ای که ابداً دوستش ندارم.
نگاه باریکش را از چشمانم برنمی دارد.
– واقعاً می خوای بدونی صادق کیه! یا اگه پاش بیفته ممکنه چجور آدمی شه.. می خوای؟!
سر تکان می دهم و بی درنگ لب می جنبانم.
– می خوام زری خانم.. می خوام هر چی می دونید رو بهم بگید، لطفاً
دیده باز و بسته می کند.
– می گم واست.. بشرطی که قول بدی حرفام پیشت بمونه.. ملیحه از بسیار چیزا خبر نداره، نمی دونم اگه یه روزگار بفهمه چه حالی می شه
– قول می دم.. ارواح خاک..
میان دو ابرویش خط می اندازد و وسط حرفم می نشیند.
– من نبیان کردم قسم بخور.. گفتم قول بده.. چیکار به اموات داری، دختر.. هان؟!
لب زیرینم را به دندان می گیرم.
نگاهم را پایین می کشم و ببخشیدی حواله اش می کنم.
صنقلبی را عقب می کشد و از جایش بلند می شود.
استکانش را برمی دارد و برای خودش چای می ریزد.
می نشیند و نفس قد بلندی می کشد.
می بینم که در فکر است.
حرف نمی زنم و فقط نگاهش می کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن