بوی سوختگی باعث میشه به سرعت جت خودمو برسونم به آشپزخونه…
با دیدن خورشت که کاملا سوخته محکم میزنم رو پیشونی خودم..
فورا هود روشن میکنم و میذارمش رو درجه ی اخر.. دود همه ی آشپزخونه رو گرفته… اوووف خدا لعنت بهم.. چطور یادم حرکت کرد زیرشو کم کنم.. لعت به خودمو و چرت زدنم…
قابلمه ی سوخته رو تو سینگ میندازم و آبو باز میکنم… همون موقع آوای بازشدن در و بعدشم آوای سرفه میپیچه تو خونه…
میاد تو آشپزخونه… کیفشو پرت میکنه رو میز و با عصبانیت میگه: این دیگه چه کوفتیه؟…
چیزی که نمیگم، عصبی تر جلو میاد و میزنه تخت سینم و میگه: مگه کری؟ هر روزگار باید یه مصیبت از کف دستت بکشم؟…
قطره اشکی از نگاهام سر میخوره به سرعت پاکش میکنمو و میگم: ببخشید بخدا نمیدونم چی شد که خوابم گحرکت کرد..
_ ببخشید و زهرمار.. نیاوردمت که هر روزگار هر روزگار خونمو به گند بکشی بعدشم اشغال سوخته بذاری جلوم..پس اون مادرت چی بهت یاد داده.. فقط بلد بوده دو کف دستی تقدیمت کنه….
سرمو پایین میندازم و هیچی نمیگم…. قلبم ازش بدجور میگیره…. دیشامگاه که باهام خوب بود الان انتظار ندارم اینجوری حرکت کردار کنه…
بیرون میره و میگه: تا ده دقیقه دیگه غذای خوب رو میز نباشه بلایی سرت میارم که فقط زیر زبونت کتک نخوره….میگه و با همون خشمگینت میزنه بیرون…
غلط میکنی مرتیکه ی بز شکمو…
دور خودم میچرخم و نمیدونم چی درست کنم تو این زمان کم…
از تو کابینت زیر گاز یه تن ماهی و یه لوبیا میارمو مخلوط میکنم و میذارم تا گرم شه و با برنج و سالاد و ترشی و دوغ میچینم رو میز…
وارد اشپزخونه میشه و با قیافه ای که با یه تن عسل هم نمیشه قورتش داد پشت میز میشینه…آخرین وسیله که لیوان میشه رو هم میذارم جلوش و میزنم بیرون…
قرار بود امشب وقتی از سرکار میاد بشینیمو با هم شام بخوریم ولی اشتباه ناخواسته من و اخلاق سگی اون باعث شد الان به جای پشت میز جای گرفتن، رو تشک با شکم گشنه دراز بکشم….
قلبم از زمین و مدت گرفته.. کاش حداقل یه کسی داشتم باهاش حرف میزدم….
کشیده میشم و سمت سرویس میرم و وضو میگیرم…
قرآنی که مولین بهم داده بود و برمیدارمو میشینم رو سجاده…. با باز کردن قران یه بوی خیلی خوبی میپیچه… بویی که شامگاهیه بوی مولینمه.… آخ خدا چقد قلبم براشون تنگ شده… کی میاد دوباره بغلت کنم مولین خوبم…. اونا هیچوقت راضی نبودن.. من خودم پیشنهاد دادم.. خودم بهشون التماس کردم…میدونم الان چقد عذاب میکشن…
قران به بغل خم میشم رو سجاده و از ته قلبم گریه میکنم… لعنت بهت میلاد برا چی اینجوری راهی شدار میکنی.. مگه نمیبینی خودم چقدر بدبختم… مگه نمیدونی من خودم یه قربانی م…یه بازندم… جای درس و دانشگاه کنار خانواده م الان تو خونه یم که هیچ بویی از مهر و محبت نمشاهده کرده.… خدا چرا سرنوشتمو اینجوری قرار دادی….
*
با باز شدن در اتاق، نگاهامو باز میکنم و میخوام بلند شم… که گردنم بدجور درد میگیره و آخم رو در میاره….دیشامگاه همینجور خوابیدم…
_ کشیده شو صبحونه اماده کن.. دیرم شده..
وسایل صبحونه رو میچینم و میخوام برگردم اتاقم که میگه: ظهر آماده باش میریم خونه مامانم….
میچرخمو میگم: یعنی ناهار نذارم…
_ نه..
منتظرم مثل دیروز بگه وایسا صبحونه بخور اما هیچی نمیگه….
برمیگردم اتاقم و وسایلم رو مرتب میکنم…اون موقع ها وقتی میحرکت کردم خونه ی خالم… مادرشوهرش یه اتاق داشت تو خونشون شکل اتاق الانی که من دارم… همینجور یه کف دست رختخواب گذاشته بود.. همیشه هم سجاده ش پهن بود…..من و سمانه چقد بازی میکردیم تو اون اتاق….
*
لباس پوشیده و ولیده منتظرش میشینم تا بیاد… ساعت دو و هنوز نیومد.. دیگه نمیدونم چرا بیان کرد ناهار نذارم.. دلم از گشنگی بدجور مالش میره… کشیده میشم که یه چیزی بخورم همون لحظه در باز میشه و میاد تو…
بدون حتی سلام میره سمت اتاقش…
نمیدونم چی شده.. اخلاقش چرا یهو اینجوری شد…یعنی فقط برا یه سوختن غذا… ولی بعید میدونم…
بیرون که میاد جلو میرم و میگم: میلاد؟
سرش رو به معنی چیه تکون میده؟
بیشعور به جای اون سر به اون بزرگی.. زبون چند گرمیت رو تکون بده خب….
نزدیکش میشم و میگم: چیزی شده؟
با اخم های درهم میگه: چی قرار بشه؟
_ آخه از دیروزگار ظهر که غذا سوخت یه جوری شدی؟ من… من قول میدم دیگه تکرار نشه…
اون تنها کسیه که فعلا برام مونده.. دوست دارم باهام بگه و بخنده حتی همون شوخی های رکیکش هم ترجیح میدم به اخلاق الانش… اینجور که اون رفتار میکنه بیشتر حس بدبختی بهم کف دست میده…
پوزخندی میزنه و بدون حرفی کفشاشو میپوشه و میزنه بیرون….
لیلای احمق، یه دو بار بهت لبخند زد خیال کردی خبریه…
*
با تک بوقی که میزنه نگهبان در رو باز میکنه و وارد حیاط خونشون میشیم…آخرین باری که اینجا بودیم یاد ی خوبی برام نبود….
فرنوش تو آلاچیق جای گرفته و با گوشیش حرف میزنه.. ما رو که میبینه سمتمون میاد و با من کف دست میده و میلادو محکم بغل میکنه و اونم از رو زمین بلندش میکنه و مثل دختربچه ها دور خودش میچرخونه….
حس بسیار بدی به دلم چنگ میزنه.. مثل حس حسادت، حس حسرت…اون هیچوقت منو حتی بغل هم نکرده….
_ وااای داداش تو رو خدا بذارم زمین….لیلا تو یه چیزی بهش بگو…
تبسم مسخره ای میزنم و میگم: میلاد الان میفته بزارش زمین خب…
_ بابا کمرت شکست…آوای میثاق بود که با عسل از بیرون میومدن..نزدیک میشه و میگه: سلام به زن داداش خودم…
_ سلام آقا میثاق خوبین؟
_ والا من میثاقم… اقا ماقایی هم تو شناسنامم ندیدم..
میخندم که رو میکنه سمت میلاد و میگه: انصاف نداری تو… نمیگی ما از گشنگی رو به موتیم…
میلاد بیخیال جلوتر میره و میگه: خوب که خودت میدونی تا ساعت چند جلسه بودم…
به عسل هم سلام میکنم که فقط سرشو تکون میده و جلوتر میره سمت خونه…
ایییششش دختره ی لوس….
وارد خونه میشیم.. مامانش جلو میاد و یه جوری میلاد و میبوسه انگار که یه قرن نمتوجه شدش…
_ الهی فدات شم عزیزم.. خوش اومدی..
سمتش میرم و باهاش کف دست میدم و میگم: سلام مولین جان..
انگار که از لفظ مولینی که بکار بردم زیاد خوشش نمیاد چراکه فقط به سلام خالی اکتفا کرد و هیچی دیگه نمیگه….
میلاد کف دست میندازه دور گردن مامانشو میگه: حاج اقا کو مولین؟
_ مولینش روسریشو میاره جلوتر و میگه: مگه تو حیاط نبود؟
قبل از اینکه میلاد جوابی بده، فرنوش میگه: چرا مولین.. حیاط پشتی بود، داشت درخت ها رو اب میداد، …
کاش میشد من نمیومدم….
کنار میلاد رو مبل میشینم…
عسل با یه لحن لوسی که فقط و فقط مختص خودشه میگه:خاله بنفشه اگه کاری چیزی هست بهم بگین انجام بدم….
مادر شوهر عزیز که حالا متوجه شدم بنفشه خانم اسمشه میگه: عزیزم تو سلیقت بهشدت خوبه..یه سالاد درست کن دخترم…
نمیدونم واقعا حسم دیگه بهشدت بد شده یا چیز دیگه ای،اما میدونم مادرشوهرا هیچ حرفی رو بدون منظور نمیگن….به قول لعیا ازت تعریف نمیکنن مگه اینکه بخوان عروس دیگه رو بچزونن…
بلند میشمو سمت اشپزخونه میرم…عسل خانوم با اون سلیقه ی جذابش داره سالاد درست میکنه…
هیچ حس خوبی بهش ندارم…
فرنوش جلو سینگ وایساده و میوه میشوره…
منو که میبینه تبسم میزنه و میگه: لیلا جون کف دستمال میاری میوه ها رو خشک کنی..
_ باشه عزیزم…
الان ترجیح میدم هر کاری رو انجام بدم که فقط سرگرم باشم…
*
ظرف میوه رو میذارم رو میز و میخوام برگردم که حاج اقا میگه: بشین دخترم.. ناهار که درست و حسابی نخوردی.. میوه هم نمیخوای بخوری… بسه هر چقد تو آشپزخونه بودی… بشین باباجان…..
اینقد که تو این مدت محبت ندیدم با همین یه جمله قلبم شاد میشه و میگم: کاری نکردم که…. با اجازتون برم پیش فرنوش..
برمیگردم تو اشپزخونه.. عسل تو گوشیش یه چیزی رو به فرنوش نشون میده، و فرنوش با دهن باز نگاش میکنه و میگه: وااای خدا اینجا چه خوشگله.. خداییش هدا همیشگی خواستنی بوده..
منو که میبینن، عسل گوشیو هل میده تو جیبش و قد بلند میشه و میزنه بیرون…
فرنوش بهم نگاه میکنه و میگه: بیا عزیزم، بیا بشین میوه بخوریم…
میشینم کنارش و وقتی مطمعن میشم عسل کاملا بیرون راهی شده میگم: فرنوش، یه سوال ازت بپرسم؟
_ بگو عزیزم
_ عسل چرا از من خوشش نمیاد؟
میخنده و میگه: عسل از هیشکی خوشش نمیاد..
_ اما اخه انگاری در مورد هدا اینجور نبوده…
کشیده میشه و میگه: چراکه اون دختر عموشه..
صحییییح.. پس بگو چرا اینقد از من بدش میاد..
_ اما بازم دلیل نمیشه.. اصلا مگه من زندگی دخترعموشو خراب کردم….
یه لیوان آب میخوره و هممدت میگه: ولش کن بابا… اون از هر صد نفر از یکی فقط خوشش میاد.. کلا مقلبش اینجوریه..
کشیده میشم جلوش وایمیسم و میگم: هدا و میلاد برا چی از هم جدا شدن؟ سرمو کج میکنم و لب میزنم: بخدا بسیار قلبم میخواد بدونم..
_ دیگه چی میخوای بدونی؟
یا خود خداا…
خدا جون وقتی شانسو تقسیم میکردی به بنده هات، من کدوم گوری بودم.
با اضطراب میچرخم سمتش…
جلوتر میاد و من جایی واسه عقب راهی شدن ندارمو میچسبم به کابینت پشتم..یه قدمیم وایمیسه و سرشو خم میکنه و با عصبانیت میگه: مگه کری؟
فرنوش جلو میاد و میگه: داداش بخدا چیزی..
کف دستشو جلوش میگیره و میگه: تو ساکت باش فرنوش..
میزنه رو شونم میگه: با توام…
سرمو میندازم پایین و فاتحه ی آبرو و شخصیتمو میخونم….
همون لحظه میثاق میاد داخل و با مشاهده کردنمون پا شتابزده میکنه و رو به فرنوش میگه: باز چیه؟
_ فرنوش: نمیدونم..یعنی بخدا هیچی…
دست میذاره رو کتف میلاد و میگه: چته بابا… بیا اینور.. بیچاره سکته کرد اینجور هوار شدی رو سرش..
بیچاره… آره خوب بیچاره.بدبخت، رو سیاه… اینا همه ی لقبهایی که با افتخار از الان تا همیشگی باید رو دوشم حمل کنم….
دعا دعا میکنم عسل نیاد تو و این شرایط خفت بارمو نبینه…میثاق دورش میکنه و من تمام نفرتی که تو قلبم هست رو میریزم تو نگاهام و نگاش میکنم…. با دیدن نگاه تند و تیزم دوباره میخواد سمتم بیاد که میثاق میزنه رو سینش و به عقب هلش میده رو بهش میتوبه: معلوم هست چته…با خودت چند چندی تو؟ میخوای بزنیش؟ اندازه ی یه سیلی که بخوای بهش بزنی هست؟… کف دستشو دراز میگیره و میگه: بیا برو تو حیاط یه بادی به کله ت بخوره…
رو بهم سرش رو چند بار تکون میده که یعنی بعدا برات دارم…
مرتیکه دمدمی مزاج احمق…
میزنن بیرون…و من رو صنقلبی وا میرم.. اشکام چشمامو پر میکنن اما نمیذارم بریزن.. بی لیاقت… برا کی اشک بریزم… عوضی.. ایشاالله بری دیگه برنگردی احمق…
عسل میاد تو ومیگه: فرنوش جان خداحافظ عزیزم…..با متوجه شدن قیافه ی ناراحت من برق خرسندی میشینه تو چشماش و این ذوقش از چشمای من دور نمیمونه..
فرنوش بی حس نگاش میکنه و میگه: بسلامت عزیزم… فقط یادت نره کتابی که ازت تمایل داشتم و بدی به میثاق بیاره…
جلو میاد و گونشو میبوسه و میگه: با میلاد میرم… میثاق میگه کار دارم.. اما باشه گلم میدم به میلاد بیاره…
بدون خداحافطی از من میزنه بیرون…
احمق… دو نفرتون برید که دیگه برنگرمتوجه شد…
فرنوش کنارم میشینه و میگه: خودتو ناراحت نکن عزیزم.. اون همیشگی همین شکلیه…
دلم میخواد بهش بگم، همیشه همین شکلیه… درسته… اما فقط برا من، نه کس دیگه ای، وگرنه صبح چه جوری خودتو بغل کرد، ولی هیچی نمیگم… نمیتونم..بغضی تو گلوم گیر کرده که اگه بخواد شروع کنه به باریدن حالا حال باید بباره..
با ورود مولینش نگاه هر دو نفرمون سمتش کشیده میشه…جلوتر میاد و صنقلبی روبه روییمون میکشه و میشینه…
_ تو دیگه از کجا پیدات شد؟
اولش باورم نمیشه که با منه…. اطرافمو نگاه میکنم و با لبای لرزون میگم: با منین؟
فرنوش هم بهت زده میگه: مولین!!؟
_ هیچی نگو تو فرنوش… رو بهم بار دیگر با خشمگینت میگه: مگه با تو نیستم؟ از کجا اومدی و شدی بلای جونش…هااا؟ هر وقت ببینمش باید اینجور عصبی باشه، اره؟..
دندونامو رو هم فشار میدم و چیزی نمیگم..ولی اون بیرحمانه ادامه میده: چیکار کردی که گرفتت.. میلاد اصلا تو وادی زن گراهی شدن نبود… خودشو جلوتر میکشه و میگه: اصلا مگه الان نمیخواست بزنتت، مگه اون روزگار نزدت!.. هاا؟ پس چرا ولش نمیکنی بری؟ غرور نداری؟ غیرت نداری؟.. زن نیستی؟ برا چی نمیذاره گوشی بگیری کف دستت، اگه اینقد براش بی ارزشی که برات حتی یه حلقه نمیگیره برا چی ولش نمیکنی بری…چی میخوای از جونش هاا؟
فرنوش با درموندگی لب میزنه: مولین تو رو خدا…
دیگه جای من اینجا نیست… با حرفای مولینش تکه تکه شدم… بلند میشمو تکه هام رو جمع میکنم و از خونه میزنم بیرون…
تو حیاط میثاق و باباش رو میبینم که دارن حرف میزنن… هم میبینمشون و هم نه…
چه درد بزرگیه که تمام وجودت گریه بخواد و تو بخوای سرکوبش کنی و براحفظ ابرو و شخصیت خرد شده ت بجنگی….
در حیاط و باز میکنم و میزنم بیرون و به صوت زدن های میثاق و پدرش هم توجه نمیکنم…
هوا تاریکه و سرد… دلم میخواد از این شهر و از این آدما فرار کنم… برم یه جایی که هیشکی نباشه…خودم باشم و خودم… بشینم یه قلب سیر زار بزنم برا خودم، برا این سرنوشت…
نمیدونم چقد جاده حرکت کردم ولی پاهام بسیار درد میگیره….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن