از بین میز صنقلبی ها خیره شدم به تیک تاک ساعت توی سالن… از ساعت چهار و نیم صبح تا الان که شده نه و نیم….
از جام تکون نخوردم… همونجور دراز کشیدم رو سرامیک های سرد آشپزخونه و فقط یه تیشرتی که تا زانومه تنمه، شلوار هم مچاله است بین پاهام، …. من نذاشتم،خودش وقتی درک کرد چیکار کرد باهام برا اینکه آشپزخونه خوشگلش به گند کشیده نشه گذاشت…..اینقد که همه ی بدنم درد میکنه انگار یه تریلی از روم رد شده… همونقد خسته م…..
پاهاش رو میبینم که وارد آشپزخونه میشه و سمتم میاد… دیدهامو میبندم تا نبینمش…دست میذاره رو بازومو تکونم میده…
_ لیلا… لیلا…کشیده شو دختر، همه بدنت خشک شده.. بلندشو اگه درد داری ببرمت دکتر…
درد واسه حس و حال الانم توصیف خوبی نیست…خیلی کمه…
چیزی نمیگم… کف دستشو میذاره زیر سرمو بلندم میکنه تا بشینم…
_ بلند شو برو حموم…اگه نمیتونی هم تا خودم ببرمت…
نگاش میکنم، به چشماش، با همین چشماش متوجه شد که چقد التماسش کردم ولی ولم نکرد… با همین لباش بغل گوشم از هدا تعریف میکرد و لذت میبرد…
کاش میشد دست بندازمو همه ی صورتشو خط خطی کنم…
خیره خیره نگاش کردمو.. قطره ی اشکم چکید رو گونم و لبهام شروع به لرزیدن کرد…
حتما قیافه م خیلی مظلوم شده بود که برای اولین بار حس شرمندگی رو تو دیدهاش متوجه شدم…. یه طرف دیگه رو نگاه میکنه و میگه: بلند شو برو یه دوش بگیر.. اگه جاییتم درد میکنه میبرمت دکتر…
_ الان خیلی خوشحالی؟
گنگ نگام میکنه که میگم: خوش حالی که داری عذابم میدی؟… آره؟…. الان یعنی روح پدرت در آهستهشه که داری انتقامشو میگیری..
بلند میشه و کف دستشو دراز میکنه که کمکم کنه،… بی توجه به کف دستش پایه ی صنقلبی رو میگیرمو بلند میشم،.. با وایسادنم درد عجیبی تو کمرمو و زیرشکمم میپیچه…
کف دست میذارم رو شکمم و خم میشم رو میز…
بلند میزنم زیر گریه،….سمتم میاد و میخواد کمکم کنه که داد میزنم: برو اونور، بهم نزدیک نشو…
کنار میره و میگه: باشه… اصلا چه بهتر،. اتفاقا منظره ای که من دارم میبینم، بهترین منظرست…فقط یکم بیشتر خم شو، که اصل کاری بیاد تو مشاهده کرد..
با این حرفش سریع قد بلند میشم و چون به سرعت اینکارو کردم درد همه جای شکمم و پایین تنم میپیچه… دیگه نمیتونم وایسم… میشینم رو صنقلبی….
دردش ده برابر بیشتر از درد پریودیه..
جلوتر میاد و یه دستش رو میذاره زیر باسنم و یه کف دستشم زیر پاهام و قد بلندم میکنه،.. اعتراضی نمیکنم،..جونی هم برام نمونده که بخوام حرفی بزنم سرمو میذارم رو شونش…این اامان بار که برا کمک کردن بغلم میکنه… سمت اتاق خودش میره و در حموم باز میکنه… و میذارتم تو وان… انگاری که از قبل خودش وان رو پر کرده بود… با برخورد آب گرم به بدن خشک و سردم حس خوبی تو بدنم میپیچه…سرمو میذارم قسمت بالایی وانو تو خودم مچاله میشم…. رنگ آب کم کم قرمز میشه… بهش نگاه میکنم…هم میبینمش و هم نه.. لب هاش تکون میخوره اما صدایی نمیشنوم… انگار یکی داره برام لالایی میخونه.. دیدهامو میبندم و تو عالم بیخبری فرو میرم…
*
با حس چیزی رو گونم چشمامو باز میکنم و چهره ی میلاد رو میبینم….سرمو تکون میدم که کف دستشو از رو گونم برمیداره….
سرشو کج میکنه و میگه: نانازیم که هستی؟!…
دستمو بلند میکنم که به سوزش میفته..
_تکون نخور… بذار سرمت تموم شه..
سرم!..
لبهای خشکمو تکون میدم و میگم: سرم زدم؟ حالم بد شده بود؟..
_ آره.. تو وان بیهوش شدی…
باورم نمیشه بیهوش شده باشم.. ولی من فقط حس کردم خوابم میاد..
_ دکتر خبر کردی؟
سرشو تکون میده و میگه: آره…
به لباسام نگام میکنم.. یه بلوز شلوار تنمه با یه شال که رو موهامه…
یه جوری میشم وقتی فکر میکنم من هیچی تنم نبوده و اون همه ی لباسامو عوض کرده..
بهش نگاه میکنم و میگم: دکتر چی اضافه کرد؟
از رو تخت کشیده میشه و میگه: بیان کرد از این به بعد هر وقت خواستی بکنیش آرومتر بکنش…زباد فشارش نده…خودت اول دراز بکش بعد آروم بذارش روش و بالا پایینش کن…
تموم تنم از حرفش گر میگیره… منو مسخره میکنه…بیشرف و بی حیا…
سرمو میندازم پایین..قلبم میخواد هر چه زودتر این سرمی که به نصف هم نرسیده تموم شه.. تا برم اتاقم و قیافه ی نحسشو کمتر ببینم…
با آوای آیفون از اتاق میزنه بیرون و چند دقیقه بعد با چند ظرف غذا میاد تو…
رو تخت میشینه و ظرف غذایی که مال منه رو میذاره نزدیکم… دوست ندارم رو تخت غذا بخورم.. اونم تختی که مشخص نیست خودش و هدا جونش چه کارهایی که با هم انجام ندادن.. با کف دستم میزنم زیر ظرف و میگم: فعلا گشنم نیست…..
ابروهاش تو هم میره و میگه: بخور ببینم.. از ضعف بود که بیهوش شدی… گشنم نیست چیه؟.. بگیر بخور..
نگاش نمیکنم و لب میزنم: الان خوبم.. سرمم بهم وصله.. تموم بشه میرم تو آشپزخونه میخورم…
انگار منظورمو گراهی شد که بی حیا بازیش بازم گل میکنه و میگه: آره خوب رو تخت یه چیزای دیگه میخورن نه غذا….
نمیدونم منظورش چیه از این حرفا.. شاید بخواد بگه که من بخندم… بغض کرده بهش نگاه میکنم و میگم: چرا باهام اینکارو کردی؟..
حالت شوخی صورتش از بین میره و جدی لب میزنه: وقتی متوجه شدی حالم بد نباید میومدی نزدیکم…
_ اما من فقط میل داشتم کمکت کنم…
نزدیکتر میاد و میگه: اگه متوجه شدی تو اون حالتمو دارم میمیرمم نزدیکم نیا..
از حرفاش بیشتر میسوزم.. از اینکه حاضر نیست حتی معذرت خواهی هم کنه……
خیره به نگاهاش میگم: آهاا.. یعنی الان یه چیزی هم بدهکار شدیم… آره؟
رگه های خشمگینت و تو چشماش میبینم وقتی با حرص میگه: یه جوری حرف نزن انگاری با زن همسایه خوابیدم… مثل اینکه یادت رفته قانونا زنمی.. کاری که دیشب کردمو باید همون شب اول میکردم،.. چند ماه گذشته و بهت کف دست نزدم.. حالا واسه من دور برندار…
حرف زدن باهاش هیچوقت، هیچ سودی برام نداشته و نداره و نخواهد داشت… آدم خودخواهی که جلو رومه، حتی اگه سرمو ببره هم برا خودش هزارتا قلبیل میاره….
خودمو میکشم لبه ی تخت و میگم: من روزی که زنت شدم میدونستم که باید با شوهرم رابطه داشته باشم… اما نه اینجوری، کاری که تو کردی هیچ مردی با زنش نمیکنه.. با کف کف دست میزنم رو تخت و ادامه میدم: رو همین تخت با کف دستای بسته بلایی سرم اوردی که تا چند هفته نمیتونستم درست حسابی بشینم…
بلند میشم سرم و از تاج تخت درمیارم و رو بهش میگم: وجدان نداری اگه بخوای حتی تو دلت کار دیشامگاهتو توجیه کنی… من دیشامگاه برا اامان بارم بود که میخواستم چنین رابطه ای داشته باشم…. حقم نبود به زور و رو سرامیک های سرد باشه، حتی اگه به قول تو که فقط وقتی پای ارتباط جنسی میاد وسط میشم زنت، زنت بوده باشم…..
سرم گیج میره.. خودمو میگیرم به لبه ی تخت و میگم: روح پدرت شاد با این بچه تربیت کردنش..
سرش پایینه ولی با حرص میگه: دهنتو ببند تا نیومدم مثل بقیه ی جاهات جرش ندادم...
دندونامو رو هم فشار میدم،.. خیلی سعی میکنم که چیزی نگم که هم برا خودم بد بشه هم اون عصبی نشه…. اما این سعی و تلاش نرسیده به در اتاقش تموم میشه… بر میگردم سمتش و میگم: ناظهار کرده بودی هدا خانم دیگه چه آرزوهایی داشتن… یکیش که این بود که رو میز باهاش بخوابی… حالت متفکری به خودم میگیرم و ادامه میدم: آها یکیش هم این بود که زبونتو لول کنی و….
خودم روم نمیشه بقیشو بگم… نگاهامو رو هم فشار میدم و میچرخم برم که بازوم کشیده میشه و پرت میشم رو سینش.. نگاهاش پر از حرص و عصبیت اما لباهاش به نیشخند مسخره ای باز میشه.. شونه هامو تکون میده و میگه: خب بعدش؟.. زبونمو لول کنم چیکار کنم…
روبهش میگم: ولم کن حالم خوب نیست..خودت بهتر میدونی چیکار کنی…
با خشم تکونم میده و میگه: خیلی دارم خودمو کنترل میکنم که نزنم تو دهنت… پس پا رو دمم نذار دختر جون،.. نذار دوباره بندازمت رو تخت… الانم گم شو برو تو اتاق خودت تا غداتو بیارم کوفت کنی….
همین که حرص میخوره هم خوبه… کاش جرات اینو داشتم که بقیه ی حرفایی که دیشب از هدا جونش میاظهار کرد رو هم بهش بگم.. قطعا از حرص میترکه….
آروم سمت اتاقم میرم و زیر لب میگم:لعنت بهت هدا.. اگه تو سر زندگیت بودی شاید الان منم به این مکافات دچار نمیشدم…اما عجب زن هاتی بودی برا شوهرت…کارهایی میکردی که من به ذهنمم خطور نمیکرد اینا کارا رو ادمیزادا هم میکنن..
رو تشکم دراز میکشم، درد شکمم بهتر شده….
لعنت به امروزگار و به دیروز….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن