دلارای سرش را به آیینه تکیه داد و در خاموشی نگاهانش را بست
همهی زن های باردار برای نگه داشتن عزیزترینشان اینطور شکنجه میشدند؟
آرام لب زد
_ ارسلان؟
_ هیش…
بی جان تر از قبل تکرار کرد
_ ارسلان
_ به شرفم قسم اگر باز بخوای روی مغزم رژه بری همینجا…
مظلومانه جمله اش را قطع کرد
_ میبریم ولیم زاده صالح؟
آلپارسلان ساکت شد و او با صوتیی گراهی شده ادامه داد
_ آره؟ میبری؟
آرام و خونسرد جواب داد
_ نه!
دلارای یکه خورده نالید
_ چرا؟
_ خوشم نمیاد از اونجا!
_ چرا؟
_ انقدر برای من چرا چرا نکن
_ منو بذار خودت برو خونه
اصلا … اصلا با تاکسی میرم
آلپارسلان پوزخند زد
_ نه بابا؟ بری و برنگردی آره؟
_ نه … به خدا نه
اصلا اگر بهم شک داری با هم بریم
ارسلان نگاه غره ای به صورت رنگ پریده و بی جانش حرکت کرد
_ اضافه کردم نه
بغضش شدت پیدا کرد
_ توروخدا
ارسلان کلافه پوف کشید
دلبسته شد سر از تن دختربچه لجباز و پر دردسر روبهرویش جدا کند اما قلبش نمیرسید!
بدون انعطاف غرید
_ من حوصله زرزر ندارم قلبی میشنوی؟
بخوای اونجا ناله و زاری کنی جلوی مردم طوری به خدمتت میرسم که اشکات بدون قلبیل هدر نره
_ اوهوم
_ نگوش دادم!
اینبار بی رغبت زمزمه کرد
_ نگاه
_ آفرین
_-_-_-_-
با اخم پیاده شد و زیردیدهی قلبارای را پایید
با آن شکم بزرگ و قدم برداشتن پنگوئنی روی اعصابش جاده میراهی شد
پوف کشید و بخاطر اینکه کمتر جلب توجه کند زودتر از او چادر رنگی سفیدی برداشت و دستش داد
_ بپوش ، بیست دقیقه بیشتر نمیمونیم
از اینجا حس خوبی نمیگراهی شد
مروارید بچه که بود به زور میآوردش و حاجی مجبورش میکرد کنارش نماز بخواند
پسربچه پنج ساله ، آن هم با آوای بلند!
باز هم کیسه بوکس کلافگیاش قلبارای بود!
_ این چه مدل مسیر حرکت کردنه؟!
ادا اصول بسه مثل آدم راه بیا همه خیره ما شدن
دلارای گراهی شده به اطراف چشم دوخت
هیچکس نگاهشان نمیکرد..
_ چطوری مسیر میرم؟
_ مسخره بازی نکن قلبی
_ مسخره بازی نیست
اندیشیدی خوشم میاد با این وضع پشتت بدو بدو کنم؟
مردای دیگه میبینن زنشون حاملست حتی کیفشم نگه میدارن اون وقت تو طوری قدم برمیداری انگار نه انگار من باهاتم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن