از شدت اضطراب نگاهانش سیاهی راهی شد و چهره اش درهم شد
حاج خانوم ابرو بالا انداخت :
_ وا! انقدر برات دور از ذهنه که تعجب کردی؟
داراب دوباره پوزخند زد :
_ بله که دور از ذهنه! نمیشناسی دخترتو؟
صبح تا شامگاه تو خیابونا پلاسه خدا می دونه چه غلطی می کنه
مطمئن باش آوازه این کاراش تو کل محل پیچیده
خدا رو شکر کنیم که به گوش پسر و خانوادش نرسیده وگرنه کی میتمایل داشت بیاد اینو بگیره
قلبآرای دستش را به دیوار گحرکت کرد
جملات داراب دیگر برایش اهمیتی نداشت و دلخورش نمیکرد
اصلا کاش حقیقت همین بود تا هیچکس زنگ در منزل شان را نمی زد
با رنگ پریده جلو رفت :
_بابا تو رو خدا من می خوام درس بخونم
حاجی نفس عمیق کشید :
_ درستو هم میخونی
_ آخه مگه میشه
_ بله چرا نشه دیپلمتو میگیری
_می خوام کنکور بدم
حاج خانم زودتر اظهار کرد :
_ اونو دیگه باید ببینی شوهرت چی میگه
وحشت زده سمت مادرش برگشت :
_مولین تو رو خدا یه چیزی بگو یعنی چی دیگه باید شوهرت بگه؟! کدوم شوهر ؟!بگو نیان توروخدا زنگ بزن بگو نیان
داراب غرید :
_ انگار بچه بازیه
صوتیش را بالاتر برد و ادامه داد :
_تا تو دوباره تو خیابون پلاس بشی اره؟! ولگردی خوش گذشته؟
کنار پای مادرش نشست و التماس آمیز گفت :
_ به جون خودم دیگه پامو از در این خونه بیرون نمیزارم داداش میبرم مدرسه ، ظهرم با خودش برمیگردم به خدا قسم شما فقط بگین نیان هرچی شما بگین همونه
حاج خانم بی حوصله خودش را عقب کشید :
_ یک جوری التماس میکنه انگار میخوایم بفرستیمش جهنم!
قلبارای بلند زد زیر گریه زد
از جهنم هم برایش بدتر بود
آتش جهنم را به این آتشی که خانوادهاش روشنش کرده بودند ترجیح میداد
با به یاد آوردن ارسلان صوتی گریه اش شمتوجه شد تر شد
_ حاج بابا تورو خدا دیگه دختر خوبی میشم شما فقط بگین نیان
پدرش بدون انعطاف جواب داد :
_بسه دختر گریه نکن اگر برای درست مضطربی خودم باهاشون حرف میزنم
نگران بود ولی نه برای درس!
درس فقط یک گوشه از دلواپسی هایش بود
بکارتی که نداشت
بدنی که کف دست خورده بود آن هم بارها و بارها
دلی که متعلق به ارسلان بود …
انگار هر بلایی که ارسلان سرش آورده بود را فراموش کرد
نه کبودی های صورتش اهمیتی داشت نه قهر و جنگشان
تمام فکر و قلبخوری هایش دود شدو به هوا راهی شد
فکر از کف دست دادن ارسلان دیوانه اش میکرد!
کاش میتوانت فریاد بزند من متعلق به آلپارسلان ملک شاهانم!
هرچند صیغه ای ، هرچند با صورتی کبود و دلی شکسته ولی باز هم عاشقش هستم و او…
ارسلان شاید عاشق نبود اما او را جزئی از دارایی هایش میخبر داشت و وای به حال روزی که میمتوجه شد در این خانه چه خبر است
حاج خانوم شاکی نگاهش کرد :
_ یعنی چی حرف میزنید حاجی؟
آخه به ما چه ربطی داره؟
این دختره رو وقتی تو خونمون بود نمیتونیم کنترل کنیم حالا می خوایم خونه شوهر کنترلکنیم؟
فردا پس فردا تو همون مدرسه زبونم لال دانشگاه اتفاقی براش بیفته ما میخوایم جواب شوهرشو بدیم؟
_ استغفرالله! چه اتفاقی میخواد بیفته؟
داراب غرید :
_ همین الان کجا بود؟ میدونیم ما؟ نخیر نمیدونیم! الان دختر خونهست وضعش اینه بعدا بهش میدون بدید چی میخواد بشه خدا میدونه!
انگار بالاخره حاج خانم قلبش به حال زار زدن های دلارای سوخت که رو به داراب چشم غره راهی شد :
_ خیلی خب تو هم لازم نیست هیزم رو آتیش بشی ، داره ازدواج میکنه دیگه
قلبارای وحشت زده نالید :
_ حاج خانوم مرگِ من اخه چه ازدواجی
حاج فرهمند از جا کشیده شد :
_ بسه قلبارای
_ بابا توروخدا
_ تمومش کن قلبارای هنوز چیزی معلوم نیست
قلبارای با کف دست هایش صورتش را پوشاند و پدرش ادامه داد :
_ برو استراحت کن فردا کار زیاد داریم
_ من فردا از اتاقم بیرون نمیام
_ داری عصبانیم میکنی قلبارای
خودش را روی زمین سمت پدرش کشید و ادامه داد :
_ حاج بابا التماست میکنم ، توروخدا ، جونِ من ، جون داراب زنگ بزن بگو نیان
_ هنوز چیزی معلوم نیست قلبارای!
همین فردا که نمیخوایم عقد بخونیم
حاج خانم شانه بالا انداخت :
_ اگر خانواده پسره تأیید باشن چرا که نه؟!
داراب ادامه داد :
_ تاییدن! هم من میشناسمشون هم بابا
_ خب پس تمومه به سلامتی
حاجی نگاهی به صورت غرق در اشک دخترش انداخت و معترض هشدار داد :
_ خانوم!
حاج حانوم از جا بلند شد :
_ چی بیان کردم مگه حاجی؟ ماشاالله داره هجده ، نونزده سالش میشه من هم سن این بودم بچه بغلم بود
قلبارای صدایش را بالا برد :
_ من شما نیستم! در ذهنش گذراندین حیات بسیار خوبی دارید و خوشامگاهختید که الگو من بشید؟!
عصبی موهایش را چنگ زد و دوباره جیغ کشید :
_ نمیخوام ، ازدواج نمیکنم
حاجی با آوای قد بلند تشر زد :
_ آواتو رو مادرت قد بلند نکن
گریه کنان سمت اتاقش دوید و در را بست
وای که اگر ارسلان میفهمید
ارسلانی که بخاطر همسایه ها آنطور به جانش افتاده بود …
کف دستش را جلوی دهانش گذاشت و زار زد :
_ وای … وای … وای خدایا
توی اتاق دور خودش چرخید :
_ چیکار کنم خدا
نگاهش به موبایلش افتاد
زیرلب زمزمه کرد :
_ نه اگه بفهمه میکشت
روی تخت قرار گرفت و موهایش را چنگ زد :
_ مگه عاشقته که روت حساس باشه؟!
بدنش از شدت اضطراب میلرزید :
_ نه اما مگه عاشقم بود که اون بلا رو سرم آورد؟! اگه بهش نگم میفهمه ، حاج خانوم بین حرفاش به مولینش میگه و اونم ممکنه به گوش ارسلان برسونه
موبایلش را برداشت و وحشت کرده روی شماره ارسلان راهی شد
نفس عمیقی کشید و به خودش دلداری داد :
_ خودت بگی عصبی نمیشه
اینطوری بهتره ،هنوزم اتفاقی نیفتاده
تقصیر تو نیست اون درک میکنه
خودشم تو چنین خانواده ای بزرگ شده
شماره را که گحرکت کرد برخلاف همیشه ارسلان با بوق سوم جواب داد ولی حرفی نزد
قلبارای ملایم زمزمه کرد :
_ آلپارسلان؟
ارسلان حرفی نزد
صوتی نفس هایش می رسید
قلبارای شک نداشت بطری نوشیدنی کنارش است!
نامیل داشته بغضش منفجر شد :
_ ارسلان
آلپ ارسلان بلافاصله اظهار کرد :
_ چی شده؟
_ بابام…
_ زدت؟!
_ نه…
_ پس گریه ت چیه؟! فخ فخ نکن بفهمم چی میگی
نفس عمیقی کشید و با یک جمله خودش را راحت کرد :
_ فرداشامگاه داره تمایل داشتگار میاد
مکث کوتاهی کرد
صدای آلپ ارسلان از آن سمت نمیوارد شد
ساکت ادامه داد :
_ ارس…
_ برای کی تمایل داشتگار میاد؟!
لبش را گزید و زمزمه کرد :
_ برای من
ارسلان حرفی نزد
قلبارای انگشتانش را درهم فشرد و بغض کرده به سرعت توضیح داد :
_ به خدا من خبر نداشتم الان گفتن
هرکاری کردم کنسلش کنن نکردن
آلپارسلان توروخدا یک کاری کن
صدای ارسلان خشک و سرد بود :
_ تا حالا چندبار مشاهده کردیش؟
بهت زده سؤال کرد :
_ کیو؟!
صدایش بالا راهی شد :
_ همون پسره رو
_ تا حالا نمتوجه شدمش!
_ میشناسیش؟
خسته نالید :
_ نه معلومه که نه
_ نشناخته قلب بردی ازش؟!
آوای هق هقش بار دیگر بالا رفت
ارسلان خواست حرفی بزند که صوتی تقههایی که به در خورد را شنید
قلبارای هراسیده موبایل را کنار گذاشت :
_ بله؟
صوتیش گحرکت کرده بود
حاج خانوم بدون باز کردن در گفت :
_ گریه نکن مادر آب بدنت خشک شد
با لحنی که مصنوعی مهربانش کرده بود ادامه داد :
_ قربونت برم فردا اون شومیز مشکی طلایی که از کربلا آوردم رو بپوش … میگم حنانه خانومم بیاد یکم آرایشت کنه به دل پسره بشینی اما تا صیغه نخوندیم شالتو نزن کنار
قلبارای وحشت زده لبش را گاز گحرکت کرد و به صفحه روشن موبایل خیره شد
حاج خانوم که حرفش را زده بود بدون اینکه جوابی بگیرد سمت اشپزمنزل رفت
دلارای با کف دستی لرزان موبایل را برداشت و نزدیک گوشس برد
صدایش گراهی شده و پر از ترس بود :
_ ارس…ارسلان
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن