آرام تر اضافه کرد:
_من زن توام هومن
چند ساعت دیگه اسمت میره تو شناسنامم
حداقل یک امروزگار رو اینطوری راهی شدار نکن
هومن با اخم های درهم پایش را روی گاز فشرد
قلبارای لب گزید و توضیح داد
_هنگامه مشکوک شد
اگر جلوی خانوادم اینطوری رفتار کنی
همه چیز بهم می ریزه
هومن از موضعش پایین نیامد
نمک نشناس نبود ولی دلش بد شکست
_حرکت کردار من از الان تا به همواره با تو همین شکلیه
قلبارای بغض کرده سر تکان داد
_میدونی تو تنها راه نجاتمی مگه نه ؟
پس وقتی می دونی چرا نجاتم دادی ؟
چرا نذاشتی خودمو بکشم ؟
هومن کلافه پوف کشید
اشک هایش عذابش می داد
کف دستمال کاغذی از بسته بیرون کشید
و سمتش گراهی شد
_گریه نکن
این ازدواج تنها جادهیه که من دارم
وقتی تو تنها مسیرمو قراره ببندی
چرا نذاشتی همه چیز تموم بشه ؟
هومن زیر چشمی نگاهش کرد
_پاک کن اشکاتو
زیر لب ادامه داد
_گند زدی به آرایشت
صدای زنگ موبایلش باعث شد
صفحه را بالا بیاورد
_این دیگه چی میخواد تو این اوضاع ؟
قلبارای نا تمایل داشته به صفحه خیره شد
اسم آلپ ارسلان برای ثانیه ای
قلبش را از زدن متوقف کرد
تمایل داشت دهان باز کند و التماس کند جوابش را ندهد که هومن تماس را قطع کرد
موبایل را روی داشبورد انداخت
_همین الان فقط امر و نهی و دستورات این آقا رو کم دارم
قلبارای نفس راحتی کشید
موبایل خودش کجا بود ؟
خاموش در جیب مانتویی که هنگامه برایش می آورد
در قلب دعا کرد آلپ ارسلان بویی از مراسم نبرده باشد
و تماسش برای موضوع دیگری باشد
سعی کرد ساکت باشد
تا چند ساعت دیگر همه چیز تمام میشود
عقد که خوانده شد زن هومن محسوب میشد
تا چند ساعت دیگر فرزندش شناسنامه داشت
دیگر هیچ کس به خودش جرات نمی داد
اسم حرام زاده رویش بگذارد
و مادرش را هرزه خطاب کند
همین کافی بود
چه فرقی داشت که دیگر در نگاهان هومن محبت نمی مشاهده کرد
سرمای نگاهش و حیات تلخی که پیش رو داشت هم اهمیتی نداشت
اصلا دلارای کی خوشامگاهخت بود ؟ که این بار بخواهد باشد
او به مشکلات ، آدم هایی که درکش نمی کردند، عاشق شدن گفتن های یک طرفه و اشک ریختن های شامگاهانه عادت داشت
خانواده اش در برابر همه چیز پوست کلفت و پر رو بارش آورده بودند و آلپ ارسلان شکستن هایش را چند برابر کرد
حال هم نوبت هومن بود
مهم بچه بود
بچهای که نمی اطلاع داشت چطور در عرض همین مدت کوتاه به تنها نگرانی اش تبدیل شده بود
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن