به محض اینکه پامو از خونه بیرون گذاشتم شماره ی مهرداد رو گراهی شدم.بوق اولو نخورده بود که صوتی عصبیش تو گوشهام پیچید:
-تو کجا بودی هان!؟ چرا جواب تلفنهای منو نمیدادی بهار!؟ چرا هرچقدر زنگ میزدم رد تماس میدادی!؟ چرا آنلاین نیستی اصلا!؟
یه بند مواخذه میکرد و امون جواب دادن نمیداد.چرا چرا هاش که تموم شد بیان کردم:
-مهرداد اجازه میدی منم حرف بزنم!؟
صوتی نفس عمیقش رو گوش دادم.قلبخور اضافه کرد:
-بگو میشنوم….
-نمیتونستم جلوی مولین جوابتو بدم.اون همش کنارم بود می وحشت کردم شک کنه…
-خب الان کجایی !؟
-دارم میرم پیش دوستم!
-تماس تصویری بگیر میخوام ببینمت!؟
-الان!؟ الان که تو خیابونم!؟
-من این چیزا حالیم نیست بهار…بیا میخوام تماس تصویری بگیرم!
کاملا از اخلاقش آگاه بودم و میدونستم تا این تماس رو نگیرم راضی نمیشه واسه همین بالاخره تسلیم شدمو کاری رو که میتمایل داشت انجام دادم که اگه انجام نمیدادم اصلا راضی نمیشد.
چیزی اما در مورد سهند بهش نگفتم.چون میدونستم همین با شنیدن اسمش قراره یه دعوای مفصل مسیر بیفته و بعد چجوری میشد قانعش کرد که قضیه از چی قراره!!!
زنگ خونه شون رو که زدم مادرش جواب داد.با لبخند سؤال کردم:
-سلام خاله جان
-سلام بهار توی عزیزم! بفرما داخل !
-نه ممنون سهند هست!
-آره هست!
-میشه بدون اینکه بهش بگین من باهاش کار دارم بفرستینش پایین
باخنده گفت:
-باشه باشه..گرفتم!
برای متوجه شدن و سورپرایز کردنش پشت تیر چراغ برق کمین کردم.تو این مدت باهم در ارتباط بودیم اما نه بهشدت زیاد.راستش یکم ازش خجالت میکشیدم بابت اینکه بهش مقروض بودم و هنوزم نتونستم بدهیمو صاف کنم.
اومد بیرون…با شور و شعف بهش خیره شدم.متعجب نگاهی به چپ و راست کوچه انداخت و وقتی کسی رو نمتوجه شد میل داشت بره داخل که از مشت تیر چراغ یرث بیرون اومدمو صوتش زدم:
-آااهای خوشتیپ….
فورا صوتمو شناخت وناباورانه به سمتم چرخید و نگاهم کرد.دویدم سمتش و محکم بغلش کردم.
هم من و هم اون یه چیزایی رو یادمون رفت…یه چیزایی مثل نگاه های متعجب بقیه…از اون نگاه ها که میاظهار کرد” واه چه معنی داره دختر میرو وسط کوچه بغل کنه”… اما اصلا چه اهمیت داشت!!!
-دختر تو کی اومدی!؟
-همین امروز !!!
-ای بی وفا…ای نامرد…ای نارفیق…
لبخند زدم…
-سهنددد…دلت میاد اینجوری بامن حرف بزنی!
-ها که قلبم میاد…زیرا تو رفتی حاجی حاجی مکه!
چهره ای شرمنده یه خودم گرفتمو اضافه کردم:
-ببخشید! دلیل موجه دارم!
-دلیل موجهت بخوره تو کله ات…بمون برم لباس درست حسابی بپوشم سوئیچو بردارم بریم بیرون….
باشه ای گفتم و اون حرکت کرد خونه و منم تو کوچه منتظر موندم تا وقتی که ماشینشو آورد بیرون سوار شدیم و به پیشنهاد خودش رفتیم بستنی فروشی….
دستمو زیر چونه ام گذاشتم و به اندازه ی تموم روزهایی که ندیدمش نگاهش کردم.
-چیه!؟ یه جوری نگام میکنی انگار داری داری دوست پسرتو نگاه میکنی! راستی بیان کردم دوست پسر…اونجا دل مل اسیر خودت نکردی! بوی فرندی…موی فرندی…!؟
بهآرامی خندیدم.خنده ای که جون نداشت.من حتی نمیتونستم در مورد مهرداد با تنها رفیقم حرف بزنم واسه همین ترجیح دادم فقط درمورد استاد حاتمی چیزی یگم:
-یه نفر هست ولی…
-ای جااان…کیه اون یه نفر!
-استادم…استاد حاتمی…مرد خوبیه…متخصص اما…
سوتی زد و گقت:
-ایول بابا…یارو دکیه…خب…رل زدین!؟
-نه بابا!
-چرا !؟
-نمیدونم! بهش فکر نکردم..هنوز مستقیم پیشنهاد نداده اما اگه هم بده فکر نکنم قبول کنم….
-بیخیال…بگو ببینم خوابگاهی!
-نه خوابگاه نتونستم …دیر راهی شدم ظرفیتش تکمیل شده بود…خونه ی دخترخالمه ام! تو چه خبر!؟
-منم هیچی…دانشگاه اصفهان بودی انتقالی گراهی شدم اومدم همینجا….راستی…شنیدی چه اتفاقی واسه فرید افتاد!؟
کنجکاو نگاهش کردمو گفتم:
-نه…چی شده!؟
#پارت_۸۲
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
کنجکاو به سهند نگاه دوختم.البته خودش با لحن و پرسشش منو به کنجکاوی انداخته بود!
یکم از بستنیشو خورد و بعد اضافه کرد:
-این به پارتی کوچیک توخونه اش میگیره بارفقای الواتش…بعد دوست دخترشم دعوت میکنه…اونجا چون همشون مست بودن نوبتی به دختره تجاوز میکنن….
هاج وواج گفتم:
-تو که جدی نمیگی سهند!؟
-جدی جدی ام….
-خب بعدش….بعدش چیشد!؟
-عرضم به حضورتون که بعدش دادشای دختره چنان افتاد به جون این فرید مادرقهبه که تهش مجبور شد دختره رو بگیره…چند روزگار پیش عروسیشون بود! از بچه های دانشگاه گوش دادم….
راهی شدم تو فکر.چقدر من خر فریدو دوست داشتم.اصلا انگار جدی جدی همیشگی قرار بود من عاشق آدمایی بشم که یه جای کارشون میلنگه!
یلدبهتره بگم من استاد دلدادگی به آدمای غلط بودم!
فرید ولی…قبلا واسه من فرق میکرد .یعنی خودم فکر میکردم فرق داره….
ما دخترا گاهی چقدر ساده لوحیم….
باخودمون میگیم این یکی باهمه فرق داره بعد درست چند مدت بعدش همون کسی که فکر میکنیم باهمه فرق داره چنان حالمونو جا میاره که اسممونم فراموش میکنیم….
لعنت به محبتهای یکی دوروزگاره….لعنت!
از فکر بیرون اومدم و بیان کردم:
-به فرید که فکر میکنم حالم بد میشه…
-پس بهش فکر نکن!
-نمیشه…اون جزئی از گذشته ی من
با اخم بیان کرد:
-گوربابای پدرسوخته اش….من که هیچوقت ازش خوشم نمیاد پسره ی عوضی رو….عوضش آبروش رفت….
کل شیراز خبردارشدن چه کثافتیه….
آهی کشیدمو بیان کردم:
-ما گذشتیمو گذشت….
-خب بی وفابگو ببینم چیشد که یاد ما کردی…
کف دستشو گرفتم و بیان کردم:
-راستی سهند…ببخشید که هنوز نتونستم پولتو بهت برگردونم….من واقعا از این بابت شرمندم….
تا اینو گفتم دستمو پس زد و اظهار کرد:
-برو گمشو روانی….دفعه بعد حرفشو پیش بکشی میام براتااااا….
لبخند تلخی زدمواظهار کردم:
-میدونم بهشدت دیر شده اما من…
-ببین…ببند در گاله رو…
لبخند زدم.اون لعنتی ترین دوست من بود!
یکم با سهند تو خیابون دور زدم و بعد اومدم خونه.احساس میکردم تو بدنم دیگه جون و انرژی واسه برداشتن قدم بعدی نیست از طرفی مدام هم باید به مهرداد میاضافه کردم که کجام و چیکار میکنم….گزارش لحظه به لحظه…بهراد خواب بود وقتی من رسیدم.
لباسامو عوض کردمو اومدم تو اتاق سرد دراز کشیدم.
مولین یکم اونورتر از من دراز کشید جوری که بهراد مابینمون بود و بعد بیان کرد:
-بهار مولین اینجا بسیار سرد….دوتا پتو بنداز رو خودت یخ نزنی سرمانخوری…
به پهلو دراز کشیدمو با نوازش کف دست کوچیک بهراد بیان کردم:
-نه خوبه….مامان…اینجا یکم زیادی کوچیک نیست!
-هی! نفست از جاب گرم قد بلند میشه ها…یکی دوروزگار توقصر نوشین زندگی کردی واسه همین فکر میکنی اینجا کوچیک….من دیگه از پس اجاره همینجاهم برنمیام بهار…شاید….
دل ناگرون گفتم:
-شاید چی!؟
با تاسف گفت:
-شایداصلا مجبور شدیم بریم خونه داییت..
-آخه چراااا….
-چراش که مشخص مادر!’اینجا واسه ما گرون…من نمیتونم از پس کرایه خونه بربیام…یه چندرقاز یارانه اس که یا می رسه به اجاره یا اگه هم چیزی تهش بمونه باید بدم پقلب آب و برق و کوفت و زهرمار…
با دلخوری به پشت دراز کشیدم و زل زدم به سقف.اگه بابام نمی مرد هیچکدوم از این اتفاقا نمیفتاد.هیچکدوم!
-من کار میکنم مولین…خرجتون رو خودم میدم…نمیخواد خودت و بهرادو آواره این خونه اونخونه بکنی…
تو تاریکی نگاه عصبامیشو متوجه شدم.غمگین اظهار کرد:
-تو فقط درستو بخون…کار هم اگه میکنی پول هم اگه درمیاری بزارش واسه خودت…
پوزخند زدم:
-شاید اصلا درس و دانشگاه رو ول کردمو همینجا اومدم سرکار….
فکر نکنم حرفامو شنیده باشه چون اونقدر خسته بود که زود خوابش برد.
گوشیمو برداشتمو حرکت کردم تو تلگرام…
دلم میخواست بامهرداد حرف بزنم تا لااقل این فورای لعنتی از سرم بپره بیرون…
آواش که زدم آنلاین شد…باهاش درد و قلب کردم.بهش اضافه کردم اوضاع خیت و و اون فقط یه چیز اظهار کرد:
” لعنت به من اگه بهارم واسه خاطر چرک کف کف دست خم به ابروش بیاد…همین حالا سی می ریزم به حسابت!”
#پارت_۸۳
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
برای هزارمین بار به موجودی کارتم نگاه کردم. هیچوقت تاحالا این اندازه پول یکجا تو حسابم نبود.هیچوقت!
اصلا بهتره بگمنمشاهده کرده بودم!
حالا هم میتونستم بدهیم رو به سهند بدم و هم پول بزارم رو رهن تا مولین و بهراد باز آلاخون والاخون نشن!!!
اما…هیچ بهونه ای نداشتم واسه رو کردن این پول…میبیان کردم از کجا آوردم؟ کی بهم داده !؟
-مادر چاییت رو بخور سرد شد!
از فکر بیرون اومدم و با برداشتن لیوان چایی به این فکر کردم که با چه ترفندی میتونم بیست تومن از این سی تومن رو بدم به مامان…
با یالله بیان کردن های دایی از جا پریدم.تو این مدت اون بسیار هوای مولین و بهراد رو داشت و من واقعا ازش ممنون بودم.
کفشهاشو از پا درآورد و با دست پر اومد داخل….
مامان با گسرخوشه رویی گفت:
-داداش باز که تو خودتو تو زحمت انداختی!
-چه زحمتی آخه!
چشمش که به من افتاد تبسمش عریضتر شد و اضافه کرد:
-به به…ببین کی اینجاست!؟ بهار خانم…بیا ببینم دختر خوب…
رفتم سمتش و اون در آغوشم گرفت.بعداز مرگ بابا خیلی از زحمات ما افتاده بود گردن دایی و اون با اینکه خودش درگیر مشکلات زیادی بود ولی بازم همزمان به مولین و بهراد هم رسید.
جای گرفت و تکیه به پشتی داد.براش چایی آوردم که جویا شد:
-خب بهار…تهران خوبه!؟ خوش میگذره!؟ درس و دانشگاه چطوره!؟
-خوبه دایی! بد نیست!
بحث از من بهشدت زود کشیده شد سمت خونه.مولین با ناراحتی اضافه کرد:
-صابخونه میخواد بکشه رو رهن…ماهم نداریم داداش…نمیشه یه جای ارزومتر واسمون پیدا کنی…یه اتاق هم باشه کافیه…بهار که همه اش تهران…میمونیم منو بهراد…یه جای کوچیکتر واسمون بس….
دایی با تاسف گفت:
-آخه دیگه کوچیکتر از اینجا!؟
رنج و کم توانی خانوادم به حدی از درون آزارم میداد که دیگه نمیتونستم به این فکر کنم مردی که باهاش درارتباطم شوهر دخترخاله ام ودارم پا توی یه حیات یه زن دیگه میکنم.اگه قراره فدا بشم بزار بشم…بزار مقصدم جهنم باشه ولی لااقل مادر و برادرم تو این جهان اینقدر به زحمت و رنج نیفتن….
بحثشون رو قطع کردم.
-نه دایی…مولین و بهراد همینجا می مونن….
مولیم رو کرد سمتمو گفت:
-بهارجان …پول رهنو از کجا بیارم من آخه!؟
-چقدر میخواد مگه!؟
-ده تومن دیگه!
-من میدم!
هردو با تعجب نگاهم کردن.هم دایس و هم مامان…کنجکاو و مشکوک.مولین که حس میکردم از این ریخت و پاشهای من یکم جدیدا به شک افتاده بود جویا شد:
-تو میخوای از کجا بیاری هااان!؟
با کمی استرس بیان کردم:
-وام! وام گرفتم…اونجا یکی از همکلاسی هام باباش رئیس بانک بود.بهش اضافه کردم مشکل دارم کمکم کرد یه وام با سود کم بگیرم…
دایی خوشحال گفت:
-چقدری هست حالا دایی!؟
-بیست تومن…ده تومنشو میدم که بدین صابخونه…ده تومن دیگه اش هم میدم به شما برای مولین بزارین توی بانک که سودش برسه به نولین و بهراد!
دایی از همه جا بیخبر شاد و خندون گفت:
-خب این که عالیه! بفرما آبجی…دیدی خدا رسوند….
مامان قلب ناگرون گفت:
-تو چطور میخوای قسط وام بدی دختر!؟
-مضطرب نباش…اونجا بیان کردم که کار میکنم…حقوقشون بد نیست!
دایی یه قند انداخت تو دهنش و بیان کرد:
-سخت نگیر آبجی…همچین وام بی سودی قند شکر والله! آفرین دایی از قدیم گقتن پولدار اونیه که تو چهار شهر بزرگ چهار دوست خوب داشته باشه…آفرین…
مولین دلواپس بود.نگران اینکه به خیال خودش نتونم قسط های وام رو بدم وخبر نداشت این وام از کجا اومده! و احتمالا اگه بخواد حدس بزنه مهرداد آخرین آدم روی زمین !!!
چقدر این پول به موقع به زندگی ما تزریق شده بود!
و من باید حالا قبل از تموم شدن وقتم و قبل برگشتن به تهران باید بدهی به سهند رو صاف میکردم.
واسه همین عصر دوباره رفتم پیشش…
تا از دور دیدم قد بلند قد بلند بیان کرد:
-بهار میدونی از همین حالا به چی فکر میکنم!؟؟
ریز خندیدمو درحالی که به سمتش میراهی شدم بیان کردم:
-به چی!؟
-به اینکه وقتی راهی شدی چجوری رفع دلتنگی کنم!
باهم کف دست دادیم.تکیه دادم به ماشینش و اظهار کردم:
-یه خبر خوب دارم یه خبر بد.کدوم رو اول بگم!؟
-خبر خوب!
-خبر خوب اینکه پولت جور شد و من بالاخره قراره قرضتو بدم…
چپ چپ نگاهم کرد و اظهار کرد؛
-خبر خوبت اینه خبر بدت چیه!؟
-خبر بد اینکه من فردا برمیگردم تهران….!
-جدا!؟
-آره!
با افسوس و بیقراری بیان کرد:
-چه بد! کاش میشد بیشتر بمونی!میگم نمیشه بمونی!؟ حالا یه چندروزگار غیبت کنی آسمون که به زمین نمیاد…من تازه داشتم رفع بیقراری میکردم..
تبسمزدم.از اینور از سهند اصرار که نرو…از اونور از مهرداد که زودتر بیا….هم این و هم اون هردو عزیز بود!
ولی دیگه نمیشد بیشتر از این موند و داشتن غیبت هم سخت بخشیده میشد.
البته سخت تر از هرچیزی پیام ها وتلفنها و اصرارهای مهرداد بود که مدام ازم میخواست زودتر بیام….!
گوشی رو از جیبم درآوردمو اضافه کردم:
-بیا قبل از حرکت کردن یه سلفی باهم بگیریم!
خندید و گ
#پارت_۸۴
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
باز خداحافظی…
و این بدترین قسمت از این شهر به اون شهر راهی شدن بود.
قلب کندن از مامان و بهراد…
نمیتمایل داشتم این همه جاده رو بخاطر من بیان ترمینال…
بهراد رو به اندازه تمام روزگارایی که قرار بود نبینمش سرو صورتش رو بوسیدم و بیان کردم:
-وقتی من نیستم تو باید مراقب مولین باشی قبول!؟
کف دستشو زد به کف دستم و گفت:
-قبول…!
مامان چندتا پلاستیک که هنوزم نمیدونستم محتویاتش چی هست رو به زور چپوند تو کیفم و بعد بیان کرد:
-مواظب خودت باش بهار…تهران بزرگ و هزارو یه جور آدم اونجا هست که هرکدوم عین پیاز صدتا لایه دارن ..حواست به خودت باش…مودب باش…کاری نکن نوشین ازت برنج! از طرف منم بهشدت ازش تشکر کن…خیلی زیاد… یکم براش خرت و پرت گذاشتم اونو از طرف من بهش بده…
این هزارمین باری بود که داشت نصیحتم میکرد.که اینکارو بکن اونکارو نکن..این راهی شدارو انجام بده اون رفتارو انجام نده!
لبخندی زدمو گفتم:
-دیده مولین! دیده!
ماشین آژانس که رسید دیگه کف دست از امرونهی کردن و گوشزد کردن برداشت و بالاخره قلب به خداحافظی سپرد!
این خداحافظی البته بیشتر واسه من سخت بود منی که به وجودشون عادت کرده بودم و حالا این قلب تنگی واسم سخت و طاقت فرسا بود…
اما خب…چه میشه کرد!
باید می رفتم و چاره هم نبود!
تا لحظه ای که از نظرم محو شدن تماشاشون کردم.
با پاما که مهرداد بهم داده بود حالا احساس بهتری داشتم لااقل همین که خیالم از بابت خونه راحت باشه کافی بود….
اصلا مگه من از دنیا چی میمیل داشتم!؟چی جز ملایمش مادرم و برادرم!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
زیرا نتونسته بودم تو طول مسیر بخوابم حسابی خسته و خواب آلود بودم…گوشی ولی تو کف دستم بود و توی تمام طول مسیر لحظه به لحظه،شهر به شهر به مهرداد گزارش میدادم….
با آوای شوفر نگاهای خواب آلودم باز کردم.
-خانما آقایون رسیدیم……رسیدیم…..
صوتی نکره اش عین شیپور اونی همکه خواب هفت پادشاه رو هم میمتوجه شد رو از خواب بیدار کرد.
کمربند رو باز کردمو کشیده شدم….دوتا کیف رو برداشتم و پشت سر مسافرها پیاده شدم….
تو تاریکی شامگاه ناتمایل داشته تو ترمینال شلوغ پلوغ، دنبال مهرداد میگشتم چون میدونستم اون با اونهمه بیصبری طاقت نمیاره تو خونه بمونه و حتما میاد دنبالم……..
-بهار….
صدای خودش بود.سر چرخوندم به سمتی که آوا از اونجا میومد.
این اامانباری بود که دیدن مهرداد تا به اون اندازه مسرورم کرد……یه جورایی حس تنهایی و بی کسی نکردم….
یه نفر در انتظارم بود….یه نفر که دوستم داشت….
با قدم هایی سریع به سمتش حرکت کردم.
در ماشین و بست اومد سمتم…بی سلام و علیک گله منو اظهار کرد:
-دِ دختر خوب من اظهار کردم با هواپیما بیا….
لبخند زدم.چقدر قلبم واسه تماشای صورت دلرباش تنگ شده بود:
-میخوای بجای بغل کردنم غر بزنی؟!
بی هوا و بی توجه به اونمکان شلوغ پلوغ کف دستاشو دور کمرم حلقه کرد و محکم بغلم کرد.کیفهام از کف دستم افتاد زمین و کف دستام دور کمرمش حلقه شدن….
اگه مهرداد نبود…اگه نبود….آخ اگه نبود من از دلتنگی می مردم اونم تو این فصل غم انگیز و قلبگیر کننده!
-دلم برات تنگ شده بود بهار…..چقدر دلم تنگشده بود!
-منم! منم دلمتنگشده بود….
با نگاه های چپچپ کسایی که از کنارمون رد میشدن خودمو از آغوشش بیرون کشیدم و با خجالت اضافه کردم:
-منکرات گیر نده!
-لبخند زد و اظهار کرد:
-غلط کردن….
وسایلمو برداشت و دوخوشحالوش هم حرکت کردیم سمت ماشینش…
#پارت_۸۵
🌓🌓دختر نسبتا بد🌓🌓
هواسرد بود اما نه تا وقتی که ما کنارهمیم.
اصلا انگار این کنار هم بودن همه چیزای منفی رو حذف میکرد.
با این حال گاهی باد سرد از شیشه ی پایین عیور میکرد و تن رو می لرزوند…
کف دستامو بخاطر سردی هوا بین پاهام بردم درحالی که با لبخند غرق تماشای صورتش شده بودم که گفت:
-چرا کف دستاتو بین پاهات قایم کردی!؟
نگاهی به انگشتام که از سفیدی به سرخی تغییر رنگ داده بودنخیره شدم و بعد گفتم:
-سردشونه….
کف دستامو از بین پاهام بیرونکشید و اضافه کرد:
-کف دست اگه سرد بشه اینجوری که گرمش نمیکنن…
غرق تماشاش جویا شدم:
-پس چجوری باید گرمشون کرد!؟
هردو رو برد سمت دهنش و شروع کرد “هاه”کردم…بعضی وقتها عجب کارای ساده و باحالی انجام میداد…ریز خندیدم کهاضافه کرد:
-اینجوری…بانفس یار…..
وسط نگاه های عاشقونه مون تلفتش زنگ خورد.آهسته کف دستامو رها کرد و با عصبیت گوشیشو خیره شد و بیان کرد:
-اههههه…باز این….
فقط در یه صورت صورتش این شکلی میشد اونم وقتی که نوشین بهش زنگ زده باشه….زیرا پشت سرهم زنگ میزد اضافه کردم:
-جواب بله لابد باهات کار مهم داره….
-یه لحظه نباید من آرامش داشته باشم!؟ اه لعنت….
جواب داد و مشغول صحبت شد.نفس عمیقی کشیدمو کف دستمو به شیشه چسبوندم.قطره های بارون بسیار آروممیفتادن رو شیشه و بعد سُر میخوردن و میفتادن پایین…
سعی میکردم به حرفهاش گوش ندم تا اگه لازم باشه خودش باهام حرف بزنه….
چند دقیقه بعد گوشیو عصبی پرت کرد جلو شیشه و اضافه کرد:
-اه تف به این شانس که ده دقیقه هم نمیتونم باخودم راحت باشم….
رو کردم سمتش و جویا شدم:
-چیشده!؟
-باید برم پیشش….
-طبق معمول مهمونی!؟
-آره….
فکر میکردم قراره امشی حسابی باهم باشیم اما ظاهرا اون بازم باید سهم نوشین میشد.نسبتا قلبخور اظهار کردم:
-منو برسون خونه و بعد برو پیش نوشین….
میدونم قلبش میتمایل داشت باهام وقت بگذرونه ولی خب نشد…نشد و واسه همین منو رسوند خونه…کمربند رو باز کردم و گفتم:
-خوش بگذره....شب بخیر!
قبل اینکه پیاده بشم کف دستمو گرفت و خیلی یهویی لبهاشو گذاشت رو گردنم…..
تو همون ماشین….
تو کوچه…..
جلوی خونه…..
سعی کردم جلوش رو بگیرم اما نشد…نشد….
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
چسبیده بودم به تخت و قلبم نمیتمایل داشت ازش جدا بشم ولی فشار دستشویی هی خواب رو از سرم میپروند.
با همون سر و وضع بهم ریخته و موهای نامنظم روی تخت نیم خیز شدم.
چون آینه ی بزرگ میزآرایشی دقیقا روبه روی تخت خواب قرار داشت میتونستم از همون فاصله بدن کبودم رو ببینم هرچند خواب زیاد گاهی دیدمو مات و کدر میکرد.
پتو رو از روی تن لختم کنار زدم و کورمال کورمال خودمو به کمد رسوندم .
قلبم میتمایل داشت مثل این بچه کوچولوهایی که صبح زود به اجبار مدرسه از خواب بلند میشن و ماماناشون لباساشون رو دون دون تنشون میکنن ،مثل همونا یه نفر هم بیاد و لباسای منو تنم کنه! حتی جورابامو!
یه بلوز بنفش و یه ساپورت سیاه پوشیدم و به طرف در رفتم. آوای قد بلند نوشین و داد فریادهاش تو کل خونه پیچیده بود….
بلند بلند و با شماتت به سامیار میاضافه کرد :
-ازت بدم میاد مهرداد….تو مزخرفی….بدرد نخوری…..حالم ازت بهم میخوره…تو هیچوقت آدم بشو نیستی هیچوقت..
نمیدونم این نوشین چی از جون مهرداد که کوچیکترین فرصت رو تبدیل میکرد به یه جنگ برای متلاشی کردن اعصاب خودشون!
حواسشون به من نبود و حتی تو دیدم قرار نداشتن زیرا توی نشیمن بودن.
رو در روی هم ایستاده بودن و بدوبیجاده تحویل هم میدادن…..
این تکراری ترین صحنه تواین خونه بود….
مثل همواره دعوای نوشین و مهرداد!
درو باز کردم و به سمت سرویس راهی شدم.کارهامو که انجام دادم بیرون اومدم…..
بهتر بود اصلا دخالت نمیکردم….
#پارت_۸۶
🌓🌓دختر نسبتا بد🌓🌓
دعواشون شدت گحرکت کرده بود اونقدر که کار به شکست ظروف و جیغ کشیدن رسیده بودکه دیگه نتونستم بیتفاوت بمونم و واسه همین از اتاق زدم بیرون….
نوشین وسط سالن از حرکت ایستاده بود و ازسرش خون میچکیدنگاه وحشت زده ام از سر خونیش سوق خورد سمت خرده های شکسته شده ی ظرف چینی کنارش….
کف دست خونیش رو به سمت مهرداد گحرکت کرده بود و دادمیزد:
-گورتو از اینجا گم کن کثافت….کثافت عوضی….تو یه حرومزاده ای…یه عوضی…
مهردا صوتشو انداخت توسرشو گفت:
-خفه شو پدرسگ….
انگار دیگه از گفتن همچین فحش های بهم ابایی نداشتن…
-پدرسگ خودت و هفت جد آباد هرزه…تویه هرزه ای…عین این جنده کوچولوهااااا….توی کثافت فقط خدا میدونه چندتا دوست دختر داری….کثافت عوضی…گمشو از خونه ی من بزن بیرون….
مهرداد با خشمگینت از خونه زد بیرون… درو مدقع راهی شدن چنان محکم بهم کوبوند که حس کردم الان که سقف خونه بریزه رو سرمون …وای که وقتی عصبی میشد حتی منم ازش می هراسیدم.
تا مطمئن شدم حرکت کرده باعجله از پله ها پایین اومدم خودمو به نوشینی رسوندم که کف دستشو رو سر شکسته شده اش گذاشته بود و گریه میکرد.
باورم نمیشد….
باورم نمیشد مهرداد همچین بلایی سر صورت نوشین آورده باشه…
وحشت زده نگاهش کردم که اضافه کرد:
-میبینی بهار…میبینی چقدر عوضیه…ببین چه بلایی سرم آورده!؟ ازش شکایت میکنم عوضی نامردو….پدرشو درمیارم….
فورا چندتا دستمال برداشتم و گذاشتم رو صورتش و بعد کمک کردم روی مبل بشینه…
نمیدونم سرچی و بخاطر چی دلخور ولی قلبیل بحثشون هرچی که بود نباید اینجوری میفتادن به جون همدیگه…
کف دستمالای خونی رو کنار گذاشتم و بعد دویدم سمت آشپزخونه و با درست کردن یه لیوان آب قند اومد سمتشو لیوان رو دادم کف دستش و بعد گفتم:
-بریم دکتر!؟
سرشو باتاسف تکون داد و بیان کرد:
-نه..خاک برسر من احمق که اینهمه سال عمرمو پای این عوضی کثافت حروم کردم…
سرشو بالا گرفت.دیدهاش شده بود کاسه ی خون وصورتش هم که حسابی خونی…اینکتار وحشیانه از مهرداد واقعا بعید بود.
چندتا کف دستمال دیگعپه دادم کف دستش و گفنم:
-اینکارو مهرداد باهات کرد!؟
فین فین کنان بیان کردم:
-آشغال عوضی فنجون پرت کرد سمتم…
ناباور لب زدم:
-باور نمیکنم مهرداد اینکارو کرده باشه…
اشکاشو پاگ کرد و اضافه کرد:
-مهرداد عوض شده بهار…بهشدت عوض شده..شده یه عوضی تمام عیار…همش احساس میکنم داره ..داره …
حرفشو ادامه نداد و بجاش با تاسف دستمالای خالی روچشم دوخت و بعد بیان کرد:
-منو بگو که بخاطر این عوضی تو روی خانواده ام موندم…
احساس بدی بهم کف دست داد.
تو ثانیه از مهرداد دلزده شدم چراکه تاحالا اون روی سکه اش رو نمتوجه شده بودم.زیرا تاحالا ندیدم وقتی عصبی میشه اینجوری ازهم میپاشه…
من واقعا ازش میهراسیدم….واقعا میهراسیدم….
بلند شد.جویا شدم:
-میخوای بری دکتر!؟باهات بیاد!؟
آب بینیش رو با کف دستمال تمیز کرد و گفت:
-نه میرم ازش شکایت کنم…پدری ازش دربیارم…
نوشین فورا کشیده شد و بدن تمیز کردن خونه لباس پوشید و ازخونه زد بیرون…
افسرده و دلگیر توخودم جمع شدم.
سرمو گذاشتم رو زانوهام.نسبت به مهرداد احساس دلزدگی میکردم….
نباید این رابطه ادامه پیدا میکرد.نباید…
#پارت_۸۷
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
بعداز حرکت کردن نوشین منم شال و کلاه کردمو تو همون هوای بارونی از خونه زدم بیرون….
میمیل داشتم باخودم تنها باشم اما نه توی خونه ای که هر لحظه احتمال سررسیدن مهرداد بودمهردادی که حالا ازش ترس داشتم.
حتی از خودمم میهراسیدم.از این رابطه ای که واردش شده بودمو نمیتونشتم قراره به چی ختم بشه!
قدم زنان توی خیابون به جاده افتادم…اگه مهرداد داره بخاطر من اینجوری با نوشین رفتار میکنه، اگه دلیل تغییر حرکت کردارش با نوشین منم، ترجیح میدم یه خط قرمز دورش بکشم و حتی از خونه اشون برم!
من نمیخواستم حیات نوشین رو خراب کنم…واقعا نمیخواستم…درست با مهرداد وارد رابطه شده بودم ولی این اوایل عین قرار گرفتم تو عمل انجام شده بود و بدتر اینکه مهرداد بخاطر حمایتهاش و اینکه خیلی وقتها درست تو تنگناها به دادم رسیده بود واسم ارزش و اعتبار زیادی داشت.
تلفنم که زنگ خورد از فکر بیرون اومدم.
از جیبم بیرون آوردمش و نگاهی بهش انداختم.اولین باری بود از مشاهده کردن شماره ی مهرداد شاد که نشدم هیچ،حالمم بد گرفت!
بدون اینکه جوابش رو بدم گوشی رو گذاشتم توجیبم !
آه کشیدمو بی توجه به گوشیم که پی درپی درحال زنگ خوردن بود به قوطی جلوی پام ضربه ی آرومی زدم.
هروقت همچی میتمایل داشت یه شکل نرمال به خودش بگیره اوضاع اینجوری بهم می ریخت.اصلا اون وقتی میتونه اینطوری نوشین رو اذیت بکنه پس حتما میتونه اینکارو با منم بکنه…..
بار دیگر تلفتم زنگ خورد.اینبار عصبانی از جیبم بیرون آوردمش و قبل از اینکه چیزی بگه یا حتی آواش به گوشم برسه با لحن سریعی گفت:
-نمیخوام ببینمت….نمیخوام…ودیگه دوست ندارم…ندارم….
با تاخیر صوتش به گوشم رسید:
-کجایی!؟بگو الان کجایی!؟
-هرجا که باشم نمیخوام تورو ببینم مهرداد…دیگه نمیخوام….
عصبی بنظر می رسید و این از ریتم نفس کشیدنهاش هم مشخص بود.با این حال سعی نکرد این عصبیت رو بروزگار بده و بعدش اضافه کرد:
-بگو کجایی!؟ بهار خون منو به جوش نیار…بگو کجایی!؟
-آره آره…عصبی شو…تو که عادت داری واسه همچی عصبی بشی…عصبی بشی و کتک بزنی….
-بهار…کجایی!؟
-نمیخوام ببینمت مهرداد…نمیخوام…
دوباره و عصبی سوالشو تکرار کرد:
-کجایی!؟؟
سرمو رو به عقب خم کردمو آسمون رو خیره شدم.نفس حبس شده تو سینه ام رو رها کردم تا بلکه یکم آرومتر بشم…
باید باهاش حدف بزنم…باید تمومش میکردم….
آدرس رو بهش دادم و بعد گوشی رو گذاشتم تو جیبمو رفتم سمت پارکی که همون حوالی بود و بهش گفتم اونجا منتظرش میمونم.
روی نیمکت قرار گرفتم و پاهامو دراز کردمو دستامو دور بدنم حلقه کردم.
اونقدر مشغله ذهنی و فکری داشتم که هرچیزی رو جز سوزناکی هوا حس میکردم.
داشتم خودمو گل میزدم.من قطعا با مهرداد تو مسیر درستی حرکت نمیکردم و هیچ جای شکی توش نبود…
این وسط تنها چیزی که آزارم میداد دلم بود.این قلب لعنتی که گاهی بر منطق و عقلپ غلبه میکرد.
اومد و کنارم جای گرفت.بی اینکه حرفی بزنه!
کف دستاش تو جیب کاپشنش بود و پاهاش دراز…درست مثل خودم.
بدون هیچ مقدمه ای خیره به رو به رو گفت:
-میتونی بهم فحش بدی…میتونی باهام دعوا کنی میتونی حتی منو بزنی اما…حق نداری منو از دیدن خودت محروم کنی!
سرشو به سمتم چرخوند.و منم درست همون لحظه بهش خیره شدم.اامان چیزی که پرسیدم راجب به نوشین بود:
-تو بخاطر من با اون بد شدی آره !؟بخاطر من رفتارت باهاش عوض شده! درسته!؟
با تاسف و تبسمی طعنه زن سرشو تکون داد و بعد اظهار کرد:
-باز نشستی واسه خودت بریدی و دوختی!
عصبی شدم و بیان کردم:
-من دیدم…اینبار خودم بودم و دیدم….من راضی نیستم مهرداد…راضی نیستم تو بخاطر من رفتارت با نوشامگاهن عوض بشه و آزارش بدی یا اون بلا رو سرش بیاری!؟
غلط بود مهرداد…از اول همچی غلط بود….و باید تموم بشه….همچی
میل داشتم بلند بشمو برم که لباسمو از پشت گراهی شد و بار دیگر نشوندم سر نیمکت…
#پارت_۸۸
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
میل داشتم قد بلند بشم که لباسمو از پشت گرفت و مجدداً نشوندم روی نیمکت.
زل زد تو دیدهام و بیان کرد:
-این چه عاشق شدنیه که تا نقی به توقی میخوره عزم عزیمت میکنی!؟این اسمش دلبسته شدنه!؟؟
مثل خودش عصبی جواب دادم:
-دم از دوست داشتن نزن که اگه اسمو رسمشو بلد بودی اون بلارو سر نوشین نمیاوردی….
از تاسف زیاد به خنده افتاد و بعد اضافه کرد:
-من هیچوقت به نوشین ناظهار کردم دوست دارم…هیچوقت….روزگار اولی هم که قرار بود عقد کنیم هم خودش اینو میدونست…اینکه هیچ عاشق شدنی قرار نیست در کار باشه!
رومو ازش برگردوندم.عصبی و خسته و درمونده سرمو پایین انداختم.این وضع آخه تا کی میتونست ادامه پیدا کنه!؟؟ تا کی!؟
مجدداً بهش نگاه کردم و بیان کردم:
-من فکر میکنم باید همچی رو تموم کنیم…نه اینکه بس وفام…نه اینکه رفیق نیمه جادهم نه…فقط فقط نمیخوام کسی این وسط آسیب نبینه..
صوتشو برد بالا و گقت:
-کسی آسیب نمیبینه…
-اما من دارم میبینم…نوشین هم داره میبینه….!
با حرص و خشم گفت:
-بهار چرا هی بیخودی داری همچی رو به نوشین ربط میدی!؟ من با اون ملایمش ندارم و وقتی میخوام تو برام این ملایمش رو تامین کنی گند میزنی به همه چیز و بدتر از نوشین می رینی به اعصاب نداشته ی من….
باورم نمیشد اینجوری داره دیده رو همچی میبنده ودر مورد همچین مسئله ی مهمی اینقدر راحت و ریلکس حرف میزنه…من میدونستم اگه فکری نکنیم گندی بزرگی تواین قضیه بالا میاد!
داشت منو با کارهاش حرص میداد.داشت عصبیم میکرد:
-من گند نمیزنم تواعصابت مهرداد….من نمیخوام اینکارو بکنم …تو رفتارت با نوشین تغییر کرده…و همین تغییر منو با عذاب وجدانم درگیر میکنه! این چیزی که من باهاش مشکل دارم…
انگار یه تیک عصبی داشته باشه هی پاشو سریع سریع تکون میداد.حرفامو که شنید پاشو ثابت نگه داشت و بیان کرد:
-من رفتارم با نوشین تغییر نکرده…تو فقط حرفهای اونو متوجه شدی واسه همین بدون اینکه حرفهای منو بشنوی داری یه قضاوت سطحی انجام میدی….
کف دستمو بالا آوردم و گفتم:
-ببین مهراد حتی اگه حق با توهم بوده باشه باز حق ….
نذاشت حرفمو بزنمو با تلخی روشو ازم برگردوند و بعداز گذاشتن یه نخ سیگار لای لبهاش و زدن چند پک اظهار کرد:
-برو بابا…توهم عین بقیه داری حرف میرنی….من حق ندارم من حق ندارم…پس حق من چی میشه این وسط !؟ من حقی ندارم!؟؟ من قبل نوشین با کسی بودم…با کسی که دوستش داشتمو دوستم داشت…با کسی که حالم باهاش خوب بود…اظهار کردن نباید بخوایش نخواستمش…گفتن باید قیدشو بزنی زدم…گفتن باید نوشینو بخوای میل داشتم….پس حق من چی!؟ حالا هم حق ندارم تورو عاشق شده باشم هان!؟؟؟
یه آن دلم برای خودم و خودش گراهی شد…مهرداد واقعا خوب بود و من ازش بدی ندیده بودم.
اونبهشدت حمایتم کرد تو این مدت و حالا هم میتونستم مدعی بشم که باعث آواره نشون و مامان و داداشم شده اما چیکار کنم که عذاب وجدان لحظه ای راحتم نمیزاشت….
با حالتی خسته اضافه کردم:
-من نمیخوام نوشین آسیب ببینه…نمیخوام ببینه اونم بخاطر من…!
سیگارشو پایین گحرکت کرد و اضافه کرد:
-این حرفها چیه آخه میزنی!؟من کجا حرکت کردارم با نوشین تغییر کرده…اونه که جلوی خودم و بقیه جوری رفتار میکنه که انگار اصلا وجود ندارم….
جلو نگاهای خودم با یارو قرار….
حرفشو ادمه نداد.چرخید و پشت به من شروع به کشیدن سیگارش کرد…
پس ظاهرا دلش بهشدت پز بود از نوشین…
اونقدر که متونست خودشو درمقابلش کنترل کنه…
توخاموشی ایجاده شد افسرده اضافه کرد:
-اون اونجوری تواینجوری…تف به این زیستن….تف…
#پارت_۸۹
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
من گیر کرده بودم بین عقل و احساسم…عقلم میاضافه کرد نباید وارد زندگی دختر خاله ام بشم و احساسم میگقت اون خیلی کمکت کرد و بسیار جاها نذاشت از پرتگاه پرت بشی پایین….شاید واقعا نوشین رو دوست نداشته باشه…شاید پیوندی بینشون نباشه…
سرانگشتامو رو کف دستش گذاشتم و گفتم:
-مهرداد من واقعا …
دستمو پس زد و بدون اینکه منتظر گوش دادن مابقی حرفم بمونه اضافه کرد:
-تو هم گاهی میشی لنگه ی همون دخترخاله ات…سرهرچیز بیخودی تشنج درست میکنین….
من آهستهشو با تو میدیدم بهار ولی انگار….
خاموشی کرد و به سیگار کشیدنش ادامه داد.نمیدونم چرا “اما انگار…”ش حالمو بد کرد اونقدر که ناراحت شدمو حالم گحرکت کرده شد….
یعنی پشیمون شده بود از دوست داشتن من !؟
سکوت سنگینی بینمون برقرار شد.
اون رو یه سمت راست سیگار میکشید و من رو یه سمت چپ خیره به نقطه ی نامشخصی به بخت بد خودم لعنت میفرستادم.
هرکس که وارد حیات من میشد باید یه جوری ازش آسیب میمشاهده کردم…از همه لحاظ…
اون از پسرعموم…اون از فرید اینم از مهرداد…
سر بلند کردمو روهمون نیمکت یکم چرخیدم و بعد گفتم:
-اگه از دوست داشتن من پشیمونی حرفی نیست….تو مجبور به تحمل من نیستی!
چرخید سمتم.چیزی بع تموم شدن سیگارش نمونده بود
انگار که بخوام خجالت زدم بکنه تو چشمام نگاه کرد و بیان کرد:
-مجبور به تحملت نیستم!؟؟؟؟ اونی که داره اون یکی رو تحمل میکنه تویی توووو…نه من….
خیلی سخت خودمو نگه داشتم تا کم نیارم…تا بغض نکنم و بعد گفتم:
-داری اشتباه میکنی مهرداد.اگه خودتو یه لحظه..فقط یه لحظه بزاری جای من هیچوقت همچین حرفی نمیزنی…من احساس بدی دارم…نه نسبت به تو نسبت به خودم…به خود لعنتیم که تا نگاهم به نوشین میفته حالم ازخودم بهم میخوره…
تو که باهاش بدراهی شداری میکنی این حس تو وجود من چندبرابر میشه مهرداد…درکم کن….من نفر سوم یه رابطه ام…درکم کن….
سیگار توی کف دستشو پرت کرد کنار و بیان کرد:
-بهار….من هیچ کاری به نوشین ندارم.تو منو احتمالا تا الان شناختی…من حتی بهش بی احترامی هم نمیکنم اما اون که همچی رو خراب میکنه…مثل دیشامگاه که گند زد تو همچی….مثل دیشامگاه که جلوی خودم با مرد غریبه قرار گذاشت….
مکث کرد.صورتم رو با محبت از نظر گذروند و اضافه کرد:
-من فقط یه زن رو دکف دست دارم و اون تویی….تو…فقط تو….پس…تو نفرسوم هیچ رابطه ای نیستی…تو نفرسوم نیستی….اینو تو گوشت فرو کن….
دلم تاحدودی قرص شد.خودمو کشیدم جلو و سرمو گذاشتم روی شونه اش و دستامو دور بازوش حلقه کردم….
چند دقیقه ای توهمین حالت موندم تا وقتی که اظهار کرد:
-دلم میخواد باهم بریم …
بهآرامی لب زدم:
-کجا!؟
-یه جا که فقط من و تو باشیم…فقط من و خودت…
-مثلا….
-مثلا خونه ی رفیقم بهروزگار…
سرمو از روی شونه اش برداشتمو متعجب نگاهش کردم که بیان کرد:
-خب باشه…اینجوری نگاه نکن…بهروزگار اونجا نیست که اینو بیان کردم….هتل که میتونیموبریم!
بار دیگر سرمو رو شونه اش گذاستم و اظهار کردم:
-اونجا من و تورو جاده نمیدن!
-میدن! یه آشنا دارم توی یکی از هتلها…بریم!؟
خودمم بدم نیومد بعد گذروندن یه روزگار سخت واسه چندساعت هم که شده یه ساکتش مختصر رو تجربه کنم تا اعصابم آروم بشه واسه همین اظهار کردم:
-باشه بریم….
-باشه…فقط بزار من یه سیگار دیگه بکشم….
نخ سیگارو از کف دستش کش رفتم و با مچاله کردنش اظهار کردم:
-سیگار بی سیگار…اصلا یا من یا سیگار…
لبخند زد
بلند شد و اضافه کرد:
-همون یا تو…
#پارت_۹۰
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
یا واسطه گری یکی از دوستای مهرداد بدون شناسنامه تونستیم بریم هتل…
درو باز کرد و راهی شدیم داخل سوئیتی که ظاهره ویژه ترین بود و گرونقیمت….
اولین چیزی که تو اون فضای جدید و آروم توجه ام رو جلب کرد پنجره ی بزرگ و قشنگی چراغهای شهر تو تاریکی بود….
رفتم سمت پنجره و شماره ی نوشین رو گراهی شدم…بعد از خوردن چند بوق صداشو گوش دادم:
-سلام بهار…کجایی!؟
-سلام.خوبی!؟
-آره بهترم….تو کجایی!؟ من الان از مطب اوندم اما ندیدمت…
-آره…آره پیش یکی از دوستامم…راستش تو نبودی مهرداد هم نبود واسه همین اومدم خوابگاه پیش یکی از دوستام….
-پس امشامگاه اونجا می مونی!؟
-آره فکر کنم..آره می مونم…تو بهتری!؟ از مهرداد شکایت کردی!؟
-بهترم…مطب بودم تازه رسیدم خونه….آره…اتفاقا دوتا مامور اومدن اما نبود..گوشیش هم خاموش…بزار گیرش بیارم میدونم باهاش چیکار کنم….
-مزاحمت نمیشم..
حالم از خودم و دروغهای خودم هم میخورد اما…اه! من حتی حالم از این ولی و اما هم بهم میخورد….
-داشتی با نوشین حرف میزدی!؟
سرمو برگردوندم سمتی که مهرداد ایستاده بود و جواب دادم:
-آره…نوشین بود!!
همزمام که دکمه های پیرهن تنش رو دونه دونه باز میکرد اظهار کرد:
-چی میاظهار کرد؟
-گفت از تو شکایت کرده! حتی مامور فرستاده دنبالت!
لبخند زد و بعد گفت:
-دختره ی احمق! مشکل داره ! مخش تاب برداشته …هه…شکایت کرده…مامور فرستاده…..از سگ کمترم اگه فردا نرم خونه نمونم تا وقتی که بیان دنبالم….از سگ کمترم اگه نرم بازداشتگاه…
متعجب سؤال کردم:
- -واقعا میخوای بزاری بازداشتت کنن!
کاملا جدی و بدون هیچ گونه شوخی ای جواب داد:
-بعدش ببین خودش چجوری میاد دنبالم و التماس که برگرد خونه ..این خط و این نشون…
نفس عمیقی کشیدم و دوباره رومو برگردوندم سمت پنجره….
شهرتاریک بود ولی پراز چراغ …یه چیزی تو مایه های آسمون…
تو حس و حال خودم بودم که اومد سمتم…
پشتم توقف کرد و کف دستشو دور شکمم حلقه کرد.چراکهه اش رو گذاشت رو شونه ام و بعد اضافه کرد:
-بیا امشب در مورد کسی و چیزی غیر ازخودم و خودت فکر نکنیم….بیا حرف نوشین رو نزنیم!؟هوم!؟
کف دستامو رو دستاش گذاشتم و بیان کردم:
-فکر میکنی من دوست ندارم با خیال آروم پیش هم باشیم…!?
-خب براش تلاش کن…
-نمیکنم !؟
-بنظر خودت اینکارو میکنی!؟ بیخیال اصلا! بیابهش فکر نکنیم! بیا به چیزای خوب خوب فکر کنبم…به این شب خوب و دلبر…به خودم…به خودت…
راستش منم همینو میتمایل داشتم ولی انگار امکانش نبود که نبود….دستاش آهسته بالا و بالاتر اومدن….
متونستم بگم نه….نتونستم بگم بهم دست نزن..لمسم کن….
چونه ام رو گحرکت کرد و سرمو برگردوند سمت خودش…
تو چشمهای همدیگه خیره شدیم.ما آهستهش میتمایل داشتیم….خیال راحت میمیل داشتیم…
دیدهامو بستم و اون لبهاشو گذاشت روی لبهام….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن