قلبارای بی حال نالید
_ دختر منه
پاهایش لرزید
ارسلان بازویش را نگه داشت تا زمین نخورد
_ پدرش منم!
قلبارای نگاهانش را بست
جهان روی سرش آوار شده بود
کاش میمرد ولی دخترکش را نمیگرفتند
کاش مرده بود….
با اشک هق زد
_ بچهی من پدر نداره
بچهی من فقط چند روز پدرشو حس کرد اونم وقتی بود که مادرش التماس میکرد تا بتونه جونشو نجات بده و پدرش نشه قاتلش!
آلپارسلان دندان هایش را روی هم فشرد
طوری که صدای سایششان را شنید
کاش قلبارای نبود
کاش دخترک اینطور زار و مریض و بی جان روبرویش نبود تا مشتش را در دهانش فرود می آورد
خودش هم باورش نمیشد تا چه اندازه این جملات آتشش زده!
انگشتانش را از دور بازوی قلبارای رها کرد
او بی جان روی زمین افتاد و ارسلان بی توجه به آوای ناله اش سمت در حرکت کرد و کف دستور داد
_ لا تدخل بدون إذن منی
(بدون اجازهی من وارد نشه)
قلبارای بهت زده جیغ کشید
_ ارسلان …
آلپارسلان از در گذشت از مردی که پشت سرش می وارد شد پرسید
_ این جمیله؟
(جمیله کجاست؟)
قبل ازینکه مرد جواب دهد سروکلهی جمیله پیدا شد
پیمسیرن قرمز رنگی به تن داشت و گیلاس شراب به کف دست میریز خندید
قبل ازینکه بتواند حرفی بزند بازویش میان انگشتان ارسلان اسیر شد
با خشم عقب کشید و به دیوار کوباندش
_ اوضاع بهم ریخته ، همه چیز خراب شده اون وقت تو چه غلطی میکنی؟!
جمیله وحشت زده نگاهش کرد و آلپارسلان دوباره عربده زد
_ گفتم چه غلطی میکنی؟
مشروب میخوری و با مردا میپلکی؟
من برای چی به تو پول میدم دوزاری؟
جمیله به خودش آمد
خودش را جمع و جور کرد و وحشت کرده توضیح داد
_ آقا من حواسم به همه چی هست
خودتون گفتید به دختره کف دست نزنم وگرنه تا قبل ازینکه شما بیاید….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن