رمان دلارای پارت ۱۹

قلبارای سشوار را به برق زد و با حرص تکرار کرد :

_ اسمم قلبربا نیست!

ارسلان بی‌تفاوت دستی در هوا تکان داد:

_ حالا هرچی

دقایقی که دلارای موهایش را سشوار می‌کشید ارسلان همچنان با موبایلش مشغول بود

به محض خاموش شدن سشوار سرش را قد بلند کرد

_ لباساتو بپوش!

قلبارای با گیجی لب زد :

_ چی؟!

ارسلان نفس پر حرصش را بیرون فرستاد :

_ لباساتو بپوش دختر . باید بری خونتون!

دلارای تازه به خود رسید که در تمام مدت سشوار کردن موهایش حوله از بدنش کنار رفته و نیمه برهنه مقابل ارسلان از حرکت ایستاده بوده

با اینکه ارسلان به او نگاه نمیکرد اما خجالت زده حوله را بالا کشید

با یادآوری اینکه باید به خونه برگردد لرزه ای به جانش افتاد

با قدم هایی سست به طرف موبایلش رفت و با قلبی تپش گراهی شده از ترس مشغول باز کردن قفل موبایلش شد

برای بار چندم که بخاطر لزرش انگشت هایش پسورد را اشتباه وارد کرد کلافه کف دستش را به سینه اش فشرد و نفس عمیقی کشید

سی ثانیه صبر کرد و اینبار ساکت و یکی یکی رمز را زد

با باز شدن صفحه موبایل دیدهش به تماس های از دست حرکت کرده‌‌ی حاج خانم و داراب و دامون به هممسیر چند پیام کوتاه با این عنوان که صبح هرچه زودتر به خانه برگردد افتاد.

دلش سریع تر از هر وقتی خود را به قفسه سینه‌اش می‌کوبید

اگر برادرهایش می‌درک کردند شب را به جای اینکه منزل ی مانیا باشد، روی تخت ارسلان و زیر هیکل تنومند او به صبح رسانده چه میشد؟

بدون شک کار به فهمیدن حاج خانم و پدرش نمی‌رسید

جانش را می‌گراهی شدند!

به طرف کوله پشتی اش راهی شد و تونیک مشکی رنگ را چنگ زد

هر از چند دقیقه زیر قلبش تیر می‌کشید و چهره‌اش در هم میشد

دکمه های مانتویش را بست

دیده هایش به تخت خالی افتاد و ذهنش حول اتفاقات دیشب و بالا و پایین شدن کف دست ارسلان روی بدنش و لغزیدن تنش زیر نوازش های ماهرانه‌ی دست او چرخید

لذت عجیبی به وجودش سرازیر شد

حتی اگر این نوازش ها با عاشقی همجاده نبود او دلبسته شد

آلپ ارسلان را با همین اخلاق سریع و قیافه ی همواره شاکی اش میخواست

شک نداشت او هم از دیشامگاه لذت برده و به زودی به این موضوع اعتراف خواهد کرد

آلپ ارسلان جلوی آینه از حرکت ایستاد و ادکلنش را برداشت و چند پاف زیر گردنش زد

دلارای شال و مانتویش را پوشیده و آماده حرکت کردن بود.

برای ثانیه ای نگاه ارسلان به طرف قلبارای چرخید:

_ راننده میرسونتت

همین!
نه خبری از قول ماندن بود و نه پیشنهادی برای بردنش پیش یک دکتر

او زن شده بود
هیچ کس برایش کاچی درست نکرده بود
هیچکس دلواپسش نبود
هیچکس حتی حالش را هم نسؤال کرده بود

به همین آسانی مسیر حیات اش عوض شده بود و او این مسیر را با وجود ارسلان دلبسته شد

نگاه قلبارای برای بار آخر به خروجی مجتمع افتاد و با توقف ماشین مشکی رنگ که دیشامگاه با او به پنت هاوس ارسلان رسیده بود بی درنگ صنقلبی عقب جای گرفت

سرش را پایین انداخت تا از نگاه های کنجکاو و تأسف بار راننده در ولین باشد

_ کجا ببرمتون خانم؟

خجالت می‌کشید
در حد مرگ خجالت زده بود

از راننده از خانواده اش از خودش و حتی از عابران پیاده خیابان هم شرم داشت!

راننده با قلبسوزی جویا شد :

_ خونتون؟

به نشان تایید سرتکان داد

با رسیدن به محله‌شان بدون هیچ حرف دیگری بعد از نگاهی شتاب‌زده و سرسری به اطراف از ماشین پایین پرید

در قلب خدارا شکر کرد که پدر یا برادرهایش او را ندیدند

به محض ورود به خونه حاج خانم جلویش را گراهی شد و سؤال هایش شروع شد :

_ چرا موبایلتو جواب ندادی دختر؟
دلم هزار مسیر راهی شد … میدونی با چه مکافاتی پدر و برادرهاتو دست به سر کردم؟

انگار گوش هایش چیزی را نمی‌گوش داد

تمام حواسش پی ارسلان و رابطه‌ی دیشامگاهش بود

دلواپسی های حاج خانم بیشتر کلافه اش می‌کرد

می هراسید
خجالت می‌کشید و از آینده وحشت داشت

حس می کرد فرق کرده است

انگار بدنش ، طرز برخوردش و لحن صحبتش زنانه شده بود!

لعنتی به خودش برای این افکار بی سر و ته فرستاد

کلافه شالش را از سر برداشت و به دروغ هایش ادامه داد :

_ گوشیم سایلنت بود با مانیا داشتیم فیلم می‌متوجه شدیم، بعد نمتوجه شدم چطور خوابمون برد دیگه همه چیز یادم راهی شد ، ببخشید

حاج خانم پشت چشمی نازک کرد :

_ پدرتو راضی کردم گوشی برات خرید تا از همین قلبواپسی ها در بیام وگرنه دختر شوهر نکرده رو چه به گوشی داشتن؟!
میرفتی خونه شوهرت خودش اگه صلاح میدید میخرید!