وقتی رسیدیم به محله ی سالار، اهل محل و ریش سفیدها که دوستان قدیم سالار بودن، جمع شده بودن و جلوی پاش دو تا قربونی کردن و چند نفرشون با متوجه شدن من باهام سلام و علیک کردن و یه عالمه دعام کردن که باعث آزادی سالار شدم..
مردی که اونروز برای جمع کردن امضا هممسیریم کرده بود و مغازه به مغازه باهام اومده بود، رو کرد به سالار و اظهار کرد
_سالار نمیدونی این خانم چقدر زحمت کشید و از همه امضا و استشهاد محلی جمع کرد
سالار نگاه مهربونی بهم کرد و سرمو بوسید و گفت
_عروسمه حاج رضا.. از عروس هم عزیزتره برام، دخترمه
اون لحظه حرف سالار و نگاه عمیق و پر از محبت آهیر زیباترین قدردانی بود برام..
سالار با بقیه روبوسی میکرد که آهیر نزدیکتر شد بهم و گفت
_الان دلم میتمایل داشت بازم بغلت کنم و رو هوا بچرخونمت.. اما حیف که اینجا نمیشه
تو این سه چهار روزگار انقدر بغلم کرده بود و سر و صورتمو بوسیده بود و تشکر کرده بود که به گرمای بغلش معتاد شده بودم و مثل گربه ای که همش میخواد بره تو بغل صاحبش، منم قلبم میمیل داشت همش خودمو بچسبونم بهش..
اما نمیشد و نمیمیل داشتم کف دستم پیشش رو بشه.. به لبخندی اکتفا کردم و از بین شلوغی جمعیتی که خواهرهای سالار و بعضی از فامیلهاشون بودن و قربون صدقه ش میحرکت کردن، حرکت کردیم داخل خونه..
………………………………
آهیر
یکهفته از آزادی سالار میگذشت و تو این یکهفته من و افرا اکثرا خونه ی سالار بودیم و از متوجه شدن هم سیر نمیشدیم..
بالاخره بعد از یکهفته بیان کردیم سالار و فرحناز خانوم رو تنها بزاریم و بریم به کار و زندگی خودمون برسیم..
قبل از آزادی سالار، دوره ی تدریس خصوصی هاله رو ناتموم گذاشته بودم و بهش توپیده بودم که تو استعداد یادگیری گیتار نداری و خنگی.. بهتره بیخیالش بشی..
حس میکردم که قصدش از جلسات خصوصی تو خونه ش یادگیری گیتار نیست و همش دنبال جلب توجه من بود..
همواره از دخترهایی که به زور میمیل داشتن خودشون رو تو دیدهم فرو کنن بدم میومد و دخترهای مغرور و سر سنگین رو عاشق شدم..
بعد از افرا هم که دیگه کلا هیچ زن و دختری چشمم رو نمیگحرکت کرد و شش دانگ عقل و هوش و دلم پیش افرا بود..
اما هاله ول کن نبود و تو اموزشگاه بودم که مجدداً زنگ زد و قول داد که حواسش رو بیشتر جمع میکنه و اجازه بدم که آموزشش تموم بشه..
با بداخلاقی و اخم گفتم به شرطی قبول میکنم که بیاد آموزشگاه و من دیگه نمیتونم خصوصی برم خونه ش..
گفتم درسم تموم شده اما منتظر میمونم تا بیاد.. دفتر نت رو از کیفم درآوردم و پرت کردم روی میز که موبایلم زنگ خورد..
شماره ی افرا بود و ناخودآگاه اخم بین ابروهام باز شد و اضافه کردم
_جانم؟
اما به جای صدای افرا، صوتی زنی رو متوجه شدم که اظهار کرد
_سلام من از بیمارستان …… زنگ میزنم، شماره ی شما آخرین تماس خانم افرا حسن زاده بوده.. نسبتی باهاشون دارین؟
میدونستم معنی این جملات چیه و ضربان دلم از نگرانی شدت گراهی شد..
_من شوهرشم.. اتفاقی برای افرا افتاده؟
_متاسفانه تصادف کردن.. تند تشریف بیارین بیمارستان ……….
خون تو رگام یخ بست.. افرا تصادف کرده بود!
مغزم از ناراحتی از کار افتاد و فقط به این فکر کردم که اگه افرا طوریش بشه من نابود میشم..
قبل از اینکه بتونم حالش رو از اون پرستار بپرسم قطع کرد و من ندرک کردم چطور از آموزشگاه زدم بیرون و رسیدم بیمارستان..
مثل دیوونه ها از حیاط بیمارستان خودمو رسوندم به پذیرش و با دلی که توی دهنم بود اسم افرا رو اظهار کردم و سؤال کردم کجاست..
زن مسئول پذیرش بیان کرد که تو اتاق عمله.. پرسیدم وضعیتش چطور بود، زن نگاه دقیقی بهم کرد و چیزی ناظهار کرد..
_بهتره از دکترش بسؤال کرد
دلم گواهی بد میداد و سراسیمه به طرف اتاق عمل دویدم و سعی کردم کسی رو پیدا کنم و حال افرا رو بپرسم..
اما کسی نبود و مثل مرغ سر کنده اینور و اونور مسیر حرکت کردم و به موهام چنگ زدم تا اینکه یه پرستار از اتاق عمل خارج شد..
سریع رفتم جلوشو گرفتم و اظهار کردم
_حال خانمم چطوره؟
نگاه کنجکاوی بهم کرد و اظهار کرد
_سرش خورده به جدول و خطر ضربه ی مغزی هست.. چند جای بدنش هم شکستگی هست که اونا بزودی خوب میشن.. اما سرش کمی نگران کننده ست
دستها و پاها و زانوهام و کل بدنم به رعشه دراومد و درست مثل لحظه ای شدم که مامورا ریختن تو خونمون و به جرم دزدی و اقدام به تجاوز به دستام دستبند زدن..
از فکر اینکه ممکنه افرا رو از کف دست بدم دلم به درد اومد و خواستم از پرستار بپرسم عملش کی تموم میشه، اما زبونم تو دهنم نمیچرخید و انگار دهنم پر از خاک بود!
پرستار با عجله از کنارم رد شد و رفت و من یادم اومد که باید به پدر و مادرش و مادر خودم خبر بدم..
شماره ی مادرم رو گراهی شدم و بهش اظهار کردم که به خانواده ی افرا خبر بده و بیان بیمارستان..
جلوی اتاق عمل روی زمین قرار گرفته بودم و سرمو به دیوار تکیه داده بودم که متوجه شدم پدر و مادر افرا دارن میان و مادرش گریه و داد و بیداد میکنه..
تا منو دید صداشو قد بلندتر کرد و داد زد
_خدا لعنتت کنه.. دخترمو بدبخت کردی آخرشم جادهی بیمارستان کردیش
نگاهمو از مادرش که منو محکوم میکرد گراهی شدم و نگاهی به پدرش کردم و از روی زمین بلند شدم..
مادرش هنوز هم از نفرین کردن من خسته نشده بود که پدرش ساکتش کرد و رو به من گفت
_چه اتفاقی افتاده؟.. باهم بودین؟
_نه من درس داشتم.. افرا با دوستش راهی شده بود بیرون.. نمیدونم چی شده
تو همین حین مردی همراه با مامور انتظامات بیمارستان در حالیکه با آوای قد بلند حرف میزد بهمون نزدیک شدن..
_به خدا تقصیر من نبود دختره یهو جلوم سبز شد
از حرفاش درک کردم این مرد زده به افرا.. قلبم از درد و برآشفتهت تیر کشید و خودمو رسوندم بهش و یقه شو گراهی شدم
_مرتیکه ی پفیوز تو زدی به زن من؟
مامور سعی کرد منو ازش جدا کنه و اونم با التماس داد و بیداد کرد که مقصر نیست..
اما ولش نمیکردم و چسبوندمش به دیوار و اضافه کردم
_به خداوندی خدا اگه زنم چیزیش بشه زنده ت نمیزارم.. تو هر سوراخی که قایم شده باشی پیدات میکنم و نفستو میگیرم پدرسگ
مامور و پدرم، که نمیدونم کی اومده بود، از پشت کف دستامو گحرکت کردن و از گلوی مرد جدا کردن..
_آهیر ولش کن.. شاید واقعا این آدم مقصر نبوده و حواس افرا پرت بوده
کف دست بابام و مامور رو پس زدم و داد زدم
_ببین چطور زده بهش که احتمال ضربه ی مغزی هست، چی چیو ولش کنم؟
آوای گریه ی مادر افرا قد بلند شد و مرد بیان کرد
_به جون بچه هام سرعت من زیاد نبود.. خورد به ماشین من و افتاد، سرش خورد به جدول
با تجسم صحنه ی تصادف افرا قلبم به درد اومد و پریشون قرار گرفتم روی صنقلبی کنارم..
با چشمایی که میدونستم به خون نشسته زل زدم به مرد و گفتم
_فقط دعا کن زنده بمونه.. وگرنه راهی قبرستون میکنمت
مرد با آشفتگی تکیه داد به دیوار و پدرم کف دستشو گذاشت روی شونه م و گفت
_آدم خوبی بوده که فرار نکرده.. خودش افرا رو رسونده بیمارستان.. آروم باش تا عمل تموم بشه ببینیم حال افرا چطوره
با گوش دادن حرف پدرم کمی آروم گرفتم و بیخیال اون آدم شدم..
دو ساعتی گذشت و تو این دو ساعت مادر افرا منو لعن و نفرین کرد و به پدر و مادرم غر زد که پسرتون لایق دخترم نبود و اونطور که میگفتین دخترمو خوشامگاهخت نکرده..
آخرین چیزی که تو اون لحظه برام مهم بود، حرفهای اون زن بود..
تنها چیزی که بهش فکر میکردم و باعث میشد قلبم و مغزم به حد انفجار برسه حال افرا و زنده موندنش بود..
نمیزاشتن سیگار روشن کنم و از استرس مدام پاکت سیگارمو از جیبم درمیاوردم و یه نخ سیگار برمیداشتم و مجدداً میزاشتمش سر جاش..
تا اینکه بالاخره درهای اتاق عمل باز شد و یه دکتر و دو تا پرستار خارج شدن..
به سرعت خودمو رسوندم به دکتر و اضافه کردم
_حالش چطوره دکتر؟
نگاهی به من و بقیه که احاطه ش کرده بودیم کرد و اضافه کرد
_عملش بدون مشکل گذشت.. اما باید ببینیم کی و چطور به هوش میاد
پدرش جویا شد
_مگه ممکنه به هوش نیاد؟
_فعلا نمیتونم چیزی بگم.. همه چی ممکنه.. ممکنه امشامگاه به هوش بیاد، ممکنه روزها و ماهها به هوش نیاد و تو حالت اغما بمونه.. ممکن هم هست حافظه شو از کف دست داده باشه.. ما هر کاری لازم بود کردیم و الان فقط باید منتظر بشیم
پدرش به دیوار تکیه داد و صوتی گریه ی کشیده مادرش و مادر من توی جادهرو پخش شد..
احساس کرختی داشتم و کف دست و پام سست بود.. اگه افرا به هوش نمیومد.. اگه تو کما میموند و بالاخره از کف دست میدادمش.. چیکار میکردم؟!
بدون افرا چطور زیستن میکردم؟.. اصلا قبل از افرا زندگی چطور بود؟.. یادم نبود!
حتی راضی بودم حافظه ش رو از کف دست بده ولی زنده بمونه..
بابام دستشو گذاشت روی دستهای لرزونم و کف دست دیگه ش رو انداخت دور شونه م و اظهار کرد
_خودتو نباز پسر.. خوب میشه، افرا دختر قوی و سرسختیه
اما افرای من قوی و سرسخت نبود.. تظاهر به قوی بودن میکرد اما شکننده و ظریف بود.. مثل یه قاب چینی نازک که اگه ترک برمیداشت دیگه تموم بود..
اون جوجه اردک زشت من بود که دنبالم مسیر میفتاد و با چشمای درشت مظلومش طوری تو دیدهام نگاه میکرد که نگاهش داد میزد ازم دور نشو و مواظب من باش..
الان چطور میتونست مقابل اون ضربه ی شدیدی که به سرش خورده بود و بدنی که چند جاش شکستگی داشت، تاب بیاره!
غرق فکر افرا بودم که بازهم درهای اتاق عمل باز شد و افرای قشنگ من رو روی برانکار و با سر پانسمان شده و رنگی به سفیدی گچ آوردن بیرون!
با دوقدم بهسرعت خودمو رسوندم بهش و خم شدم روش و کف دستش رو توی کف دستم گحرکت کردم و بیان کردم
_افرا.. افرا خانمی.. من اینجام نگاهاتو باز کن ببینمت
هیچ حرکتی نکرد و کف دست سردش توی کف دستم بود که مادرش دستمو ازش جدا کرد و با گریه بغلش کرد..
پرستارها عقب کشیدنش و اضافه کردن باید ببریمش آی.سی.یو لطفا برید کنار..
دنبالشون راهی شدم و متوجه شدم که بردنش داخل.. نزاشتن من برم تو و همونجا پشت در آی.سی.یو موندم..
…………………..
۹ روزگار از تصادف و عمل افرا گذشته بود ولی بهوش نیومده بود..
۹ روز کذایی که هر روزگارش برای من یک سال گذشت و از پشت در آی.سی.یو تکون نخوردم..
روزی چند ساعت اجازه میدادن برم پیشش و باهاش حرف بزنم تا شاید اثری داشته باشه و به هوش بیاد..
گاهی ناامیدی رو تو دیده بعضی از اطرافیانم میدیدم و حتی یکبار یکی از همراهان بیماران حرفی از اهدای عضو زد و اظهار کرد
_متاسفم که اینو میگم اما اگه خدای نکرده خانمتون به هوش نیاد به اهدای عضو فکر میکنید؟
با تحکم بهش اظهار کردم
_خانم من مرگ مغزی نشده که به اهدای اعضای بدنش فکر کنیم.. مطمئنم اون صددرصد به هوش میاد
من مخالف اهدای عضو نبودم و حتی خودم سالها بود که کارت اهدای عضو داشتم و معتقد بودم باید به مرگی اندیشید که حیات میبخشه..
بجای پوسیدن توی قبر، بهتر بود که اعضای بدن آدم، به یک بیمار حیات ببخشه و به درد بخوره..
ولی افرای من مرگ مغزی نشده بود که اعضای بدنش رو اهدا کنیم..
مادرم هر روزگار التماس میکرد که برم خونه و یه شب استراحت کنم و اون بجای من پشت در آی.سی.یو میشینه و اگه خبری شد بهم زنگ میزنه تا بیام..
ولی پای حرکت کردن نداشتم.. هر بار که خسته شدم و از درد کمر و گردن تصمیم به خونه راهی شدن گراهی شدم بعدش پشیمون شدم و اضافه کردم نه..
فقط دو بار وقتی همه بیمارستان بودن رفتم دوش گراهی شدم و لباس هامو عوض کردم و سریع برگشتم..
همه ی پرستارها و دکترها منو شناخته بودن و میبیان کردن اینجا موندن و نموندن من فرقی به حال افرا نداره و بهتره برم استراحت کنم..
ولی من فقط ازشون میتمایل داشتم تا بزارن بیشتر پیش افرا بشینم و اونا هم برخلاف قوانین بیمارستان اجازه میدادن خیلی وقتها پیشش باشم..
روزگار سوم عمه ش اومده بود مشاهده کردنش و با گریه و کف دستهای لرزون بهش بیان کرد
_بیدار شو زشتول
با قلب خون به حرف عمه خندیده بودم و از اشکهای عمه و از اینکه در واقع چقدر افرا رو دوست داشته تعجب کرده بودم..
عمه تنها کسی بود که برخلاف همه یواشکی تو گوشم بیان کرد
_به حرف اینا گوش نکن و افرا رو تنها نزار.. اون اینجا بودنت رو حس میکنه
حرف عمه قوت قلبی شده بود برام و با شوق بیشتری دستهای سرد و ظریف افرا رو توی کف دستم گرفته بودم و بهش گفته بودم
_تا نگاهاتو باز نکنی میشینم ور قلبت و جایی نمیرم خاله سوسکه
سالار و فرحناز خانم هم اومده بودن دیدن افرا و خود سالار هر روزگار یه بار سر میزد..
ششمین روزگار بود که سالار اومد و کف دستش رو گراهی شد و اضافه کرد
_نگاهاتو باز کن دیگه عروس.. پسرم آب شده از مشتاق دیداری تو
حس کردم که کف دستش توی کف دستم تکونی خورد!.. انگار جهانرو بهم دادن و داد زدم و پرستار رو آوا کردم.. ولی بعدش هیچ علائم حیاتی دیگه ای نشون نداد و پرستارها بیان کردن انقدر خسته ای که خیالاتی شدی..
ولی من مطمئن بودم که افرا با حرف سالار کف دست منو فشار خفیفی داده بود..
دهمین روزگار بود و پشت در آی.سی.یو روی صندلی ها جای گرفته بودیم و مادر افرا با مادرم حرف میزد.. میشنیدم که مثل همیشگی از من نارضایتی میکنه..
_شما به من ناظهار کردین دخترم قراره تو اون خونه ی کوچیک و نم کشیده حیات کنه.. خونه زندگی شما کجا، اون خونه ی قوطی کبریت وسط شهر کجا
_سهیلا خانم الان وقت این حرفاست؟
_قبلا که افرا نزاشت بگم.. شمام که به پسرتون نگفتین دختر مارو تو اون وضع نکبت نگه نداره
_خدا شاهده ما چقدر به آهیر التماس کردیم کف دست زنشو بگیره و بیاره طبقه ی خودش.. حتی به افرا هم بیان کردم به آهیر اصرار کنه تا شاید به حرف اون گوش بده.. ولی افرا هم اظهار کرد که اون خونه رو بیشتر دوست داره و راحته
_دختر احمق من
_شما دعا کنین افرا به هوش بیاد من آهیرو راضی میکنم بخاطر رضایت شما بیان طبقه ی بالای ما
_امیدوارم دخترم به هوش بیاد و شما به حرفتون عمل کنین.. اگرم پسرتون بخواد برش گردونه به اون خونه من نمیزارم
مادرم نگاهی به من کرد و من با بیحوصلگی سرمو برگردوندم..
ساعت ۳ شامگاه بود و پرستاری که اونشب شیفت بود زن داش مشدی و پایه ای بود که هر وقت شیفت اون میشد اجازه میداد تا صبح تو آی.سی.یو پیش افرا بشینم..
روی صندلی کنار تختش قرار گرفته بودم و کف دستشو توی دستم گرفته بودم و اونم با چشمهای بسته و بدون کوچکترین حرکتی روی تخت خوابیده بود..
کمی نحیف شده بود و لبهای قشنگ و خوشرنگش به سفیدی میزد..
مثل همیشه باهاش حرف میزدم و تو این ده روز انقدر از همه چی حرف زده بودم که دیگه حرفم تموم شده بود و هر چی که به ذهنم میرسید میاظهار کردم..
_یادته از کف دستشویی یه سوسک پیدا کردی و پاچه شو گرفتی آوردیش تو آشپزخونه؟.. دیروزگار که حرکت کردم خونه دوش بگیرم برادرشو زیر روشویی مشاهده کردم.. شایدم از بچه ها و نوه هاش بود نمیدونم.. بنظرت سوسکا هم مثل لک لک ها و آدما جفت دارن یا به هر کسی که میرسن بععله؟.. افرا.. پاشو جواب بده.. این مسائل تخصص توئه، یالا.. نگاهاتو باز کن دیگه بی معرفت
تو این چند روز بارها تمایل داشته بودم حرفای قلبمو بهش بگم ولی هر بار که به زبونم اومده بود نتونسته بودم و حرفمو خورده بودم..
سرمو گذاشتم روی تختش و کف دستش رو گرفتم و به صورت مهتابیش چشم دوختم..
سرمو بردم نزدیک گوشش و با تمام غم و اندوهم اظهار کردم
_دیدهاتو باز کن افرا.. برگرد قلببر آهیر
چند ثانیه نگذشته بود که حس کردم مژه هاش تکون خورد!
طوری که انگار میمیل داشت نگاهاشو باز کنه ولی توانش رو نداشت..
قلبم لرزید و کف دستشو محکم گراهی شدم و گفتم
_افرا.. افرا خانمم.. آوامو گوش دادی، نه؟.. متوجه شدی.. مطمئنم.. میخوای دیدهاتو باز کنی، آره؟.. سعی کن عزیز قلبم.. نگاهاتو باز کن منو ببین.. قلبم لک زده برات لعنتی
اما دیگه هیچ حرکتی نکرد..
ناامیدی و غم بزرگی به قلبم فشار آورد و بعد از سالها خدا رو از ته قلبم صوت زدم
_خدایااااا.. برش گردون.. اگه برش گردونی و فرصت زیستن بهش بدی، قول میدم دیگه عدالتو به زعم خودم اجرا نکنم.. مال بنده های کثیفت رو هم نمیدزدم ازشون.. میزارم خودت دهنشونو صاف کنی.. فقط افرا رو بهم برگردون
گرمی اشک توی دیدهام گشت و سرمو گذاشتم روی تخت افرا که دیدم دستم رو که کف دستشو نگه داشته بودم فشار داد!
سریع سرمو قد بلند کردم و دیدم نگاهاشو به زور داره باز میکنه و لبهاشم تکون میخوره!
با شوق و ذوق کشیده شدم و خم شدم روی صورتش و اظهار کردم
_افراااا.. عزیزم.. بالاخره بیدار شدی؟.. خدایااا
با نگاههای نیمه باز نگاهم کرد و صوتیی شامگاهیه آ از گلوش دراومد که حدس زدم میخواد بگه آهیر..
ضربان دلم روی هزار بود و با شوق گفتم
_جون آهیر؟.. آهیر فدات بشه.. برگشتی عزیز من
به صدای خوشحال و شادم پرستار خانم معین زاده با عجله اومد و اضافه کرد
_به هوش اومده؟
با بغض و سرخوشی مخلوطی اضافه کردم
_آره.. داره نگام میکنه
افرا
جای عجیبی بودم که نمیدونستم کجاست.. جایی که نه زمین بود نه آسمون.. و من وزن نداشتم و بقدری سبک و رها بودم که از اون حالت لذت میبردم..
جایی که گاهی نیمه تاریک میشد و گاهی نوری میتابید..
خوب بود و حس راحتی عجیبی داشتم که هیچوقت تجربه ش نکرده بودم.. انگار روحم به سویی کشش داشت و میخواستم برم سمت نور و نیرویی که نمیدونستم چی بود..
((*دوستان حالاتی که برای افرا اتفاق افتاده، حالاتی هست که کسانی که مرگ موقت رو تجربه کردن و یا در کما بودن، بازگو کردن..
بعنوان مثال زنی آلمانی مرگ رو تجربه کرده و بعد از طی مراحلی از مرگ، بطور معجزه آسایی زنده شده و برگشته.. اون خانم در کتاب (در آغوش نور) مراحل اولیه ی مرگش رو همینطور تعریف کرده.. کتاب فوق العاده ایه اگه علاقه داشتین بخونین..
و اما در مورد اون کششی که گفتم روح افرا به سمت نور داشت؛ روح انسان بطور طبیعی به حرکت کردن به سوی خدا تمایل داره و بعد از خروج از بدن گرایش به بالا حرکت کردن و وصال خالقش داره که همون نور، خداست.. مصداق جمله ی ما از خداییم و به سوی او بازمیگردیم هست..
دلبسته شدم این قسمت رو توضیح بدم بهتون))
دلم میخواست با اون سبک وزنی و راحتی، اوج بگیرم سمت اون نور که بالاتر از من بود.. ولی از طرفی هم از پشت سرم کسی صدام میزد که نمیتونستم بهش بی تفاوت باشم و نمیدونم چرا برام مهم بود..
آواهایی میمتوجه شدم که به من میگفتن نرو.. صوتهایی که میاضافه کردن کسی بخاطر بیقراری من آب شده.. و مدام مردی رو از پشت میمتوجه شدم که با شونه های افتاده و پشت خم شده، تو حیاط بیمارستان سیگار میکشه..
نمیشناختمش و سعی میکردم صورتش رو ببینم.. اما حس محبت عجیبی به اون آدم داشتم و تنها کسی که باعث میشد به سمت نور و اون نیروی زیبا نرم، اون مرد بود..
تا اینکه بالاخره صورتش رو مشاهده کردم.. میشناختمش.. اون آهیر بود.. آشفته بود و به من التماس میکرد که برگردم..
اما من گیج و منگ بودم و مثل برگی توی باد به این سو و آن سو کشیده میشدم..
کنترل احساساتم و تصمیم گیریم دست خودم نبود و میلم به رفتن به سوی نور و پرواز، بیشتر بود، تا اینکه آوایی از دور گوش دادم که اظهار کرد برگرد قلببر آهیر!
چقدر این جمله برام پرمعنا و دلبسته شدنی بود.. نمیدونستم چرا با متوجه شدنش حس بهشدت قشنگی بهم دست داد..
سرمو بلند کردم تا نور رو ببینم اما انگار درهای مقابلش بسته شده بودند و نور دیگه منو نمیکشید..
دیگه دوقلب نبودم و قلبم میمیل داشت برگردم عقب.. برگردم سمت اون صوتیی که از ته دل اضافه کرده بود برگرد دلبر آهیر..
آهیر
دکتر و چند تا پرستار تند اومدن و از من میل داشتن برم بیرون..
دیگه خیالم راحت بود و بدون اعتراض حرکت کردم بیرون تا افرا رو معاینه کنن و کارهایی که لازم بود انجام بدن..
زنگ زدم به مادرم و اظهار کردم که افرا به هوش اومده.. زیاد طول نکشید که پدر و مادر افرا و پدر و مادر من و سهراب اومدن بیمارستان..
پدرم طوری بغلم کرد که بعد از سالها حس کردم هنوز هم پدرمه و واقعا دوستم داره..
چند روزگار قبل ازم میل داشته بود که ببخشمش و به خاطر رضایت خانواده ی افرا هم که شده برگردم خونه..
اضافه کرده بود اگه بدون اینکه منو ببخشی بمیرم، با چشم باز میرم و روحم آروم نمیگیره..
شاید دیگه وقتش بود که ببخشمش.. تاوان اشتباهش رو سالها پس داده بود.. از طرفی هم حالا که افرا به حیات برگشته بود، باید مطابق تمایل داشت خانواده ش عمل میکردم و نمیزاشتم اذیتش کنن و بخاطر من بهش غر بزنن..
دکتر و پرستارها از آی.سی.یو خارج شدن و همشون به من تبریک گفتن و خانم معین زاده اظهار کرد که میتونین برین ببینینش..
مادرها و من راهی شدیم داخل و پدرها بیان کردن که بعد از ما میان..
مادرش با گریه و قربون صدقه جای گرفت پیشش و مادر من پیشونیش رو بوسید و گفت خدایا شکرت..
من کمی عقب تر وایساده بودم و متوجه شدم که افرا سعی میکنه چیزی بگه ولی نمیتونه..
لحظه ای وحشت کردم که نکنه قدرت تکلمش رو از کف دست داده باشه.. و یا حتی حافظه ش رو..
نگران نگاهش میکردم که باز هم آوای آ از حنجره ش
۱۱۲
خارج شد و مادرش تند کف دستشو گراهی شد و بیان کرد
_آب میخوای مولین؟
افرا بیشتر سعی کرد و بالاخره بعد از ده روزگار صوتی زیباش رو متوجه شدم که به سختی بیان کرد
_آهیر…
هیچوقت از متوجه شدن اسمم از زبون کسی اینقدر خوشحال نشده بودم.. پس حافظه و تکلمش رو از کف دست نداده بود و حالش خوب بود.. منو میمیل داشت!
مادرش اخمی کرد و کنار رفت تا من برم پیش افرا..
با نگاههای خسته و بیفروغش نگاهم کرد و دستش رو تو دستم محکم گرفتم و بیان کردم
_اینجام.. به خودت فشار نیار، کم کم انرژیت برمیگرده راحت حرف میزنی
با محبت تو چشمام چشم دوخت و دیگه چیزی ناظهار کرد..
افرا
نمیدونم چرا تو بیمارستان بودم و نمیتونستم حرف بزنم..
نا نداشتم و احساس ضعف میکردم.. پهلوم و سرم درد میکرد ولی چیزی که توجهم رو جلب کرده بود و حواسم همش بهش بود، آهیر بود..
آهیری که تکیده و باریکاندام شده بود و ته ریشش بلند شده بود و معلوم بود روزگارهاست اصلاح نکرده..
همش میخواستم بپرسم چرا این شکلی شدی ولی توان صحبت نداشتم..
از جایی که بودم منتقلم کردن به یه اتاق کوچیکتر و وقتی روی تخت گذاشتنم پهلوم و کتفم خیلی درد کرد و ناله کردم..
پرستار اضافه کرد سه تا از دنده هات شکسته و کتفت در رفته بود و درد بخاطر اونه..
آهیر بهش گفت که مسکن بزنه بهم و پرستار مایع داخل یه آمپول رو خالی کرد توی سرمم..
بهشدتا تو اتاق بودن اما کمی بعد نگهبان اومد و خواهش کرد برن و فقط آهیر موند پیشم..
صندلی همراه رو نزدیکتر کشید و دستمو گرفت توی کف دستش و با مهربونی گفت
_خوبی الان؟.. جاییت درد نمیکنه؟
با صدای ضعیفی که به زور از گلوم خارج شد گفتم
_چم شده؟.. چرا بستری شدم؟
_یادت نمیاد؟
کمی فکر کردم اما یادم نیومد و کلافه اضافه کردم
_نه.. هیچی تو ذهنم نیست
_یادته به من بیان کردی با نغمه قرار داری و میخواین برین برای قباما برادرش کادو بخره؟
اینو که بیان کرد انگار توی مغزم جرقه ای زدن و اتفاقات اونروزگار مثل فیلم از جلوی نگاهم گذشت..
با یادآوری لحظه ی دردناک برخوردم به یه ماشین ابروهام توی هم راهی شد و گفتم
_تصادف کردم!.. از نغمه جدا شده بودم و میخواستم برم سوار ماشین بشم که یه وانت زد بهم
_خب دیگه حالا فکرشو نکن.. خدارو شکر که الان خوبی
_بدجوری زد بهم.. چطور نمردم؟.. عجب جون سختی ام
تبسم زد و گفت
_به اون راحتی ها هم نبوده.. عملت کردن و ده روز تو کما بودی
کف دستی به سرم کشیدم.. قسمتی از موهامو تراشیده بودن و زخمی اونجا بود که با تماس کف دستم کمی درد کرد..
_کله م پوکیده پس
_کله ی پوک دیگه پوکیدن نداره.. دکتر اضافه کرد وقتی سرتو باز کرده متوجه شده توش خالیه
_بی مخ خودتی بیشعور.. من مریضما نازمو بکش چرا روحیه مو خراب میکنی؟
ریز خندید و گفت
_خواستم ببینم حالت خوبه و زبون درازت کار میکنه یا نه.. خداروشکر که خوبی
_نهراسیدی بمیرم؟
ریز خندید و بیان کرد
_نه.. میدونستم نمیمیری و از دستت راحت نمیشم
اینو که گفت چیزی به ذهنم اومد.. یه چیز خوشایند که یهو یادم اومد.. و با لذت اضافه کردم
_تو نبودی التماسم میکردی و گفتی برگرد قلببر آهیر؟
دستپاچه شد و صاف جای گرفت روی صنقلبی و گفت
_نه.. توهم زدی
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن