گره ی بند کمری حوله رو سفت کردم و با پوشیدن دمپایی ها از حموم اومدم بیرون.
هیچکدوم از لوازم آرابشی بهداشتی ای که بعداز حمام راهی شدن استفاده میکردم رو همجادهم نداشتم.من حتی لباس هم نداشتم.
موهایی که نم داشتن و آب قطره قطره ازشون چیکه میکرد و رو شونه ام میفتاد رو فرستادم زیر کلاه سفید روی سرم و بعد سمت میزتوالت رفتم.
یه عالمه کرم در شکل و سایزهای مختلف روی میز بود که نمیدونم از اول اینجا بودن یا اینکه مهرداد از اونها استفاده میکنه و اونهارو اونجا گذاشته!
بعداز یه نگاه کلی،یه کرم ویتامین برداشتم و به زیر نگاههام زدم و بعداز اون یکم آبرسان به پوستم صورتم مالیدم.
صورت که نرم و لطیف باشه و از اون حالت خشکی بعداز حموم دربیاد یه حس خوب به آدم دست میده.
از آینه فاصله گراهی شدم و جاده افتادم سمت اتاق خواب.مجبور بودم از لباسهای مهرداد تنم کنم چون انتخاب دیگه ای نداشتم.
به در کمد چند لباس آویزون بود که همه برای مهرداد بودن.کف دست به کمر توقف کردم و لباسهارو نگاه کردم.
پیرهن مردونه اش که به درد من نمیخورد.حتی شلوارش هم برای من مناسب نبود.
لباسهارو با کف دست کنار زدم و از اون بین یه لتیشترت و شلوارک سفید مسیر مسیر بیرون آوردم.
بنظر خوب میومدن.البته من انتخاب بهتر دیگه ای هم نداشتم!
تیشرت مشکی و شلوارک سفید مسیر مسیرش رو پوشیدم و بعد حوله رو روی مچ کف دستم انداختم و از اتاق بیرون حرکت کردم.
همزمان گوشی همجادهمو از روی میز برداشتم و شماره ی مهرداد رو گرفتم.
چند بوق که خورد بالاخره جوابم رو داد:
-جانم بهار…
آوای جوش و جوشکاری حسابی از اونور خط به گوشم می رسید.آزار دهنده بود.دماغمو چین انداختم و اظهار کردم:
-خوبی؟!
-آره خوبم.کجایی؟ اورژانسی هنوز!؟
حوله رو تو حموم آویزون کردم و بعد اضافه کردم:
-آره ساعت یازده مرخص شدم.
-جدا چه خوب!؟
صوتش رو به سختی میشنیدم.گوشم سوت میکشید از بس از اونور سرو آواهای جور واجور میگوش دادم.برای همین گفتم:
-تو کارخونه ای ؟
-آره.
-من اینجام…خونه ی دوستت…
مسرور شد.چون تغییر لحنش رو به وضوح احساس کردم:
-واقعا!؟
-آره…
-خوب کردی من تا عصر خودمو می رسونم اونجا
-باشه منتظرتم…
گوشی رو کنار گذاشتم و راهی شدم تو آشپزخونه.میدونستم مهرداد از خوردن غذای بیرون خسته اس برای همین قصد کردم خودم یه چیزی درست بکنم.
در یخچال رو باز کردم و کف دست به کمر نگاهی به داخل انداختم.
تقریبا خالی بود و جز دوسه تا تخم مرغ چیز دیگه ای نمیشد اون تو پیدا کرد و احتمالا همین دو سه تا تخم مرغ هم به لطف اومد و حرکت کردهای گه گاهی مهرداد بود.
دفترچه تلفن رو برداشتم تا شماره ی سوپری مجل و شماره اشتراک رو پیدا بکنم.تو خاطرم بود مهرداد یکی دوبار از همین طریق یه چیزایی از مغازه سفارش داد.
زیرا تلفن اونجا قطع بود از موبایلم استفاده کردم و یکم خرت و پرت سفارش دادم.
میدونستم مهرداد جون میده واسه قورمه سبزی ولی فعلا امکانات در حد پختن ماکارانی بود نه بیشتر!
تا اومدن سفارشها مشغول خشک کردن موهام با سشوار شدم.
سرو ریختم حسابی تو اون لباس ها مسخره و مضحک شده بود.
شلوارک مهرداد برای من تقریبا حکم شلوار رو داشت و تیشرتش به تونیک می مونند البته برای من! اما خب…چاره چی بود!؟
باید تا خشک شدن لباسهای خودم بهشون عادت میکردم.
زنگ در رو که زدن فهمیدم سفارشهارو آوردن.
شالمو روی سرم انداختم و با برداشتن کیف پولم راه افتادم سمت در.
زیرا لباسهای خودم تنم نبود مجبور شدم پشت در پنهون بمونم.
همین که درو باز کردم پسری که پیرهن و کلاه لبه دار آبی تنش بود با تبسم گفت:
-سلام خانم از سوپرمارکت باران سفارشاتتون رو آوردم
-بله ممنون…لطفا بزاریدشون همین جلوی در
دیدهی گفت و یکم خم شد تا پلاستیکهای سفارشات رو بزاره رو پله .پرسیدم:
-چقدر باید بهتون بدم!؟
کمر راست کرد و اظهار کرد:
-110هزارتومن ناقابل…البته بعلاوه ی حساب پریروزگارتون…قابلتون رو نداره!
همونطور که پول ازکیف بیرون میاوردم اظهار کردم:
-اما من پریروزگار چیزی سفارش ندادم!
کاملا ممطئن گفت:
-چرا! دوپاکت سیگار ونستون نیم کیلو تخمه ژاپنی و دوتا آبمیوه ی بزرگ و دوتا ویتامین سی….
لبخندی زدم و مجدداً کاملا مطمئن بیان کردم:
-اشتباه میکنید…من اصلا چیزایی که شما میکید رو سفارش ندادم!
سر تکون داد و بیان کرد:
-سفارش دادین لیستتون رو من دارم هنوز تو جیبم…اظهار کردین پول نقد ندارید دفعه دیگه حساب میکنید …اصلا قابلتونم نداره
اینو بیان کرد وکف دست کرد توی جیبش و یه کاغذ تا خورده بیرون آورد و به سمتم گراهی شد….
#پارت_۲۸۲
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
نگاهی به کاغدی که داده بود کف دستم انداخنم.
آدرس و همه چیزهایی که گفته بود کاملا درست بودن ولی همونقدر که من مطمئن بودم چیزی سفارش ندادم همونقدر اون مطمئن بود که من اینکارو کردم.
سر قد بلند کردم و اظهار کردم:
-پولش مشکلی نیست میدم ولی من امروزگار اومدم ..اینجا نبودم یکی دوروزگار پیش که چیزی سفارش بدم!
پسره که حدودا ۱۷-18ساله بنظر می رسید ولی هیکل و جثه ی بزرگ و تپلی داشت یکم با دقت تر نگاهم کرد و بعد پشت سرش رو خاروند و گفت:
-چیبگم آخه…
شالمو دادم عقب تر و گفتم:
-منو خوب ببین…خودم بودم که اومدم دم در سفارشهارو ازت گراهی شدم !؟؟ قیافه ام رو منظورم…با دقت نگام کن
بیشتر نگاهم کرد.پر دقت تر وبعد اضافه کرد:
-نه الان که نگاه میکنم میبینم شما نبودی اون خانم دیدهاش آبی بود ابووهاش توهوا بودن لباشم اینجوری گنده بودن…
هممدت با زدن این حرفهالباش روغنچه کرد تا مثلا به من نشون بده اون زن چه شکلیه.پاک گیج شده بودم.همچین چیزی اصلا امکان نداشت زیرا جز ما هیچکس دیگه ای اینجا نمیومد .
کیف پولمو تودست گرفتم و بیان کردم:
-میتونم اسمتو بپرسم!؟
-سعید
لبهامو روهممالیدم و بعد گفتم:
-سعید فقط من و یک آقا هرچندمدت یکبار میایم اینجا و کلید این خونه جز ما کف دست کس دیگه ای نیست! نه اینکه خدایی نکرده تو دروغ بگی نه اما خوب فکر کن من احساس میکنم احتمالا اشتباهی پیش اومده …الان بحث پول نیست واقعا…زیرا من بسیار تعجب کردم آخه کلیداینجا فقط دست ماست
مطمئن تر از قبل اظهار کرد:
-من یادم هست آخ…همینجا اومدم اتفاقا یه آقا هم بود.اون ته واستاد اضافه کرد کارت بکشم من اضافه کردم کف دستگاه پز همراهم نیست
کم کم همچی داشت یه جور دیگه میشد.بوی شک و اضطراب و بهشدت چیزای دیگه میومد.
در لحظه بهم ریختم و حس آشفتگی بهم دست داد.
کف دست از فشار دادن لبم زیر دندونام برداشتم و اضافه کردم:
-یه چند لحظه صبر میکنی!؟
مطیعانه اضافه کرد:
-دیده خانم!
باعجله راهی شدم داخل و گوشی موبایلمو برداشتم.تپیدن شمشاهده کرد قلبم از تصور اینکه حرفهای اون پسر درست باشن رو به وضوح حس میکردم.
باعجله برگشتم سمت در و بعد حرکت کردم تو گالری گوشی.یکی از عکسهای مهرداد رو بهش نشون دادم و اضافه کردم:
-این همون مرد !؟
درحالی تصویر رو بهش نشون دادم که شمشاهده کردا امیدوار بودم یه پاسخ آرامش بخش ازش بشنوم.
یه نه که تموم این نگرانی های منو رفع کنه و بتونم از ژرفای وجودم یه نفس راحت بکشم ولی اون پسرک
بلافاصله جواب داد:
-آره خودش…مگه آقای موحد نیستن؟؟ مشتری سوپرمارکتن….
انگشتام شل شدن و گوشی از لای دستم سر خورد و افتاد زمین و هر تیکه اش یه وری رفت.
پسره فورا نگاهی به گوشی انداخت و گفت:
-اوه خانم گوشیتون درب و داغون شد.پوکید اصلا…
سر خم کردم و نگاهی به تلفن همجادهم انداختم.واقعا مهم نبود که اوراق شد…
مهم نبود ال سی دیش شکسته…مهم نبود باتریش دراومده و مهم نبود که شده عین پرایدی که با تریلی هجده چرخ شاخ به شاخ شده!
ناراحت پرسیدم:
-آقا پسر تو مطمئنی مردی که تو خونه بود همین آقای موحد بودن!؟
سرش رو جنبوند و جواب داد:
-باه خانم…مطمئنم.میشناسمشون…کف دست به انعامش خوب…
آه از نهادم کشیده شد.بهم خیانت کرد اون مهرداد کثافت عوضی!؟
دست بردم توی کیف و دوتا تراول پنجاهی و سه تا ده هزارتومنی بیرون آوردم و به سمتش گرفام:
-بقیه اش انعامت
پولارو گرفت وخوشحال گفت:
-کف دست شوما درد نکنه خانوم با اجازتون..
باورم نمیشد.باورم نمیشد مهرداد بهم خیانت کرده!
پس چیشده بود اون دوست دارمها…اون تونمیری من بمیرمها….
چقدر من احمق بودم…چقدر من احمق بودم که فریب حرفهاش رو خوردم…چقدر احمق بودم….
#پارت_۲۸۳
🌓🌓 دختز نسبتا بد 🌓🌓
هنوز هم مبهوت این اتفاق ناگوار و تلخ بودم.
اتفاقی که نه خودم نه ذهنم و نه احساساتم هیچکدوم نمیتونستن باهاش کنار بیان!
خم شدم و هرتیکه ی گوشی رو از یه جا برداشتم و بعدهم با بستن در عین روح مرده ای که سراز خاک بیرون آورده باشه با شونه های خمیده از مسیررو گذاشتم.
وسیله های که سفارش داده بودم رو انداختم رد میز…
دیگه انگیزه ای برای درست کردن غذا برای یه خیانتکار نداشتم!
قرار گرفتم رو صنقلبی و غرق شدم تو هزارو یکجور فکر و خیال.
مغزم…مغزم درد گراهی شده بود از این فکرها…عصبی و کلافه انگشتامو تو موهام فرو بردم و به صورت عصبی شروع کردم به تکون دادن جنبوندن پام.
فقط منتظر بودم تا سروکله ی مهرداد پیدا بشه و حقیقت رو برای من روشن بکنه…
اصلا چه حقیقتی!؟ حقیقت رو اون پسر مثل روز برام روشن کرد…
میمیل داشتم تف بندازم جلو پاش…پس اینجا پاتوق عیاشی هاش بود!
وقتایی که من نبودم اون باخودش دختر میاورد اینجا.دخترای لب پروتزی دیده رنگی! هه…
یه مدت که گذشت سر بلند کردم و نگاهی به ساعت دیواری انداختم.
ساعت چهارباید میرفتم مطب و الان دو ظهربود.
امیدوار بودم مهرداد زودتر خودش رو برسونه قبل از اینکه بدون گحرکت کردن جواب سوالهام مجبور بشم برم سر کار.
کشیده شدم و راهی شدم بالکن.
لباسهام رو از اونجا برداشتم و بار دیگر همونهارو پوشیدم هرچند هنوزم یکم خیس بودن ولی من باید خودم رو از همین حالا آماده ی راهی شدن از این خونه ی کوفتی که ظاهرا محفل همخواب های اقا بود میکردم.
لباسهای خودم رو که پوشیدم تیشرت و شلوارک مهرداد رو پرت کردم رو تخت و دوباره برگشتم همونجای قبلی و نشستم.
اونقدر اونجا جای گرفتم تا اینکه بالاخره صدای زنگ تو خونه پیچید.
مهرداد کلید داشت ولی من عصبی تر از اون بودم که بخوام جانب احتیاط رو رعایت بکنم و احتمال بدم کسی که نباید پشت اون درباشه.
با گام های بلند به سمت درحرکت کردم و باطش کردم.
انتظار کس دیگه ای رو داشتم …هرکس و هرچیزی جط یه کف دسته گل ….
دستی که اون کف دسته گل رو جلوی صورتش گحرکت کرده بود رو میشناختم.
آشنا بود…به آشنایی صورتش!
اونقدر هیچی نگفتم تا کف دسته گل رو از روی صورتش کنار برد و اظهار کرد:
-انتظار داشتم هیچان زده بشی و بگی اوه بیبی…
پشت بند کلامش،قد بلند بلند به حرف خودش ریز خندید.من اما شک نداشتم قیافه ام از برج زهرمار هم زهرمارترِ…
لبخند زد.کف دسته گل قشنگیی که البته تو اون شرایط نه بوی خوشش و نه ریخت دلرباش به نگاهم میومد رو سمتم گحرکت کرد و گفت:
-گل بدای گل ترین دختر جهان…
حس میکردم مویرگهای سرم از خشم زیاد درحال انفنجارن…حق من این نبود.واقعا حق من این نبود!
چطور میتونست راست راست تو چشمام نگاه کنه و ادای یه مرد وفادار عاشق رو بازی کنه!
با زهم خاموشی کردم.سکوت و خاموشی و سکوت….
اون اما قبراق بود و سرحال.اصلا چرا اینطور نباشه!؟
هرروز یه دختر میاره و باهاش حال میکنه منم بودم روزگارگار اینطوری به کامم بود حسابی کبکم خروس میخوند!
تبسمی به پهنای صورت زد و بیان کرد:
-بهارم ؟ نمیخوای این کف دست گل رو ازم بگیری؟ کف دستم شکستا…درضمن…زودتر اومدم خونه و خودمم نیومدم داخل که سورپرایزت کنم…بگیر دیگه…
جلوی در وقت بگو مگو نبود.کف دست گل رو ازش گحرکت کردم و کنار رفتم تا بیاد داخل.
کش و قوسی به بدنش داد و همونطور که جلوتر از من راه میرفت اظهار کرد:
-نمیدونی جه لذتی داره بجز خدمتکار یا خودت وقتی از سرکار برمیگردی اونی که دوستش داری درو به روت باز بکنه!
لذتشو با هیچی مقایسه نمیکنم….باهیچی!
پورخندی به تلخی سرنوشتم زدم و پشت سرش به جاده افتادم.
بو کشید و گفت:
-هر وقت میومدم یه بوی خوشمزه از آشپزخونه میومد.چیزی درست نکردی..!؟قلبم واسه کف دستپختت تنگ شده
اینو گفت و چرخید سمت منی که کنار کاناپه ایستاده بودم و برو بر با تاسف شمتوجه شدی نگاهش میکردم.
دسته گل و پرت کردم رو کاناپه.جاخورد و جویا شد:
-دوستش نداشتی!؟
عصبی جواب دادم:
-چرا…چرا…بوی خوبی داره…اما نه اونقدر که بوی گند بعضی چیزارو لاپوشنی کنه…
دستاشو به کمر تکیه داد و متعجب بهم خیره موند.
ظاهرا خودش هم متوجه شده بود من چندان حال خوشی ندارم.
چندقدمی اومد جلو و جویا شد:
-چیزی شده بهار!؟
بغضمو قورت دادم و با خشم گفتم:
-خودت چیفکر میکنی!؟
-من!؟ من باید چی فکر بکنم!؟
دندونام رو هم فشار دادم و با عصبیت شمشاهده کردی بیان کردم:
-بسه دیگه بس…من همچی رو متوجه شدم..همچی رو….
#پارت_۲۸۴
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
دندونام رو هم فشار دادم و با خشمگینت شمشاهده کردی اظهار کردم:
-بسه دیگه بس…من همچی رو فهمیدم..همچی رو!
کنج لبهاش بهشدت نرم روبه پایین خم شد.بی حرف کلمات من رو که آهنگ شتابزده و ولوم قد بلندی داشتن رو میگوش داد ولی واکنشی نشون نمیداد.
کف دستمو به حالت اشاره سمتش دراشاره به سمتش دراز کردم و گفتم:
-تو منو فریب دادی…تو صادق نبودی با من….چطور تونستی!؟ چطور تونستی اینقدر حقیرانه راهی شدار بکنی!؟
با قیافه ای که شدت جاخوردنش رو نشون میداد اما درست برخلاف من درآهستهش اظهار کرد:
-بهار…من اصلا نمیدونم تو داری راجب چی حرف میزنی!واقعا داری راجب چی حرف میزنی!
بهشدت مسخره است…مسخره است که از دروغ یه نفر باخبر باشی اما اون راست راست تو نگاهات نگاه کنه و بازهم دروغ تحویلت بده.پوزخند پر تاسفی زدم و گفتم:
-تو با یه دختر اومده بودی اینجا آره؟
-چی؟ چیمیگی تو دختر !؟
با لحن شتابزدهی شمرده شمرده اما عصبی تکرار کردم:
-تو خوب میدونی من چیمیگم و راجب چی حرف میزنم! تو با یه دختر اومدی اینجا سعی نکن از من مخفیش کنی…دروغ کثیفت لو رفت…لو رفت….
رفته حرکت کرده وقتی جدیت و عصبانیت من رو با اون دیدهای نافذش مشاهده کرد فهمید دیگه نمیتونه نسبت به این قضایا و حرفهای من خونسرد و بیخیال رفتار بکنه!
چند قدم برداشت تا فاصله مون کم و کمتر بشه و بعد اضافه کرد:
-بهار…تو چرا اینجوری وحشی شدی؟ هان؟ مثل بچه ی آدم بگو ببینم چه مرگت…تو که خوب بودی…زنگ زدی از من خواستی بیام حالا چیشده که شدم دروغگوی کثیف!
حالم از این حرفهای بی ربطش بهم میخورد.از اینکه سعی میکرد خودش رو خونسرد و آروم نشدن بده و قیافه ی یه آدم بی گناه رو به خودش بگیره.
با نفرت جواب دادم:
-تو بایه دختر اومده بودی اینجا…با یه دختر!
تیکه ی دوم جمله ام رو با دا به زبون آوردم که اصلا به مذاق اون خوش نیومد زیرا اومد سمتم و بازوم رو باخشونت گرفت و بیان کرد:
-چرا چرت و پرت میگی!؟ این مزخرفات چیه آخه؟دختر کجا بود ..؟
نمیدونستم بقیه ی آدما چه متمدن چه غیر متمدن همچین مواقعی چه واکنشی از خودشون نشون میدن ولی من واقعا حس میکردم به انسان شکست خورده ام که به طرز شدیدی علاقمند به خفه کردن طرف مقابلش با جفت دستهای خودش!
سرمو به تاسف براش تکون دادم و گفتم:
-پسره همچی رو بهم گفت و ناتمایل داشته شد سبب خیر…ناخواسته دروغ تورو لو داد..
بالاخره کاسه صبرش لبریز شد.آواشو برد بالا و اضافه کرد:
-ای بابا ای بابا…هی میگه دروغ دروغ.آخه کدوم دروغ؟ چه آدم پدرسگی چه گهی خورده که تو اینجوری داری منو محکم میکنی!؟
با تاکید و خشم اظهار کردم:
-سعی نکن اینقدر هی همچی رو انکار بکنی…
کاغذ سفارشاتش رو که از پسره گحرکت کرده بودم رو پرت کردم جلوش و ادامه دادم:
-این لیست خریدات برا همون داف دیده آبیه که آورده بودیش اینجا…
اضافه کرد نشون به اون نشون که تو پول نقد نداشتی و بهش اضافه کردین دفعه بعدی بیاد واسه هزینه اش…اون خودش اظهار کرد تورو متوجه شده…در ذهنش گذرانده من همون دخترم…تو چطور میتونی مهرداد.چطور میتونی اینقدر ساده به من دروغ بگی…
چطور تونستی به جز من با کس دیگه ای هم باشی!؟
بگو ببینم…بجز من و اون داف لب پروتزی نگاه آبی دیگه با چندنفری!؟ هان!
باخشمگینت داد زد:
-بسه دیگه بهار…اینقدر خزعبل نگو…هیچ دختری باهمچین مشخصاتی تو زیستن من نیست.هیچ دختری…میفهمی!؟
لبهاش انکار میکردن ولی چشمهاش…نگاههاش غیرقابل اطمینان و اعتماد بودن.
دیگه نمیتونستم باورش کنم.
بین مهرداد و اون پسر ذره ای شک نداشتم این مهرداده که داره دروغ میگه نه اون پسر….
#پارت_۲۸۵
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
دیگه نمیتونستم باورش کنم.
بین مهرداد و اون پسر ذره ای شک نداشتم این مهرداده که داره دروغ میگه نه اون پسر…
اصلا من چرا از اون انتظار عشق و وفاداری داشتم وقتی اون خودش به زن خودش هم رحم نکرد و اومد سمتم.
همه چیز بین ما کم کم داشت به جرو بحث شمشاهده کرد کشیده میشد.
به سمت کیفم حرکت کردم و اضافه کردم:
-من دیگه یک دقیقه هم اینجا نمیمونم.حتی یک دقیقه! اینجا بمونه برای تو و همون دخترای جینگاما مستونت
با قدمهای تند به سمتم اومدو کف دستمو گرفت و چنان به سمت خودش چرخوندم که حس کردم قراره ده دور دور خودم بچرخم.
با دوتا دستش بسیار آروم زد رو شونه هام و بیان کرد:
-من دارم به تو میگم هرچی متوجه شدی اشتباه بوده…اشتباه…دختر چی کشک چی مگه اینجا روسپی خونه است من باخودم یکی رو بردارم بیارم هان؟؟؟
نه! فایده نداشت.اگه این دهن لعنتی من بسته می موند اون مجدداً مثل همیشگی خودش رو طلبکار نشون میداد و من رو بدهکار.
حرکت کردم سمت کاغذ و برداشتمش.
اون یه مدرک بود.یه مدرک قوی.چسبوندمش به سینه اش و اظهار کردم:
-اینا سفارشاتتن….یه دختر دوروزگار پیش اینارو سفارش داد اما زیرا پول نداشت موکولش کرد به بعد…پسره اضافه کرد یه اقا اون ته مسیررو واستاده بود که بنظر می رسید تازه از حموم اومده بیرون.بهش اضافه کردم آقا پسر شاید اشتباه متوجه شده باشی.
اونم گفت نه نه خانم اقای موحد بود میشناسمشون…مشتری همیشگیمون هستن.
بریده بریده گفت:
-خب …خب م…
پریدم وسط حرفش و با حرص گفتم:
وای خدااا…مهرداد….ازت متنفرم…تو خیانتکاری…یه خیانتکار عوضی…دیگه نمیخوام باهات ادامه بدم
بار دیگر خم شدم کیفم رو برداشتم که برم ولی بار دیگر مانع ام شد و گفت:
-ببین… من همچی رو برات توضبح میدم!
داد زدم و کف دستم رو از بین انگشتاش کشیدم عقب و با داد بیان کردم:
-آهاااان….پس حالا دیگه فهمیدی راجب چی حرف میزنم آره؟؟؟بسیار عالیه بسیار….تا چند دقیقه میش نمیدونستی اما الان همچی حل شده آره…داری حالمو بد میکنی….
چنان نعره ای زد که کیف از
کف دستم افتاد زمین:
-لعنتی میخوام باهات حرف میزنم میخوام توضیح بدم برات…
مثل خودش داد زدم:
-نمیخوام توضیحتو بشنوم نمیخوام…
سعی کرد نگه ام داره و مانع حرکت کردنم بشه تا حرفهاش رو بزنه:
-تو اشتباه میکنی! اشتباه میکنی قضیه اصلا اونطور که تو فکر میکنی نیست!
با تاکید و نفرت اظهار کردم:
-قضیا دقیقا همین…
-نه نه نیست…
من دروغهای مهرداد رو از بهر بودم.میدونستم همیشگی جه حرفهای آماده ای تو آستین داره تا تقدیم طرف مقابلش بکنه و خودش رو از پای دار محکومیت بکشه پایین:
-سعی نکن دروغ تحویلم بدی…من نمیخوام.نمیخوام از تو حرفی بشنوم.هرچیزی که لازم بود رو شنیدم…هرچیزی…
با کف دست بهم اشاره کرد و گفت:
-تو از من بدت میاد.مثل اون اوایل دوستم نداری واسه همین همه اش دنبال بهونه ای تا ازم جدابشی…
-باشه باشه تودرست میگی…این تویی که همواره درست میگی…این تویی که همیشگی حقیقت رو میگی….
به خودش اشاره کرد و با همون قیافه ی طلبکاری که انتظارش رو داشتم گفت:
-آره آره معلوم که من راست میگم….من همیشگی راستش رو میگم…همیشه
برجستگی رگهای گردن بلندش،سرخی دیدهاش، رنگ به رنگ شدن صورتش و دستهای مشت شده اش نشون از شدت عصبانیتش میداد.
نگاههاش…حتی اگه داد و هوار هم نمی کشید باز میشد شدت خشمش رو از دیدهاش دید!
اما…چیزی که منو عاصی و بهم می ریخته میکرد این بود که بازهم مسیر رو به سمتی برد که خودش رو بیگناه نشون بده و منو گناه کار….
سرم رو اهسته تکون دادم و با خشم و بغض گفتم:
-برات متاسفم….برات متاسفم…برای خودمم متاسفم.برای خودم متاسفم که با آدم رذل و کثیف و دروغگوی خیانت….
حرفم تموم نشده بود که کف دستش رو بالا برد و سیلی بسیار محکمی به گوشم زد.اونقدر محکم که جاری شدن خون رو از لب زخمیم حس کردم.
ماتم برداز این حرکتش…از این کارش…
اون منو زد!
ولیده ی اشک ریختنن بودم ولی نه الان…
نه جلوی مهردادی که خودش رو صاحب و مالک من میدونست و فکر میکرد چون هزینه های زیستنم رو پرداخت میکنه باید هر طور دلش خواست باهام حرکت کردار بکنه!
باید خیانتش رو ببینم و دم نزنم
بغضمو قورت دادم…
داستان غم همواره همینطور.غم رو باید قورت داد حتی اگه مثل یه کلوخه ی خاروخاشاک باشه!
با نفرت و با دیدهای آماده ی اشک ریختن گفتم:
-دنبالم نیا….باهام تماس نگیر…فقط از زندگیم برو بیرون…متوجهی؟
کیفم رو برداشتم و از جلوی دیدهاش رد شدم و رفتم بیرون…
#پارت_۲۸۶
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
کیفم رو برداشتم و از جلوی دیدهاش رد شدم و حرکت کردم بیرون تما اون برای چندمینبار از پشت گراهی شدم و به سمت داخل کشوندم و بعد سد جادهم شد.
کمرش رو تکیه داد به در و اظهار کرد:
-ببین…اعصاب من تخمی نکن و فقط پنج دقیقه گوش کن ببین چیمیگم…
با چه رویی همچین چیزی ازم میمیل داشت؟ با چه رویی تو دیدهام نگاه میکرد!؟ واقعا با چه رویی!؟
بانفرت اظهار کردم:
-اظهار کردم نمیخوام ببینمت…بروکنار….
سرشو بالا انداخت و بیان کرد:
-نمیرم…
-برو کنار مهرداد برو….
قالتاقانه بیان کرد:
-اصلا میدونی چیه؟زورم میرسه نمیرم کنار تا وقتی که حرفهامو نشنوی!
دادزدم:
-تو باهاش سکس کردی…تو با اون دختر سکس کردی با چه رویی میتونی تو نگاهام نگاه کنی و برای دفاع از خودت وقت بخوای؟؟زت متنفرم…
دادزد و اضافه کرد:
-سکس نکردم…
-کردی کردی….برو کنار…
دستشو گحرکت کردم و از سر جاده کنارش زدم و بعدهم بدو بدواز اون خونه ی نفرت انگیز دور شدم.
از نگاهام اشک سرازیر بود و از لبم خون…من دیگه چطور میتونستم همچین اتفاق تلخی رو از ذهنم بندازم بیرون!؟ چطور میتونستم باهاش کنار بیام!؟
بخاطرش به دختر خاله ی خودم خیانت کردم.
بخاطرش تمام شبهامو با عذاب وجدان خوابیدم ولی الان عاقبتم ختم پیدا کرد به همچین موقعیتی….
تو خیابون با نگاههای اشکبار جاده میراهی شدم و اتفاقات این روزگارای اخیر زندگیمو باخودم مرور میکردم.
اینکه چیشد که بهش قلب بستم.
اصلا دقیقا همچی از کجا شروع شد از کدوم لحظه!؟
چرا باخودم به این ایمان رسیدم اون ارزش ورود به این رابطه رو داره!
چرا من لعنتی عاشقش شدم…
چرا بهش دل بستم…
چزا اونقدری وابسته اش شدن که قید همچی رو زدم و چشم رو همه نسبتها بستم و وارد رابطه با اون شدم!؟
پشت دستمو روی چشمهام کشیدم و اونقدر از اون خونه ی لعنتی دورشدم که از یه جایی به بعد خودمم دیگه نفهمیدم کجام !
این عاقبت رو دوست نداشتم چون فکر اینکه تمام این مدت برای مهرداد یه بازیچه یا یه همخواب بودم دلم رو چنان به درد میاورد که حس میکردم داره تو سینه ام مچاله میشه!
عاجز از راه راهی شدن پناه بردم به یکی از پارکهای همون حوالی…
نشستم رو نیمکت و مات و مبهوت زل زدم به چمنها…
هنوز تو شوک بودم.هنوز نتونستم باخود و این اتفاق کنار بیام.
انگار لحظه به لحظه ناخواسته چیزایی تو ذهنم برام مرور میشدن که با چشم ندیده بودم.
بدون اینکه چشمام ب ای تجسم بهتر بسته بشن میتونستم جز به جز اتفاقهای افتاده بین مهر اد و اون دختره رو حدس بزنم.
احتمالا باخودش آوردش توی خونه….
اول ازهمه رفتن سراغ تخت و سکس کردن و بعدهم اون رفت دوش بگیره و اون یکی محض رویایی کردن لحظات کلی آت و آشغال سفارش داد.
وای خدا…داشتم روانی میشدم….روانی…
سرم رو پایین انداختم و زل زدم به زمین.قطره ی خون که چیکه کرد فهمیدم من با چه قبافه ای داشتم تو خیابونا جاده می حرکت کردم.
کف دستمالی از جیب کیفم بیرون آوردم و گذاشتم روی زخم لبم.
هرجور که حساب میکردم تهش باخودم به این نتیجه می رسیدم که فریب خوردم.یه فریب بزرگ….
فریب حرفهای عاشقانه اش.فریب نوازشهاش…
قلب بستم به کسی که پایبند هیچکس نبود نه زن خودش نه منی که میگفت حاضره براش جون بده!
آه عمیقی کشیدم و دستمال رو چندمرتبه رو زخمم فشار دادم تا خونش رو بندبیارم.
باید تحمل میکردم.باید مثل یه آدم قوی راهی شدار میکردم من دختری بودم که سختی های زیادی رو تجربه و تحمل کرد.
باید با این یکی هم کنار میومدم….باید….
ساعت مچیم و وقت بهم یاداور شدن وقتی زیادی برای راهی شدار به کلینیک ندارم.
دست بردم توی کیفم و آینه ی جیبیم رو بیرون آوردم.
زخم خونی لبم که حالا کمی گسترده تر شده بود رو صورت سپیدم حسابی خودنمایی میکرد و من مطمئن بودم با جادوی گریم هم نمیشد پنهونش کرد. باید اینحال کمی تلاش برای نرمال نشون دادن ظاهرم تو اولین روز کاری لازم بود.
کیف لوازم آرایشیم رو باز کردم و یه خط دیده بیرون آوردم.
تو آینه خیره به دیدهم با اون خط مشکی سعی کردم حالتی بهش بدم تا پژمردگیش بخاطر گریه مشخص نباشه… بعداز اون
مژهای کشیده و سیاه رنگم رو با فرمژه برامده کردم و بعد کمی رژ به لبهام زدم.
درست همون موقع پسر جوونی که درحال گذر بود با مشاهده کردن من عقب گرد کرد و گفت:
-جوووون…چشاشو!
عبوس نگاهش کردم تا بفهمه اگه اینجام واسه جلب توجه عوضی ای مثل اون نیستم و بعدهم فرمژه ام رو سر جاش گذاشتم.
چندقدمی اومد سمتم تا شانسش رو امتحان کنه و بعد بیان کرد:
-بمونم یکم با هم اختلاط بکنیم!
چقدر آماده بودم تلافی رفتار مهرداد رو سر یکی دیگه خالی بکنم.
کشیده شدم و با صدای بلند اضافه کردم:
-برو رد کارت تا داد و بیداد مسیر ننداختم
اخمی کرد و با تکون دادن کف دستش توهوا اظهار کرد:
-هووو…چته چه وحشی….نخواستیم بابا….
راهشو که گرفت و رفت برگشتم سرجام.
فرصت چندانی نداشتم.خرت و پرتهامو توی کوله ریخنم و مسیر افتادم سمت ایستگاه تاکسی .
باید راس چه
#پارت_۲۸۷
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
فرصت چندانی نداشتم.خرت و پرتهامو توی کوله ریختم و راه افتادم سمت ایستگاه تاکسی .باید راس چهار خودمو میرسوندم به کلینیک چراکه اصلا دوست نداشتم روزگار اول کاری یه تصور بد از خودم برای بقیه بسازم.
یه آدم بی مسئامات و بی نظم!
بعداز چنددقیقه انتظار بالاخره یه تاکسی جلوی پام ترمز کرد.اول اضافه کردم دربست و وقتی اظهار کرد بیام بالا سوار شدم و آدرس رو دادم.
پشت صنقلبی راننده یه آینه چسبیده شده بود که تبسمی محوی روی صورتم نشوند.یکم سرم رو خم کردم تا بتونم خودم رو بهتر تو آینه ببینم و بعد شروع به مرتب کردن شال روی سرم کردم.
گمونم شکل رسمی تری داشت اگه لباس فرم میپوشیدم ولی امیدوارم امروزگار استثانا بهم امان میدادن!
روزگار سخت و بدی داشتم.بسیار سخت.
سرم رو تکیه دادم به عقب و گوش سپردم به ترانه ای از سینا سرلک که از ضبط تاکسی پخش میشد.
از من چه مانده بعد تو جز ناتوانیم؟
جز سنگ قبر یادگار روی جوانیم…
بی محبت و بی عاطفه و هیچ وعده ای
ماندم چگونه سمتِ خودت میکشانی ام!
آن من که آزموده جهان را به عاشقیِ خویش
حالا برای همچو تویی؛ زندانی ام!
حال از نبرد بین تو اعتماد من؛ این از قمار بین من و زندگانی ام
اگر برای ابد هوای متوجه شدن تو نیوفتد از سر من چه کنم؟!
هجوم زخم تو را نمیکشد، تن من!
برای کشته شدن چه کنم؟!
هزار و یک نفری به جنگ با قلب من؛ برای این همه تن چه کنم؟!
چقدر حس نفرت نسبت به خودم پیدا کرده بودم.عصبی بودم.هم از خودم و هم از مهرداد.مهردادی که دیگه سخت میتونستم باورش کنم.
-خانم کدوم قسمت نگه دارم !؟
صدای راننده تاکسی از فکر
مهرداد کشدندم بیرون سرمو بلند کردم و نگاهی به خیابون انداختم و گفتم:
-همینجا پیاده میشم.
پول کرایه رو حساب کردم و بعدهم از تاکسی پیاده شدم و رفتم سمت کلینیک.
اول یه نفس عمیق کشیدم و بعد مانتوم رو مرتب و صاف کردمو بالاخره از پله ها بالا رفتم.
همزمن نگاهی به ساعتم انداختم.۳:45دقیقه بود و خوشبختانه دیگه نمیتونستم به خودم بگم بی نظم!
به نگهبان سلام دادم واظهار کردم:
-ببخشید آقای…
کف دست از تی کشیدن مسیررو برداشت و اضافه کرد:
-نوری هستم!
-آهان بله.منم احمدوندم. اقای نوری میتونید درهای کلنیک رو باز کنید میتونم نوبت دهی رو شروع کنم
سرش رو تکون داد و اظهار کرد:
-باشه حتما!
رفتم داخل و پشت میز جای گرفتم.
باید از همین حالا کارهارو انجام میدادم.
اونجا یه گنجه بود که جای خالی زیاد داشت و من قلبم میتمایل داشت همه ی اون جاه های خالی رو گلدون بزارم برای همین به فکرم رسید اینبار وقتی رفتم دانشگاه اون شیشه نوشابه هایی که دانشجوها بعداز نوشیدن نوشابه اش مینداختن تو سطل رو جمع کنم و باهاشون گلدون درست کنم.
هممدت شماره ی پگاه رو گحرکت کردم تا ببینم درچه حال.
میاضافه کرد ناهارو تخم مرغ خورده و الانم ولو شده رو تخت و تو تنهایی با گوشی خودش رو سرگرم کرده.
ظاهرا بار دیگر مجبور بودم برم ور قلب خودش….
چقدر این زندگی نکبت بار شده بود!
حدودا ده دقیقه بعداز من خانم یگانه هم بالاخره اومد.
بشاش و پر انرژی بیان کرد:
-سلام! چطوری!؟
به احترامش کشیده شدم و گفتم:
-سلام ممنون! شما خوبی!
کیفش رو آویزون کرد و اضافه کرد:
-مرسی گلم.کی اومدی ؟
-خیلی نیست!
اسپری خوشامگاهو کننده رو برداشت و همه ی فضاهارو خوشبو کرد و بعد خیلی اتفاقی چشمش به زخم لبم افتاد.متاسف و جاخورده سؤال کرد:
-ای وای! لبت چیشده! چقدر ورم کرده.قاچ خورده اصلا…
لبخند کمرنگی زدم و اظهار کردم:
-اگه نمیگین دست و پا چلفتی ام باید بگم تو حموم پام لیز خورد اینجوری شدم!
با تاسف گفت:
-آخ آخ ! چه قدر بد شد.حیف این لبای زیبا…
تبسم زدم و سر به زیر انداختم…
#پارت_۲۸۸
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
راهی شد و آمد اونقدر تو کلینیک شلوغ بود که حتی وقت نمیکردم سر بخارونم.
ولی نکته ی مهمی که من تو همون چندساعت نسبت بهش اگاهی پیدا کردم این بود که تقریبا اکثرا اون زنها و مردهایی که اینجا میومدن جز همون کف دسته از مردم بودن که پولشون از پارو بالا میراهی شد و این کاملا از وجنات و سکناتشون مشخص بود.عین ریگ واسه سروهیکلشونپول خرج میکردن.
فقط مونده بودم اون مدل دخترایی که صورتشون زاویه سازی شده بود، لبهاشون پروتز، گونه هاشون ژلِ، پیشونیشون لیفتِ، ابروهاشون میکرو، چشماشون لنزِ و مژه هاشون کاشتنی و موهاشون فیک دقیقا میتمایل داشتن بیان و کجاشون رو تغییر بدن !؟
داشتم نوبتهارو چک میکردم که یه دختر جوون که از مراجعه کننده ها هم بود اومد سمتم و اظهار کرد:
-خانم !
غرق کار بودم.ولی آواش حواسم رو جمع کرد.سر کشیده کردم و گفتم:
-بله بفرمایید!
دوتا دختر بودن.دو دختر جوون…سوای تمام بزک دوزکهاشون،لبهاشون رو اونقدر ژل زده بودن شده بود عین کون مرغ!
عینکش رو تودستش بالا و پایین کرد و جویا شد:
-شما خودتون پیشونیتون رو پیش دکتر صداقت لیفت کردی؟!
تو شوک سوال مسخره و خنده دارش بودم که اون یکی دختر سؤال کرد:
-لباتون رو چند سی سی ژل زدین!؟ کار خود دکتر شرافت!؟
کمکم داشت از حرفهاشون خنده ام میگراهی شد.یکیشون که شدت جراحی صورتش نسبت به اون یکی کمتر بود رو به دوستش کرد و گفت:
-ببین من میخوام حالت نگاهها و ابروهام مثل این بشه…یکم کشیده رو به بالا…نمونه کار خود دکتر جون دیگه!؟
واقعا داشت خنده ام میگراهی شد.بریدن و دوختن و منو هم جز داروکف دسته ی خودشون حساب کردن.لب باز کردم که بگم من هیچکدوم از کارهایی که اونا اظهار کردن رو انجام ندادم اما درست همون موقع خانم یگانه که نمیدونم کی حرفهای مارو گوش داده بود سرو کله اش پیدا شد و قبل از اینکه من چیزی بگم رو به دخترا گفت:
-بله عزیزم! هم لیفت پیشونیشون و هم ژل لبهاشون رو پیش خود دکتر انجام دادن…منتها ژل ایشون یکم کمتر که نچرال تر به نظر بیاد!
متعجب به خانم یگانه خیره شدم.خیلی راحت این دروغ رو برای تبلیغ کلینیک انجام داد و از صورت من مایه میذاشت.
واقعا نمیفهمم چه نیازی به اینکار هست وقتی دکتر خودش اونهمه مراجعه کننده داشت.
دختره رو به یگانه کرد و اظهار کرد:
-پس من میخوام مقلب ابروهام و لبهام مثل ایشون باشه!
یگانه با زدن تبسمی عریض گفت:
-ای به نگاه! نوبتتون که شد تشریف آوردین داخل حتما به دکتر بگین ایشونم دقیقا همین حالت رو روی صورتتون پیاده میکنه!
وقتی اون دو دختر رفتن و روی صنقلبی هاشون قرار گرفتن رو کردم سمت یگانه و پرسیدم:
-آخه چرا بهشون درو…
نذاشت حرفم رو کامل بزنم.کف دستمو رو گراهی شد و اضافه کرد:
-عزیزم کم کم یه چیزایی رو خودت متوجه میشی.یادت باشه یکی از ملاکهای انتخاب تو فیس زیبات هست دیگه…فیس تو یه جور تبلیغ هست دیگه!
-آخه…
شتابزده تند گفت:
-آخه نداره دیگه دلنشینم! حالت بجای این حرفها برو من مهر کلینیک رو از خانم سلطانی بگیر…من جوهر تموم کردم اینجا دادم اون
نگاهی پرسشگر بهش انداختم و سؤال کردم:
-خانم سلطانی کیه!؟
-منشی دکتر حاتمی دیگه…توهمین کلینیک واحد دوم.
شدت تعجبم بیشتر شد.منشی دکتر حاتمی!؟ ناباور جویا شدم:
-دکتر فرزین حاتمی!؟
با عجله بیان کرد:
-خب آره دیگه!
-مطبش اینجاست!؟
-یعنی نمیدونستی!؟؟ وای من برم الان آوای دکتر درمیاد! زود مهرو ازش بگیر و بیا…
یگانه ذهن منو درگیر خودش کرد و بعدهم رفت.میدونستم اینجا چندتا پزشک دیگه هم هستن ولی هیچوفت فکر نمیکردم دکتر حاتمی هم یکی از این پزشکها باشه.
خودکار توی دستم رو گذاشتم روی میز و از سالن رفتم بیرون تا کاری که خانم یگانه بهم گفته بود رو انجام بدم.
با قدمهای مردد سه چهارتا پله ای که ختم میشد به واحد بغلی رو بالا حرکت کردم و رو به روی درقهوه ای رنگش توقف کردم.تا نگاهم به اسم حک شده ی دکتر فرزین حاتمی روی قاب مستطیل شکل طلایی رنگ کنار در نیفتاد باورم نشد که اینجا واقعا مطب اون هست.
نفس عمیقی کشیدم و با باز کردن در راهی شدم داخل…..
#پارت_۲۸۹
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
مهر رو از منشی دکتر حاتمی گراهی شدم و برگشتم مطب.
وقتی اونجا بودم و منشی حواسش نبود یکی از کارتهایی که مشخصات دکتر روی اون نوشته شده بود رو برداشتم تا بیشتر مطمئن بشم اشتباهی در کار نیست.
پشت میز نشستم و به کارت نگاه انداختم.
از اونجایی که امکان نداشت دوتا فرزین حاتمی وجود داشته باشه که تخصصشون شامگاهیه هم باشن پس ایمان آوردم که خودش و اشتباه یا شباهتی اتفاقی پیش نیومده!
تا حدودای نه و نیم توی مطب موندم.خانم یگانه پالتوش رو پوشید و گفت:
-بهار جان خسته نباشی گلم.فردا میبینمت دلبر خانم!کلیدای اینجارو بده نوری.فعلا خدانگهدار
تبسم زدم و بیان کردم:
-به سلامت!
با رفتن خانم یگانه منم وسایلم رو جمع کردن و از مطب اومدم بیرون..درارو قفل کردم و بعد رفتم سمت آقا نوری که تو اتاقک نگهبانیش بود. دسته کلید رو گذاشتم رو پنجره ی کوچیک اتاقکش و بعدهم گفتم:
-خداحافظ آ…
حرفم رو کامل نزده بودم که خیلی اتفاقی با حاتمی که درست همون لحظه حین مرتب کردن پالتوی تنش از پله ها پایین میومد نگاه تو چشم شدم.
چیزی که نمیخواستم اتفاق بیفته افتاد و اون منو متوجه شد.دیگه نتونستم خودم رو به نمتوجه شدنش بزنم و برم.موندم تا اومد و بعد گفتم:
-سلام استاد.خسته نباشید!
با خوش رویی و متانتی که همواره درهمه حرکات و رفتارش مشخص بود جواب داد:
-سلام ممنون شما هم همینطور!امروز اامان روزگار کاریت بود؟
-بله استاد!
-بهشدت هم عالی!
دوشادوش هم از کلینیک زدیم بیرون .هیچوقت حتی حدسش رد هم نمیزدم مطب اون هم اینجا باشه یه جورایی غافلگیر شده بودم.تو فکر بودم که جویا شد:
-لبت چیشده!؟
آخ که این لب زخمی هم شده بود قوز بالای قوز.کاش اصلا میتونستم یه جوری پنهونش کنم.انگشتمو روش گذاشتم و کف دستپاچه اضافه کردم:
-این.هیچی…چیز خاصی نیست!
بادقت بیشتری لبم رو نگاه کرد و اضافه کرد:
-چطور چیزی نیست! این عمیق!
سر پایین انداختم تا موقع دروغ گفتن باهاش چشم تو نگاه نشم.اینجوری زدن یه مشت دروغ راحت تر بنظر می رسید:
-نه خیلی هم زخم عمیقی نیست پام سر خورد افتادم حاصلش شد این! چندان مهم نیست…
-بیشتر مراقب خودت باش از این به بعد! حالا خداروشکر آسیب بدتری ندیدی!
من پیاده راه میراهی شدم و اونهم همینطور.تعجب کردم زیرا انتظار داشتم سوار ماشینش بشه ولی حتی سعی نکرد اون طرف جوب بره.جایی که ردیف ماشینهای زیادی پارک بودن و من احتمال میدادم یکی از اونها برای حاتمی باشه.
برای رفع کنجکاوی سؤال کردم:
-قصد پیاده روی کردید!؟
بهم خیره شد و سؤال کرد:
-چطور !؟
-آخه سوار ماشینتون نشدین!
ریز خندید و جواب داد:
-آهان از اون لحاظ! بخاطر طرح ترافیک و اینجور داستانا نتونستم امروزگار بیارمش بیرون! این یه طرف مسافرت راهی شدن اهل خونه هم یه طرف دیگه…مجبورم خودم برم یه چیزی بگیرم برای شام که امشب از گشنگی تلف نشم!
سلیس حرف میزد.چطور بگم.جنس صوتش ، لحنش بیان کردارش جوری بود که آدم صداقت محضش رو همه جوره احساس میکرد.انگار اصلا با دروغ آشنا نبود.
موهای بیرون اومده از زیر شالم رو فرستادم داخل و بیان کردم:
-راستش منم دارم میرم یه چیزی بگیرم برای شام!
-واقعا!؟
-آره!
-یه چندروزی هست که پیش دوستمم.بهشدت حال و حوصله نداشت بیان کردم شام امشامگاه با من!
کیفش رو توی دستش جا به جا کرد و بیان کرد:
-خب حالا چی میخوای بگیری؟ میپرسم زیرا میخوام کپی برداری بکنم! به هرحال شما دخترا بیشتر بلدید چی میشه گرفت که زود و سریع آماده اش کرد.
دستامو توی جیبهای گرم پالتوم فرد بردم و آهسته خندیدم.ایده ی جالبی برای انتخاب غذا داشت.
یکم در ذهنش گذراندم و بعد گفتم:
-آاااا خب…بسیار خسته این یا نیمه خسته!؟
یکم در ذهنش گذراند تا جواب بده:
-نیمه خسته!
-اگه بهشدت خسته این باید چیزی بگیرین که وقتی رسیدین خونه یه راست بشینین پای میز و شروع به خوردنش بکنید.اما اگه خیلی خسته نیستین میتونید از سوپرمارکت یه سری خرده وسیله بخرین درست کنید بخورید!
کف دستشو پشت گردنش کشید و اظهار کرد:
-خب…فکر کنم مورد دومی بهتر باشه چون احتمالا تا برگشتن پدرومادرم یه چندروزگاری رو باید مجردی زندگی رو بگذرونم!
کنار یه فروشگاه زنجیره ای از حرکت ایستادم و بیان کردم:
-پس برید همینجا خرید کنید بهتره! من کمکتون میکنم ولی خب خیلی با ذائقه تون آشنایی ندارم!
خندید و گفت:
-مضطرب اون موضوع ذائقه نباشید.من از اون کف دسته آدمام که هرچی بزاری جلوشون میخورن!
-عه پس بفرمایید داخل!
با احترام کنارحرکت کرد و اظهار کرد:
-خانمهامقدم ترن!اول شما
-آخه استاد…
-آخه نداره…من تودانشگاه استاد هستم اینجا یه آقا که باید راه برای یه خانم محترم باز بزاره
احترام و نحوه ی برخوردش برام ارزشمند بود.تبسم زدم و با یه تشکر جلوتر از اون پله هارو بالا رفتم و وارد فروشگاه شدم.
هردو دو سبد برداشتیمو شونه به شونه ی هم مسیر افتادیم.
چیزایی که مدنظر من بود رو فقط باید تو یخچالها پیدا میکردیم.
تو ردیف یخچالها ایستادیم. دوبسته
#پارت_۲۹۰
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
باهمدیگه مسیر افتادیم سمت صندوق .هنوزم با تعجب به خریدهاش نگاه میکرد چون اصلا آشپزی بلد نبود.
به قیافه ی سردرگمش چشم دوختم و با تبسم گفتم:
-مضطرب نباشید استاد! من که بیان کردم خودم بهتون آموزش نحوه ی درست کردنشون رو میدم!
کارت عابربانکش رو بیرون آورد و باشوخ طبعی اظهار کرد:
-باشه! رو هیکلت حساب میکنم!
اینو اظهار کرد و کارتش رو به سمت متصدی فروشگاه گحرکت کرد و گفت:
-لطفا هردو سبد رو باهم حساب کنید!
خیلی بهسرعت کارتم رو بالا آوردم و اظهار کردم:
-نه استاد… شما نمیخواد زحمت بکشی من خودم حساب میکنم!
کف دستمو آورد پایین و گفت:
-وقتی استادت اینجاست شما کارتتو غلاف کن خانم خانما!
تبسم زدم و باخجالت سر به زیر انداختم.اگه میدونستم تهش قراره اون پول خریدهارو حساب بکنه اصلا چیزی نمیگحرکت کردم.
کیسه های خرید رو برداشتیم و اومدیم بیرون بدون اینکه تو چشمهاش نگاه کنم، اضافه کردم:
-مرسی استا….
حرفمو کامل به زبون نیاورده بودم که یه آن حس کردم دیدهم به مهرداد افتاده.
یه نفر شامگاهیه به اون یا شاید هم خودش تکیه داده بود به ماشینی و تماشام میکرد.مطمئن نبودم خودش هست برای همین از حرکت ایستادم تا عابرها رد بشن و با دقت بیشتری اونور جاده رو نگاه کنم ولی وقتی مسیر خلوت شد دیگه کسی رواونجا ندیدم.
سردرگم و گیج به رو به رو چشم دوختم.مونده بودم که اشتباه دیدم یا نه اینکه واقعا خودش بود.
-بهار خانم!؟ نمیایین پایین!
آوای استاد منو از فکر چیزی که واقعا نمیتونستم اسمش رو بزارم خطای مشاهده کرد بیرون کشید.
آخه واقعا احساس کردم باهاش دیده تو چشم شدم!
پله هارو باعجله اومدم پایین و خودمو بهش رسوندم.
صورت غرق فکرم رو که مشاهده کرد جویا شد:
-چیزی شده؟ اتفاقی افتاده؟
سرمو به چپ و راست تکون دادم و گفتم:
-نه نه…چیزی نشده!
احساس میکردم مهرداد داره تعقیبم میکنه.البته اون مشاهده کردار چندثانیه ای شاید واقعا یه خطای متوجه شد یا یه تشابه بوده ولی دقیقا از همون لحظه این فکر افتاد توی کله ام.
اینکه نکنه واقعا داره تعقیبم میکنه!؟
با استاد حاتمی سمت خیابون راهی شدیم تا تاکسی بگیریم همزمان شروع کردم به توضیح:
-هرکدوم رو که تونستین درست بکنید مرحله به مرحله تو تلگرام براتون توضیح میدم! ولی برای امشب بهتره همون گوشتهای سوخاری رو درست کنید.خیلی هم سخت نیست.تابه رو میزارید روی شعله ی گاز اجازه میدین یکم داغ بشه بعد روغن میریزن تو تابه بازم صبرمیکنید تا روغن داغ بشه بعدش میتونید گوشتهارو بندازین تو تابه…خیلی وقت نمیبره و قبل از اونکه روده هاتون به جنگ باهم بیفتن آماده میشه!
با تبسم اضافه کرد:
-تاحالا هیچوقت آشپزی نکردم اما فکر کنم امتحانش جالب باشه.نتیجه ی زحماتم رو براتون ارسال میکنم!
ریز خندید و با تکون کف دست تاکسی رو نگه داشت.چراکه مسیرهامون مختلف بود از من خواست سوار بشم و حتی خودش هم کرایه تاکسی رو حساب کرد.
اونشامگاه حاتمی که واقعا نمادی از یه جنتلمن واقعی بود حسابی منو خجالت زده کرد.
بازم خجل ودرحالی که خودش همچنان باید منتظر تاکسی می موند نگاهش کردم و اظهار کردم:
-راضی به اینهمه زحمت نبودم استاد!
درو بست و گفت:
-شاگرد نباید رو حرف استادش حرف بزنه! برو به سلامت!
تو تمام طول مسیر ذهنم پی مهرداد بود.هرازگاهی سربر می گردوندم و پشت سرم رو نگاهی مینداختم.شاید توهم زده بودم ولی اینکارا اصلا از اون بعید نبود.
هرچند اگه میومد فقط خودشو سبک میکرد.
بعداز اونگند کاری هاش اصلا چطور میتونست تو دیدههای من نگاه بکنه؟؟
صورتم از ضرب دستش حتی حالا همگز گز میکرد.
محال بود…محال بوداتفاقات بیتمون رو فراموش بکنم!
باید اینحال اینکه بخواد بیاد دنبالم و تعقیبم بکنه که ببینه کجا میرم و چیکار میکنم و با کی حرف میزنم اصلا ازش بعید نبود.
توهم خیانت داشت و فکر میکرد چون قشنگم قراره تمام مردها بیان سمتم و منم قراره به همشون اوکی بدم!
از تاکسی پیاده شدم و قدم زنن به راه افتادم.
هرازگاهی برمیگشتم و پشت سرم رو نگاهی مینداختم تا مطمئن بشم اون در تعقیبم نیست.
ایستادم و منتظر موندم تا درهای آساسنور باز بشن ولی درست قبل از اینکه در بسته بشه به نفر بهشدت بهسرعت و قبل از کیپ شدن درهای آسانسور پرید داخل….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن