رمان در

رمان در از مریم پیروند یک رمان در ژانرهای رمان اجتماعی|رمان خانوادگی|رمان درام|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۱ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیاید نگاهی بندازیم به شروع رمان در اثر مریم پیرند :

مولین با گریه به طرفم اومد و دستمال کاغذی رو زیر بینیش کشید و گفت:

– مگه ناضافه کرده راضی شده یه روزگار در هفته پناه‌و بیاریم پیش خودمون؟ خب پس چرا بابات رفت بچه‌رو نداد بهش؟ گفت… بیان کرد پشامگاهمون شده زیرِ قول و قرارش زده.

– بابا کجاست؟

– زنگ زد، تو خیابون علاف مونده، می‌گه حالم خوب نیست حتی بیاد خونه، ببین این پسره چه بدبختی واسمون درآورده… میگم دُرسا بار دیگر یه زنگ بزن بهش، باش حرف بزن، ببین حرفِ حسابش چیه، واسه چی داره هر روزگار یه جور دورمون می‌ده… بگو مگه خودت قول ندادی، مرد باش رو حرف بمون دیگه.

– باشه مولین، زنگ می‌زنم تو برو یه چایی چیزی بخور، از نفس افتادی از بس ضجه زدی… یه زنگ می‌زنم ببینم چی می‌گه، تا بابا نیومده می‌گم بره پناه رو ازش تحویل بگیده.

– الان بزن… الان… بابات هی گریه می کرد، رو نداره بیاد خونه، می‌گه من حرکت کردم بچه‌رو بیارم اون بی‌شرف نداد بهش…

– می‌زنم، می‌زنم قربونت برم، تو برو یه چیزی بخور تا من باهاش حرف بزنم.

نمی‌تونستم پیش مامان درست باهاش حرف بزنم اونم با وجود چیزهایی که اون بهم می‌گفت و انتظاراتی که ازم داشت.

مولین که به طرف آشپزخونه رفت، قد بلند شدم و گوشیم رو برداشتم ودر حین گرفتن شماره‌اش حرکت کردم توی اتاق و در رو بستم.

بوق‌ها یکی یکی توی گوشم قرار گرفتن و کمی بعد آوای دورگه‌ و زمختش که اضافه کرد:

– بله؟

– الو، الو اردوان…

– هوم؟ چیه؟

– بابام اومده بود اونجا؟

با مکث اضافه کرد:

– راهی شدن.

– پناه رو دادی بهش؟

– چرا باید بدم؟

– ما حرف زدیم با هم…

– حرف زدیم درست، مگه تو سرِ قولت موندی که من بمونم، برای چی باید بچه رو بفرستم تو خونه‌ای که هیچ‌کس‌و نمی‌شناسه؟ حتی اگه می‌تمایل داشتم بذارم بیاد، صدسال می‌دادم بابات بیارتش…

– منو که می‌شناسه، هوم؟ اینکه بابا یا مولینمو نمی‌شناسه به لطفِ توئه که نتونستن تو این یکسال نوه‌شونو ببینن.

دروغ می‌گه… پناه هم مامانمو یادشه، هم بابام‌و…

این بچه تا چهارسالگی تو بغل مولین و بابام بزرگ شده، فقط یکساله که اینجوری بیچاره‌مون کرده و نذاشته ببیننش…

– خب حالا که چی؟ من پشیمون شدم، نمی‌ذارم پناه بیاد اونجا.

به هول و ولا افتادم و خفه شدم بیان کردم:

– اردوان، اردوان، من که گفتم میام… پس دیگه دردت چیه، یه راه گذاشتی جلو پام می‌گی یا میای، یا نمی‌ذارم پناه رو ببینین… مگه چاره ی دیگه‌ای هم دارم؟

– دیروزگار بیان کردم بیا، نیومدی.

با صدای حرصی و پر از خشم اضافه کرد… ولی آروم بود، هر چند آروم بودنش رو هم متوجه شدم، مثل طوفان می‌مونه که یهویی فوران می‌کنه.

مردمک‌هام رو توی حدقه چرخوندم و به بالا چشم دوختم..‌.

اگه بخاطر مولین و بابا نبود، خودمو کوچیک نمی‌کردم تا این مرتیکه‌ی روانی اجازه‌ بده، حداقل با این بهونه هفته‌ای یک روزگار پناه رو ببینیم.

– میام…‌ دیروزگار نشد بیام، اما حتما میام من بهت قول دادم، سر حرفمم هستم.

– دیگه لازم نیست… از همون اول به جاده نبودی… فرصتت تموم شد، می‌میل داشتی بیای پای ححرکت کرد می‌موندی… یکسال نه، شیش ماه نه، تا‌کِی می‌تمایل داشتی فکر کنی.

– تو هدفت فقط کوچیک کردنِ منه… می‌خوای منو…

تماس قطع شد… هنگ و عصبی به صفحه چشم دوختم و بار دیگر شماره‌شو گراهی شدم.

آوای حرف زدنِ مامان هم می‌اومد که انگار داشت تلفنی با بابا حرف می‌زد و می‌اظهار کرد:

– فعلا دُرسا داره باهاش حرف می‌زنه، خدا کنه از خرِ شیطون بیاد پایین، من دیگه طاقت ندارم می‌خوام…

اردوان- چیه همش زنگ می‌زنی؟ اصلا چرا خودت نیومدی دنبال پناه، این چلغوزو فرستادی اینجا چه غلطی بکنه، من خیلی خوشم میاد ریختشو ببینم؟

منظورش فرهاد بود… هیچ‌وقت از فرهاد خوشش نمیاد، حتی قبل‌ترها هم این نفرت رو واضح نشون می‌داد…

با حرص پلک بستم و گفتم:

– بابا می‌تمایل داشت بیاد دنبال پناه، فرهاد هم اینجا بود، اضافه کرد می‌رسونتش.

غرغر ریزی کرد و جایی راهی شد که خاموشیِ عمیقی پس زمینه‌اش بود.

– یه لحظه وایسا…

پشت خط ایستادم و پرده‌ی پنجره‌ی اتاقم رو کنار زدم‌…

ببین منو وسط چه مخمصه‌ ای انداخته که نه جاده پس دارم نه جاده پیش…

نه می‌تونم از این موضوع بگذرم و دیده روی اشتیاقِ مولین و بابام ببندم، نه می‌تونم با پیشنهادِ اردوان کنار بیام.

اصلا اینا هم به کنار، من به خواهر قول دادم تا جون دارم مراقبِ دخترش باشم و لحظه به لحظه‌ی نبودش رو براش جبران کنم.

اگرم اون چند ماه به من اجازه داده بود تا پناه رو ببینم و گهگاهی که خودش خونه نیست کنارش باشم، فقط به خاطر قاما بود که به خواهرم دادم.

– پناه بابایی، خوابیدی دخترم؟

آوای ریز پناه رو که شنیدم قند توی قلبم آب شد…

من که برای متوجه شدنش توی این حالم، وای به حال و روزگارِ مولین و بابام که یک ساله از متوجه شدنِ این موجودِ شیرین محروم بودن.

خدا لعنتت کنه اردوان… خدا لعنتت کنه چقدر ظالمی.

– واسه چی لعنت کنه، نمی‌ذارم بچه‌م بیاد اونجا.

ظاهرا زمزمه‌م رو قد بلند گفتم و اون شنید… با حرص اظهار کردم:

– بچه‌ ات نیست، بچه‌ ی خواهرِ منه که تو این یک سال مارو از متوجه شدنش محروم کردی.

– پناه بابا، خاله‌ت پشت خطه می‌خوای حرف بزنی؟

ببین چه بابا بابا هم می‌کنه… می‌خواد قدرتش رو به نمایشِ من بذاره که بفهمم این مدت چه جوری نقشش رو بولد کرده.

خرخری از خنده کرد و برای حرص دادنم بیان کرد:

– می‌گه نه… می‌بینی؟ شیش ماهه نذاشتم ببینتت، واسه توام جواب داده… دیگه یادش نمیاد خاله کیه، خاله‌ش کی بوده…

خنده‌ای کرد:

– تا همین یک ماه پیش هم می‌بیان کرد خاله دُرسا چرا نمیاد دیدنم، اما ظاهرا دیگه فراموشت کرده.

– خیلی نامردی اردوان… تو نذاشتی ببینمش.

نفسی گحرکت کرد و ریز و تب‌‌ دار گفت:

– شیش ماه پیش هم پیشنهادم همین بود، یکساله پیشنهادم همینه، اگه قبول می‌کردی هم مولینت اینا زودتر پناه‌و می‌متوجه شدن، هم تا الان بچه باهاشون عیاق شده بود.

با حرصِ غلیظ‌تری گفت:

– قبول نکردی… یک‌ساله داری دورم می‌دی… تو از اون کف دسته آدمایی که باید لقمه رو بپیچراکهن آماده بدن کف دستت… یه شرط بود هم تو به سودت می‌رسیدی هم من… تازه اونورِ گود دیدهِ مامان‌ باباتم روشن می‌کردی.

– من نامزد دارم اردوان… تو اینو می‌دونی.

– وقتی داری می‌گی می‌خواستم دیروزگار بیام…

“می‌خواستم رو با ادا و حرص اضافه کرد” پس یعنی با وجودِ اونم می‌میل داشتی شرطمو قبول کنی‌، این واسه منم مهم نیست…

نفسم رو محکم و با حرص بیرون دادم‌… اگه این راضیش می‌کنه پس جهنم… حداقل می‌دونم امشامگاه مامان بابا با دیده خیس نمی‌خوابن.

کمی مکث کردم تا به اعصابم مسلط بشم، نفسِ عمیقی کشیدم و بیان کردم:

– من فردا میام اردوان، سر قولم هستم، تو هم سر قولت وایستا، زنگ می‌زنم بابا برگرده پناه رو ازت تحویل بگیره.

پشت خط خاموشی شد، با شک بیان کردم :

– اردوان؟

– من بچه رو به کسی نمیدم، هر وقت اومدی قرارمون سر جاشه…

دوباره تماس رو قطع کرد.

با حرص اضافه کردم:

– خدا لعنتت کنه، ذلیل بشی، من بیام پناه رو بیارم پیش خودمون، بچه رو دیوونه کردی روانی.

باز شماره‌ شو گرفتم و رد تماس زد، ولی پیامی ازش اومد:

– امشامگاه که گذشت حالا تا فردا.

اگه پناه امشامگاه نیاد خونمون، زبونم لال مولین و بابام دق می‌کنن.

از وقتی دانا فوت کرده و حضانتِ بچه‌ رو گحرکت کرده، به هر طریقی تونسته خونِ مارو توی شیشه کرده…

اوایل اجازه می‌داد پناه روزگاری یکی دو ساعت کنارمون باشه، بعد کم کم اونو از مولین و بابام دور کرد و فقط به من اجازه می‌داد ببینمش.

یه وقتایی بیرون از خونه که اونم بعدها ختم شد به محدوده خونه‌ اش و فقط یک ساعت، بعد از یه مدت هم به بهونه‌ی پیشنهادش این مشاهده کردار رو از منم سلب کرد و دیگه اجازه نداد حتی من به پناه نزدیک بشم.

شش ماه گذشته، شش ماه از آخرین باری که بچه‌ی خواهرم رو بغل کردم، باهاش وقت گذروندم و به جای خنده های دانا، از خنده های دخترش سر ذوق اومدم و جای خالیش رو با اون پر کردم.

آه عمیقی کشیدم و زیر لب بیان کردم:

– بهت قول دادم دانا، اما چه جوری با این نامرد کنار بیام… تو که بیشتر از همه می‌دونی اون چه نامردیه… می‌بینی چه جوری داره منو اذیت می‌کنه…

شماره‌ی فرهاد رو گحرکت کردم و کمی بعد که جانمش رو گوش دادم، با آوای لرزونی گفتم:

– بابارو بیار خونه خودم می‌رم باهاش حرف می‌زنم پناه رو میارم.

مولین درِ اتاقم رو باز کرد و قسمت آخرِ مکالمه‌م رو گوش داد.

فرهاد- کجا بری؟ بری پیش اون دیوونه چی بگی، مرتیکه دیوونه به من می‌پره می‌گه واسه چی اومدی دمِ در خونه‌م، حالا انگار من رفته بودم ازش گدایی کنم.

آهی کشیدم، چرا واقعا اینقدر از فرهاد بدش میاد… فقط چراکه من دوسش دارم؟

اگه اینقدر به این مسئله حساسی پس چرا خودت مثل آدم حرکت کردار نکردی تا بفهمم به کجا تعلق دارم.

نگاهم رو به مولین دوختم،بغضش جیگرم رو آتیش زد:

– جلوی بابا هیچی نگو، بیارش خونه من می‌رم ببینم حرف حسابش چیه.

– تو چرا بری درسا؟ این بی‌شرف زبونِ مارو نمی‌فهمه، می‌خواد با تو جاده بیاد؟ من خوشم نمیاد بری پیش این دیوونه التماسش کنی، مولین بابات تا الان پناه رو نمشاهده کردن از این به بعدم نبینن مشکلی….

حرفش رو قطع کردم و محکم اضافه کردم:

– من همین الان می‌رم ببینم چی می‌گه، یا امشامگاه با پناه میام، یا درِ خونه‌شو تخته می‌کنم.

توی گوشم آروم و ریز ریز خندید:

– اوه بنازم، جونم به این ابهت…. حالا مگه اون از ما وحشت کرد که از تو بترسه.

توی قلبم اضافه کردم نمی‌ترسه ولی چیزی که می‌خواد رو فقط من می‌تونم بهش بدم، واسه همین این آشوب رو جاده انداخته‌…

تماس رو قطع کردم و به‌سرعت لباس‌هام رو پوشیدم.

مولین جلو اومد و پرسید:

– تو که اظهار کردی قبول کرده، پس چرا دوباره دَبه در آورد.

چی بگم بهش؟ بگم چراکه من نرفتم و زیرِ قول و قرارمون زدم اون زورش گرفته و داره تحت فشارمون می‌ذاره؟

هیچ‌کس نمی‌دونه اردوان چه مرگشه و چی می‌خواد…

منو درست وسط یه چالشِ بزرگ انداخته که مجبورم، مجبورم باهاش کنار بیام.

مگه راه دیگه‌ای هم دارم؟

شلوارم رو پوشیدم و بیان کردم:

– می‌رم ببینم چه مرگشه، امشامگاه هر طور شده با پناه میام مولین…

پشت سرم ناآروم و بغض دار اومد و بین در از حرکت ایستاد؛

– حالا تو بری باش حرف بزنی قانع می‌شه؟ مگه نگفتی نمی‌ذاره خودتم پناه رو ببینی، این معلوم نیست دردش چیه، چرا اینقدر از خونواده ما متنفره.

توی دلم گفتم:

– دردش منم و عقده‌ای که تو دلش مونده… اون بی‌شرف منو می‌خواد تا هزار بار با رفتارهاش و حرفاش تحقیرم کنه.

– درسا؟

کفش‌هام رو به پا کردم:

– بابا که اومد آرومش کن، پیرمرد قلبش ضعیفه ظرفیتِ این بی‌احترامی‌هارو نداره، بگو حداقل به احترامِ موی سفیدِ بابام مثل آدم حرکت کردار می‌کردی.

– این وقت شب بری با اون دیوونه فک بزنی که چی بشه؟

– می‌رم می‌زنم تو دهنش ببینم واسه چی بازی درآورده، به من می گه فلان روز پناه رو می‌فرستم پیشتون، ولی بابا اینا که می‌رن حرفشو پس می گیره.

مامان- انگار مرض داره سر کارمون می‌ذاره.

– خدا لعنتش کنه.

مامان- صدبار خدا لعنتش کنه، بچه‌ی من که مُرد این بی‌شرف شد قیمِ دخترش، نمی‌ذاره نوه‌مو ببینم… قلبش واسه این اشک‌ها هم رحم نمیاد… چقدر باید از رو گوشیت عکسشو ببینم و قلبم خون نشه؟

اشکش چکید، آهی کشیدم و بغضش رو تاب نیوردم. روزهایی که من با پناه وقت می‌گذروندم همیشگی ازش عکس می گراهی شدم و برای مامان بابا می‌آوردم تا حداقل با عکسش ذره‌ای از دلتنگیشون آروم بگیره.

جلو راهی شدم و گونه‌ش رو بوسیدم و اظهار کردم:

– گریه نکن دورت بگردم، امشامگاه هر طور شده پناه رو می‌بینی، بهت قول می‌دم…

***

رختخوابش رو توی اتاق بغلی که اتاقِ مهمان بود پهن کردم. یه بالشتِ تمیز براش گذاشتم و ملحفه‌ای روی تشک…

نمی‌دونم چرا اینطوری ازش برداشت می‌کنم که وسواس داره و ناخودآگاه وسواسش، همون لحظه به منم منتقل شد…

ملحفه رو صافه صاف روی تشک پهن کردم، پتو رو مرتب گذاشتم و یه شمعِ معطر توی اتاق روشن کردم.

پرده رو کشیدم تا نورِ صبحگاهی آزارش نده…

به خودم که اومدم اضافه کردم، برای کی داری این کارهارو می‌کنی؟

محبتِ پدر و مادرتو مسخره می‌کنی، بعد خودت داری با هزار وسواس، وسایل اتاق رو براش شامگاهیه یه هتلِ پنج ستاره می‌چینی؟
جلوی پنجره پلک بستم…

من ذاتا دخترِ مهربونی‌ ام و اینو بی‌منت به دیگران می بخشم، ولی آدمی مثل اردوان و سواستفاده‌هاش رو نمی‌تونم تحمل کنم.

حتی اگه از این دست محبت‌های زیر پوستی داشته باشم.

چراغ‌خواب رو روشن کردم و چرخیدم تا بیرون برم، که با متوجه شدنش جلوی درِ اتاق نفس‌هام به شماره افتاد.

از لحظه‌ای که راهی شدم بیرون در رو براش باز کردم و منو تنها دید، با عصبیت بیان کرد:

” چرا پناه‌و نیوردی، مگه ناضافه کردم میام دنبالش، برو بیارش، می‌برمش خونه”

با تته‌ پته اظهار کردم:

” بیا داخل اردوان، پناه حالش خوب نیست، تب داره، خوابیده، چطور با این حال می‌خوای ببریش الان نبرش”

با حرص و خشم هلم داد و وارد خونه شد و تنها گفت:

” خدا به دادت برسه”

اگر رمان در رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، خوشحال میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم مریم پیروند برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان در