رمان دلارای پارت ۸۳

گوشه تخت قرار گرفت و آرام غرید :

_ خدایا چی رو میخوای بهم نشون بدی؟

سرش را بالا گرفت :

_ من که دیگه همه چیزو ول کردم
من که میمیل داشتم فراموشش کنم
من که قسم خوردم پا تو خونش نذارم

اشک گونه هایش را خیس کرد

_ چرا باید سروکله‌ش پیداشه؟
چرا باید جرات کنه مثل یک دختر هرجایی باهام حرف بزنه؟

از جا کشیده شد و سمت پنجره رفت
اشک هایش خشک شده بود :

_ پس صبر کن ببینیم ارسلان ملک‌شاهان وقتی نامزد برادر خوندشو تو خونشون ببینه چه حسی پیدا می‌کنه!

دو ماه گذشته بود

در این دو ماه چندین بار با هومن قرار گذاشته بود

تمام قرارها زیر نظر خانواده اش بود

یکبار داراب هم همجادهشان وارد شده و هومن هم هنگامه را آورده

هنگامه سکوت کرده و هیچ حرفی از آلپ ارسلان نزده بود تنها تمام مدت با پوزخند و تمسخر نگاهش می کرد

چند بار اول سعی کرد به او توضیح دهد یا حتی با او همکلام شود تا بفهمد حدسی که زده بود واقعاً درست است یا نه

واقعا هنگامه و هومن خواهر و برادر ارسلان هسسریع یا خیر ولی با راهی شداری که هنگامه نشان داده بود پشیمان شد

اهمیت چندانی هم نداشت

هدف او چیز دیگری بود

هومن پسر بدی نبود

میاطلاع داشت آلپ‌ارسلان با گوش دادن این حرف دیوانه می‌شود اما به هومن بیشتر از ارسلان می‌وارد شد پسر حاجی باشد!

نه اینکه مذهبی و خشک باشد نه ولی مرد مهربان و خانواده رفاقت بود

تمام مدت جز چند باری که کف دست دلارای را گراهی شده بود نزدیکش نشده و رعایت کرده بود

خانواده‌اش هم به همین خاطر به او اعتماد می کردند

جدیداً تنها بیرون می‌حرکت کردند
دوتایی

هومن از خودش میبیان کرد

حال می اطلاع داشت مادرش بیمار است و نمی تواند حتی از روی تخت قد بلند شود و یا حرف بزند

هنگامه تنها خواهرش است و طبق اظهار کرده خودش پدرش وقت تولد هنگامه فوت کرده است

نه او و نه هنگامه چیزی از پدرشان به یاد نداششتاب‌زده

قلبارای با ابروهای بالا راهی شده نگاهش کرده بود

یا واقعاً او هم خبر نداشت
یا نمیمیل داشت قلبارای به همین زودی مطلع شود که حاج ملک شاهان پدرشان است
و یا کلا این توهمات ساخته ذهن قلبارای بود و هیچ کدام واقعیت نداشت!

نمی دانست اما باید سر در می آورد

نه به خاطر پاک شدن پوزخند های تمسخر آمیز هنگامه و یا به خاطر هومنی که ممکن بود همسرش شود

تنها به خاطر حرص دادن آلپ ارسلان

ارسلان تنها کسی بود که در ارتباط با او خودش را نمی‌شناخت

در یک لحظه چنان از او متنفر می‌شد که قلبش میتمایل داشت سر به تنش نباشد و چنددقیقه بعد دلش برایش به تپش در می‌آمد!

دو ماه ارسلان را ندیده بود

نه او زنگ زده بود و نه ارسلان

نمی توانست بگوید مشتاق دیدارش نیست

با خودش که باید صادق می بود!

قلبش تنگ شده بود

برای مشاهده کردنش
در آغوش کشیدنش و حتی شنیدن صدایش

ولی به هیچ عنوان به قلبش اجازه پیشروی نداد

عقلش مانع می شد
نه تماس گراهی شد نه پیامک فرستاد و نه مثل قدیم ها سر از منزل او در آورد

تنها نیمه شامگاه ها تا نزدیک صبح به او فکر می‌کرد و گاهی اوقات اشک هایش ناتمایل داشته گونه هایش را خیس می کرد

با به یاد آوردن مکالمه آخرشان دندان روی هم می فشرد

تحقیر های ارسلان در طول رابطه شان از گوشش بیرون نمی‌رفت

انگار تمام مدت کور و کر بوده و تازه دیده هایش می مشاهده کرد و گوش هایش می متوجه شد

چطور به ارسلان اجازه داده بود تا این حد تحقیرش کند

یک شامگاه روبه روی آینه توقف کرد

در حالی که ساعت ها اشک ریخته بود و مشتاق دیداری ولینش را بریده بود

قد بلند حرف زده بود و تکرار کرده بود

_ قلبم براش تنگ شده ، دیگه نمیتونم

مثل دیوانه ها موهایش را چنگ زده بود و ادامه داد بود

_باهام مثل یک تیکه آشغال حرکت کردار کرد
تقاصشو پس میده

قلبارای درون آینه پوزخند زده بود

_ تقاص ، انتقام ، تاوان!!!
کی رو میخوای گول بزنی دلارای
خودتو؟!
دنبال انتقام نیستی
نمیخوای تقاص چیزی رو از ارسلان پس بگیری
تو فقط مثل دختر بچه های احمق میخوای نزدیک برادرش بشی تا ارسلان ببینتون و اذیت بشه

گوش هایش را فشرد
اینطور نبود…

ولی حقیقت زیادی تلخ و آزاردهنده بود

_ میخوای مثل رمانا یقه هومن رو بگیره و بگه این دختر زن منه یا حداقل یک زمانی زن من بوده
نه عقد نه حتی صیغه روی کاغذ و کتبی ولی بالاخره بوده
تو قلبت می خواد ارسلان هنوزم رو تو حساس باشه
میخوای به دوتاتون بفهمونی که ارسلان هنوزم عاشقته

پتو را روی سرش کشیده بود ولی صدای قلبارای درون آینه ساکت نمی شد

چرا که حقیقت را می اظهار کرد …

_ تو داری تمام این کارارو می کنی تا ارسلان بهت برگرده
غرورت اجازه نمیده این بار تو جلو بری و مجدداً التماسش کنی ولی محبتتم اجازه نمیده بخوای رهاش کنی و دیگه نبینیش
این تنها جادهیه که داری
میخوای از طریق هومن کف دست رو نقطه ضعف ارسلان بذاری تا این بار اون پا پیش بزاره برای تموم نشدن این رابطه

و واقعیت هم همین بود

هرچقدر انکار می‌کرد
هر چقدر به خودش و به ارسلان دروغ می‌اضافه کرد
حقیقت این بود

بدون ارسلان هیچ چیز نبود

دوری اش را چند روزگار و چند هفته و چند ماه دوام می‌آورد و بعد سینه اش به خس خس می‌افتاد

نفسش می گرفت و دیدهانش سیاهی میرفت

انگار که ارسلان برایش اکسیژن بود

دور که می‌شدند مثل ماهی دور از آب مانده به دست و پا می افتاد

آنقدر تقلا میکرد تا دوباره بتواند نفس بکشد…

شومیز گل‌بهی رنگی را با شلوار سوارکاری چسب مشکی پوشید

می‌توانست بگوید تقریباً هیچ مدتی در حیات اینطور به خودش نرسیده بود

از صبح زود بیدار شد

دوش گرفته و ناخن هایش را لاک مشکی رنگ زده بود

موهایش را فر ریز کرده و آرایش کاملی روی صورتش نشانده بود

چندین بار سعی کرد و بالاخره خط نگاه زیبایی پشت پلک هایش پیاده کرد

رژ لبش زیادی پر رنگ بود اما آنقدر به لبهایش می‌وارد شد که حتی حاج خانم هم قلبش نیامد بگوید پاک کند

غرغرهای مادرش را متوجه شد

انگار که با خودش حرف می زد و خودش را قانع میکرد

_ پسره چند روزگار دیگه شوهرش میشه
حاجی هم که جای پدرش
کس دیگه ای هم نمی مونه