دیدهانش را بست
بوی آشنایی در مشامش پیچیده بود
لب هایش کمی کش وارد شد
انگار حتی تخت و ملحفه و بالشت ها هم برایش یاد انگیز بودند
کف دست ارسلان که دور کمرش پیچیده شد دیدهانش را باز کرد
از پشت سر در آغوشش گراهی شده بود
او اشتباه برداشت میکرد یا آلپارسلان از وقت شروعِ سفر زیادی مهربان شده بود؟
با او کلکل بیجا نمیکرد ، به حرفش جاده می وارد شد و حتی هاوژین را کنترل میکرد تا اذیت نکند
موهایش را نوازش کرد
_ داره قد بلند میشه
خوابآلود “اوهومی” گفت
سفر حسابی خسته اش کرده بود
آلپارسلان مجدداً زمزمه کرد
_ چندهفته که گذشت و نتونستم پیداتون کنم … راهی شدم سراغ بابات
دیدهان دخترک باز شد
در سکوت صبر کرد ولی نمیخبر داشت چرا تا این اندازه به این مکالمه حس بد دارد
#part1524 🖤
_ فکر میکردم قراره مثل بابای خودم پرتم کنه بیرون و تورو به فحش بکشه و نفرین کنه
قلبارای پچ زد
_ نکرد؟
_ نه … نگران شد وقتی درک کرد پیشِ من نیستی
قلبارای آه کشید
همینم غنیمت بود
پدر بیچاره اش یاد نگحرکت کرده بود چطور از تک دخترش محافظت کند اما خب مگر جز او کسی را داشت؟
نه مادری برایش مانده بود نه برادری
تکلیف شوهرش هم مشخص بود
نمیتوانست به او تا همیشگی تکیه کند
_ قسمم داد پیدات کنم
که مراقبت باشم
گفت من قدرِ دخترمو ندونستم ، تو قدرِ زنتو بدون
قلبارای بغضش را فرو داد و تبسم زد
_ کاش زودتر صبح بشه برم متوجه شدنش
میدونم بیشتر از من قلبش میخواد هاوژینو ببینه وگرنه همین الان میراهی شدم
هاوژین رو این ساعت بیدار کنم تبدیل میشه به اژدها
#part1524 🖤
ارسلان ملایم زمزمه کرد
_ هنگامه میاظهار کرد بار دومی که باهاش حرف زدی حالش بهشدت بهتر بوده
خیالش از تو راحت شده بود
دلارای پچ زد
_ چرا اینطوری حرف میزنی؟
_ تو رو … بچمونو … حتی شده از پشت دوربین مشاهده کرد … بهش بیان کردی پیشِ همیم
بابات مثل بابای من اصرار به جدایی نداشت دلی
میدونست در آخر بازم یک بچه این وسط هستش که بهم وصلمون میکنه
فقط میتمایل داشت تو تنها نباشی
قلبارای دندان هایش را روی هم فشرد
حس بد مثل موریانه روحش را میخورد
_ بس کن … چرا الان داری این حرفارو میزنی؟
ارسلان محکم تر کمرش را گحرکت کرد
_ تو حق داشتی دخترحاجی
اگر اصرار داشتم نیایم بخاطر این بود که میوحشت کردم
بخاطر تو … بخاطر هاوژین … بخاطر خودم
اگر نه من مشکلی با بابات نداشتم
قلبارای دیگر طاقت نیاورد
عصبی سمت ارسلان برگشت و پچ زد
_ ندارم! باید بگی ندارم
#part1525 🖤
ارسلان حرفی نزد
در سکوت نگاهش کرد
دلارای دوباره اعتراض کرد
_ ادبیاتتو چند میشدی پسرحاجی؟
فعل مضارع به کار میبرن
فعل ماضی برای کسیه که…
آوایش لرزید و دلش تیر کشید
با حرص نالید
_ برای کسیه که مرده!
آلپارسلان موهای کوتاه دخترک را نوازش وار از روی صورتش کنار زد
صدایش خش داشت
_ من قلبداری دادن یاد ندارم دلی
حتی نمیدونم چطوری باید خبر بد رو رسوند
دو روزگاره دارم فکر میکنم اما میدونی چیه؟
فرقی نمیکنه چطور خبر رو بگی
هیچی رو عوض نمیکنه
قطرهی اشک روی گونهی قلبارای سقوط کرد
چشمانش ناباور و پر از غم بود
_ یعنی … یعنی چی؟
ارسلان شقیقهاش را آهسته بوسید
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن