رمان دلارای پارت ۶۹

آوای نفس های خشمگینش را می‌شنید

آب دهانش را فرو داد و ادامه داد :

_ به‌خدا … من نمیدونستم … یعنی اصلا دروغه! حاج بابام هیچ‌گاه نمیذاره روز اول صیغه بخونن اینا حرفای حاج خانومه

انتظار داشت ارسلان فریاد بکشد ، عربده بزند و اعتراض کند

ارسلانی که بخاطر کار نکرده مجازاتش کرده بود…

کم مانده بود بار دیگر به هق هق بیفتد :

_ آلپ‌ارسلان؟

ارسلان با صوتیی خونسرد و خشک بیان کرد :

_ بله؟!

بهت زده خاموشی کرد

گوشه ای از ماجرا می‌لنگید

هیچ چیز طبیعی نبود

ساکت و لرزان جویا شد :

_ خوبی؟!

_ فردا صبح میام دنبالت مدرسه ، نری تو

_ چی؟!

ارسلان با همان صوتی خونسرد جویا شد :

_ کر شدی؟!

اگر زمان دیگری بود اعتراض میکرد ولی …

_ نمی‌تونم …آخه… آخه…

ارسلان پوزخند زد :

_ آخه باید تو جلسه تمایل داشتگاریت شرکت کنی

قلبارای ناله کرد :

_ اگه نرم میکشنم! شک ندارم میکشنم چراکه آبروشون میره … جوابم منفیه اما باید باشم

_ تا ظهر برمیگردونمت خونتون

دوقلب به فرش خیره شد

هیچ‌چیز از نظرش عادی نمی‌رسید…

_ آخه ممکنه…

خودش ادامه نداد

ترسید ارسلان را خشمگین تر کند

نفس عمیقی کشید و بی توجه به حسی که در دلش می‌اظهار کرد خونسردی ارسلان غیرقابل باور است ، ادامه داد :

_ باشه فردا منتظرتم

صوتی بوق در گوشش پیچید
ارسلان قطع کرده بود…

*****

تمام دیشامگاه را خواب به چشمش نیامده بود

عقربه ها پنج و چهل و پنج دقیقه ی صبح را نشان میداد که بی توجه به ساعت شماره ارسلان را گحرکت کرد

چشمانش به شدت می‌سوخت

سر درد داشت و خوابش می‌رسید اما می‌دانست تا این موضوع حل نشود نمیتواند نگاه روی هم بگذارد

ارسلان جوابش را نداد

خیال کرد خواب است پس بار دیگر گرفت

اینبار تماسش رد داده شد!

استرسش بیشتر شد اما عقب نکشید

بار سوم چه شماره اش را گرفت بعد از چند بوق درست مدتی که خیال میکرد این تماس هم جواب داده نمیشود صوتیش در گوشش پیچید

سرد و جدی و بیشتر از همه مرموز!

_ بگو

اب دهنش را فرو داد :

_ صبح بخیر

ارسلان جوابش را نداد

مضطرب موهایش را پشت گوشش فرستاد و مصنوعی سرفه کرد

ارسلان باز هم حرفی نزد

کم مانده بود به گریه بیفتد

مجدداً سرفه کرد :

_ سر … سرما خوردم

صدای نفس های ارسلان را می‌متوجه شد ولی سکوت کرده بود

دوقلب ادامه داد :

_ تب … دارم … حالم خوب نیست

در قلب به ارسلان التماس کرد حرفی بزند ولی انگار بی فایده بود

ارام بیان کرد :

_ شاید امروزگار مدرسه نرم آخه حالم خوب نیست

ارسلان بالاخره پوزخند زد :

_ برنامه های دیگه ی امروزگارتم کنسله دخترحاجی؟ یا فقط مدرسه؟

خسته خودش راروی بالشت انداخت و نالید :

_ ارسلان توروخدا

ارسلان جوابش را نداد

ترسید قطع کند که کلافه ادامه داد :

_ آخه چرا انقدر بی منطقی؟! تقصیر من چیه؟ من که اظهار کردم جوابم منفیه

ارسلان سرد جواب داد :

_ جوابت اهمیتی نداره!

قلبارای نگاهانش را ریز کرد
نمی‌فهمید…

_ پس….

صدای ارسلان نه قد بلند بود و نه تهمتوجه شد آمیز اما تنش را لرزاند :

_ دو ساعت دیگه که متوجه شدمت یادم بیار بهت بگم چی اهمیت داره!

تماس قطع شد و قلبارای عاصی سرش را میان دستانش گراهی شد

جمله آخرش را در ذهن تکرار کرد و این یعنی قبول نکرده بود!

موبایل را روی تخت انداخت و همانطور که از جا قد بلند میشد زیرلب غرید :

_ به درک … خسته‌ام کردین … همتون خسته‌ام کردین

با حرص مسواک زد طوری که کم مانده بود لثه هایش به خونریزی بیفتد.

موهایش را عصبی شانه زد و بی توجه به حجم تارهای کنده شده اش فرم مدرسه را پوشید

اینبار نه آرایش کرد و نه تلاش کرد در برابر نگاه‌های آلپ ارسلان جذاب به نظر برسد ، تنها با اخم های درهم صندلی جلو اتومبیل داراب نشست

داراب انگار با خودش عهد بسته بود بیشتر عذابش دهد :

_ سر جاده برم قنادی برای عصر شیرینی سفارش بدم دیرت میشه؟!

با اخم سمتش برگشت :

_ بله دیرم میشه

داراب پوزخند زد و داخل کوچه مدرسه پیچید :

_ فکر نکن شیرینی نداشتن شوهرتو منصرف میکنه ابجی کوچولو

قلبارای دندان روی هم فشرد

در را باز کرد و لحظه آخر عصبی سمت داراب برگشت :

_ من شوهر ندارم! خیلی کثافتی داراب ازت متنفرم … برو به خودت بخاطر این حجم از عوضی بودن افتخار کن

اضافه کرد و به داراب اجازه نداد سمتش حمله ور شود

در را باشدت به هم کوبید و دور شد

قبل ازینکه به در مدرسه برسد چشمش به ماشین الپ‌ارسلان خورد

پاهایش از حرکت ایستاد

داراب با خشم پایش را روی گاز فشرد و از کوچه بیرون زد

او ماند و مردی که میخبر داشت به خونش تشنه است….

نفس عمیقی کشید ، سینه اش را جلو داد و با قدم هایی محکم سمت ماشین جاده افتاد

قبل از اینکه در را باز کند زیر لب برای خودش تکرار کرد :

_ اتفاقی نیفتاده
چیزی هم تقصیر تو نبوده
اجازه نده به خاطر تصمیمی که تو توی گحرکت کردنش هیچ نقشی نداشتی و نمی تونستی جلوشو بگیری اذیتت کنه

با خودش تکرار می کرد اما این جملات ملکه ذهنش نمی شد ‌

قبل تر زیاد با خشم آلپ‌ارسلان روبه‌رو شده بود و همین میترسنداش

در همین زمان کم به خوبی ارسلان ملک شاهان را شناخته بود

در ماشین را باز کرد و بدون اینکه نگاهی سمت صنقلبی راننده بیاندازد صنقلبی جلو نشست و آرام سلام کرد

صوتی غریبه جوابش را داد :

_ سلام خانم

بهت زده سمت راننده ارسلان برگشت

صوتی جدی اش از صنقلبی عقب آمد :

_ پیاده شو بشین عقب

چند ثانیه زمان برد تا متوجه شود

بالاخره کلافه نفسش را بیرون فوت کرد و از ماشین پیاده شد

صندلی عقب کنار ارسلان قرار گرفت

جرأت نکرد نگاهش کند

بدون اینکه سرش را سمت او برگرداند خیره به در مدرسه ماند

ارسلان هم انگار برای حرف زدن نیامده بود که کلامی ناضافه کرد و تنها رو به راننده زمزمه کرد :

_ مسیر بیفت

راننده در آیینه نگاهشان کرد :

_ میریم برج آقا؟

ارسلان خشک جواب داد :

_ آره

دلارای بند کوله دخترانه اش را مشت کرد

وارد پارکینگ برج که شدند ارسلان با سر به او اشاره زد پیاده شود و رو به راننده کف دستور داد :

_ میتونی بری
امروز دیگه نیازی بهت ندارم

قلبارای با چشمانی گسرخوش شده ساکت بیان کرد :

_من باید تا ظهر برگردم خونه

ارسلان انگار نگوش داد

خودش را جلو کشید در ماشین را باز کرد و مجدداً با سر اشاره کرد پیاده شود

دلارای از ماشین پیاده شد

اصرار بیش از این را صلاح نمی دید

به خوبی حس می‌کرد ارسلان عصبی ست و منتظر جرقه ای است تا منفجر شود

قلبش نمیتمایل داشت او این جرقه را ایجاد کند

سوار اسانسور که شدند ناخواسته پچ زد :

_ چرا اینطوری حرکت کردار میکنی آخه ؟

ارسلان خونسرد زمزمه کرد :

_ هیش

_ من مقصرم مگه؟!

_ ساکت باش ، برسیم بعد!

دلارای دهان باز کرد تا حرف بزند که ارسلان تیز نگاهش کرد

دهانش را بست و ساکت به در بسته آسانسور خیره ماند

وارد خونه که شدند دیگر نتوانست خاموشی کند

باید به این اضطراب مزخرف هرچه زودتر پایان میداد

_ برای چی اظهار کردی بیام وقتی میخوای حرف نزنی؟

ارسلان بی توجه به او سمت اتاق راهی شد

قلبارای پشت سرش مسیر افتاد :

_ درو چرا قفل کردی؟!

ارسلان دکمه های پیجادهنش را باز کرد و بی توجه به قلبارای روبه‌روی تخت توقف کرد

_ الپ‌ارسلان

ارسلان که باز هم جوابش را نداد با حرص دندان روی هم فشرد و صدایش را بالا برد

_ یک طور رفتار نکن که انگار عاشقمی و براب اهمیت داره!

_ برام اهمیت نداره

دلارای مات آب دهنش را فرو داد

شنیدن حقیقتی که میدانست از زبان آلپ‌ارسلان زجرآور بود

بازویش که باخشونت کشیده شد بهت زده جیغ کشید

ارسلان محلش نداد :

_ میدونی چی اهمیت داره؟

_ ولم کن از اولم نباید میومدم

ارسلان با خشونت روی تخت پرتش کرد و دست هایش را بالای سرش به تخت فشرد

_ اینکه پاشن بیان خواستگاری معشوقه من اهمیت داره!

قلبارای نالید :

_ برو کنار

ارسلان با یک کف دست، کف دستش را گراهی شد و با کف دست دیگر چانه اش را ثابت نگه داشت

_ اینکه دست رو دارایی آلپ ارسلان ملک شاهان بذارن اهمیت داره!

ارسلان دکمه های مانتو تیره مدرسه اش را باز کرد

بغض کرده نالید :

_ نه … توروخدا

دکمه آخر گیر کرده بود

با خشونت کشید

صوتی پاره شدن پارچه رسید :

_ اینکه تو رو یک بچه خرگوش مظلوم تصور میکردم و حالا زیرآبی میری اهمیت داره!

بغض قلبارای با آوا منفجر شد :

_ نکن دیوونه

ارسلان تیشرت دخترانه‌اش را با خشونت از سرش بیرون کشید و هم وقت که بالاتنه اش را با خشم مشت میکرد دندان هایش را در شانه اش فرو برد :

_ اینکه من اسکل تو فکر اینم که از قلبت در بیارم و تو قرار مدار تمایل داشتگاری میذاری اهمیت داره!

قلبارای از شدت درد جیغ کشید :

_ آی روانی … دردم اومد

آلپ ارسلان کمی فاصله گرفت

دلارای خیس اشک نگاهش کرد

خیال کرد دور شده ولی اشتباه میکرد

او چنان عصبی بود که خشمش به این زودی تمام نمیشد

دستش که سمت کمربند شلوارش حرکت کرد قلبارای با گریه خودش را سمت در کشید

لحظه اخر ارسلان بازویش را گرفت و روی تخت پرتش کرد :

_ اینکه زن منو ، هرچند صیغه ای ، هرچند واسه چندشب ، هرچند بخاطر هم‌خوابی اما اینکه زن آلپ‌ارسلان رو بخوان اهمیت داره و امروز خوب اهمیتشو نشونت میدم

قلبارای با دیدن کمربندش زار زد

خیال کرد بار دیگر قرار است درد تیز کمربند را بچشد ولی ارسلان کمربند را پایین تخت انداخت و روی بدنش خیمه زد :

_ کیو تمایل داشتی دور بزنی دخترحاجی؟! منو؟

منتظر پاسخی از سمت قلبارای نماند سرش را در گردنش فرو برد و پوستش را چنان با شدت مکید که مطمئن شود کبودی اش تا روز ها پابرجا میماند

بعد از چند ثانیه بی توجه به جیغ های قلبارای سرش را کمی فاصله داد و قبل ازینکه سرش را سمت قفسه‌سینه اش ببرد پچ زد :

_ ببینیم اون مرتیکه وقتی رد لب و دندون منو هم رو تنت ببینه بازم ت*خ‌م میکنه کف دست رو زن من بذاره یا نه! که اگه آره درسی بهش بدم که از مردونگی بیوفته و خودش شوهر لازم بشه!

زانوی پای راستش را بین پاهای قلبارای قرارداد و غرید :

_ منقبض نکن خودتو

قلبارای بدنش را محکم تر گراهی شد و دست و پا زد

ارسلان با خشم چانه اش را به بالشت فشرد و غرید :

_ قلبت برای کتک خوردن تنگ شده اره؟

آوای هق هق های دلارای بالا رفت

ارسلان سرش را نزدیک سینه اش برد ولی در آخرین لحظه با ناخن های قلبارای که در پوست صورتش فرو شد عقب کشید

عصبی کف دستش را روی گونه اش گذاشت

دلارای با گریه خیره خراش نسبتا عمیقی که روی پوست صورتش ایجاد کرده بود شد :

_ به خدا …. به جون خودم کف دست بهم بزنی … دیگه اسمتم نمیارم آلپ‌ارسلان

ارسلان با نگاهان قرمز شده نگاهش کرد

قلبارای خیال کرد موفق شده او را دور کند که کف دستی موهایش را پیچاند و روی تخت به شکم برش گرداند

سنگینی وزن ارسلان را که حس کرد نفسش حرکت کرد

آوای گریه اش شدید تر شد :

_ نکن عوضی … ولم کن

ارسلان اما انگار نمی‌شنید….

ارسلان بالشتش را در آغوش گحرکت کرده و به شکم کنارش به خواب فرو راهی شده بود

قلبارای با درد نگاهش کرد

طوری ملایم و مظلوم خوابیده بود که باورش نمیشد مردی که تا چند دقیقه قبل آنطور مثل گرگ بدنش را درید و بی توجه به التماس ها و داد و فریاد های دردآلود ش تا آخر ادامه داد او باشد

با هر نفسی که میکشید درد در تک تک سلولهای بدنش می پیچید

گردن و استخوانهای لگنش خشک شده بود

پاهایش درد داشت و زیر شکمش به شدت تیر میکشید

لب هایش سوزش عجیبی داشت

رد دندان‌های ارسلان را روی گردن و گونه هایش احساس می کرد

سردرد امانش را بریده بود

حساب دفعاتی که ارسلان موهایش را مشت کرده و کشیده از کف دستش در حرکت کرده بود

به سختی نیم خیز شد

پلک ارسلان پرید ولی بیدار نشد

نفس بلندی کشید و بار دیگر خوابش عمیق شد

با درد ، خشم و نفرت نگاهش کرد

کارش را کرده بود و حالا بدون هیچ عذاب وجدانی به راحتی خوابیده بود

بی توجه به اینکه دختر ۱۷ ساله ای را به این روزگار در آورده

کف دستش را به دیوار گراهی شد و به سختی قد بلند شد

از شدت درد اشک در نگاهانش جمع شد

نمی‌توانست حرکت کند

به زحمت قدم کوچکی برداشت و کف دستش را روی دهانش فشرد تا صدای ناله اش ارسلان را بیدار نکند

در این لحظه آخرین چیزی که میخواست شنیدن صدای او بود

احساس می‌کرد تا روزگارها ، هفته ها و یا حتی ماه ها نمی خواهد بار دیگر با او روبه‌رو شود

اصلاً تا وقتی که بتواند امروزگار را فراموش کند

به سختی خودش را سمت حمام کشید و زیر لب زمزمه کرد :

_ مگه میتونی فراموش کنی؟
اصلا مگه فراموش شدنیه؟

در حمام را که بست نفس راحتی کشید و اجازه داد بغضش با صوت منفجر شود

دوش آب را باز کرد و با درد کف حمام روی زمین قرار گرفت