دستمال را با خشونت زیر چشمانش کشید و از ماشین پیاده شد
سمت در منزل راهی شد
کلیدش را از جیبش بیرون آورد و در خانه را باز کرد
کلیدش را از جیبش بیرون آورد و در خونه را باز کرد
وارد که شد مادرش روی کاناپه نشسته و کف دستمالی دور سرش بسته بود
احتمالاً سردرد داشت
نگاهانش قرمز شده و معلوم بود ضجه زده است
بادیدن قلبارای از جا پرید
قلبارای محکم پرسید :
_ سلام ، بابا کجاست؟
_ کجاست؟! کجا می تمایل داشتی باشه؟!
میدونی چند ساعته از خونه حرکت کردی بیرون و برنگشتی؟
بغضش با آوا منفجر شد
با گریه ادامه داد :
_ تو از آخر ما رو می کشی خیر ندیده
باباتو برادرات رفتن کلانتری
قلبارای آب دهنش را فرو داد
زبانش نمی چرخید ولی بیان کرد :
_ خونه مانیا بودم
مادرش جیغ کشید :
_ به من دروغ نگو پدرسوخته
باور نمی کردند
اهمیتی هم نداشت
تکرار کرد :
_ خونه مانیا بودم
یکی دو روزگار استراحت کنم بعد هر تمایل داشتگاری که میخواین رو راه بمتوجه شد
من مخالفتی ندارم
مادرش بهت زده زمزمه کرد :
_ چی؟!
_ اگر خوب بودن ، من پسنمشاهده کردم و شما هم صلاح دونستید عقد کنیم
نگاهان مادرش از تعجب گسرخوش شد
قلبارای ولی قصد لجبازی با خودش و ارسلان را نداشت
قرار نبود به خاطر آلپ ارسلان خودش را بدبخت کند
بغضش را فرو داد و ادامه داد :
_ نه برای اینکه از شرم خلاص بشید
باید درست تحقیق کنید
آشنا بشیم
اگر هم من و هم شما خوشتون اومد من مشکلی ندارم ولی باید همه چیز منطقی باشه
بهم قول بده مولین… من …..
صوتیش لرزید :
_ من به اندازه کافی بدبختی کشیدم
من دیگه ۱۷ سالم نیست به اندازه یک زن ۲۷ ساله اشک ریختم
همتون عذابم دادید
همتون دلموشکستید
حداقل این بار پشتم باشید
من لجبازی نمیکنم
اگر مورد خوبی باشه و بدونم باهاش ملایمش دارم رو می گم شما هم به خاطر این که این چند وقت این اتفاقات پیش اومد برای ازدواج عجله نکنید
بهم قول بده
نمی دانست مادرش در دیدهانش چه متوجه شد که ملایم لب زد :
_ قول میدم
قلبخور ادامه داد :
_ پدر و مادر چی میخوان جز خوشامگاهختی بچهشون؟
سمت اتاق رفت
دیگر نمی توانست روی پا بایستد
درد شمشاهده کرد تر شده بود
احساس میکرد ضعف عجیبی دارد
آرام زمزمه کرد :
_خوبه
قبل از اینکه وارد اتاق شود مادرش گفت :
_ دلارای
از حرکت توقف کرد در سکوت منتظر ماند
_ حالت خوبه؟
این چه رنگ و روییه؟
دیشبو کجا بودی؟
چه بدبختی سرمون آوردی؟
چیکار داری میکنی با اسم و رسم بابات آخه؟
بغضش را فرو داد و تنها زمزمه کرد :
_ خستم مولین خیلی خستم
نزار کسی بیدارم کنه
حرف هایی که زدم و بهشون بگو
نظرم عوض نمیشه
وارد اتاق شد و در را بست
روبروی آینه که از حرکت ایستاد از متوجه شدن خودش وحشت کرد
مقنعه را از سرش بیرون کشید
موهایش کشیده شد ولی توجهی نکرد
به دیدهان خودش در آینه زل زد
فصل جمشاهده کردی در زندگی اش آغاز شده بود
فصلی بدون آلپ ارسلان و بی رحمی هایش
صدای دلخور مادرش را از پشت در متوجه شد :
_ بابات اومد سعی می کنم آرومشون کنم اما نمیدونم موفق باشم یا نه
داراب آتیش بود
خدا بگم چیکارت نکنه که اینقدر تن بچمو میلرزونی قلبارای
اگر این ماجرا ختم به خیر شد میگم هفته دیگه بیان
دلارای جویا شد :
_ همونایی که قرار بود دیروزگار بیان؟
صدای مادرش دور شد :
_ نه … اسمش هومنه از خانوادش خبری ندارم
اسم و رسم دار نیستن ولی کسی که معرفیش کرده رو همه خوب میشناسیم
برای همین میدونم بابات اجازه میده
با تنی دردآلود روی تخت دراز کشید
اسم هومن برایش آشنا بود ولی در آن وضعیت یادش نمی آمد
فرقی هم نداشت
بدون این که جواب بدهد نگاهانش را بست
فرچه ریمل را به مژه های قد بلندش کشید و زیر نگاهی به موبایلش خیره شد
نفس عمیقی کشید و به نشان نفی سر تکان داد
زیر لب با حرص به خودش اضافه کرد :
_ هیچ خبری نیست
ببین داره میشه یک ماه
صبح و ظهر و شب چک کردی بس کن دیگه
رژ لب را برداشت
باید این خط را عوض میکرد
نه برای اینکه ارسلان مزاحمش می شد نه
از زمانی که از خونه بیرون رسیده بود دیگر هیچ تماسی از سمت ارسلان نداشت فقط به خاطر اینکه نمیتوانست خودش را کنترل کند
در این یک ماه جان کنده بود تا انگشتش روی شماره او نرود
هنوز هم مثل اول عصبی و قلبخور بود و قصد برگشتن نداشت اما بیقراری ولینش را بریده بود
خودش هم نمی دانست چه می خواهد
شال کرم رنگ را روی موهای کشیدهش انداخت و در آینه به خودش خیره شد
دیگر هیچ اثری از زخم ها و کبودی ها نبود
روزگارهای اول مجبور بود همیشگی کرم پودر و پنکیک استفاده کند ولی همه آثار آن روزها از بین حرکت کرده بود
انگار نه انگار که اصلا ارسلانی وجود داشته است….
با گوش دادن صوتی زنگ نفس عمیقی کشید
استرس نداشت
اصلاً هیچ حسی نداشت
نه آزرده بود نه خرسند
نه مثل زمانی که با ارسلان روبرو می شد هیجان زده
در بی حسی مطلق غوطه ور بود
در اتاق باز شد و دامون کنار چهارچوب ایستاد
_ حاج خانم میل داشت بپرسم آمادهای؟
به دامون خیره شد
هیچ مدت مثل داراب اذیتش نمیکرد ولی با او هم رابطه ای صمیمی نداشت
به نشانه تایید سر تکان داد
_ آمادم ، اومدن؟
_ آره تا چند ثانیه دیگه میرسن بالا
نامیل داشته بدون اینکه قصدی داشته باشد سؤال کرد :
_ تو این پسرِ رو مشاهده کردی؟
دامون برخلاف داراب مردانه لبخند زد :
_ یکی دوبار
خنده اش به قلبارای جرات داد :
_ کجا؟
_ خونهی حاج ملک شاهان!
«درک کردید خواستگار دلارای کیه دیگه نه؟😱
ارسلان که میفهمه دیوونه میشه و…»
با چشمای گشاد شده به دامون نگاه کرد
حس کرد اشتباه گوش داده
_ کجا؟!
دامون بیخیال تکرار کرد :
_ یک بار خونه حاج ملک شاهان
یکی دوبارم محل کارش
انگار لیوان آب سردی روی صورتش خالی کردند
_ پدرِ ارسلان؟!
دامون این بار دقیق تر نگاهش کرد
ابرو بالا انداخت و سر تکان داد :
_ آره اسم پسرشون آلپارسلانه
دلارای کف دستش را به دیوار گراهی شد
تصاویر پسری که چند وقت پیش در خونه آنها دیده بود پشت پلک هایش رسید
ارسلان وقتی که نزدیک همدیگه مشاهده کرده بودشان عصبی شده بود
_ این پسره … اسمش چی بود؟
_هومن
_ آره همین چه کاره حاجیه؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن