یادم به حرف مادرش می افتد.
پدرش بعدِ مرگ احمد رضا خانه نشین شد و امیر حسین مردانه بارِ زیستن را بر دوش کشید.
نگاهم را از او برنمی دارم.
حواسش به من نیست.
پیش دیدهانم انگار مردی متولد می شود که شاید خود را فدای بسیار چیزها کرده و خم به ابرو نیاورده!
– بکشم براتون؟
صدای امیر حسین حواسِ پرتم را جمع می کند.
نگاهم را پایین می کشم.
– ممنون.. خودم می کشم
حرف اضافه نمی زند و لقمه می گیرد.
کمی فلفل روی غذا می ریزم.
صدایش نگاهم را سمت او می کشد.
– شما زیاد شتابزده نخوری بهتره فکر کنم. نیست حاج خانم؟
منظورش را می فهمم.
کاش به رویم نمی آورد و بیش از این من را به یادِ پنهان کاری ام نمی انداخت.
زری خانم حرفش را تایید می کند.
نگاهان من ولی بی اختیار سمت مردِ منزل می دود.
تبسم محوی روی لبش نقس بسته انگار.
چرایش را ولی نمی فهمم!
سفره را جمع می کنم و نگاهم پشت قدم های سید می دود.
ذهنم انگار حوالیِ خانه ی حاج صادق پرسه می زند.
خونه ای که انگار همه مهمان بودند و فقط یک نفر صاحب منزل!
حاجی ولی بدتر از همه ریخت و پاش می کرد و از غُر و لند کم نمی گذاشت!
و زنی که صبورانه دندان به جگر می گذاشت و صدایش در نمی رسید.
خودم را از آن خانه ی جهنمی بیرون می کشم.
به آشپزمنزل می روم و سید را می بینم که سرش داخل یخچال است.
جلو می روم و شیر آب را باز می کنم.
صوتیش را از پشت سر می شنوم.
– شما بقدر کافی زحمت کشیدی.. باشه خودم می شورم
به آنی نکشیده جلو می آید و کنارم می ایستد.
شیر آب را می بندد و نگاهم می کند.
– راضی کردن حاج خانم یه ذره سخته ولی شدنیه.. بشرطی که حرفمون یکی شه
منظورش را نمی فهمم.
سر به دو طرف تکان می دهم.
– در مورد چی؟
نگاهش را از من می گیرد و به بشقاب های کثیف اشاره می زند.
– ماشین ظرفشویی.. چیزی که بتونه من و شما رو از شستن این ظرفا نجات بده
لب روی هم می فشارم.
لحنش بنظر بامزه است.
– خب چرا؟ یعنی خب.. من خودم می شورم. دو تا بشقاب که بیشتر نیست
با کف دست اشاره می زند.
عقب می روم و جای من می ایستد.
– شما همون دو تا بشقاب رو هم نشوری به صلاحه.. بد می گم؟
نمی دانم به خودش بیشتر فکر می کند یا من!
شاید اصلاً من را بهانه کرده و رضایت مادرش را می خواهد.
دیده از نیم رخش برنمی دارم.
– می شه منظورتون رو رک و راست بگید!
نگاهم نمی کند و لب می جنباند.
– واضح نبود! ظرفشویی که بیاد دیگه لازم نیست..
حرفش را قطع می کنم.
– شما از من قلبخورین.. نه؟
زبان روی لبش می کشد.
– مهمه!؟
سر تکان می دهم.
– اگه نبود نمی سؤال کردم. به نظرتون اونقدر بچه ام که متوجه کنایه هاتون نشم!
خاموشی کرده و حرف نمی زند چرا!
خیرگی نگاهم را می فهمد انگار.
– من هنوز نتونستم قلبیل پنهان کاری شما رو بفهمم! دست کم می تونستی به حاج خانم بگی ولی ناضافه کردی
سر می چرخاند و نگاهش در دیدهانم زل می زند.
– حتی به این فکر نکردی که اول از همه به ضرر خودتون تموم می شه.. چرا؟ چراکه اون آدمایی که من می شناسم مثل مادرم فکر نمی کنن
– شما چی.. شما مثل مادرتون فکر می کنین!؟
مکث کوتاهش اذیتم می کند.
– مطمئن باش اگه از اون خونواده بودم مثل اونا فکر می کردم
رک و راست حرف نمی زند.
اما منظورش را می فهمم.
– من.. هر چی لازم بود رو به حاج خانم اظهار کردم. شاید دیر بود اما.. خب بی قلبیل نبود
با تاخیر کوتاهی جواب می دهد.
– پدرم همیشگی می اضافه کرد بعضی اشتباهات رو سخت می شه جبران کرد. منظورم به خودم نیست، ابداً. چراکه این وسط با آدمایی طرفی که فقط باور خودشون مهمه نه اون چیزی که شما قلبت می خواد
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن