رمان در خلوت یک گرگ از فاطمه لطفی یک رمان در ژانرهای رمان اجتماعی|رمان درام|رمان روانشناسی|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۰ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیاید نگاهی بندازیم به شروع جدیدترین اثر فاطمه لطفی، رمان در خلوت یک گرگ :
نگاه قلبخورم را از در و دیوار سبزرنگ گحرکت کردم و سعی کردم به هیاهویی که بقیه مسیر انداخته اند توجه نکنم.
به سختی قلبخورم! از خود احمق و نادانم قلبخورم که با ندانم کاری پایم را به اینجا کشانده ام.
خودم هیچ ، حتی مجبور شدم با شرمندگی و تاسف با آقاجانم تماس بگیرم و بگویم به دنبالم بیاید. او با نگرانی سؤال کرده بود کجایم و من از شرم لبهایم را روی هم فشرده و زمزمه کرده بودم:
_کلانتری!
همین…و او بی هیچ حرف دیگری اضافه کرده بود زود خودش را می رساند.
آه خدا لعنتم کند.
حواسم پرت صوتی مژگان شد که میخواست با سلیطه بازی خودش را تبرئه کند:
_اصلا شما به چه حقی میخوای یه دختر جوون رو شب اینجا نگه داری؟ مگه دزد گحرکت کردید؟ ی مهمونی ساده که جرم نیست!
سرگرد بود یا سروان نمیدانم، اما همان که با یونیفرم مخصوص پشت میز جای گرفته بود ، با اخم های درهم و کنایه اظهار کرد:
_یه مهمونی ساده؟ دخترجون تو روت میشه اینو به من بگی! بوی دود و گل و سیگار و هزارتا کوفت و زهرمار غیر مجاز دیگه همه جارو پر کرده بود وقتی جمعتون کردن!
همهی اونایی که بی حرف فرستادیم بازداشگاه شیش و هفت میزدن بسکه معلوم نبود تو اون خراب شده چی زدن!!! همین که اظهار کردم تا زمانس که تماس نگیری خانوادت بیان مهمون مایی.
راست میاظهار کرد ، بچه هایی را که مست و پاتیل بودند یا مواد زده در هپروت ، یکراست فرستاده بودند بازداشتگاه، تکلیفشان جدا بود.
مژگان کف دستش را با شتاب در هوا تکان داد و با صدای مرتعشی اظهار کرد:
_ میگم ننه بابام خارجن چطوری بگم بیان آقا؟؟؟
مژگان هم راست میگفت پدرمادرش به یک مسافرت یک ماهه راهی شده بودند لهستان .
اوهم فرصت را غنیمت شمرده، کل دانشگاهشان را، هرکه را که میشناخت و نمیشناخت دعوت گرفته بود به یک پارتی مجلل.
من هم به واسطهی اشوان دعوت شده بودم، دوست پسر مژگان و پسر عمهی عزیز من! مگر کف دستم به این پسرعمهی عزیز نمی رسید… پوست تنش را میکندم! با وارد شدن پلیس ها ، همهمان را پبچانده و فلنگ را بسته بود!
پوفی کشیدم و پا روی پا انداختم که بین هیاهوی جمعیت در اتاق برای بار هزارم باز شد.
با مشاهده کردن آقا جانم سراسیمه قد بلند شدم و با چشمانی شرمسار، لب های رنگ پریده ام را روی هم فشردم. آقاجانم نگاه نگرانش را در اتاق دور داد تا پیدایم کرد و خیره ماند. سرم را پایین انداختم و لعنت دیگر بر خود و وسوسه های اشوان فرستادم.
از کلانتری که بیرون زدیم، باز هم کلامی حرف نزد. سکوت آقاجان نشانهی قلبخوری اش بود، میاطلاع داشتم!ولی روی قلبجویی کردن هم نداشتم. به دنبالش سوار ماشین شدم و لب هایم را جویدم. عاقبت ، نزدیک خانه بودیم که با پشیمانی، به سختی صوتیم را آزاد کردم:
_ آقاجون؟
کف دست چروکیده اش از روی فرمان کنده شد و روی کف دستم جای گرفت. لعنت به من!
آوای همواره مهربانش اینبار کمی آزرده به گوشم رسید:
_ تو دختر عاقلی هستی خزر! اونقدر عاقلی که منو مادرجونت به خودمون اجازه ندادیم دفعتاًم برات محدودیتی بزاریم! اونقدر عاقلی که داری راهی میشی تک و تنها و مستقل یه شهر غریب زیستنتو بسازی، قد به قد پیشرفت کنی. واسه همینه که انتظار نداشتم یه همچنی شبی بیام و از چنین جایی ببرمت.
مکث کرد و من شرمندهتر در خود فرو راهی شدم و او ادامه داد:
_ تو تصمیماتت و انتخابات دقت کنم دخترم. همچین مهمونایی ، همچین دوست و رفیق هایی، همچین جاهایی در شان شخصیت تو نیست خزرجان.
با صدای ریزی اضافه کردم:
_ببخشید. به دعوت اشوان نتونستم جواب رد بدم. میشناسیش که تا آدمو راضی نکنه دست برنمیداره. قرار نبود کار به کلانتری بکشه، منتها نمیدونم اصلا کی پلیسها یهو ریختن داخل.
سری تکان داد و پرسید:
_پس خود پدرصلواتیش کجا بود؟ نمتوجه شدمش!
لب گزیدم و آرامتر گفتم:
_ فلنگو بست!
سریع نگاهش به سمتم چرخید و من خشم را در چشمان همیشگی مهربانش مشاهده کردم. بی غیرتی که زیر لب پچ زد را گوش دادم و میل داشتم برای تبرئهی اشوان حرفی بزنم اما مشاهده کردم خود نیز کم گناهکار نیستم . پس همان بهتر بیشتر از این حرف نمیزدم.
با رسیدن به خونه نگاهی به ساعت انداختم، ۱۲ شامگاه! مطمئن بودم خانوم جان روسری گلدارش را به سر بسته و در حیاط منتظرمان نشسته بود. ماشین را در حیاط که پارک کردیم من توانستم قامت خمیدهی خانوم جان را روی پله ها ببینم ، میشناختمش دیگر! لبهایم را روی هم فشردم و پیاده شدم.
خانوم جان نگاهی به سر و رویم کرد و با دلواپسی لب زد:
_خوبی قندم؟ خیره این وقت شامگاه زنگ زدی به محمود بیاد دنبالت! پس ماشین خودت چیشده؟
لبخند پریشانی به رویش زدم تا خیالش آسوده شود. کف دستش را گرفته و فشردم:
_خوبم خانوم جون. بیا داخل میگم برات، چیزی نیست.
خودم را به اتاق رساندم و خسته شروع به کندن لباس هایم کردم. مشغول پاک کردن آرایش ماسیده ام بودم که خانوم جان داخل شد و در را پشت سرش بست.
دلواپس و کف دستپاچه روی تخت قرار گرفت و منتظر نگاهم کرد. کمی محکمتر پد را روی پوستم کشیدم و درحالی که نگاهم به آیینه بود بار دیگرلب هایم را روی هم مفشار دادم. ساکت شروع کردم و پیرزن را بیشتر از این منتظر نگذاشتم:
_ با اشوان رفته بودیم مهمونی دوستش. گفته بود یه مهمونی معمولیه و خودمونی! ولی نه معماما بود نه خودمونی! شانس منه دیگه… پلیسا مثل مور و ملخ ریختن جمعمون کردن بردن کلانتری!
خانوم جان سرش را تکان داد و گفت:
_ خیر نببینه این اشوان که همیشه مایه دردسره برات خزر.
تک خنده ای کردم و درحالی که موهایم را باز کرده و کف دستی بینشان کشیدم گفتم:
_ تازه قسمت حرص درارش اینجاست، تا پلیسا اومدن معلوم نیست از کجا پیزیراد راهی شد!
خانوم جان عصبی تر روی پایش کوبید و تشر زد:
_ پسرهی خیرنمتوجه شده! صدبار بهت گفتم با طناب پوسیده این مارمولک جایی نرو!
_چیکارش کنم مادر من؟! خودت که میشناسیش تا به کاری که میخواد مجبورت نکنه کف دست از سرت برنمیداره!
_اینقدر رو ندی بهش، محلش نزاری حساب کار دستش میاد. تا دم حرکت کردن اینجوری برات دردسر نسازه.
خسته کش و قوسی به بدنم دادم و توضیح دادم:
_ هی میگم اینسری محلش نمیزارم اما نمیشه. دلم نمیاد، دوستش دارم بی همه چیزو! از بچگی رفیق بوده برام!
کف دستی به زانوی دردناکش کشید و بلند شد:
_رفیق بوده درست. اما انگار هرچی بزگتر میشه رسم رفاقت یادش میره.
به سمت در حرکت کرد، مشاهده کردم که برای بیرون رفتن کف دست دست کرد و عاقبت سؤال کرد:
_ میگم قندم؟
_جانم؟
_کسی اونجا اذیتت نکرد؟
با گیجی از منظورش سوال کردم:
_نه اذیت چی؟
کلافه نوچی کرد:
_ای بابا یعنی میگم بلا ملا که سرت نیاوردن خدای نکرده؟
با دیدهان گرد و متعجب به خنده افتادم و بین خنده هایم خیالش را راحت کردم:
_ نه قربونت برم نه! بلای چی آخه…
انگار که خیالش راحت شده باشد سرش را تکان داد و پیش از بستن در گفت:
_برو برو بخواب خستهای فرداهم کلی کار داری.
او حرکت کرد و من روی تختم آوار شدم.خمیازه کشان زیر پتو خزیدم و به محض نگاه بستن خوابم برد.
با گشودن پلکهایم اولین چیزی که دیدم، چمدان های گوشهی اتاق بود.
با کرختی حرکتی به گردنم دادم و دیده از ریخت و پاش های دیشامگاه گراهی شدم. امروزگار مرخصی ام تمام میشد و دیگر باید میرفتم!
از شرکتی که در مشهد مشغول به کار بودم به شعبهی اصلی در تهران منتقل شده بودم. قراربود هفته جدید پیش رو ، کارم را در آنجا شروع کنم. دراین مهلت یک هفته مرخصی مدام به این فکر میکردم که خانوم جان و آقاجان با وجود دلواپسی هایشان همانطور که هیچ وقت مانع تصمیمات من نشدند، مانع نقل مکانم به تهران هم نشدند.
و قطعا این برشی از خوشامگاهختی های من بود که پدربزرگ و مادربزرگم با وجود سن و سال زیادشان با افکار های قدیمی و کوتهبینانه مرا محدود نمیکردند.
کشی و قوسی به تنم دادم و از تخت کشیده شدم. امروزگار انبوهی کار داشتم که تا ساعت پرواز باید تمامشان میکردم. موهای کوتاهم را شانه کشیدم تا از بهم ریختگی درآیند. سپس ترجیح دادم اول ریخت و پاش های دیشب را سرو سامان دهم و بعد بیرون روم.
زیرا میدانستم به محض اینکه به بهانه صبحانه و سرویس بیرون زنم، جمع کردن این بلبشوی دیشب را هی کش خواهم داد تا دقیقه ی نود.
ساعتی بعد همه چیز در اتاق سرجای خودش بود و من صبحانه ای که خانوم جان تدارک دیده بود را با اشتها خوردم.
خدا خیر دهد آقاجان را، صبح زود حرکت کرده و ماشینم را از جلوی آپارتمان مژگان آورده بود.
به خودم قول داده بودم این روز آخر را حسابی با آن دو وقت بگذرانم. به خصوص که شب مهمان داشتیم و خانوم جان، عمه ها و عموهایم را با خانواده هایشان برای خداحافظی دعوت گحرکت کرده بود. پیرزن فکر میکرد قرار است بروم و دیگر بازنگردم!
درهفته ای که گذشت من بارها به او اطمینان خاطر داده بودم که زود به زود به دیدارشان خواهم آمد و او حسابی روزگاری بارها توصیه کرده بود که تنها زندگی کردن در شهر درندشتی مثل تهران خیلی خطرآفرین است و من باید حواسم را جمع کرده و مراقب خودم باشم.
قرار بود تا پیدا کردن خانهی مناسبی برای اجاره، مدتی کوتاه را در منزلی دایی جانم بمانم. تنها کسی که از خانوادهی مادری برایم مانده بود!
یاداوری این حقیقت که من پدر و مادرم را در یک سانحهی رانندگی ، در کودکی از کف دست داده ام خیلی تلخ بود. ولی خب تلخ تر میشد وقتی تنها اقوام مادرت از دار جهان در یک برادر خلاصه میشد.
دایی جانم گویا مادرم را در من جستجو میکرد که آن طور عاشقانه دوستم داشت. چهرهی من ، چهرهی یکدانه خواهر از کف دست راهی شده اش را برایش تداعی میکرد.
افکارم را در گوشهای از ذهنم جمع کردم .حالا همانطور که به توصیه های آقاجان راجب چگونگی جا و مکان خانه گوش میکردم، مشغول پاک کردن لپه های درون سینی گرد و بزرگ برنجی شدم. خانوم جان نیز لابه لای صحبتهای آقاجان نکته ای را اضافه میکرد و من نیز با حوصله گوش میدادم و به خاطر می سپردم.
تا شامگاه مشغول تدارکات شام بودیم و خانوم جان مدام با نگرانی هزار و یک سفارش به من میکرد. نگرانی هایش برایم قابل درک بود، سالها زحمتم را به دوش کشیده بود، بی اعتراض!
از کودکی علاوه بر کنار وارد شدن با نبود پسر و عروسش باید نوهی خردسالش را نیز تر و خشک و تربیت میکرد، انگار که فرزند دیگری بودم، فرزندی چراکه زنگولهی پای تابوت.
اولین مهمان ها عمه نورا و خانواده اش بودند، و اشوانی که با لبخندی خبیث وارد شد. به کنارش خزیدم و بیشگونی از بازوی لاغرش گرفتم:
_الدنگ حالا دیگه منو قال میزاری؟
بازویش را با دست فشرد و مثل خودم پچ پچ وار با خنده بیان کرد: _ جونِ تو وقت تنگ بود.
لگدی به ساق پایش زدم و با حرص رد شدم.
کمکم کل خانواده در خانهی قدیمی و یاد انگیز آقاجان جمع شدند. عطر خوش طعم قیمه ی خانوم جان همه را مست کرده بود و من با خود فکر میکردم از این به بعد باید طعم غذاهای لذیذ خانوم جان را در خواب ببینم.
طعم بی نظیر غذاهایش به تنم گوشت شده بود و من اصلا دختر نحیفی نبودم و همه اینها تقصیر خانوم جان و آن کف دستپخت بهشتی اش بود.
شام به طرز یاد انگیزی خورده شد و من بهسرعت خودم را به حمام رساندم تا دوش کوتاهیی بگیرم. وقت برای کمک کردن نداشتم و خیالم به حضور دختر ها برای کمک به خانوم جان راحت بود.
قرار بود قبل حرکت کردن به فرودگاه به حرم راهی شده و با ولیم نیز خداحافظی میکردم! پس سریع لباسهایم را تن زدم. سه چمدان کوچک و بزرگ کل حیاتم را در خود جا کرده بود. سرم را از اتاق بیرون بردم و بین هیاهو قد بلند داد زدم: اشوان؟! بیا کمک.
_خانوم ها و آقایان، ضمن عرض خوشامد، لطفا جهت حفظ ایمنی پرواز و توجه به قوانین…
با گذاشتن ایرپاد توی گوش هایم ادامهی جملهی کلیشه ای خلبان را نمتوجه شدم. بغضی که ناگهان در فرودگاه شکسته بود هنوز در گلویم سفت و سخت پابرجا بود. امان از مشتاق دیداری…
اما من کسی نبودم که به خاطر مشتاق دیداری و احساسات ، دست از پیشراهی شد هایم بکشم. سرم را به شیشهی کوچک هواپیما چسباندم و پلک هایم را بستم.
شعبهی اصلی شرکت در تهران به قلبیل مشکلی که برای یکی از طراح ها پیش وارد شده بود، درتمایل داشت یکی از بهترین طراح های شعب را داده بود و خوشامگاهختانه انگار من بهترین بودم! باید هم بهترین می بودم؛ من با دلدادگی کارهایم را طراحی میکردم.
با نگاه به ساعت دوازده شب ترجیح دادم این یکساعت جاده تا تهران را کمی بخوابم.
هنوز درعالم خواب و بیداری بودم و خوابم عمیق نشده بود که دستی بازویم را تکان داد. سریع هوشیار شدم و بغل کف دستیم را چشم دوختم. خانوم جوانی بود که با کلافگی بیان کرد:
_ مهماندار اظهار کرد بیدارتون کنم کمربندتون رو ببیندید داریم فرود میاییم.
تبسم خوابالودی زدم و تشکر کردم. کمربند را بسته و نگاهی به پنجره انداختم.
با خستگی و دیدهانی خمار از خواب چمدان هایم را به جلو هل دادم و با نگاه دنبال دایی جانم گشتم. در چشم بهم زدنی متوجهی کیارش پسر ارشد داییجان شدم. اطرافش را کاویدم اما تنها بود.
چندبار پلک زدم تا نگاه هایم کمی از حالت خماری خواب دربیاید. جلو حرکت کردم و با تبسم سپاسگذاری اظهار کردم:
_سلام، زحمت کشیدی!
نگاه بیتفاوتش را در چهره ام گرداند و جواب سلامم را داد:
_خسته نباشی! بابا اصرار داشت که خودش بیاد پیشوازت، اما مولینم به خاطر ضعف متوجه شد چشماش توی شامگاه مخالفت کرد و جلوشو گراهی شد.
تبسمم را حفظ کردم و هومی گفتم. پسردایی عزیزم همیشه زیادی مقرراتی ، بیتفاوت و سردبود، طوریکه همواره در برخورد با او کمی معذب میشدم. دست دراز کرد و چرخ چمدان ها را به سمت خود کشید و بیان کرد:
_ بریم دیگه دیروقته ،توام معلومه به یه استراحت حسابی نیاز داری.
تبسمم را پاک نکردم و همانطور که همگام با او قدم های بلندی برمیداشتم بیان کردم:
_ اما وقت کافی برای استراحت ندارم. فردا روزگار اول کاریمه.
_خب چرا یکمی زودتر نیومدی؟
بیآنکه توضیح زیادی دهم، خلاصه کردم:
_برنامه هام اینجوری پیش رفت!
با سوار شدن به پژو نوک مدادی کیارش، افسوس خوردم که آقاجان اجازه نداد با ۲۰۶ آلبالویی عزیزم بیایم و حال بدون ماشین حسابی قرار بود لنگ بمانم. اما خب آقاجان اضافه کرده بود که فکرش را کرده.
در مسیر هردو خاموشی را ترجیح داده بودیم، البته میشد اظهار کرد حرف مشترکی هم برای بیان کردن نداشتیم.من و کیارش اصلا رابطهی صمیمی و نزدیکی نداشتیم.
دیدهان خوابالودم و سرخم را با دو انگشت شصت و اشاره فشردم و سعی کردم کمی در سکوت، ملایمش ام را به کف دست آورم.
از فردا روزگارهای بزرگ و فرصتهای بی نظیری را در اختیار داشتم. با توقف ماشین چشم گشودم،کیارش ماشین را در پارکینگ آپارتمانشان پارک کرد. هردو پیاده شدیم، دوتا از چمدان ها به وسیلهی او و دیگری توسط من به سمت آسانسور رفتیم.
خداراشکر دایی جان و زندایی به قدر کافی درک و منش بالایی داشتن که بعد از یک آغوش گرم و خوشامد کوتاه من را برای استراحت به اتاق کیارا مسیرنمایی کردند. آن قدر خسته بودم که بیآنکه لباسهایم را از تن بکنم، پایین تخت کیارا روی تشک خود را ول دادم.
صدای آلارم گوشی خیلی زود هوشیارم کرد، بی مکث پتو را کنار زدم و کش و قوسی به تنم دادم. لبخند بزرگی روی لبهایم قرار گرفته بود و به زیستن جمتوجه شدم دیدهک میزد. برای امروز حسابی هیجان داشتم.
از جا کشیده شدم و بی توجه به لباس های چروکم، اول لحاف تشکم را جمع کردم. کیارا مثل دیشب که وارد شده بودم خواب بود.
آرام در را باز کردم و خود را به سرویس بهداشتی رساندم. بعد از نظافت شخصی سعی داشتم ساکت به اتاق بازگردم که بین جاده کیارش را فنجان به کف دست روبه رویم متوجه شدم. کف دستی به موهایم کشیدم و معذب زمزمه کردم:
_سلام، صبح بخیر!
او نیز جوابم را داد و سپس پرسید:
_ به این زودی میری سرکار؟
نگاهی به ساعت انداختم و با دیدن عدد شش اظهار کردم:
_ باید ۸ اونجا باشم.
سری تکان داد و من با عجله وارد اتاق شدم. آرایش کمرنگی روی صورتم نشاندم و موهایم را فرق باز کردم. از چمدان یک کف دست کت و شلوار عسلی و شال سفید بیرون کشیدم و با تی شرت سفیدی تن زدم. همیشه برای محل کارم تیپ های رسمی با کفش های پاشنه کشیده که کوتاهی قدم را گم میکرد را ترجیح میدادم.
لباسهایم را که تن کردم، بار دیگر با وسواس آرایشم را چک کردم و رژ لب قهوه ای ام را برای بار چندم روی لبهایم کشیدم. اامان مشاهده کردار همیشگی ماندگار بود و بیشترین تاثیر را می گذاشت. و من خوب بلد بودم در اولین ها تاثیرگذار باشم!
بار دیگر مدارکم را داخل پوشهی کارم چک کردم تا چیزی کم و کسر نباشد. پیش از اینکه از اتاق خارج شوم گونه کیارا را بوسیدم.
زندایی مهربانانه به آشپزخونه دعوتم کرد و گفت:
_ای جانم دخترم خانوم شده. بیا دختر که بدون صبحانه عمرا مسیریت کنم.
پر استرس لبهایم را روی هم فشردم و نگاهی به ساعت انداختم، خب هنوز وقت بود. کیف و کفش های پاشنه قد بلندم را روی اپن گذاشتم و کنار سفره نشستم. زندایی سریع شتابزده راجب خانوم جان و آقاجان میجویا شد و من نیز بین لقمه های کره مربا جوابش را میدادم. با آوای کیارش سرم به سمتش چرخید:
_اگه حاضری بیا سر جاده برسونمت.
لقمهی داخل دهنم را محکم قورت دادم و اظهار کردم:
_ زحمتت نمیدم مرسی.
زندایی پشت چشمی نازک کرد و فرز گفت:
_ زحمت چی دختر، سر مسیر تورم میرسونه، وظیفشه.
وظیفه اش که نبود ، اما سپاسگذار سری تکان دادم و قد بلند شدم. وسایلم را برداشته و بوسه ای بر گونهی سرخ زندایی نشاندم و پشت کیارش بیرون زدم. هردو مشغول پوشیدن کفشهایمان شدیم.
وقتی کیارش بار دیگر صاف از حرکت ایستاد با دیدن قد بلندتر شدن قدم، نگاهی به کفش های پاشنه ۷ سانتی ام انداخت و گوشهی لبش به تک خندی کج شد. یکتای شانه ام را بالا دادم:
_قد بلند حس خوبی بهم میده!
دکمهی آسانسور را فشرد و بیان کرد:
_اینطور به نظر نمیاد که خودتو قبول نداشته باشی.
سری تکان دادم و گفتم:
_ معلومه که دارم! ولی کفش پاشنه دار توی محیط کاری بخشی از استایل ثابت منه. ظاهر قویتری ازم نشون میده.
سوارماشین که شدیم، قبل از اینکه کمربندم را بببندم لوکیشن شرکت را برای کیارش فرستادم و او بلافاصله با مشاهده کردنش اضافه کرد:
لبهابم را روی هم فشردم و اظهار کردم:
_ زحمتت دادم جادهت دور شد.
سری به تکذیب تکان داد و گفت:
_عیبی نداره
چیزی ناضافه کردم و خاموشی کش پیدا کرد و من سعی کردم حرفی بزنم:
_ شایعه های زیادی راجب رئیس شرکت هست. افراد کمی بودن که اونو شخصا متوجه شدن. ظاهرا زیاد دوست نداره بین عموم شناخته بشه. واسه همین میگن شرکت رو جایی تاسیس کرده که راهی شد آمد کمتری هم باشه.
بعضی هم میگن شاید یه مشکل و نقص جسمی داره که نمیخاد باعث خراب شدن وجه اش بشه. با اینکه طرفِ قرارداد هاش و کارمنداش ندیدنش اما حسابی ازش حساب میبرن و به موفقیت هاش توی حیطه کاری و مدیریت اعتماد دارن. همه چیز زیرنظرشه درصورتی که یکبار هم دیده نشده.
دنده را جابه جا کرد و اضافه کرد:
_کسی که خودشو قایم میکنه، یعنی یه جای کارش میلنگه!
شانه هایم را بالا دادم و گفتم:
_ شرکتش حسابی بزرگه و چنتا شعبه داره. یکی از بهترین و مطرح ترین شرکت های طراحی خاورمیانه اس. از شرکت های خارجی هم سفارش میگیره. یه عالمه کنفرانس خبری و جایزه و اوووو، اما هیچ عکسی ازش نیست. همهی این مراسم هارو معاون شرکتش میره، میگن طرف برادرشه.
_ جپای رئیس مرموز و مشکوکش، شرکت اسم و رسم داری هست انگار. پس این ارتقای شغلی برای تو پیشحرکت کرد بزرگی محسوب میشه؟!
_ واسه همینه از هیجان زیاد درحال انفجارم.
پرآوا ریز خندیدم و نگاهم را از آیینه بغل به خودم دوختم. طی کردن پله های موفقیت بهترین و شیرین ترین مسیر برای من بود. چه کسی از موفقیت بیشتر بدش می وارد شد؟! هیچ کس…
به جایی که لوکیشن مقصد نشان میداد، رسیدیم و من با قدردانی از کیارش پیاده شدم و با نفس عمیقی خم شده و از شیشهی باز بار دیگر تشکر کردم و سپس رفتن کیارش را شاهد شدم. روی پاشنه پا چرخیدم و سرم را تا جایی که انتهای برج معلوم میشد بالا بردم. زیر لب اسم روی ساختمان را خواندم:
_ شرکت طراحی گرافیک آژند
تبسمی لبریز از هیجان زدم و با طمانینه وارد شدم. به سمت لابیمن حرکت کرده و گفتم:
_ سلام، شرکت آژند کدوم طبقه است؟
مرد نسبتا مسن نگاهی به سرتاپایم کرد وبعد از سلام کوتاهی اظهار کرد:
_کل ساختمون برا آژند هست خانوم! با کدوم بخش کار دارین؟
خدای من! یکه خوردگی ام را پنهان کردم و گفتم:
_ طراح جدید هستم، تازه منتقل شدم از شعبهی مشهد.
لابی من تلفن را برداشت و گفت:
_ منتظر باشید.
اندیشیدم چقدر عظمت شرکت آژند زیاد بود که برجی ده طبقه به این بزرگی ،صرفا برای شرکت و برند آژند بود و بس!
تماسی گحرکت کرد و گفته هایم را تکرار کرد سپس روبه من اظهار کرد:
_تشریف ببرید طبقه هشتم.
سری به تشکر تکان دادم و به سمت آسانسور شیشه ای راهی شدم. دکور قلبباز و روشن لابی واقعا محشر بود و حالا یک آسانسور تمولی شیشه ای توجه ام را حسابی جلب کرده بود.
داخل شدم و عدد ۸ را فشردم. کنار عدد هر طبقه بخش مربوط به ان هم نوشته شده بود .
خدایا به امید تو…
یک شروع بینظیر را برایم رقم بزن!
وقتی آسانسور به طبقه هشتم رسید از پشت شیشهی آسانسور خانوم جوانی را روبه روی درب سفیدی متوجه شدم، بالای در بزرگ حک شده بود :
طراحان اصلی آژند.
درها باز شد و بیرون رفتم. دخترجوان با خوشرویی خوشامد اظهار کرد و خودش را صنعتی منشی این بخش معرفی کرد. لبریز از شور و تبسم به لب داخل شدم. صنعتی فرز پشت میز سفید منشی جای گرفت و بیان کرد:
_ خانوم جهان آرا لطف کنید مدارکتون رو بمتوجه شد من طبقه بندی کنم، بعد برید پیش جناب آژند معاون شرکت تا توضیحات لازم رو بهتون بگن.
پوشهی بنفش رنگم را به کف دستش دادم و کنجکاو نگاهم را در اطراف چرخاندم. اتاق بسیار بزرگی بود. دکوری تماما سفید و خاکستری. پنچ درب خاکستری نیز مشاهده کرده میشد که روی یکی بزرگ نوشته شده بود : معاونت!
صنعتی با دقت کاغذها را پس و پیش کرد و سپس تلفن را برداشت و اظهار کرد:
_جناب آژند خسته نباشید. خانوم جهان آرا تشریف آوردن، بفرستمشون داخل؟
کمی مکث کرد و اظهار کرد:
_ بله دیده.
به اتاق معاونت اشاره کرد و درحالی که پوشه را به کف دستم میدادبیان کرد:
_ بفرمایید داخل
تقه ای به در زدم و داخل شدم.پسرجوان و بسیار خوش پوشی در صدر اتاق و پشت میز نشسته بود. ازجا برتمایل داشت و اضافه کردم: _سلام خسته نباشید!
با خوشرویی لبخندی به رویم پاشید:
_ سلام خوش اومدین ، بفرمایید.
قدم به قدم و متوازن جلو رفتم و پوشه را روی میز بزرگ اش گذاشتم و خود نیز روی نزدیک ترین مبل نشستم. با تبسم پرونده را جلو کشید و بیان کرد:
_چی میل دارین؟ چای یا قهوه؟
پاروی پا انداختم و اظهار کردم:
_قهوه لطفا
سفارش قهوه داد و با ورق زدن کاغذ ها بیان کرد:
_ خوشحالیم که طراح قابلی مثل شمارو قراره توی شعبهی اصلی آژند داشته باشیم. سفر راحتی داشتید؟
سری تکان دادم و جواب دادم:
_ لطف دارید. بله مسیر کوتاهی بود.
مکثی کردم و ادامه دادم:
_حقیقتش بودن دراینجا برای من افتخار بزرگی به حساب میاد.
مردانه لبخند زد :
_امیدوارم همکاری خوبمون رو بهتر ادامه بدیم.
تقه ای به در نواخته شد و آبدارچی فنجان های قهوه را روبه رویمان گذاشت و بیرون حرکت کرد.
آقای آژند لبی تر کرد و گفت:
_خب آشوب آژند هستم، معاون مجموعه. البته میشه بیان کرد طراح هم حساب میشم، طرح نمیزنم اما نظارت میکنم.باید متوجه شده باشید که شرکت ما طبقاتی هست و هر طبقه به یه بخشی اختصاص داده شده.
این طبقه مختص طراحای اصلی هست. یعنی چهارتا طراح. طراح قبلی که شما به جاش اومدین بنابر قلبایلی عذرشون رو خواستیم. شما به عنوان طراح اصلی، طرح ااماه و پایه رو میزنید، باقی طراح های بخش دیگه تکمیلش میکنن.
فایل دیجیتالی برا شما ارسال میشه و بعد تایید شما، میرسه به کف دست من، اگه همه چیز اوکی بود، میفرستیم برای رئیس مجموعه و مهر تایید میخوره پایین کار و تمام! حجم کاری زیاده و طبقه پایین ۱۵ طراح دیگه مشغول به کار هستن و زیر کف دست شما حساب میشن.
طبقه پایینش بخش سیستم و الکترونیکی هست و پایینتر حسابداری و دوطبقه آخرپایین، بخش چاپ کاتالوگ ها و کارت ویزیت ها و الی آخر. روال کار خیلی فشرده است و ما هیچ کم کاری رو قبول نمیکنیم!
آخرین جرئهی قهوه ام را نوشیدم و به این در ذهنش گذراندم فنجان هایشان چقدر خوش دست است. فنجان را روی میز گذاشتم و در جواب توضیحاتش مطمئن پاسخ دادم:
تبسمی زد و کف دست هایش را درهم پیچاند و اظهار کرد:
_دیوارها همه عایق هستن خانوم.
سری تکان دادم:
_ که اینطور. خب من آماده ام تا یه شروع پرقدرت داشته باشم.
باز هم مردانه خندید و من در ذهنش گذراندم چقدر دلپذیر میشود موقع لبخند زدن:
_ معلومه بهتر از اونچه توی رزومه اتون ذکر شده هستین! ما به وجود کارمندایی مثل شما نیاز داریم.
از جا کشیده شد و من متوجه شدم این مرد دلربا بهشدت هم قد کشیده است. توقف کردم و همراه او که میاضافه کرد:
_بفرمایید تا اتاقتون رو نشون بدم!
راهی شدم.
با بیرون رفتنمان منشی به احترام بلند شد و تبسمی به روی من زد. آشوب آژند انتهای راهرو را نشانم داد و اضافه کرد:
_ اون اتاق ته راهرو، اتاق آقای مسعود طراح قدیمی و شایسته ماست. بغل دستیش طراح منصوری، کناریش هم طراح خوشنام.
آخرین در باقی مانده را باز کرد و اشاره زد داخل شوم:
_ اینجا هم اتاق شما!
اتاق دلبازی بود و پنجرهی نسبتا بزرگی هم داشت. موازی با پنجره میز کار بزرگی قرار داشت که از همینجا میتوانستم نور افتاده روی کاغذ ها و قلم ها و سایر لوازم را ببینم، و درست روبه روی این میز کار، در صدر اتاق میز و صنقلبی دیگری قرار داشت که جز یک سیستم و تقویم و پوشه هایی رویهم چیده شده.
چیز دیگری رویش نبود و مبلمان خاکستری رنگ جلویش چیده شده بودند. جالب این بود که دکور این اتاق نیز تماما سفید و خاکستری بود. به نظرم به رنگ های گرمی نیاز داشت تا از این حالت بی روحی دربیاید. روی پاشنه پا چرخیدم و روبه آشوب آژند که دست به سینه در چارچوب در توقف کرده بود، تبسمی زدم:
_عالیه! اتاق قلببازی هست.
سری تکان داد و بیان کرد:
_خوبه که راضی هستین. روی میز کارتون سفارش هایی که باید تا آخر امروزگار تموم بشن قرارداده شده. یادتون باشه شما فقط طرح پایه رو میزنید. اتمام جزئیات با طراح های بخش پایینه.
کیفم را روی چوب لباسی گوشهی اتاق آویختم و اظهار کردم:
چطور به کف دستشون برسونم؟
_با منشی هماهنگ کنید. خب روزگار خوبی داشته باشین.
تبسم سپاسگذاری زدم و پس از اینکه پشت سرش در را بست من نیز خود را به میز تحریر رساندم. برخلاف انتظارم تمامی قلم ها و لوازم جمتوجه شد و نو بود. تبسم پرذوقی زدم و چرخ زنان خود را به میز اداری آن سمت اتاق رساندم و روی صنقلبی راحتش جاگیر شدم.
نیش گمسرورم به هیچ وجه بسته نمیشد، حتی مایل بودم با آوای قد بلند قهقهه بزنم! ۵ پوشه با رنگهای خاکستری روی میز بود. ااما را برداشتم و پیش از باز کردن با خود اندیشیدم: آشوب آژند! عجب اسم خاصی.
برای شروع پوشهی اول را بازکردم، طراحی کارت ویزیت برای یک فروشگاه لوازم خانگی. چندین برگه و چندین عکس از فروشگاه در پوشه بود. خب! پوشه را برداشتم و سمت میز طراحی حرکت کردم.
اگر رمان در خلوت یک گرگ رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، مسرور میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم فاطمه لطفی برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان در خلوت یک گرگ
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن