بزنه که پشیمونیش واسه من باشه!
وسایلم رو که جمع کردم و آماده که شدم با خاموش کردن چراغ ها و چک کردن گاز و بقیه ی وسایل برقی از خونه زدم بیرون و درارو قفل کردم.
یه آژانس گحرکت کردم و خودم رو رسوندم ترمینال.
برخلاف همیشه اینبار ترجیح دادم با خودرهای مسافربری برم آخه باهواپیما که دیگه امکانش نبود و با اون ماشینهای سنگینی که تر تر میکردن و سرعتشون از لاکپشت هم کمتر بود ،تحمل یه راه طولانی رو نداشتم….
کیفمو توی دست گرفتم و قدم زنان به سمت یکی لز همونها رفتم…
#پارت_۴۰۱
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
روبه روی در خونه توقف کردم و چون زنگ خراب بود با کف کف دست چند ضربه بهش زدم.خونه ی کوچیکی بود و حیاط نداشت اما آوای توپ بازی کردن بهراد رو میمتوجه شدم. بدو بدو اومد سمت در و من قلبم حتی واسه شنیدن صوتی پاهاش هم ضعف رفت.
درو باز نکرد و پرسید:
-کی هستی!؟
لبخند زدم و بیان کردم:
-عزیز قلبم منم…بهار…باز کن درو جیگر…
خیلی زود درو وا کرد.توپ توی کف دستشو انداخت دور و پرید بغلم.لبخند زدمو به خودم فشارش دادم و تمام صورتش رو غرق بوسه کردم و اظهار کردم:
-الهی من قربونت برم خوشمزه ی آبجی! چقدر دلم برات تنگ شده بود دورت بگردم من…نیگاش کن…چقدر آقا شده.قربونت برم من
از آغوشم که جدا شد سؤال کرد:
-چی برام آوردی بهار!؟
تا اینو بیان کرد خنده ام گراهی شد.حالا یه دو دقیقه منو واسه خودمم نمیخواست و فورا سراغ سوغاتی میگرفت به
از جای شکر داشت که زیرا به روحیاتش آشنایی داشتم از تو مغازه های نزدیک ترمینال یه ماشین کوکی کوچولو براش خریدم که اگه تو همچین موقعیتی گیر افتادم شرمندش نشم.
دستشو گرفتم و گفتم:
-اول بگو ببینم مگه خودت تنهایی!؟
-آره..
نگاهی به خونه انداختم و باز جویا شدم:
-پس مولین کجاست!؟
شونه هاش رو بالا انداخت و درحالی که مدام نگاهش پی کیفم بود تا ببینه قراره از توش چی دربیاد جواب داد:
-نمیدونم…بگو دیگه چی آوردی برام!؟
نشستم رو مبل و زل زدم به صورت ماه و دلبرش.چقدر بزرگتر شده بود وروجک…سیر نشدم از تماشاش.زیرا میدونستم چقدر از اینکه ماچش کنن و بغلش کنن بدش میادشرط و شروط براش گذاشتم و اضافه کردم:
-میدم بهت ولی به شرطی که یه بار دبگه بیای بغلم!
بسیار زود قبول کرد و اومد تو آغوشم.کف دستامو دور تنش حلقه کردم و عطر خوش تنش رو بو کشیدم.
فقط خدا میدونست چقدر دلم هواشون رو کرده بود.
اگه اینجا نمیومد غم و غصه تمام وجودمو پر میکرد و دق مرگ میشدم.
من به دیدن اون مولین احتیاج داشتم و از ته قلب محتاج و نیازمند تماشا کردنشون از نزدیک بودم!
کف دستمو پشت کمرش کشیدم و با بغض گفتم:
-دوست دارم کوچولوی من…
رهاش کردم و از توی کف ماشینی که براش خریده بودم رو بیرون آوردم و به سمتش گحرکت کردم:
-بفرمایید! اینم هدیه ی من به تو…
آخ جونی اظهار کرد و ماشین رو ازم گراهی شد واز توی جعبه اش بیرون آورد .قد بلندشدم و با برداشتن کیف اظهار کردم:
-تو بازی کن من برم حمام و بیام پیشت باشه!؟
باشه ای بیان کرد و سرگرم بازی شد.کیفهامو توی اتاق گذاشتم و با درآوردن لباسهام و برداشتن حوله راه افتادم سمت حمام.
اون حمام آب کرختی اون مسیر و مسیر طولانی رو از بدن خسته ام خارج کرد و باعث شد یکم آروم بشم.
اینجا اما دیگه حموم مجلل خونه ی مهرداد نبود که بزرگیش با کل این خونه برابری کنه و توی وانش خواب بری از راحتی….اما همین هم خوب بود.
من ترجیح میدادم کنار خانواده ام باشم هرجا که باشن…بهشت یا جهنم!
بعد از نیم ربع ساعت یه حوله دور تنم کردم و با پوشیدن دمپایی ها اومدم بیرون که درست همون موقع با مامان رو به رو شدم .با لبخند تماشام کرد و گفت:
-بهار مولین…بهراد گفت اومدیا باور نکردم…
اومد سمتم و بی توجه به خیس بودنم بغلم کرد .نگاهامو بستم و بیصدا اشک ریختم.
چقدر قلبم گحرکت کرده بود.چقدر قلبم واسه آغوشش تنگ شده بود…چقدر هواشو داشتم…
کف دستاشو روی کمرم کشید و اضافه کرد:
-چه خوب شد که اومدی عزیز قلبم…این روزا همش به فکرت بودم…حالا خیالم راحت راحت که کنارمی ! قلبمون برات تنگ شده بود
بغض کرده بودم و حتی نمیتونستم حرف بزنم.سرمو رو شونه اش گذاشتم و بعداز یه خاموشی طولانی گفتم:
-منم قلبم تنگ شده بود…
کف دستاشو از دور تنم آزاد کرد و با نگرانی مادرانه ای بیان کرد:
-برو لباس بپوش عزیزم.برو تا سرما نخوردی…منم تا بهراد گفت اومدی چایی دم کردم برات.لباس بپوش بیا کنار بخاری بشینم تا چای تازه دم بیارم برات…
بغضمو قورت دادم و اضافه کردم:
-به به ! چایی های شما خوردن داره هااا
خندید و راهی شد سمت آشپزخونه.
دور از نگاهش پشت دستمو رو چشمهام کشیدم و راه افتادم سمت اتاق تا لباس بپوشم.
هروقت میومدم اینجا بغض راه گلوم رو میبست و قلب کندن واسم سخت و تلخ میشد.
حیف که هرچقدر زور زدم نشد که انتقالی بگیرم و بیام اینجا….حیف!
چنددقیقه بعد با پوشیدن لباس و پیچوندن موهام توی یه حوله از اتاق اومدم بیرون وحرکت کردم کنار بخاری کز کردم.
مامان چایی به دست اومد سمتم و اضافه کرد:
-چه خبر بهار جان ؟ از نوشین هم باخبری؟ بچه اش دنیا اومده یا نه !؟
اصلا دوست نداشتم راجبشون حرف بزنم واسه همین گفتم:
-نه…این مدت زیرا سرم شلوغ بود نشد که بهشون سر بزنم…آخه …آخه میدونید که..من دیگه نیستم پیششون!
خودم باخبرش کرده بودم واسه همین درجریان بود.سرش رو تکون داد و بیان کرد:
-آره میدونم…و دقیقا دلواپسی های منم از همون روزگاری شروع شد که تو این خبرو بهم دادی…همش نگرانتم تنهایی چه جوری سر میکنی.چی میخوری؟ چی میپوشی
لبخند تلخی زدم.مولین نمیدونست تمام بدبختی ها
#پارت_۴۰۲
🌓🌓 دختز نسبتا بد 🌓🌓
تبسم تلخی زدم.مولین نمیدونست تمام بدبختی های من از کنار اونا بودن شروع شد.
از همون روزی که متوجه شدمشون.از همون روزگاری که پام به خونشون باز شد.
از همون روزی که مشکلاتمو باهاشون در میون گذاشتم.
این احساس غلط از همون روزگار شروع شد.از همون روزگاری لعنتی…یه لیوان چایی از توی سینی برداشتم و گفتم:
-مضطرب نباش…اونجا جام راحت تره…خونه ی نوشین راحت نبودم .معذب بودم
قلب ناگرون سؤال کرد:
-تو اصلا از پس اجاره اش برمیای؟ خودت رو انداختی تو هچل بهار…اونجا لااقل تو دردسر اجاره و رهن نمیفتادی یه مدت بعدهم درس و دانشگاهت تموم میشد برمیگشتی پیشمون ولی الان میخوای چه جوری خودتو جمع و جور کنی!؟ کاش اینکارو نمیکردی!
همچین حرفهایی میزد چون از هیچی خبر نداشت. چون نمیدونست دلیل راهی شدنم از اونجا چیه.
چون نمیدونست حیات دخترش درگیر چه اتفاقاییه سرمو تکون دادم و باچشیدن یکم از چایی اضافه کردم:
-مضطرب من نباش…من از پس خودم برمیام!
نفس عمیقی کشید و چیزی باخودش زمزمه کرد که برای من نامفهوم بود اما بعد ظرف پولکی هایی که خودش درست کرده بود رو به سمتم گرفت و اضافه کرد:
-بگیر خودم درست کردم…راستی توهم متوجه شدی!
خوشحال و با ذوق ، به به کنان با دیدههایی که بخاطر متوجه شدن اون شیرینی ها به درخشش افتاده بود، پولکی برداشتم و اظهار کردم :
-چی رو !؟
بی مقدمه حرفی بهم زد که شوکه شدم:
-خبر جدا شدن نیما و رویا رو دیگه…
کف دستم تو همون حالت خشک موند.تنها چیزی که اصلا و ابدا انتظار گوش دادنش رو نداشتم همین حرف بود.اینکه این دونفر ازهم جدا بشن.
البته…میدونم سخته یه مرد بفهمه زنش از مرد دیگه ای باردار شده اما…اونقدر از محبت کورکورانه ی نیما به رویا باخبر بودم که فکرشم نمیکردم بعداز اون ماجرا به این زودی طلاقش بده .
ناباورانه پرسیدم:
-طلاق گرفتن!؟
بلند شد و رفت سمت چرخ خیاطیش.لباسی که تا یه حدودی هم دوخته بودش رو برداشت و همزمان جواب داد:
-آره…بالاخره طلاقش داد!
فکر کنم فقط من و خود نیما و رویا میدونستیم دلیل این به آخر رسیدن زندگیشون چی بوده.
نیما حالا که رسما متوجه شد زنش سقط جنین داشته اونم جنینی که حاصل ارتباط نامشروع زنش با مرددیگه ای بود به اینجا رسید که این حیات قابل ادامه دادن نیست.
چرخیدم سمتش و اضافه کردم:
-مولین…
سرش رو خم کرد و نخ رو با دندونش جدا کرد واظهار کرد:
-جان !؟
-چرا طلاق گحرکت کردن !؟
سرش رو قد بلند کرد و بعداز یکم در ذهنش گذراندن باخودش جواب داد:
-دقیق نمیدونم.تو که میدونی.هرچی هم که باشه زن عموت وا نمیده.دهنش بهشدت چفته.بینشون قتل هم اتفاق بیفته کسی بو نمیبره اما….شاید برگرده به اینکه نمیخواد بچه دار بشه.حالا یا نمیشه یا نمیخواد بشه…به ما چه اصلا.میخواد طلاق بگیره میخواد نگیره اما نیما حیف بود…
متعجب سرمو بالا گرفتم.پوزخندی زدم و گفتم:
-چی ؟ نیما حیف…هه! چی چی رو حیف! تحفه اس مگه.
قیچی رو برداشت و حین ورحرکت کردن با پارچه ی توی کف دستش و گفت:
-آره که حیف.نیما رو اینطور نبین.نیما پسر خیلی خوبیه ولی از همون روزی که دلبسته رویا شد حیف شد…انتخاب خوبی نبود براش! اینم عاقبتش!
تکیه ام رو دادم به دیوار و کف دستهامو دور پاهام حلقه کردم.
پس چیزی نمیدونستن.من هم اصلا نمیتمایل داشتم حرفی از اون روزگار و از اون اتفاق به میون بیارم.
یکم که بدنم گرم شد کشیده شدم و بیان کردم:
-نیما هیچ پخی نیست.لیاقتش هم همون رویاست…
لب گزید و بیان کرد:
-اینطوری نگو…نیما بچه خوبیه.رویا زن بسازی نیست.همش هم اصرار داره نیما رو از خونوادش دور کنه و باخودش ببره تهرون…همیشه هم ده روزگار ده روزگار بیست روزگار خونه زندگیشو ول میکرد می حرکت کرد تهرون.اینکه زندگی نمیشه! مروا رو اینجوری نبین…مروا عین بچه میمونن همش محتاجن یکی ترو خشکشون بکنه
پوزخندی زدم و رفتم سمت اتاق خواب و هموقت گفتم:
-مرده شور ریخت دوتاشونو ببرن!
روی تخت قرار گرفتم و تلفم همجادهمو از توی کوله پشتیم بیرون آوردم.چند تماس و پیام داشتم.
همه از پگاه بودن و البته از فرزین…
بی توجه به تماسش پیامکش رو باز کردم و متنش رو با نگاه خوندم:
” سلام بهار خوبی ؟ سراغتو از پگاه گرفتم بهم گفت رفتی شیراز.چرا اینقدر بیخبر ؟ ”
دراز کشیدم روی تخت و به صفحه گوشی خیره شدم.نمیدونستم باید جوابش رو بدم یا نه…مردد چنددقیقه ای رو در ذهنش گذراندم و درنهایت دل رو زدم به دریا و براش نوشتم:
“سلام آره اومدم شیراز ”
#پارت_۴۰۳
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
اونقدر سرگرم چت با فرزین بودم که اصلا متوجه نشوم کی خوابم گراهی شده.
این خواب گحرکت کردن البته بیشتر حاصل خستگی مسیر بود.
به پهلو دراز کشیدم و با باز کردن قفل گوشی صفحه چتم رو با فرزین چک کردم.
چند پیام باز نشده از طرفش داشتم که چراکه خوابم گرفته بود بی جواب مونده بودن…
همه رو یکی یکی و به ترتیب خوندم:
“امیدوارم جو خونه تون اینبار اونقدر خوب و عالی باشه که بتونی راجب دوتامون حرف بزنی…
کی برمیگردی بهار !؟
راستی بچه ی نوشین جهان اومده از تصویری که تو صفحاتش گذاشته بود متوجه شدم فردا پسفردا میرم مشاهده کردنش وقتی از بیمارستان مرخص بشه
خوابیدی بهار؟
بخواب عزیرم مزاحمت نمیشم”
قفلی زده بودم رو سومین پیامکش.بچه ی نوشین به دنیا اومد ؟
دعا میکردم اینکه مهرداد جوابو نداده قلبیلش همین باشه.به دنیا اومون بچه اش نه پیچراکهدن من…
نه دامن زدن به احساس بدی که داشتم و فکرایی که تازگیا به سرم زده بود.
اون ته ته های قلبم همش باخودم میبیان کردم کاش اونی که منو از کار بیکار کزده مهرداد نباشه.
کاش تصوراتی که راجع بهش دارم خراب نشن و هوار نشن روی سرم.
نیم خیز شدم و نگاهی به ساعت انداختم.
بسیار خوابیده بودم بدون اینکه حتی شام چیزی خورده باشم.
بلند شدم و رفتم سنت سرویس بهداشتی و کف دست و صورتم رو شستم.
بیرون اومدم و رفتم سمت آشپزخونه که ازش سر و صدا میومد.
مولین تا متوجه ام شد سؤال کرد:
-بیدارشدی بهار جان ؟ صبحت بخیر…
چندتا دستمال برداشتم و همزمان باخشک کردن صورتم جواب دادم:
-ممنون.صبح توهم بخیر!
برام یه لیوان شیر داغ گذاشت رو میز و همزمان که چایی هم دم میکرد گفت:
-دیشب دلم نیومد بیدارت کنم.بیان کردم آدمی که بسیار گشنه اش باشه مشغول دیدن خواب هفت پادشاه هم که باشه خودش از خواب بیدار میشه..اما آدمی که به خواب احتیاج داشته باشه نه.بیدارت نکردم واسه شام اضافه کردم بخوابی بهتر…
پشت میز قرار گرفتم و گفتم:
-خوب کردی …گشنه ام نبود ولی شدیدا به خواب احتیاج داشتم…
یه تیکه تون داغ گذشتم دهنم و بار دیگر راهی شدم تو فکر پیامهای فرزین.
به سرم زده بود سر یه فرصت مناسب مجدداً با مهرداد تماس بگیرم.من واقعا باید از اون اتفاق سر در میاوردم.
اگه کار خودش باشه تکلیفم باهاش مشخص میشه آخه اصلا جز خودش هم کس دیگه ای با من بد نبود این روزا…
مولین صبحونه رو کنارم خورد و بعدهم با کشیده سدن از پشت میز گفت:
-من برم یکم خرید کنم تو یخچال هیچی نداریم.مواظب بهراد باش!
-باشه.خیالتون راحت…
مامان که رفت منم فورا تلفنم رو برداشتم و شماره ی مهرداد رو گراهی شدم.
نمیدونستم جوابمو میده یا نه ولی امیدوار بودم بده تا منو از این سردرگمی خارج بکنه!
قدم زنان سمت پنجره ای که رو به کوچه باز میشد رفتم و شماره اش رو برای دومین بار گراهی شدم تا اینکه بالاخره بجای اون بوق های آزاد صوتی خودش به گوشم رسید:
– به به ! بهار خانم….یه امروزگارو بیان کردم بخوابم اونم تو ازم گحرکت کردی قلببر جان ”
آواش خوابالود بود و به نظر می رسید من از خواب خوش بیدارش کردم.
با قلبخوری اضافه کردم:
-چرا این مدت هر چقدر باهات تماس میگراهی شدم جوابمو نمیدادی مهرداد هان؟
خمیازه ای کشید و جواب داد:
-چراکه نمیخواستم باهات حرف بزنم!
هیچوقت اینقدر رک باهام صحبت نکرده بود.اینقدر سرد.البته…سعی میکرد اینطور نشون نده ولی در عین حال رفتارش گزنده بود.
مکث کردم و بعد بیان کردم:
-باهات حرف دارم….
باهمون صوتی خوابالودش سؤال کرد:
-حالا ؟ باشه…پاشو بیا خونه حرفهاتو بزن…
-مهرداد من…
حرفمو قطع کرد و گفت:
-بهار پاشو بیا خونه هر حرفی داری بزن من اینجا تنهام هیشکی هم نیست…نه نوشین نه خدمتکارا….
اصلا مجال صحبت نمیداد.بهشدت سریع و تند اضافه کردم:
-من اونجا نیستم میفهمی چیمیگم ؟تهران نیستم اومدم…اومدم شیراز خونمون !
متعجب پرسید:
-شیراز؟؟؟راهی شدی شیراز…؟ چرا به من هیچی نگفتی!
پوزخندی زدم.یه جوری میجویا شد چرا هیچی بهش ناضافه کردم انگار هنوزهم باهم در ارتباط بودیم.
انگار هنوزم همون آدمای سابق بودیم.
حرف رو عوض کردم و کشوندمش همون سمتی که میتمایل داشتم:
-مهرداد…من زنگ زدم که فقط یه سوال ازت بپرسم و انتظار دارم جوابمو بدی.جوابی که حقیقت باشه…تو…تو با دکتر صحبت کردی که منو اخراج بکنه!؟
مکث کردم و منتظر جواب سوالم موندم…
#پارت_۴۰۴
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
مکث کردم و منتظر جواب سوالم موندم.و کاش میاضافه کرد نه.کاش میبیان کرد نه و منو امیدوار میکرد به اینکه اون اونقدرها هم که نشون میده با من بد نیست ولی بعداز چندلحظه سکوت و مکث، با ریلکس ترین حالت ممکن جواب داد:
“آره…من بودم ”
خشکم زد.ماتم برد و حتی نتونستم دهن باز کنم.چرا آخه!؟ چرا با من اینکارو کرد؟ چرا از نفوذ و دوستی پنهانیش سواستفاده کرد تا من رو تو همچین وضعیتی بندازه !؟
مهرداد لعنتی شبیه به یهدراز بود که کم کم داشت واسه من مشخص میشد!یه راز بد !
باورش برام سخت بود. خیلی سخت بود.
آب دهنمو به سختی قورت دادم و گفتم:
-پس تو اینکارو کردی!؟
بازهم ریلکس و بدون ذره ای حس پشیمونی جواب داد:
-آره من ازش خواستم….من از صوتقت میل داشتم اینکارو بونه.تو تمام طول زندگیش اونقدری که من به دردش خوردم خودش به درد خودش نخورده بود اگه قرار بود این تمایل داشته ام رو عملی نکنه به فناش میدادم!
ناباورانه لبخند زدم.چقدر راحت همچین حرفی رو میزد.شوکی که بهم وارد شده بود واقعا رنجیده خاطرم کرد.یکبار دیگه سؤال کردم:
-تو واقعا اینکارو کردی؟بگو دروغ….بگو دروغ…
خونسرد جواب داد:
-دروغ نیست…اضافه کردم که عزیزم…من از صداقت همچین چیزی خواستم.
انگشتام جمع شدن و شکل مشت گحرکت کردن.سراسر وجودم خشم و نفرت شد.لبهامو باز کردمو جویا شدم:
-فقط بگو چرا…بگو چرا تا بدونم قلبیل نفرت انگیز شدنت چیه….میخوام بدونم چی باعث شد خود واقعیتو نشون بدی هان !؟ چرا !؟
نفس عمیقی کشید و چند لحظه ای مکث کرد و بعد هم اظهار کرد:
-تو از وقتی کف دستت راهی شد تو جیب خودت از من جداشدی.از وقتی گمون کردی میتونی اجاره خونه بدی و مستقل بشی و یا بهتره بگم از وقتی به این نتیجه رسیدی به من احتیاجی نداری پای عذاب وجدان و این حرفهای بیخودی رو کشوندی وسط و ازمم فاصله گحرکت کردی….
تو در ذهنش گذراندی من کی ام یه خر؟
یه دراز گوش؟ که واسه تو کار جور کنه اونم تو کلینیک فرزین عوضی؟ با کمکهای من حال کنی و بعداز خودم فاصله بگیری و فرزینو تحویل بگیری؟
کور خوندی عزیزم…کور خوندی!
بی توجه به بهرادی که حتی ممکن بود حرفهامو بشنوه اظهار کردم:
-اینقدر دری وری نگو…اینقدر چرند نگو مهرداد…تو ..توی لعنتی ذهنت فاسد ذهن خراب…تفکرات گنمشاهده کرده ات داره حالمو بد میکنه.
چرا آخه همچین فکرایی به سرت زده چرا مدام فکر میکنی من دارم میپیزیرامت؟ بابا من اگه میل داشتم جدابشم فقط دلیلش این بود که به زیستن هردومون آسیب نرسه!
طعنه زنان اضافه کرد:
-شایدم کسای دیگه ای نگاهتو گرفتن که هوس کردی با اونا باشی!
عصبی صوتمو بردم بالا و اظهار کردم:
-بس کن مهرداد…دیگه نمیخوام مزخرفاتتو بشنوم بس کن!
تو گلو لبخند زد.میتونستم این خنده های هیستریکیشو تصور کنم.میخواست با کارها و حرکت کردارهاش ثابت کنه وقتی یه نفرو بخواد همه چی بهش میده و میکشونش بالا ولی اگه حس کنه دیگه با همون یه نفر قرار نیست حال کنه تا قعر میارش پایین و از پرتگاه پرتش میکنه.
وقتی من از خشم نفس نفس میزدم اون شمرده گفت:
-خوب گوشاتو وا کن بهار..تو …تا وقتی که من بخوامت جز خودمن با هیچ احد و ناس دیگه ای نمیتونی باشی…کسی که بخواد با من دربیفته پشتش به خاک مالیده میشه!اینو تو گوشات فرو کن
دیده از کوچه برداشتم و کمرم رو تکیه دادم به دیوار.
جدی جدی جوری صحبت میکرد انگار من دشمنشم.سرمو با تاسف تکون دادم و سرزنش بار اضافه کردم:
-خودتو از چشمم انداختی مهرداد…خودتو از دیدهم انداختی!
نفس عمیقی کشید و بعد اظهار کرد:
-اشتباه کردی منو دور زدی بهار…اشتباه کردی.من ازت فرصت تمایل داشتم.فرصت میل داشتم تا همچی رو درست کنم اما تو بجای اینکه صبر کنی با فرزین حاتمی ریختی روهم!
با پا لگد آرومی به دیوار زدم.کاش کاش کاش توان اینو داشتم باهمین دستهام خفه اش کنم.
کلافه کف دستمو تو موهام فرو بردم و اضافه کردم:
-اینقدر این حرفو تکرار نکن.من اگه میل داشتم جدا بشیم قلبیلش این بود که نمیتمایل داشتم به زیستن مشترکت با نوشین آسیبی برسه فقط همین…
-من بچه نیستم
عصبی وار و تند شتابزده بیان کردم:
-باشه تو همچین فکرایی کن…ولی هردومون خوب میدونستیم موهای من همرنگ دندونام میشد هم باز نه تو بیخیال نوشین میشدی نه نوشین بیخیال تو…ماباهم عاقبتی نداشتیم چرا اینو متوجه نیستی!؟
موضع مزخرف خودش رو حفظ کرد و گفت:
-آره…با من عاقبت نداری ولی با فرزین داری
کلافه تر ازقبل بیان کردم:
-چطور میتونی این حرفهارو بزنی…مهرداد…منم بهار…تو میاظهار کردی دوستم داری بیشتر از همه چیز و همه کس. پس چرا الان داری اینجوری آزارم میدی!؟با این حرفها و این کارها؟
بعداز مکث کوتاهی جواب داد:
-بهت فرصت میدم همچی رو درست کنی بهار.بهت فرصت میدم خودت برگردی و حتی خودت ازم بخوای برگردم…این فرصت رو هم اگه سوزوندی بسیار چیزارو از کف دست میدی…منو …شغلتو…پولایی که بدهکاری و…بشمارم برات ؟ فرصتتو از دست نده عزیزم.نسوزونش…ووست دارم.من باید برم بیمارستان پی
ش نوشین…دوست دارم…دوست دارم…
تا قطع کرد صدامو بردم بالا و با پرت کردن گوشی بیان کردم:
-مرده شور دوست داشتنت رو ببرن روانی عوضی!
آه عمیقی کشیدم.این قضیه به این سادگیا قابل حل نبود!انگار نیت کرده بود هرجور شده منو از پا بندازه…
✍ I am Sara✍:
#پارت_۴۰۵
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
تا قطع کرد آوامو بردم بالا و با پرت کردن گوشی گفتم:
-مرده شور دلبسته شدنت رو ببرن روانی عوضی!
آه عمیقی از سر خشمگینت و حتی استیصال کشیدم. قضیه به این سادگیا بین من و اون قابل حل نبود.اصلا انگار نیت کرده بود هرجور شده منو از پا بندازه.
میتمایل داشت همه ی راه هارو به روم ببنده تابرگردم سمت خودش و به غلط کردن بیفتم.کاش بگم باخودش تامل میکرد.کاش خوی خودخواهیش رو کنار میگذاشت تا بفهمه دور بودنمون از هم به نفعمون هست نه به ضررمون!
یکی دو ساعت بعد مولین اومد خونه.چیزایی که خریده بود رو گذاشت روی اپن و بعد جویا شد:
-ناهار چی دوست داری درست کنم برات…؟!
زانوهامو جمع کردم و خیره به جایی خیره شدم که اگه ازم میپرسیدم کجاست جواب مشخصی براش نداشتم و بعد بیان کردم:
-فرق نمیکنه…هرچی خودت دوست داری
لبخند زد و با روحیه ای مسرور که شاید واسه سرحال آوردن ما بود اظهار کرد:
-حالا که انتخاب رو انداختی گردن خودم پس من براتون لازانیا درست میکنم.میدونم هم تو دوست داری هم بهراد…
اگه بگم اصلا صوتش رو نمیگوش دادم دروغ نبیان کردم.همش تو فکر این بودم یه وقت مهرداد نیفته سر لج یا اینکه وقتی فرزین رفت متوجه شدن نوشین اون دوستای بدجنس نوشین پشت سرم حرفی نزنن که من از چشم و قلبش بیفتم.
راستش دروغ چرا…هرچه بیشتر میگذشت با وجود تلاشهایی زیادم بیشتر به فرزین وابسته میشدم بیشتر میدرک کردم همونیه که میتونه تکیه و پشت و پناه باشه…
همونی که میتونم کنخرش مزه ی خوشامگاهختی رو بدیده اما با وجود مهرداد همچین چیری امکان نداشت اینو مطمئن بودم.
صدای مولین از خیال کشیدم بیرون:
-بهار گوشت با من ؟!
رشته ی افکارم پاره شد.دوباره پا به جهانی حال گذاشتم و بیان کردم:
-آره…چیزی اضافه کردین!؟
شروع به خرد کردن فلفل دلمه ای ها کرد و همزمان جواب داد:
-گفتم امشامگاه باید بریم عموت .میخوام خوب به خودت برسی.دوست ندارم فکر کنن بعداز فوت اقات حیاتمون بهم ریخته! باید این صورتو با سیلی سرخ نگه داریم!
متعجب و کنجکاو سؤال کردم:
-خونه ی عمو چه خبره که امشامگاه باید بریم اونجا!؟
سرش رو برگردوند سمتن و با تعجب جواب داد:
-یعنی تو نمیدونی!؟
-نه من چی رو باید بدونم…!؟
-عموت یه سکته خفیف داشته.البته الان حالش بهتره اما بد نیست ما هم بریم عیادتش فردا پسفردا نگن همه اومدن عیادت به جز فلونی و بهمونی! میدونی که…زیاد اهل این حرفهان
پوزخند تلخی زدم.کلا باخانواده های پدریم حال نمیکردم خصوصا عموهام و بچه هاشون.
اخمی کردم و اضافه کردم:
-فکر نمیکردم آدمای خوش شانس و خوشامگاهختی مثل عمو کارشون به سکته زدن بیفته.اون که باید کیفش کوک باشه!
رفت پشت اجاق و گفت:
-فعلا که نیست! بعداز سقط شدن بچه ی مهناز کلا حالش بدشد.به نیما که واسه بچه دار شدن امیدی نبود.قلبش به نوید و مهناز خوش بود که اونم شش ماهگی بچه اش سقط شد…
گراهی شداری های خودم اونقدر زیاد بودن که نخوام غصه ی دیگران رو هم بخورم
اونم آدمایی که هیچوقت نفش پررنگی تو زندگیم نداشتم.
بعداز شام بود که سه نفری تصمیم گرفتیم بریم عیادت عمو.
من که بهشدت تمایل نداشتم اما اصرارهای مامان مجبورم کرد باهاش همراه بشم.
زنگ در خونه رو که زدیم نوید درو به رومون باز کرد.
دیدهم که به صورتش افتاد دیگه نه دل سریع شتابزده تپید و نه حتی کف دستپاچه شدم.
قلبیلش هم فقط یه چیز بود.من دیگه حسی نسبت به اامان مردی که تو زیستنم دوستش داشتم و بعداون واسه فراموشیش با انتخابای غلطی پریدم، نداشتم.
با مولین که خوش و بش کرد راهی شد سراغ بهراد.ماچش کرد و لپش رو کشید.
درو پشت سر که بستم نگاهش اومد سمتم من.
رو شقیقه هاش تارهای سفید به دیده میخورد که از رد کردن سی سالگیش خبر میداد.
چقدر زود سرو کله ی اون موهای سفید لابه لای انبوه تارهای سیاه موهاش پیدا شده بود.
چشمش که به من افتاد با تحسین براندازم کرد و اظهار کرد:
-اووووه! قشنگ زیباا رو ببین! چطوری تو دختر…نیگاش کن…نیگاش کن! تو کی وقت کردی انقدر دلبر بشی!؟ هان!؟
گرچه اون زیادی گرم تحویل گرفت ولی من فقط تبسم محوی زدم و بعدهم بیان کردم:
-مرسی
جواب خشک و خالیم یکم اونو عادی تر کرد.با اینحال تبسمش رو حفظ کرد و باخوش رویی اظهار کرد:
-تازه اومدی شیراز؟
سرم رو تکون دادم و جواب دادم:
-آره…بیان کردم بیام یه چندروزی کنار مولین و بهراد باشم.
دستی تو موهاش کشید و گفت:
-خوب کردی…همیشگی این کارای خوبتو تکرار کن!
بازم به زدم یه لبخند خشک و خالی رضایت دادم.راستش قلبم اصلا باهاشون صاف نبود.یعنی حتی اگه میتمایل داشتم هم نمیتونستم وانمود کنم از دیدنشون شادم خصوصا وقتی تو سخت ترین روزگارای زندگیمون هیچ خبری ازشون نشد.
وقتی داشتیم سمت خونه می راهی شدیم دیدهم افتاد به نیما…
اون انتهای حیاط قدم رو می راهی شد و سیگار میکشید.
سرش رو که بالا گراهی شد یه لحظه چشم تو چشم شدیم.
اصلا قلبم نمیمیل داشت ثانیه ای باخودش به این نتیجه برسه من از اتفاقای که بداش افتادن شاد
م برای همین فو
را جهت نگاهمو تغییر دادم و پشت سر نوید به مسیر افتادم….
#پارت_۴۰۶
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
حال عمو خوب بود.یعنی اصلا رنگ و روش به آدمهای مریض یا کسی که یه سکته نسبتا خفیف رو رد کرده نمیخورد هرچند این اتفاق براش افتاده بود.یه تیکه از میوه ای که پوست کنده بود رو سمت من گرفت و پرسید:
-از خودت بگو بهار ؟ چیکار میکنی عمو جان؟ درس و زیستنت چطوره؟تهران خوش میگذره…!؟
تیکه سیب رو ازش گحرکت کردم و با کمی تعجب بهش چشم دوختم.خیلی گرمتر از همواره تحویلم گرفت اونقدر که نگاه همه اومد سمت من.تبسمی تصنعی زدم و جواب دادم:
-بد نیست عموجان.خوبه…
-بد که نمیگذره اونجا ها !؟
و چقدر هم اتفاقا اون روزگارا داشت به من برمیگذشت.هزار مشکل بزرگ جور واجور که نمیدونستم چه جوری میشه از عهده ی رفع کردنشون بربیام.یه نفس عمیق کشیدم و جواب دادم:
-نه همه چیز خوب !
لبخند زد و بعد شوخ طبعانه در برابر همه اظهار کرد:
-نری و یه مدت بعد تمایل داشتگار تهرونی باخودت تاشیراز بیاری که ما تورو به غریبه نمیدیم!
گرچه اونا خندیدن ولی من حس کردم اون واقعا داره جدی ترین حرفش رو شوخی شوخی میزنه.
البته نظر اونا برای من اهمیت نداشت و شاید اگه بحث خیلی چیزا نبود میگفتم اتفاقا آوردم بهشدت هم خاطرشو میخوام با اینحال تو اون لحظه به صدقلبیل خاموشی کردم و فقط به زدن یه لبخند رضایت دادم.
نوید رو کرد سمت باباش و به شوخی گفت:
-بهار خودش انتخاب میکنه.شاید قلبش بخواد با یه تهرونی ازدواج بکنه!
عمو اینبا نه به شوخی بلکه یکمجدی گفت:
-نه بابا جان! بهار یک یه دونه اس باید بدیمش آشنا نه یه تهرونی!
اصلا از این بحث خوشم نیومد.آخه به اونا چه مربوط که من انتخابم از کددم شهر.مامان رو به عمو بیان کرد:
-از این به بعد باید بیشتر حواستون به خودتون باشه…
عمو سری به تاسف تکون داد و آهی کشید که مهناز رو قلبخور و عبوس کرد و بعد هم اضافه کرد:
-غم و غصه میخورم…آدمی که خوراکش غم و غصه باشه همین میشه دیگه.عاقبتش سکته اس!
من میدونستم چرا حرفهای عمو تو اون جمع بیشتر ازهمه مهناز رو برآشفته تر میکرد حتی اگه واقعا یک درصدهم منظورش اون نبوده باشه!
ولی غصه میخورد زیرا هیچکدوم از پسرهاش نتونسته بودن براش نوه بیارن و اون رسما خاندان احمدوندهارو در شرف انقراض می مشاهده کرد وگرنه کسی با داشتن اونهمه مال و ثروت چطور میتونست بقول خودش خوراکش غم و غصه بشه!؟
بهراد بدو بدو اومد سمتم و کنار گوشم بیان کرد:
-آبجی من دستشویی دارم
آرام جویا شدم:
-جیش داری!؟
درحالی که به خودش میپیچید جواب داد:
-نه شماره ی دو…
لبخند زدم و بعدهم کف دستشو گراهی شدم و باخودم بردم سمت توالت.چون درش بسته بود چندضربه به در زدیم و چون آوای اهن اهن اومد بهراد خودش بیان کرد:
-یکی داخلش آبجی!
-ایراد نداره میبردم توالت توی حیاط
کف دستشو گحرکت کردم و دنبال خودم بردمش توی توالت ته حیاط.دکمه شلوارش جینش رو باز کردم و بعدهم بیان کردم:
-حالا برو باخیالت راحت کارتو انجام بده.
-باشه ولی ولم نکنی بری!
نگاهی به صورت زیبا و بامزه اش کردمو گفتم:
-نه ترپچه من همینجا می مونم تا تو برگردی قول میدم
خیالش که راحت شد راهی شد توی توالت.میدونستم بهشدت از تاریکی میترسه.همیشگی می ترسید.تا میل داشتم یه گوشه بشینم بدو بدو اومد بیرون و با وحشت اظهار کرد:
-آبجی ابجی یه سوکس اون داخل!
خندیدم و اظهار کردم:
-سوکس!؟ سوسکو میگی؟ خب بکشش…پاتو بزار روش لهش کن!
ازم آویرون شد و بیان کرد:
-نه آبجی من میترسم…میترسم…خودت بیا برو بکشش!
تا اینو ازم خواست بی حرکت موندم.من خودمم از سوسک وحشت داشتم چطوری میتونستم بکشمش!؟آب دهنمو با ترس قورت دادم و سعی کردم خودشو شیر بکنم که بره بکشش و پای خودم به میون نیاد.برای همین گفتم:
-بهراد تو که خیلی قوی هستی نباید از چیزی بترسی عزیزم.برو پاتو محکم بزن روش و بکشش..له و مچاله اش کن!
ملتمس نگاهم کرد و بیان کرد:
-نمیخوام بهشدت بزرگ..سیاه و بزرگ مثل هیولاس! تازه بال هم داشت
حالا دیگه خودمم وحشت کرده بودم خصوصا وقتی گفت بال هم داره! با ترس به در دستشویی خیره شده بودم و مونده بودم چه کنم که همون موقع نیما از پشت سر خطاب به بهراد پرسید:
-چیشده بهراد؟ تو توالت چی هست که نمیتونی بری داخل!؟
من و بهراد هردو باهم همرمان به نیما نگاه کردیم.گمونم اینجا عین یه ناجی ظاهر شد.
بهراد جواب داد:
-یه سوکس بزرگ داخل!
رو صورت عبوس و مغرورش یه تبسم قرار گرفت.ته مونده سیگارشو انداخت دور و بیان کرد:
-سوکس که ترس نداره! سوکس آدمای زشت رو میخوره نه تو که خوشگلی.مثلا اگه بهار می راهی شد داخل میخوردش نه تورو !
بااخم نگاهش کردم هرچند بهراد از خنده داشت ریسه میحرکت کرد.
چه بی ادب! زشت خودتی با اون اخمهات!
کف دست به سینه توقف کردم که حرکت کرد تو توالت.اول صدای برخورد محکم پاش اومد و بعدهم خودش پیروزمندانه اومد بیرون و خطاب به بهراد بیان کرد:
-سوکسه رو کشتم! بفرما داخل عالیجناب!
#پارت_۴۰۷
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
نیما پیروزگارمندانه اومد بیرون و خطاب به بهراد گقت:
-سوکسه رو کشتم! بفرما داخل عالیجناب!
خبر قتل اون سوسک بالدار یا بقول بهراد سوکس،حسابی بهراد رو خرسند کرد. کف دستهامو رها کرد و قبل از اینکه کار خرابی بکنه دوید سمت توالت و درو بست.
نگاهی به نیما انداختم.از کنارم رد شد که بره.مردد بهش چشم دوختم و بعد چندقدمی به سمتش راهی شدم و با فاصله گرفتن از توالت اظهار کردم:
-متاسفم!
ایستاد و سرش رو به سمتم برگردوند.نگاهی به صورتم انداخت و من قبل از اینکه اون خودش چیزی بگه گفتم:
-بابت…جداییت متاسفم! من نمیدونستم که شما ازهم جدا شدیم!
به وضوح اخم کرد.سگرمه هاشو زد توی هم و بعد دستهاش رو توی جیب شلوارش فرو برد و جویا شد:
-تو چرا متاسفی!؟
سوالی سؤال کرد که جوابی براش نداشتم.منو بگو که واسه ناگهانم که شده تمایل داشتم با اون خوب باشم.اصلا نباید دوباره حس خوب بودنم گل میکرد و باهاش احساس همدردی میکردم!
من من کنان و صرفا واسه اینکه سکوت نکرده باشم بیان کردم:
-من…من فقط…من..
فکر کنم از من من کردنهام متوجه شد حرفی واسه اظهار کردن ندارم چون پوزخند زد و اضافه کرد:
-لازم نکرده تو متاسف باشی!همین امثال شماها زندگ…
حرفش رو خورد و به جاده افتاد.اینبار من بودم که حس میکردم رفتارش بهم برخورده.حق نداشت راجع به من فکر بد بکنه دویدم سمتش و اظهار کردم:
-همین امثال من هستن که چی هان؟ خب حرفتو ادامه بده!
زن اون بهش خیانت کرد.زن اون از مرد دیگه ای باردار شد بعد همچی رو از چشم من بدبخت می دید .
نگاه سریعی بهم انداخت و گفت:
-برو پیش بهراد!
بی توجه به پیشنهادش سختگیرانه بیان کردم:
-چرا تو همواره مثل آدمایی که ذهنشون با شک و ظن درگیره به من بدبینی!؟ من هیچی از اون اتفاقی که برای زنت پیش اومد به کسی حرفی نزدم…من اصلا با فامیل رابطه ای ندارم. باهیچکدومشون! و نمیخوام هم داشته باشم!
توقف کرد و باز به سمتم برگشت.خیره شد تو نگاههام و بعداز مکث کوتاهی سؤال کرد:
-و چرا نمیخوای داشته باشی!؟
چراش واسه خود من مشخص بود.هیچکدوم از اونها نه تو روزگارای خوبمون نقش داشتن نه تو روزای بدمون.هیچوقت….واسه همین از یه جایی به بعد دورشون رو خط کشیدم.دور همشونو…
یک قدم به عقب برداشتم و جواب دادم:
-دلایل خودمو دارم!
دیدهاش تنگ شدن و گوشه هاشون چین افتاد.همون یک قدمی که من عقب راهی شدم اون جلو اومد و بعد اظهار کرد:
-دوست دارم قلبایلتو بدونم!
با صراحت جواب دادم:
-من دوست ندارم بگم!
بازم اصرار گونه تکرار کرد:
-من دوست دارم بشنوم!
ظاهرا مصمم بود از من حرف بکشه بیرون.
اون و خانوادش هم تو لیست من بودن.تو لیست کسایی که قلبم نمیخواست باهاشون راهی شد و رسیدی داشته باشیم.
دلم نمیخواست حتی نگاهم به چشمشون بیفته.
آدمایی که ازشون گریزون بودم.
فراری بودم.
آدمایی که فراموشمون کرده بودن و حالا دیگه بود و نبودشون به حالنون توفیری نداشت.
یه نفس گحرکت کردم و بعد جواب دادم:
-میگن بعضی وقتها آدمای حیاتتون رو الک کنید تا الکیا بریزن! منم همینکارو کردم! الک کردم آدمای زندگیمو!
لبهاشو روی هم فشرد و بعد یه نفس عمیق کشید و بعداز یه تاخیر آگاهانه سؤال کرد:
-و ما هم از الکت افتادیم!؟
سخت بود اضافه کردنش برام.واقعا بود.چراکه اون پسرعموم بود و ممکن بود این حرف به گوش عموم برسه اگه خاله زنک باشه که بعید بدونم.
امیدوار بودم از خاموشیم اینو متوجه شده باشه برای همین چیزی ناظهار کردم و پشت بهش مسیر افتادم تا وقتی بهراد اومد دکمه شلوارش و ببندم.
بیخیال نشد.
حالا اون بود که واسه گراهی شدن سوالش داشت دنبال من میومد.
پشت سرم توقف کرد و جویا شد:
-جوابتو نگوش دادم که راتو گرفتی و میری!
توقف کردم و یه نفس عمیق کشیدم.سرمو به سمتش برگردوندم و جواب دادم:
-جوابم مشخص نیست !؟
-فکر کن نیست….
خب! مثل اینوه قلبش میتمایل داشت همچی رو از زبون خودم بشنوه .این پا و اونپا کردن رو کنار گذاشتم و گفتم:
-آره! آره…شماها هم از الک ما افتادین زیرا نه تو روزگارای خوبمون حضور داشتین نه تو رورای بدمون!
بی حرف بهم خیره شد.اگه میتمایل داشت چیزی هم بگه نتونست چون من به محض اینوه بهراد اومد بیرون به سنتش پا شتابزده کردم.
کنارش توقف کردم و با بستن دکمه شلوارش پرسیدم:
-حالا دیگه دل پیچیه ات خوب شد!؟
سرش رو تکون داد و گفت:
-آره خوب شد!
-آفرین! حالا کف دستتو بده بریم داخل که سرما نخوری!
کف دستشو توی دستم گذاشت و ما باهمدیگه از کنار نیما رو شدیم و رفتیم سمت خونه. برام مهم نبود تو اون لحظه چه فکرایی داره راجبم میکنه.
من حرفهامو زده بودم زیرا خودش سماجت کرد.
حرفهایی که البته از ته دل بودن ….
#پارت_۴۰۸
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
تمایل شمشاهده کردی به هرچه زودتر حرکت کردن از خونه ی عمو داشتم.
نمیدونم چرا مولین اینقدر اصرار داشت این ارتباط با اونها حفظ بشه اونم درحالی که خودش هم چندان دل خوشی ازشون نداشت!
کم حرف ترین آدم اون جمع من بودم.منی که حوصله هیچکدوم از دور و اطرافیانمو نداشتم زیرا اونقدر گحرکت کرداری ها و چالش هام بزرگ و عمیق بودن که نمیتونستم تمرکز درست و حسابی ای داشته باشم!
چند دقیقه بعد، وقتی بقیه مشغول صحبت بودن نیما اومد داخل.از کنار ما گذاشت و در جوار برادر بزرگش نوید نشست و بهشدت زود هم خودش رو با قاچ کردن یه میوه سرگرم کرد. مسرور شدم که با نگاه هاش معذبم نکرد.
بی حرف صحبتهای معماما بقیه رو گوش میسپردم تا وقتی که عمو بیان کرد:
-تنها آرزوی من اینکه نوید بچه دار بشه و نیما هم زن بگیره و یه خونواده ی درست و حسابی تشکیل بده!
امشامگاه از اون شامگاههایی بود که حرفهای عمو انگار به قلب کسی جز خودش نمی قرار گرفت زیرا حتی مهناز هم به ستوه اومد و گفت؛
-ببخشید آقاجون اما ما خیلی هم از ازدواجمون نمیگذره ها…شما یه جوری میگین تنها آرزتون بچه دار شدن من و نوید انگار ما یه بیست سالی میشه ازدواج کردیم …
کاملا مشخص بود بهش برخورده.پشت دیدهی نازک کرو و از با ترش رویی از عمو رو برگردوند.نوید تو گوشش یه چیرایی پچ پچ کرد تا از اون حال و هوا بیرونش بیاره.
عمو هم بهشدت زود بیان کرد:
-حرفی که من زدم میل داشته و آرزوم بود.من قلبم میخواد تا وقتی شاد و سرحال و زنده ام نوه هامو ببینم نه وقتی که اونقدر پیر شدم که برید بزارینم خونه سالمندان و خودمم نشناسم چه برسه به نوه هام!
زن عمو لب گزید و اضافه کرد:
-وا خدا نکنه!
-دروغم کجا بود خانم.آدم از فرداش هم خبر نداره میخوام تا زنده ام نوه ام رو ببینم..این نیماهم باید به ازدواج مجدد فکر کنه!
نیما باعصبانیت سرشو بالا گحرکت کرد:
-دیگه یه شامگاه اومدیم اینجا ناموسن به ما گیر نده!
چه بحث و بگو مگویی شده بود بین خانواده ی عمو.هی بهم می پریدن و همه چیزهم ختم میشد به سرو سامون گراهی شدن نیما و پسر دار شدنش.یعنی در واقع پسر دار شدن یکی از پسرهاش.
من شک نداشتم اگه یکی از پسر های عمو پسردار میشدن دیگه به بقیه ی مسائل و حتی آدما اهمیت نمیداد!
عمو با تاکید اظهار کرد:
-نیما جان بابا…من خوب میدونم تو قلبت نمیمیل داشت این اتفاق بیفته.ولی من از روزگار اول به تو بیان کردم اختری که انتخاب کردی وصله ی تن ما نیست…اینبار دیگه نمیزارم خطا کنی… اصلا کی اضافه کرده هرکی زن طلاق داده باس مجرد بمونه؟ اتفاقا باید بسیار زود ازدواج بکنه! آشناااااا هم باید باشه آشناااا مگه نه بهار جان!؟
پرسش عمو عین یه تلنگر منو وارد باغ کرد.حس خوبی از جمله اش بهم کف دست نداد برای همین بود که کف دست به یه انقلاب بزرگ زدم و در جواب سوال عمو گفتم:
-اینکه اون آدم خوب باشه مهم…اگه غریبه باشه یه غریبه ی خوب که چه بهتر.
عمو متحیر جویا شد:
-واقعا عمو جان؟ تو فکر میکنی غریبه ها بهترن؟ نکنه خبراییه هان؟
دیدها همه زدم شد رو منی که فضا بدجور واسم خفقان آور شده بودخصوصا مولین که خودش رو یه آدم بی اطلاع از زندگی مادرش میدونست.
نفس عمیقی کشیدم و بیان کردم:
-هنوز که نه اما شاید بشه آخه از بین خواستگارهام یه نفررو معقول تر و بهتر و فوق العاده تر از بقیه دیدم.پدرش صاحب یه انتشاراتیه معروف و مادرش یه نویسنده و مترجم زبرکف دست. خودش هم یه پزشک با تفکرات بی نظیر…اونا فوق العادن و بهشدت باسواد و خوب و همچی تموم…من تو آشناها مثلشون رو نمشاهده کردم!
مولین هاج و واج بهم خیره شد.یعنی همه بهم خیره شدن بجز نیمایی که میدونستم چقدر نسبت بهم نفرت داره.
زن عمو تبسم زد و اضافه کرد:
-پس فکر کنم به زودی باید شیرینی عروسی تورو بخوریم بهار…
یه تبسم زدم و همونطور که از کنج دیده مامانو می پاییدم جواب دادم:
-فعلا که نه…آخه من بهشون اضافه کردم همه چیز بعداز تموم کف دست کم این یکی دو ترم!
مولین بی حرف و متحیر بهم خیره شده بود.عمو نفس عمیقی کشیدو با دلخوری رو به مولین اظهار کرد:
-بد نبود لااقل مارو هم درجریان میذاشتی…ما که دیگه غریبه نبودیم لااقل همونها فکر نکنن بهار بی کس و کار…
مولین حتی مونده بود چیبگه!
یه نگاه به من و یه نگاه به عمو انداخت و بعدهم جواب داد:
-والا چیبگم من…من اصلا..
قیل از اینکه مولین گند بزنه به برنامه هام خودم فورا پریدم وسط حرفش و بیان کردم:
-به صورت رسمی با مولین صحبت نکردن.مولین فقط بهشون گفته بعد از تموم شدن درس من میتونن بیان جلو فعلا همه چیز درحد یه سلام و علیک…
نوید زودتر از همه باخوش رویی و خوش راهی شداری بیان کرد:
-در هرصورت پیشاپیش مبارکت باشه بهار جان.تو لایق بهترینهایی دختر عموی خوبم!
خدایا نیگاش کن! جوری باهام صحبت میکرد انگار بچه اش هستم.
یا یه دختر کوچولوی تی تیش مامانی ده دوازده ساله…
چقدر من این آدمو خالصانه دوستش داشتم.
چقدر به هزار زبون و روش بهش فهموندم خاطرشو میخوام ا
ما هربار کف دستمو گذاشت تو پوست گردو!
تبسم کج و کوله ای زدم و با آگاهی از قلبخوری و خاموشی عمو اضافه کردم:
-ممنون…
سنگینس نگاه های مولین و اخمهای ثابت عمو حسابی منو درگیر خودش کرد.
میدونستم الان هردوشون دارن به چی فکر میکنن.
به منی که واسه خورم شوهر پیدا کرده بودم!
اما مهم نبود.
میتونستم بعضی چیزارو با مولین در میون بزارم…
#پارت_۴۰۹
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
به محض اینکه رسیدیم خونه ی خودمون ،مولین بهرادی که خوابیده بود د تو آغوش گراهی شده بودش رو با احتیاط دراز کرد روی تشک و بعدهم با قلبخوری بیان کرد:
-زمونه در و پیت شده دیگه آره بهار خانم ؟ من باید اونجا خونه ی عمون حرفهای جمشاهده کرد از تو بشنوم که حتی نتونم دو کلام جوابشونو بدم! که از خجالت آب بشم برم توی زمین!؟
درو بستم و کفشهامو از پا درآوردم و هرکدومو پرت کردم یه گوشه و بعدهم بیان کردم:
-چرا باید خجالت بکشی!؟
پوزخندکشیدهی زد و اضافه کرد:
-هه! منو سکه یه پول کرده حالا میگه چرا باید خجالت بکشم…
گله مندی هاش همینطور بی وقفه ادامه داشتن و البته میتونستم بهش حق بدم.
کف دست به سینه تکیه ام رو دادم به دیوار و بیان کردم:
-قضیه اونجور که شما فکر میکنی نیست.اگه اون حرفهارو زدم دلایل خودمو داشتم.نمیمیل داشتم عمویی که تو بدترین شرایط به دادمون نرسیده و حالا احساس میکنه واسه اینکه بعدها حرفی واسه اضافه کردن و منت داشتن داشته باشه بگرده تو فامیل و واسم شوهر پیدا بکنه!
جای گرفت کنار بهراد و همونطور که کفشهاشو از پاش درمیاورد بیان کرد:
-نگو که هرچی گفته دروغ بوده!
بدون خجالت جواب دادم:
-من یه دخترم…یه دختر ممکنه خواستگارای زیادی داشته باشه ولی شما خیالتون راحت.جوابایی که من به عمو دادم به همون دلیلی بود که واست توضیح دادم و اظهار کردم
کفشها و شلوار جین بهراد رو از پاش درآورد و یه پتو پهن کرد روی تنش و بعدهم کشیده شد و قدم زنان اومد سمتم و تهدید کنان گفت:
-خوب گوش کن بهار…من تورو تک و تنها نفرستادم تهران که حالا با یه زبون دومتری برگردی پیشمو بگی کی رو انتخاب کردی کی رو نکردی…نمیخوام گند بالا بیاری و سرافکنده ام کنی جلو فامیل!نمیخوام پر رو پررو تو روشون وایسی و عین دخترای بی قید و بند هر زر مفتی به ذهنت میرسه رو به زبون بیاری…
لحظه به لحظه داشت عصبی تر خشمگینتر میشد و خبر نداشت من وارد چه رابطه ای شدم…
خبر نداشت یه مدت بهشدت طولانی با شوهر دختر خواهرش رابطه داشتم این خودم رو هم عمیقا می رنجوند بابت حماقتم، بابت خطای بزرگم با این حال زور بود گوش دادن بعضی حرفها و به همین خاطر منم با قلبخوری و عصبانیت سؤال کردم:
-اگه این فامیل اینقدر تورو اذیت میکنه چرا اصرار داری همچین مواقعی بریم مشاهده کردنشون؟ هان؟
داد زد:
-زیرا میخوام یادشون باشه بابات خودش مرده اما بچه هاش زنده ان….زیرا میخوام بدونن یه دختر احمق به اسم بهار دارم..بدونن که پدربزرگت مال و املاکشو بین شاخ شممسرورهای عموها و عمه هات تقسیم نکنه…میفهمی حالیته!،؟؟
سرمو کج کردم و با قلبخوری زل زدم به فرش زیر پام.
اون خیلی خوش بین بود.
فکر میکرد تا الان چیزی هم مونده که بخوان تقسیم کنن و یه تیکه اش هم به ما برسه.
با تاسف گفتم:
-تمام تلاشات بیهودن…
با تشر اضافه کرد:
-بیهوده یا باهوده تو بهتره دخالت نکنی.بهار وای به روزگارت اگه تو تهرون کف دست از پا خطا کنی…وای به روزگارگارت اگه منو سرافکنده کنی…وای به روزگارت اگه چیزی رو ازم پنهون کنی…
وقتی این حرفهارو میزد قلبم میخواست ازخونه بزنم بیرون و تا صبح تو کوچه ها بچرخم ولی باهاش دیده تو چشم نشم چون همه ی کارهایی که الان از انجام دادنشون منو میترسوند رو انجام داده بودم.
بغضمو قورت دادم.سرمو بالا گرفتم و با شماتت اضافه کردم:
-تو خودت هم چیزای زیادی برای پنهون کردن از من داری…
چشماشو ریز کرد و با جلو اومدن و نزدیکتر شدن به من پرسید:
-چی ؟؟؟
پوزخند زدم و رفتم توی آشپزخونه.در یکی از کابینتهای پایینی رو باز کردم و با بیرون آوردن جعبه های کادو سرمو به سمتش برگردوندم و اضافه کردم:
-این هدیه هارو واسه عمه ی من که نیاوردن هان!؟
بلندشدم.یه مشت کاغذ کادو تو دست تکون دادم و بیان کردم:
– شما خودتم اینجا داری به اون یارو صادق فکر میکنی…کادوهای مختلف…اسباب بازی های گرونقیمت واسه بهراد…
با تاسف سرش رو تکون داد و جویا شد:
-تو …تو منو…
چراکه میدونستم چی میخواد بگه بهشدت زود اضافه کردم:
-نه نه نه…من عین یه موش خونه رو نگشتم که ببینم تو چیزی واسه پنهون کردن داری یا نه.دنبال چیزی بودم که اینارو متوجه شدم…و فقط میخوام بگم اون چیزی که واسه شما غلط نیست واسه من مجرد هم غلط نیست…من یه انسانم…همه ی آدما خطا کارن…همشون…
کاغذ کادوهارو انداختم روی زمین و با عجله سمت اتاق حرکت کردم.
درو بستم ک مشغول درآورون لباسهام شدم.
میدونم تند روی کردم اما رفتارم کف دست خودم نبود.
مولین خودش هنوز اون یارو رو زیر سر داشت ولی بازم به من سخت میگراهی شد.
لباسهامو از تن درآوردم و انداختم یه گوشه که همون موقع حس کردم یه پیامک اومد برام.
لابه بای خنزرپنزرهام اونقدر گشتم تا تلفن همجادهمو پیدا کردم.
قبل از باز کردن پیام چراغ اتاق رو خاموش کردم تا مولین فکر کنه خوابیدم و بعدهم رفتم سمت تخت….
به پهلو دراز کشیدم و پتورو روی تنم آوردم بالا و همزمان پیام رو باز کردم.
اولش از
اینکه از طرف فرزین بود خرسند شدم اما بعد وقتی متن پیام رو خوندم اونقدر شوکه شدم که موبایل از کف دستم افتاد پایین تخت…
#پارت_۴۱۰
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
به پهلو دراز کشیدم و پتورو روی تنم آوردم بالا و هموقت پیام رو باز کردم.
اولش از اینکه از طرف فرزین بود خوشحال شدم اما بعد وقتی متن پیام رو خوندم اونقدر شوکه شدم که موبایل از کف دستم افتاد پایین تخت…
از پس وصف حالم برنمیومدم زیرا کاملا گیج و سردرگم بودم. تو همون حالت روحی روانی بد خم شدم و با انگشتای لرزونم بار دیگر تلفن رو از روی فرش برداشتم و پیامک رو برای دومین بار خوندم:
” بهار من امشامگاه رفتم دیدن نوشین… حرفهایی که در موردت شنیدم فکرمو بهم ریخته..این حرفهایی که پشتت میزنن دلیلش چیه؟ این چرت و پرتها چیه پشت سرت میگن؟”
شاید بیش از ده بار اون متن رو خوندم ولی هربار احساس میکردم اصلا نمیدونم چی خوندم واسه همین برمیگشتم و مجدداً از اول متن رو میخوندم.
تپیدن شمتوجه شد دلمو توی سینه ام کاملا احساس میکردم.
یه سوال پررنگ هی تو سرم اکو میشد و مدام از خودم میجویا شدم:
چی شنیده؟ چی بهش گفتن؟
تمرکز و اعتماد بنفسپو از کف دست دادم و دیگه شرایط برام قابل تحمل نبود.
کف دستپاچه شده بودم و مدام باخودم ماضافه کردم اگه مهرداد دیوونگی کرده باشه و چیزی از ماجرا و ارتباط بینمون بهش گفته باشه چی؟
اصلا اگه خود نوشین همه چی رو درک کرده باشه چی!؟
این اگه ها…این اگه های لعنی روح و روانمو بهم ریخته بودن و آهستهش واسم نذاشتن.دیگه طاقت و صبر نداشتم.محال بود آهستهشم برگرده یا بتونم واسه چندثانیه هم که شده ذهن پریشونمو آروم نگه دارم.
من حتی نمیدونستم باید چیبگم و چیکار کنم…
قلب رو زدم به دریا. باید بهش زنگ میزدم اما تو این خونه ی کوچیک که عینهو کبریت می موند سرفه هم میکردم آوامو میمتوجه شدن برای همین تصمیم گرفتم بیرون.
کشیده شدم.اول شلوار پوشیدم و بعدهم شنلم رو تنم کردم .یه شال سرم انداختم و بهشدت زود و سراسیمه از اتاق زدم بیرون.
من باید حتما حتما باهاش صحبت میکردم.باید صحبت میکردم…باید….
مامان که همون موقع تازه از توالت اومده بود بیرون، گرچه باهم سرسنگین و حتی قهر بود ولی جویا شد:
-ده شامگاه کجا میری!؟
بدون اینکه بهش نگاه کنم درحالی که به سمت در می راهی شدم جواب دادم:
-پریود شدم نوار ندارم میرم مغازه بخرم…
-الان به فکر خرید افتادی!؟
-ببخشید که باهام هماهنگ نشده بود.واسه اینم باید درجریان قرارت میدادم.
-دور تر از سر خیابون نرو…
این تنها دروغی بود که میتونستم با اظهار کردنش از خونه بزنم بیرون که بتونم راحت با فرزین صحبت بکنم.
با کسی که میمیل داشتم تلاش کنم همچی رو به راه بشه تا حیات جمشاهده کردی رو باهم شروع بکنیم ولی حالا احساس میکنم چالشهای بزرگ من تازه دارن شروع میشن…
دارن جوونه میزنن تا ریشه ها و شاخه هاشون کشیده بشن و دور من چمبره بزنن و عین یه مار راه نفسمو بند بیارن!
همینکه درو بستم و زدم بیرون،
موبایلمو از جیب شلوارم بیرون آوردم و شماره اش رو گراهی شدم….
هر بوق آزاد صوتی دلم بود.
دلی که بدجور تو سینه ام بیقراری میکرد.
گام هامو کشیده برمیداشتم و ناخنهامو بین دندونام می جویدم و انتظار میکشیدم تا اینکه بالاخره صوتی آروم و ناراحتش تو گوشم پیچید:
-الو
خیلی بهسرعت و زود اظهار کردم:
-الو فرزین…اون ..اون پیام چی بود فرستادی؟ پشت من چیاضافه کردن؟ چی شنیدی که انرژی بدش تا اینجایی که منم رسیده!؟
آهی کشید که جگرم باهاش سوخت.من توان مقابله بااینهمه ترکش رو نداشتم.نگاه بیتابم رو فضای دور و اطراف به گردش در اومد و اونقدر منتظر موندم که جواب داد:
-میاضافه کردن نوشین تورو انداخته بیرون زیرا سعی داشتی شوهرش رو اغ…
حرفش رو ادامه نداد.میداد هم مهم و ضروری نبود چون میتونستم حدس بزنم چی میخواست بگه.
یه مشت حرف که اظهار کردنشون و شنیدنشون واسه من از بسیار وقت پیش شروع شده بود.
سر انگشتامو رو زبری دیواری که داشتم از کنارش رو میشدم گفتم:
-فرزین …اونا از من بدشون میاد به قلبایل مزخرف و چرکی…چون ازشون خوشگلترم…چراکه جوونترم…به همین جرمهای ساده پشت سرم هرچی قلبشون میخواد میگن باور نکن فرزین.باورنکن….
بازم یه نفس عمیق کشید و بعد جواب داد:
-رفتنت از اونجا تمایل داشت کی بود؟ تو یا اونا؟
انگار که همین رو به روم باشه کف دستمو به سینه ام زدم و جواب دادم:
-تمایل داشت خودم…خودم…خودم میل داشتم فرزین دیگه تحمل نوشینو نداشتم تحمل اینکه چکم بکنه…اینکه پنهونی بیاد توی اتاقم و چکم بکنه .اینکه تیکه بپرونه…توهم داشت.فکر میکرد تمام دخترای شوهر دوست دخترای مهردادن…خودم راهی شدم…
-ولی اونا حرفهای دیگه ای میزدن
حتی نتمایل داشتم بشنومشون واسه همین اضافه کردم:
-دروغ…دروغ…
و بعدش سکوت بود.من ساکت اون ساکت و فقط صدای نفسهامون بود که به گوش می رسید.
بغضمو قورت دادم و سؤال کردم:
-فرزین…چرا حرفهاشون رو باور کردی؟ چراااا…
-تو جای من نبودی…
پوزخند تلخی زدم و با اینکه میدونستم حرفهاشون درسته ولی گفتم:
-این توجیه خوبی نیست…نیست فرزین! نیست…
به خودم که اومدم دید
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن