سیگار بعدی را آتش زد و به محض تمام شدنش نخ بعدی
آرام نداشت
هیچ وقت در زیستناش سر چنین دوجادهی قرار نگحرکت کرده بود
در آرام باز شد
دلارای کف دستش را مقابل بینی اش گرفت و خواست برگردد که صوتی آلپارسلان قد بلند شد
_ کجا؟
این پا و آن پا کرد
_ بوی سیگار بچه رو اذیت میکنه
ارسلان دندان روی هم فشرد
_ پنجره رو باز کن
_ سرد میشه
_ برو زیر پتو!
قلبارای کاری که بیان کرد را انجام داد و به جای پتو خودش را در آغوش ارسلان جا داد
سرش روی قفسه سینه اش گذاشته شد و شکمش درست به بازوی او چسبید
ساکت زمزمه کرد
_ تا چندساعت پیش که میاضافه کردی با این شکم کنارت نخوابم…
آلپارسلان حتی به خودش هم نتوانست اعتراف کند که از مرگ دخترک هراسیده
_ بری اونور که نصفه شب فرار کنی؟
_ مگه درو قفل….
_ هیش ، ساکت
دلارای ملایم گراهی شد
با سر انگشتانش سینه اش را نوازش کرد و لب زد
_ قلبمون واست تنگ شده بود..
ارسلان حرفی نزد
اما ناتمایل داشته سیگار را در زیرسیگاری فشرد و خاموش کرد
قلبارای آهسته سرش را قد بلند کرد و بوسه کوچکی روی ته ریشش نشاند
چنددقیقه نگذشت که آوای نفس هایش منظم شد
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
خسته بود
در هواپیما نتوانست نگاه روی هم بگذارد و شب قبلش هم مشغول رسیدگی به کارهای کلاب بود
دو شامگاه بی خوابی و حال صدای آزاردهندهی هق هق کردنی دخترانه!
پلک هایش را روی هم فشرد و میل داشت بی تفاوت باشد اما نتوانست
آوا برای او که به خاموشی عادت داشت مثل شکنجه میماند
لعنتی به شب تمام نشدنی فرستاد و نگاهان سرخ شده اش را باز کرد
خبری از قلبارای نبود
مگر در آغوشش نخوابید؟
موبایل را برداشت
ساعت چهار و بیست دقیقه صبح بود
عصبی از روی تخت قد بلند شد
صدای گریه از اتاق بچه میآمد
کلافه دست به کمر سمت اتاق قدم برداشت
هرچه نزدیک تر میشد آوا افزایش پیدا میکرد
در را با پا باز کرد و وسایل نفرت انگیز جلوی نگاهانش پیدا شدند
سعی کرد توجه نکند
تنها خیره دلارای شد که با صورت خیس از اشک سرش را به تخت بچگانه تکیه داده و هق میزد
_ چه مرگته نصفه شامگاهی؟
قلبارای از جا پرید
خواست بپرسد مگر تو خواب نبودی؟
بیدارت کردم؟
بگوید که چیزی نشده
که بخواب و مثل همیشگی به من بی توجه باشه
در عوض موبایل را بالا گراهی شد و نالید
_ اینو ببین …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن