همینطور که پیاده و قدم زنان تو خونه مسیر می راهی شدم کتابی که نتونسته بودم جلوی پگاه بازش کنم رو ورق زدم و رسیدم به صفحه آخر…جایی که اون شعررو نوشته بود!
خیلی خوش خط بود.اصلا باید واسش ایموجی لایک میکشیدم اامان دکتر خوش خط دنیا رو!
یکبار دیگه اون شعررو باخودم نجوا کردم.برگه ها بوی خوب میدادن…بوی بسیار خوبی…
برگه هارو به صورت تند ورق زدم تا بوی خوبشو استشمام کنم.
به گمونم بوی ادکلنش بود!
باید یکی از کتابهامو به تلافی این کتاب میدادم به استاد!
صفحه اولش رو که خوندم وسوسه ی خوندن بقیه ی برگه هاش شدم.و میدونم روش غلطی بود اما خب…تو خیابون مسیر می رفتم و کتاب رو میخومدم و فثط وقتس سرمو بالا میگرفتم که بخوام از خیابون رد بشم!!!
مسیر ربع ساعت رو بخاطر اون کتاب دوست داشتنی تو دو ساعت اومدم.
زنگ زدم و شهناز درو برام باز کرد.کتاب رو گذاشتم تو کوله پشتیم و حرکت کردم داخل.
آوای بگو بخند میومد.
بگو بخند نوشین و یه زن دیگه!
چکمه هامو از پا درآوردمو گذاشتم تو جا کفشی و با پوشیدن دمپایی حرکت کردم داخل
تو هال نوشین رو مشاهده کردم که داشت با زن جوانی که کیف پزشکی کف دستش گحرکت کرده بود بگو بخند و تشکر میکرد.
وقتی چرخیدن به سمت من فورا بیان کردم:
-سلام!
زنی که نمیشناختمش و اصلا برام آشنا نبود سرشو تکون داد و گفت:
-سلام گلم آبجیته نوشین!؟
نوشین ریز خندید و بیان کردم:
-بگی نگی آره…دختر خالمه!
کف دستشو رو شونه نوشین گذاشت و اظهار کرد:
-آها! خب نوشین جان من دیگه برم تا ده دقیقه دیگه باید مطب باشم.
نوشین درآغوشش کشید و با بوسیدن گونه اش بیان کرد:
-مرسی فرشته جان.ایشالله جبران کنم.
چنددقیقه ای از وقتشون توهمون راهرو صرف رد و بقلب کردن همین تعارف ها شد.با راهی شدن اون زن که به گمونم یه پزشک بود نوشین اومد سمتم و بیان کرد:
-چطوری عزیزم.اوضاع رو به راه!؟ بیا بشین…چای تازه دم داریم! اونم چه چایی…
گرچه قلبم میخواست برم تو اتاق، رو تخت گرم و نرم دراز بکشم و ادامه کتاب رو بخونم ولی زیرا بخاطر نوشین اونجا نشستم.یکی از لیوانهای اون چایی خوش عطر رو برداشتم و پرسیدم:
-مهمونت چه زود حرکت کرد!
خم شد و با برداشتن یه لیوان گفت:
-فرشته رو میگی!؟ یکی از دوستای صمیمیم
کنجکاوانه گفتم:
-پزشک!؟
با تکون سر مثبت بودن جواب سوالم رو بهم حالی کرد.یکم از چاییم رو چشیدم و همزمان از گوشه نگاه نگاهی به کارت ویزیت روی میز شیشه ای انداختم.
عنوان”متخصص زنان و زایمان” بهم فهمون احتمالا داستان بچه دار شدن بهشدت جدی بود!
قلبم میتمایل داشت اینو ازش بپرسم اما نتونستم. نمیخواستم حساسش کنم یا حتی اینکه فکر کنه دارم فضاما میکنم!
تو فکر بودم که جویا شد:
-خب…درس و دانشگاه چطوره!
لیوانو آوردم پایین و اضافه کردم:
-خب….تقریبا اوضاع امن و امان! همچی نرمال و عادی!
-فکر کنم باید امتحاناتتون نزدیک باشه آره !؟
-آره تقریبااا…
لبخند زد و بیان کرد:
-خب ببین چه زود و سریع یه ترم گذشت! بقیه ترمهات هم همینطوری سریع و تیز میگذره…یعنی درواقع نگاه رو هم بزاری این چهارسال مثل برق و باد میگذره…
تبسمی زدم و بیان کردم:
-آره واقعا…بسیار بهسرعت گذاشت
-راستی کارت چیشد!؟
لیوانو خالی از چایی رو که حسابی هم بخاطر سردی هوا بهم چسبیده بود گذاشتم رو میز و بعد اضافه کردم:
-ظاهرا قصد دارن ساختمون کلینیک رو تعمیر و شیکتر و گسترده تر کنن …یکم وقت میبره البته این به نفع من شد زیرا اینطوری مشکلی برای زمان امتحاناتم پیش نمیاد!
متفکرانه سر تکون داد و اضافه کرد:
-پس عالیه! خب عزیزم.مزاحمت نمیشم برو استراحت کن حتما خسته ای
قد بلند شدم.عاشق شدم ازش درمورد اینکه آیا قصد بارداری داره یا نه سوال بپرسم ولی…نه.تمام تلاشم برای زدن این حرف بیفایده بود.
درنهایت ازش عذرخواهی کردم و راهی شدم بالا.
فردا بیکار بودم و میتونستم تاهرمدت قلبم میخواد بیدار بمونم و خوندن اون کتابی که ولع خوندنش رو داشتم تموم کنم
#پارت_۱۸۲
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
تقریبا همه ی بچه های کلاس هم خوشحال بودن هم گله مند و دلخور.
خرسند از اینکه فرجه ها قراره شروع بشه و مدتی رو مجبور نیستن بیان دانشگاهها و گله مند از اینکه وقت سخت و آزاردهنده ی امتحانات سر رسیده و ….
من ولی شادیم بیشتر از دلخوریم بود.
قلبم واسه مامان و داداش کوچیکه حسابی تنگ شده بود و اسه مشاهده کردنشون قلب تو قلبم نبود.
ولی این وسط نمیتونستم مهرداد روهم نادیده بگیرم.مهردادی که از همین حالا با بعضی حرکت کردارهاش داشت نشون میداد دوست نداره من ازش دور بشم.
کلاس که تموم شد بارو بندیلمونو جمع کردیم و زدیم بیرون.
بهترین کتابی که خونده بودم و هممسیرم آوردم تا به استاد حاتمی بدم. به تلافی کتاب خوبی که بهم داده بود تا مطالعه کنم!
پگاه عجله داشت زیرا آرتین اومده بود دنبالش.هی گوشه لباسمو میگراهی شد و با کشیدنش میبیان کرد:
-ئہہہہ….بیا بریم دیگه دختر.موندی که چی!؟
گدشه لباسمو از دستش کشیدمو گفتم:
-بمیری تو…پاره کردی این لامصبو!
-بابا خب بیا بریم آرتین سه ساعت جلو در …پدرمنو درآورده از بس هی مسیج داده و تک زده!
همونطور که دیده دیده میکردم تا شاید استاد حاتمی از ساختمون بزنه بیرون گفتم:
-پگاه اینقدر منو نکش دنبال خودت باید بمونم یه کار مهم دارم.میخوای تو برو منم یه چنددقیقه دیگه میام!
باشه ای اضافه کرد و تو نگاه بهم زدنی به سرعت یه اجی مجی لاترجی غیبش زد! دختر گنده!
هی سر جنبوندم و اینورو اونورو خیره شدم تا بالاخره اومد بیرون.داشت باعجله سمت پارکینگ میرفت نه دویدم سمتش و آواشون زدم:
-استاد…استاد حاتمی صبر کنید…استاد…
بالاخره آوامو گوش داد و به سمتم برگشت.از مشاهده کردنم یکم تعجب کرد یا حتی حس کردم نگرانم شد چون جلو اومد و اظهار کرد:
-مشکلی پیش اومده خانم احمدوند!؟
بسیار بهسرعت بیان کردم:
-نه نه! راستش فقط اومدم که…
بجای توضیح کف دست بردم توی کیفم و کتابم رو بیرون آوردم و به سمتش گرفتم و خیره به دیدههاش اضافه کردم:
-من عاشق این کتابم…اونقدر که ناحالا چندبار خوندمش و هربار به اندازه ی بار اول از خوندنش لذت بردم.امیدارم شماهم همین حس رو بعداز خوندنش پیدا کنید….
کتاب رو ازم گحرکت کرد و تیتر روی جلدش رو زمزمه وار باخودش تکرار کرد.
بعد سرش رو بلند کرد و پرسید:
-حتما میخونمش…میخواید برگردید شیراز!؟
-آااا…راستش آره.بهشدت وقت که نراهی شدم.بیشتر از این نمیتونم با دلتنگی بجنگم…
ببخندی زد و گفت:
-درولین خدا! ما د…
جمله اش رو ادامه نداد و حرفشو خوردچند ثانیه ای منتظر موندم ولی ظاهرا زبونش به اظهار کردن کلام متفاوتی نچرخید.منم بیشتر از اون نمیتونستم بمونم با زدن یه تبسم خداحافظی کردم و راهی شدم که زودتر خودمو به پگاه و آرتین برسونم.
آخه آرتین قرار بود منو پگاه رو ببره پاتوق همیشگیش.یه کافه ی پر زرق و برق و باحال…
که الحق هم باحال و جالب بود.دور میزی که طرح جالبی داشت قرار گرفتیم.پگاه پرشور گفت:
-خبببب از الان تا بیشتراز ده روزگار دیگه بهار قراره غیب بشخ.ایشان به زوری تهران را به مقصد شیراز ترک خواهر ورد.حیف که زورم بهت نمیرسه نگهت دارم.
آرتین باخنده گفت:
-کلا تو تو کارشکاریاااا…چیکارش داری این بهار بنده خدارو…مارو که اسیر خودت کردی لااقل بزار بهار بره خونوادشو ببینه
دستشو زیر زیراه اش گذاشت و سؤال کرد:
-آرتین خداوکیلی تو حیاتت اسارت گری به قشنگی و عزیزی من دیدی!؟؟؟
-یه صدتایی آره…
داشتم به حرفهاشون میخندیدم که تلفنم زنگ خورد.با دیدن شماره مهرداد معذرتخواهی کروم و راهی شدم یه جای خلوت تر و بعد جواب دادم:
-سلام.
-سلام کجایی!؟
-بیرون
با شک پرسید:
-بیرون یعنی کجا!؟
-یعنی کافه
-کافه با کی!؟
-با دوستم.
-دوستت کیه؟
-پگاه.بیست سوالی هات تموم شد!؟
نفس عمیقی وشید و اضافه کرد:
-تو بلیط گحرکت کردی!؟
-آره…
-چرا درموردش هیچی بهم نگفتی!؟
-فکر میکردم میدونی وقت فرجه هام و بعداز چندماه میخوام برم خونمون…
چیزی نبیان کرد…و صدای بوق ممتد تو گوشم پیچید پس کلافگیش به خاطر این….
#پارت_۱۸۳
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
وقتی رسیدم خونه یه راست رفتم بالا توی اتاق.
جز شهناز که مشغول درست کردن شام بود بوی آدمیزاد دیگه ای نمیومد.
البته این تایم از روزگار، نوشین معمولا میحرکت کرد مطب و نه یا ده شامگاه برمیگشت.
لباسای بیرونمو با یه دست لباس خونگی عوض کردم.
یه ست مخمل زمستونه…سویشرت و شلوار سرمه ای که تپل تر و سفیدتر نشونم میداد.
موهامو دم اسبی بستم و از جلوی آینه رد شدم.
کم کم باید وسایلمو جمع میکردم چون واسه شامگاه بلیط داشتم.
وسط اتاق توقف کردمو اطرافم رو خیره شدم.تمرکز کرده بودم سر اینکه چه چیزایی رو یادم رفته ببرم و چه چیزایی رو لازم نیست ببرم!
کتاب صدسال تنهایی که عین یه تشنه به آب تاهمون شامگاه نخوندمش سیراب نشدم رو گذاشتم رو میز مطالعه آخه جز چیزایی به حساب میومد که بردنش بهشدت واجب نبود!
بار دیگر کیف رو خیره شدم تا ببینم به جز اون کتاب چیز اضافی دیگه ای هم چپوندم تو اون کیف که همون موقع در باز شد و نگاهام روی هیکل بلند مهرداد افتاد.
نمیدونم با وجود شهناز فضول چطور با خودش به این نتیجه رسیده که اگه بیاد اینجا هیچ اتفاقی نمیفته!؟
قد بلندشدم و ازهمون فاصله بهش خیره شدم.
درو بست و اومدداخل.مشاهده کردنش ترکیبی بود از ترس و ذوقی کمرنگی که نذاشت و مجال در ذهنش گذراندن نداد که روسری سر بندازم که در صورت پیدا شدن یهویی سروکله ی شهناز یا اصلا هرکس دیگه به کف دستپاچگی و تته پته نیفتم.
کف دست درجیب، آروم و خونسرد اومد سمتم.
تو فاصله چند قدمیم توقف کرد و خیره شد به ساکم. برای من شمتوجه شدا مشخص بود چقدر دلش گحرکت کرده…چقدر دلخوره از این رفتن.
برای اینکه از اون فاز بکشمش بیرون لبخندی زدم و اضافه کردم:
-مهرداد…چه خوبه که میبینمت!
با لحنی بی نهایت قلبگیر و غمگین اضافه کرد:
-اگه خودم نمیومدم یا نمیفهمیدم که تو هیچوقت نمیاضافه کردی قراره شال و کلاه کنی بری…
نفس عمیقی کشیدم و بیان کردم:
-چرا فکر میکنی نمیاضافه کردم!؟
-چرا !؟
-آره چرا
-میپرسی چرااا…!؟ بسیار شبیه آدمایی شدی که دست پیش میگیرن پس نیفتن..
اینو اضافه کرد و کف دست برو تو جیب شلوارش و با بیرون آوردن گوشیش و زدن قفلش اونو سمتم گحرکت کرد و اضافه کرد:
-چراکه خیلی وقت یه تماس از طرفت ندارم…نه تماسی…نه پیامکی…هیچی هیچی…این چه رابطه ایه که تا من سراغت رو نگیرم تو نمیگیری!؟ این چه رابطه ایه که تا من زنگ نزنم زنگ نمیزنی!؟ هوم !؟ الانم که شال و کلاه کردی بری…انگار که نه انگار مهردادی وجود داره…
رفته راهی شده خشم ظاهریش بیشترو ولوم صوتش بالاتر میحرکت کرد.بهشدت بهسرعت به سمتش حرکت کردم و مضطرب و مضطرب بیان کردم:
-هیسسس…شهناز اون پایین! آرومتر…ببین مهرداد تو اشتباه میکنی من…
حرفمو با سوالش قطع کرد و اجازه نداد کامل به زبونش بیارم:
-پای کی درمیونه!؟ کی جای منو پیش تو گرفته…کی!؟ بگو…بگو من باهاش کنار میام…
گوشه لباسشو آروم گحرکت کردم و ملتمسانه اضافه کردم:
-مهرداد…مهرداد توروخدا بیخودی شلوغش نکن.چرا هربار که من سرم به خاطر حجم درس و کارهام زیاد میشه تو خیال میکنی حتما من با یکی دیگه ریختم روهم و سرم گرم یکی دیگه ام…میدونی چیه؟ گاهی حس میکنم زیرا هردومون داریم به نوشین خیانت میکنیم فکر میکنی …
کف دستهامو از خودش جدا کرد و گفت:
-ادامه نده کل صغری کبری هایی که میخوای الان پشت سرهم ردیف کنی رو نگوش داده میدونم.
لبامو روهم فشردم و سرم رو چند لحظه ای پایین نگه داشتم.نه! اینطوری اصلا فایده نداشت.
نفس عمیقی کشیدم و اظهار کردم:
-ببین مهرداد! من این مدت نه با کسی وارد رابطه شدم نه دوست پسر جمتوجه شد گرفتم و نه هیچ چیز دیگه…من فقط همه اش درگیر درس و امتحان و میانترم و کوفت و زهرمار بودم.حالا توهرچی میخوای و هرجور دوست داری راجب من تصورات واهی بساز…
اینو گفتم و ازش دور شدم و رفتم سمت ساکم.
لباسهایی که تا کرده بودم تا باخودم ببرم رو یکی یکی چپوندم تو کیف…
چندثانیه ای همونجا موند و بعد اومد سمتم.
چیزی نبیان کرد و بیشتر از پنج دقیقه فقط همینطور بی هدف نگاهم میکرد.با اینحال من سنگینی نگاه هاش رو همجوره حس میکردم تا اینکه جویا شد:
-چند روزگار میمونی!؟
-ده -پونزده روزگار…
آه عمیقی کشید و باخودش اضافه کرد:
-بسیاریه…بهشدت…
خم شد و کنارم جای گرفت.زیپ ساک رو آروم کشیدم که کف دستشو رو دستم گذاشت.
فورا سرمو به سمتش برگردوندم.
زل زد تو نگاهام و بیان کرد:
-قلبم برات تنگ میشه…
نفسم تو سینه حبس شد و تنم داغ کرد.بهم نزدیک تر شد و همزمان کف دستمو بالا آورد و به لبهای خودش نزدیک کرد…
#پارت_۱۸۴
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
نفسم تو سینه حبس شد و تنم داغ کرد.بهم نزدیک تر شد و هممدت کف دستمو بالا آورد و به لبهای خودش نزدیک کرد.
من از کار قلب و مغزم سر در نمیاوردم. قلبی که مصرانه مهرداد رو می طلبید و مغزی که به من نهیب میزد ازش دوری کنم.
پشت دستمو که بوسید چشمامو آروم بستم.
با این بوسه انگار کل تنم تحت تاثیر قرار گحرکت کرده بود.
آواشو واضح ولی آروم شنیدم:
-قلبم میخواد یه دل سیر بغلت کنم بهار…قلبم میخواد یه قلب سیر ببوسمت…دلم تنگ میشه برات.طاقت لحظه دوریتو ندارم چه برسه….
مکث کرد.پلکهامو باز کردم و تبسم زدم.با اینکه استرس پیداشدن سروکله شهناز و رسوایی رو داشتم اما کف دستهامو قاب صورتش کردم و اظهار کردم:
-مهرداد…به هم زنگ میزنیم…پیام میدیم…عکس میفرستم.عکس میفرستی…بعد چشم روهم بزاری دوباره من اینجام.پیشت…
سرمو بردم جلو و چراکهه اش رو بوسیدم.مایوسانه گفت:
-تو همینجا تو تهرون و تو خونه ای و سراغ منو نمیگیری وای به روزگاری که…
حرفشو ادامه نداد.بهشدت مایوسانه حرف میزد.لیخند زدم و بیان کردم:
-اگه قول بدم چی؟ قول بدم هر لحظه به فکرت باشم!؟ اگه هرروزگار زنگ بزنم…؟!
به دیدهام خیره شد .نگاه های الانش با نگاه های چند دقیقه پیش و چند ثانیه پیشش فرق کرده بود.حالا دیگه خبر از اون حالت مایوس و ناامید قلبگیر نبود.
سرش رو تکون داد و اظهار کرد:
-باشه…باشه….زنگ میزنیم…حرف میزنیم…تماس میگیریم…باشه باشه..
قد بلندشدم و با گحرکت کردن کف دستش، آروم و بهآرامی گفتم:
-خب حالا کشیده شو…کشیدهشو که اگه شهناز همچین منظره ای رو از نزدیک ببینه کار هردومون زاااار…
زیر لب یه درکی گفت و بعد بلند شد و رو به روم از حرکت ایستاد.
منتظر بودم تا بره…ولی نرفت انگار نمیتونست قلب بکنه.انگار نمیتونست کف دست از تماشا کردنم برداره…
تبسم کمرنگی زد و اضافه کرد:
-میدونی دلم چی میخواد بهار !؟
موهامو پشت گوشم زدم و اضافه کردم:
-چی !؟
-قلبم میخواد محکم بغلت کنم.قلبم میخواد ببوسمت…دلم…آخ بهار..کاش میشد نری..کاش میشد.
مضطرب نگاهی به سمت در انداختم و بعد گفتم:
-وقتی من گفتم میخوام زنگ بزنم آژانس که برم ترمینال تو بگو منو می رسونی..اونجوری میتونیم باهم باشیم حتی برای یکی دوساعت…خب…حالابرو..برو …برو تا شهناز نیومده!
عقب عقب حرکت کرد و بعدهم از اتاق زد بیرون .درو بستم و بهش تکیه دادم.یه نفس عمیق کشیدم و به این فکر کردم که منم به اندازه ی مهرداد ممکن قلبم براش تنگ بشه!؟
راستش…صادقانه باید اعتراف کنم من واقعا به اندازه ی مهرداد نسبت به اون محبت نداشتم.
برای قلبیلشم حرف واضحی نداشتم جز اینکه بگم من در رابطه با مهرداد بخاطر نوشین یه حس عذاب وجدان شمشاهده کرد داشتم.
ساعت حدودای هشت بود که بالاخره کارام تموم شد. جمع کردم وسایل و مرتب کردن اتاق و لباسها و وسایلم و حموم کردن از من زیاد وقت گرفت.
لباس پوشیدم و آماده شدم و حرکت کردم پایین….
مهرداد تو آشپزخونه از حرکت ایستاده بود و به غذاهای شهناز ناخنک میزد و نوشین صرفا بخاطر اینکه کسی مکالمه اش رو نشنوه تو نشیمن قدم رو می راهی شد و پچ پچ میکرد.
راهی شدم تو آشپزخونه و پشت میز نشستم .
مهرداد اومد و رو به روم جای گرفت و بلند بلند اضافه کرد:
-خب پس میخوای بری!؟
-بله!
-خب من بیرون کار دارم.تمایل داشتی بری بگو خودم میرسونمت….
میدونستم چرا قد بلند بلند حرف میزد.از عمد اینکارو کرد که نوشین و شهناز بشنون.
سرمو پایین انداختم و با خوردن چند جرعه آب گفتم:
-باشه ممنون
.
#پارت_۱۸۵
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
نوشین رو درآغوش گرفتم و کف دستمو رو کمرش کشیدم.گرچه اینجا از لحاظ مالی غرق لذت و رفاه بود اما هربار که میمیل داشتم برم شیراز اندوه و حسرت رو از توی دیدههاش میخوندم.
شاید که نه…صدرصد دلش میتپید واسه متوجه شدن خاله ولی خب…خاله بهشدت وقت پیش اونو از خودش رونده بود و دیگه نمیخواشت ببینش…نوشین هم دوری و رفاقت رو به هر روش و راهی شدار دیگه ای ترجیح میداد!
وقتی ازش فاصله گراهی شدم به نگاه متوجه شدم که بسیار سخت جلوی خودش رو نگه داشت تا اشک نریزه.بغضشو قورت داد و با اشاره به ساک قهوه ای رنگی که ازم تمایل داشته بودم باخودم ببرمش گفت:
-یه چیزایی واسه مولین و بقیه اون تو گذاشتم.اگه زحمتی نیست حتما اونارو بدستشون برسون!
با تکون سر گفتم:
-نگاه خیالت راحت!
غمگین لب زد:
-خوشبحالت که داری میری پیششون!
-تو هم بیا نوشین…هرروزگار که دوست داشتی…هرچه زودتر بهتر!
لبخند بسیار تلخ زد و بعد کف دستشو چندبار روی شونه ام زد وبیان کرد:
-نه نه…این حرفها و تصمیم هادیگه از من گذشته.برو به سلامت!
برای رفتن ذوق داشتم.اونقدر که قلبم میتمایل داشت بال دربیارم و واسه همین تا از نوشین خداحافظی کردم با سرعت زیادی از خونه رفتم بیرون.
وسایلم رو صنقلبی عقب گذاشتم و حتی خودمم عقب نشستم.یعنی اینطور صلاح دیدم.
مهرداد پشت فرمون قرار گرفت و متعجب گفت:
-چرا اونجا نشستی!؟
-چون شک ندارم شهناز داره از آیفن تماشام میکنه فعلا هیچی نگو و فقط برو…
یه فحش رکیک داد و اظهار کرد؛
-این اسکول هم شده موش خونه.
ماشینو روشن کرد و وقتی یکم از خونه دور شدیم گفت:
-خب حالا دیگه میتونی بیای حلو بشینی.
ماشین رو نگه داشت تا من جا به جا بشم.کنارش نشستم و بعداز بستن کمربند اظهار کردم:
-از نگاه هاش بیزارم.گاهی اونقدر با شک نگام میکنه که حس میکنم از ریز و پیز کارام باخبر!میترسم از روزی که از ارتباط من و تو بو ببره و همچی رو بزاره کف دست نوشین و رسوایی به بار بیاره!
گوشیش رو چک کرد و اظهار کرد:
-غلط کرده! اگه بخواد گه اضافه بخوره دمصو میگیرم عین…
حرقشو یا نچ نچ کردهام قطع کردم:
-لطفا دیگه پشت سر کسی اینطوری حرف نزن!
نگاهی بهم انداخت و بیان کرد:
-چشم رئیس…چشم معلم اخلاق…نگاه علیاحضرت!
تبسم زدم و سرم رو به عقب تکیه دادم.
وقتی رسیدیم ترمینال از اونجایی که هنوز کلی وقت مونده بود ، نن تو ماشین قرار گرفتم و اون حرکت کرد و یکم هله هوله خرید.
هوا بهشدت سرد بود و تا قرار گرفت ماشین گوشا و بینی سرخ شده اش منو به خنده واداشت.
خودشم خنده اش گحرکت کرد .پلاستیک خریدو داد وستم و گفت:
-به چی میخندی!؟هان !؟
یه پفک برداشتم و با باز کردنش اضافه کردم:
-ببین خودتو تو آینه…عین قلبقکا شدی.
لبه های کاپشنش رو بهم نزدیک کرد و بعد پفکی که من میمیل داشتم بزارم دهنم رو از بین لیهام قاپید و گفت:
– ببین این قلبقک چقدر خاطرتو میخواد که تو این هوای بس ناجوانمردانه سرد رفته برات پفک و چیپس و لواشک و نوشیدنی گازدار خریده….همچین قلبقکی لایق بوسیدن نیست!؟
خندیدم و خومو کشیدم جلو و با قد بلند کردن تنم کف دستامو قاب صورتش کردمو بوسیدمش اما دیگه اجازه نداد عقب برم چراکه کف دستاشو دورکمرم گذاشت و اون بوسه رو تبدیل کرد به یه لب طولانی ….
#پارت_۱۸۶
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
جلوش رو نگراهی شدم.کف دستام آهسته اومدن پایین و روی شونه هاش مکث کردن…
پلکهامو بستم و تو اون بوسه همجادهیش کردم انگار یادم راهی شده بود کجاییم.
انگار فراموش کردم تو ماشینیم…و ترمینالی که پر بود از آدم!
نفس کم آورده بودم ولی مهرداد همچنان داشت ادامه میداد تا وقتی که متوجه مکث من شد و لبمو بین دندونش کشید و سرشو برد عقب….
از درد آخ اضافه کردم و تنشگتمو رو لبم گذاشتم.
چشمم که به خون افتاد با نگاهای گرد شده اظهار کردم:
-هیییبن! دیواااانه! خونی شد..
قد بلند بلند خندید و با کم کردم صوتی موسیقی بیان کرد:
-ببخشید.یه لحظه وحشی شدم.البته تقصیر خودته هاااا….میتمایل داشتی اینقدر خوشمزه نباشی!والا…
یه کف دستمال از جعبه کشیدم بیرون و گذاشتم رو زخم لبم.با دندوناش حسابی زخمیشون کرده بود لامصب.
دستپالو روش فشار دادم و گفتم:
-تو آدمیزادی یا خوناشام!؟؟
-وقتی پیش توام خوناشام وقتی پیش تو نیستم آدمیزاد.یه آدمیزاد که با هیچی حال نمیکنه…باهیچی !
چپ چپ نگاش کردم و اظهار کردم:
-زبون باز کثافت!
-کثافت خوردنی!
ریز خندیدم و ناپگاهی به کی آی پی انداختم و اضافه کردم:
-نرم پایین!؟؟ فکر کنم دیگه کم کم باید سوار بشیم.آره ببین…بعضیا دارن سوار میشن!
اینو که بیان کردم آه عمیقی کشید و قانع شد پیاده بشیم.
هوا سرد بود و حالا میفهمیدم چقدر تو ماصین خوب و گرم بود.
سرمو برگردوندم و به شوفر که رو پله اول ایستاده بود و داد میزد” مسافرای شیراز…مسافرای شیراز سوارشید ..یالا …”
نگاه انداخنم و بعد دوباره سرمو برگردوندم سمت مهرداد و بهش خیره شدم.
کف دستاشو فرو برده بود تو جیب شلوار جینش و منو خیره خیره نگاه کرد.
هوا اونقدر سرد بود که تا دهن باز میکردم بخار میومد بیرون…
لبخند زدم و بیان کردم:
-مهرداد جان…
نگاهشو ازم برنداشت.حتی یک ثانیه.با عاشقی لب زد:
-جان مهرداد…
-برو داخل هوا خیلی سرد سرما میخوری!
سرشو آورد جلو و گفت:
-عاشقتم وقتی اینجوری دلواپسم میشی!
بک قدم رفتم جلو.زیپ کاپشنش رو کشیدم بالا و اظهار کردم:
-میشه یه خواهش ازت بکنم؟!هان!؟
-تو جون بخواه خواهش که دیگه….
نفس عمیقی کشیدم و خیره تو نگاهاش گفتم:
-با نوشین بحث نکن..تو مدتی که من نیستم باهاش بگو مگو نکن.به پرو پاش نپیچ.پسرخوبی باش…بزار احساس خوشبختی بهش کف دست بده.خب !؟
با اخمی تصنعی نگاهم کرد و گفت:
-دست شما درد نکنه.حالا دیگه من شدم پسر بده!؟؟
-نه اما خب…قلبم نمیخواد تو باز قهر کنی و هی بجای خونه بری اینور اونور بخوابی!
کف دستشاو دو طرف سرم گذاشت و بعد با بوسیدن پیشونیم گفت:
-چشم….قول میدم پسر خوبی باشم…
تبسم عریضی زدم و عقب حرکت کردم تا بیشتر از این احساساتی نشه.خم شدم تا وسایلم رو بردارم ولی اجازه نداد.
خودش وسایل رو برداشتم و پا به مای هم جلو حرکت کردیم.
ساک و سایلم رو داد شوفر و بعد واسه بار اخر و قبل از اینکه سوار بشم بیان کرد:
-دیگه سفارش نکنم.هرروز بهم زنگ بزن…پیام بده…عکس بفرست.مواظب خودتم باش.رسیدی خونه هم بهم زنگ بزن…
ریز خندیدم و اضافه کردم:
-چشم! حالا اجازه میدی برم!
نفس عمیقی کشید و اظهار کرد:
-چاره دیگه مگه دارم…برو
.سر کج کردم و بیان کردم:
-این قیافه رو به خودت بگیری قلبم رضایت به راهی شدن نمیده هاااا…بخند تا خیالم از بابت راحت بشه.
به زور من لبخندی زد و گفت:
-باشه!
ظاهرا من آخرین نفر بودم.نگاه آخرو بهش انداختم و بعد پله ها راهی شدم بالا…
#پارت_۱۸۷
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
تبسم لحظه ای از روی صورتم کنار نمی رفت.شوق متوجه شدن مولین و بهراد انرژیم رو چندبرابر کرده بود و حتی میتونستم بگم دیگه احساس خستگی هم نمیکردم.
وسایلم رو برداشتم و در جواب سوال مردی که سؤال کرده بود” خانم آژانس میخواید؟!” با ذوق اضافه کردم:
-بله بله…
خیلی زود سوار شدم .وسایلم رو کنارم گذاشتم و خودم از همون لحظه مشغول تماشای شهری شدم که دلم براش ضعف حرکت کرده بود.
شهری که واسه من پر بود از خاطرات خوب و خاطرات تلخ…
من طعم از کف دست دادن رو تو این شهر چشیده بودم اما هنوز هم دوستش داشتم هنوز هم !!!
به خودم که اومدم دیدم جلوی خونه ایستادم.تبسم عریضی زدم و سرانگشتمو رو دکمه رنگ و رو راهی شده ی آیفن گذاشتم.
چند لحظه بعد، صدای مامان تبسمم رو عمیقتر کرد و بهش جون بخشید:
-بله بفرمایید!؟
-مولین…
-بهار..بهارتویی!؟
-آره مولین…
اون هیجان زده و من مندل…توصیف حس و حال هردومون واقعا قابل بیان نبود.درو برام باز کردکه برم داخل و من حتی از همونجا هم میتونستم صدای قدمهاشو بشنوم که داره وارد حیاط میشه.
از قبل بهش اطلاع نداده بودم چراکه میمیل داشتم سورپرایز بشه.
در حیاط رو بستم و حرکت کردم داخل.
سراسیمه دنبال دمپایی هاش میگشت که زودتر خودشو برسونه به من.تبسم زدم و بیان کردم:
-سلام مولین…
با قدمهای تند و با شتاب اومد سمتم.بغلم کرد و اظهار کرد:
-سلام عزیزم.خوش اومدی…!؟ چرا خبر نداده بودی آخه!؟ چرا از قبل ناظهار کردی که میخوای بیای!؟کاش خبر میدادی! آره خبر میدادی بهتر بود
سوالای مولین یکم برای من شک برانگیز بود.حتی حس میکردم یکم سراسیمه و کف دستپاچه است و این حس وقتی قوی شد که دیدهم به کفشهای جمشاهده کرد جلوی در افتاد.
همینطور که قدم زنان جلو می راهی شدم پرسیدم:
-مولین.مهمون داری؟
من من کنان جواب داد:
-آ..آره…خب…یکی از دوستام.اومدن بهم سربزنه..
واسه دادن این جواب چند دقیقه ای مکث به خرج داده بود.سری تکون دادم و اضافه کردم:
-باشه.من از در هال میرم داخل مزاحمتون نباشم.راستی بهراد کجاست!؟ خونه اس!؟وای مولین قلبم واسش قد کله ی مورچه شده!
ولوم آواش رو پایین آورد و گفت:
-نه مهد کودک! تو برو داخل من اینارو رد میکنم بعدا میام پیشت
سر تکون دادم و از درهال رفتم داخل.
وسایلم رو یه گوشه تو اتاق گذاشتم و برگشتم تو آشپزخونه.رو اپن یه جعبه شیرینی بود .
درجعبه رو باز کردم و یه تیکه شیرینی بیرون آوردم.
برام عجیب بود.
به یاد نداشتم مولین همچین رفیقی داشته باشه و همین انگولکم میکرد.
وسوسه شدم برم جلوتر چون حتی همونجا هم بعضی حرفهاشون رو میشنیدم.حرفهایی که میگفت مولین لابه لای حرفهای جسته و گریخته اش به من یه سری دروغ یا نه…بهتره بگم حرف نادرست زده.
اون حقیقا رو نگفت واز قدیم اظهار کردن نگفتن حقیقت همون دروغ حتی قدری کثیفتر!
به سمت پذیرایی حرکت کردم و گوش تیز کردم.کف دستامو رو چارچوب گذاشتم و گوشمو چسبوندم به در.مولین میاظهار کرد:
-راستش الان اصلا شرایطش رو ندارم
-میدونیم عزیزم.برای همین گفتیم شما هرچقدر مهلت بخواید هیچ اشکالی نداره…صادق هم فکر نکنم مشکلی با ابن قضیه داشته باشه.داری صادق!؟
-نه…از نظر من هیچ مشکلی نیست.به هرحال…شما باید وقت واسه در ذهنش گذراندن و سنجیدن همه جوانب داشته باشین…
-راستی ؟ دخترتون بودن که اومدن!؟
-بله
-به سلامتی.چندسالشون؟ از بهراد بزرگتره دیگه!؟قراره باخودتون حیات کنه!؟
شیرینی ای که دهنم گذاشته بودم کامم رو از زهر مارهم بدتر کرد.حالم بد گرفته شد.آخه من احمق نبود و میتونستم حدس بزنم اونا واسه چی اومدن.
پوزخمدی زدمو از درفاصله گحرکت کردم.تیکه شیرینی رو پرت کردم تو سطل زباله ودست به سینه تکیه دادم به دیوار.
واقعا مسخرس…من که تمام پولایی که مهرداد بهم میداد رو میفرستادم برای مولین پس دقیقا به چه خاطر میمیل داشت به ازدواج مجدد فکر کنه!؟
اصلا چطور به خودش اجازه داد میل داشتگار تو خونه جاده بده!؟
عصبی و کلافه ناختمو لای دندونام جویدم و منتظر موندم تا اونا برن و با مولین تنها بشم…
#پارت_۱۸۸
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
تنها که شدیم حرکت کردم تو پذیرایی پیشش.
خم شده بود و ظرفهای میوه رو جمع میکرد.با دلخوری و صورتی اخمو سؤال کردم:
-اضافه کردین دوستتون بود آره !؟
نیم نگاهی بهم انداخت و گفت:
-آره…
-اونوقت اون آقا دقیقا چه نسبتی با دوستتون داشتن؟؟شوهرشون بودن؟؟ یا چی!؟
سرشو کشیده کرد و نگاه پر غیظی یهم انداخت.انگارانتظار نداشت همچین حرفی بشنوه چراکه عصبانی و قلبخور جویا شد:
-داری منو سینجین میکنی؟! جای مادر و دختر عوض شده !؟ روزگارگار برعکس شده !؟
-اونا میل داشتگار بودن درسته!؟
جواب سوالمو نداد.ظرفهارو برداشت و از کنارم رد شد و حرکت کرد توی آشپزخونه و بعد گفت:
-امشامگاه خونه عموت جشن…دعوتمون کردن.برو استراحت کن که واسه امشب سرحال باشی!
بی توجه به موضوع مهمونی عمو اضافه کردم:
-جواب منو ندادی مولین…
عصبی سرشو برگردوند سمتم و گفت:
-جواب چی رو میخوای بدونی!؟
-اونا خواستگارت بودن!
با تحکم گفت:
-آره بودن…میل داشتگار بودن منم ردشون کردم.اظهار کردم یه دختر گنده و یه بچه کوچیک دارمو خبر مرگم به هرچیزی میتونم فکر کنم جز ازدواج.حالا جوابتو گرفتی!؟؟ هاااان!؟
چیزی ناضافه کردم.یه نفس عمیق کشیدم و راهی شدم توی اتاق.
لباسامو از تن درآوردم و راهی شدم توی حموم.
من که بچه نبودم…میتونستم یه چیزایی رو بفهمم.حتی اینم میدونستم که خودشم ظاهرا از اینوه ازدواج بکنه بدش نمیاد!
دوش گرفتم اومدم بیرون…
مامان از توی آشپزخونه ودرحالی که گوشت رو تیکه تیکه میکرد اضافه کرد:
-گوشیت کشت خودشو…صدمرتبه زنگ خورد…جواب ندادم گفتم خودت بیای بهتره!
حوله رو روی سرم نگه داشتم و دویدم سمت اتاق.شک نداشتم مهرداد آخ که به کل یادم رفته بود بهش زنگ بزنم.
ده تماس بی پاسخ ازش داشتم.فورا شماره اش رو گرفتم.بوق اول رو نخورده بود که جواب داد و من قبل از اینکه اون اصلا اون حرفی بزنه نند سریع گفتم:
-ببخشید ببخشید.میدونم قرار بود خودم زنگ بزنم ولی اونقدر خسته ام بود خوابم برد اصلا به کل یادم رفت…
آوای نفس راحتش که به گوشم رسید درک کردم احتمالا دلواپسم بود که اینهمه زنگ زده:
-کجا بودی تو دختر آخه! قلبم هزارجاده رفت.هوووف! خوبی؟؟ حوب استراحت کردی؟ توراه که اذیت نشدی!؟
قلب آشوبی های مهرداد و حساسیتهاش دیگه برای من کاملا آشنا و معماما بود.از لای در نگاهی به بیرون انداختم و وقتی اوضاع رو سفید مشاهده کردم یا صوتی آروم گفتم:
-بله.همچی خوب بود.منم خوبم.الانم خونه ام.تو کجایی!؟خوبی؟ اوضاع ردیف
-آره همچی خوب…خونه ام.من تو حیاطم و نوشین تو اتاق…
لبخند زدم و مشکوک پرسیدم:
-تو حیاط داری چیکار میکنی اونم تو این سرما…آهان نه برار خودم حدس بزنم.تو فقط در یه صورت تو این هوا میری تو حیاط…
اینکه زیر آلاچیق بشینی.قهوه بخوری سیگار بکشی.مهرداد تو قول داده بودی ..قول داده بودی سیگار نکشی!
صدای خنده هاش از پشت تلفنم بهشدت واضح به گوشم رسید:
-نه بابا سیگارم کجا بود.میخوام برم بیرون اومدم تو حیاط.سوئچ ماشین رو گم کردم دارم دنبالش میگردم…
کف دستمو تو موهای خیسم فرو بروم و گفتم:
-آهان باشه…خب..کار نداری!؟ من برم به کارام برسه
-نه.فقط…الان برات پول واریز میکنم
-نه ممنون مهرداد لازم ندارم
-لازمت میشه خوب به خودت برس…بهشدت میخوامت
آهسته بیان کردم:
-منم!
گوشی رو از کنار گوشم پایین آوردم و انداختم رو تخت.حوله رو خیلی آروم روی سرم تکون دادم و خیره شدم یه یه گوشه.
مامان ازم خواسته بودامشامگاهو هممسیرش به خونه ی عمو برم ولی من واقعا همچین چیزی رو دوست نداشتم.
مدتها بود ازشون فاصله گراهی شده بودم چون متوجه شدنشون یه چیزی تو مایه های پاشیدن نمک روی زخم بود.
نمیمیل داشتم خاطرات قبل برام مرور بشن…
اما انگار…اینبار بهونه ای واسه نحرکت کردن و فاصله گرفتن ازشون نداشتم.
#پارت_۱۸۹
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
پیامک واریز پول به حساب رو باز کردم و هموقت سمت میز آرایشیم رفتم.
پنج میلیون ریخته بود به حسابم تا من یه بار دیگه مدیون این ریخت و پاشهای پولیش بشم!
رو صنقلبی نشستم و چندین سلفی از خودم گرفتم.انگار انجام دادن سلفی تحت هر شرایط و تو هرحالتی از واجبات کارای روزگارانه ی من بود که نمیشد ازش گذاشت و من باید هرچند وعده میفرستادم برای مهرداد.
عکسهارو تو تلگرام براش ارسال کردم و بعد گوشی رو گذاشتم تو جیب پالتوم و بعد بالاخره از اتاق بیرون اومدم.
مولین که داشت زیپ شلوار بهراد رو بالا میکشید و دکمه اش رو میبست با دیدن من اضافه کرد:
-چیکار میکنی یه ساعت تو اتاق…!?آژانس دم در …آماده شدی!؟
-آره بهشدت وقت آماده ام!
کف دست بهراد رو گحرکت کردم و هرسه باهم از خونه زدیم بیرون.تلفنم مدام تو جیبم ویبره میخورد و من نمیتونستم جواب بدم زیرا مهرداد بود و نمیشد جلوی مولین باهاش صحبت بکنم.
تو ماشین نشستم و بعد دوراز دیده مولین گوشی رو بیرون آوردم و پیامکهاش رو خوندم
صدتا تکست فرستاده بود که همشون یه معنی و مفهوم مشترک رو میرسوندن!
“داری میری کجا !؟ چرا اینقدر یه خودت رسیدی؟ چرا تلفنت رو جواب نمیدی؟ با کسی قرار داری”
از گوشه دیده مامان رو چشم دوختم و بعد تند تند براش تایپ کردم:
“دارم با مولین و بهراد میرم خونه ی عموم.اون پیشمه نمیتونستم باهات صحبت بکنم”
بلافاصله برام فرستاد:
“عموت پسر مجرد هم داره؟رنگ رژت رو کمرنگ کن.موهاتم بده تووووو….زوددد! ”
خنده ام گحرکت کرد از این حساسیتهای بیخودی مهرداد.از این ترس همیشگیش.از اینکه مدام فکر میکرد قراره منو ازش بگیرن…بعداز یکم اندیشیدن تصمیم گرفتم چیزی رو براش بنویسم که آرومش بکنه:
“رژم رو کمرنگ میکنم موهامم میدم داخل خیالت راحت راحت…پسرعموهای من همه زن دارن اوناییم که ندارن دوست دختر دارن اوناییم که دوست دختر ندارن سنشون از من کمتره.پس خیالت راحت.اگه زنگ زدی و جواب ندادم یا پیام فرستادی و بازم جواب ندادم بدون تو موقعیت مناسبی نبودم”
این تسکت کوتاه رو به همجاده چند استیکر قلب براش ارسال کردم و گوشی رو گذاشتم تو جیبم.
مولین شالشو روی سرش مرتب کرد و بعد اضافه کرد:
-اونجا راهی شدیم اینجوری همه ش تو گوشی نباش! پشتت حرف درمیارن!
پوزخند زدم و گفتم:
-پشت سرم حرف دربیارن!؟؟؟ بخاطر گوشی کف دست گراهی شدن و پیام دادن..؟؟ هه چه مسخره.اصلا من نمیدونم چرا باید برم اونجا…مشاهده کردن نیما و اون رویای پر افاده یا نوید و زنش چه کیفی داره!؟
نگاه غره ای بهم راهی شد و اضافه کرد:
-نباید اینقدر از خانواده ی عموت فاصله بگیری…درست ازشون بسیار خوشم نمیاد ولی نمیخوام تو و بهراد رو اونقدر ازشون دور نگه دارم که بعده موقع تقسیم ارث پدربزرگتون به کل شماهارو یادشون بره.
آهان.پس مامان به این قضیه دل خوش کرده بود.به اینکه یه روزگاری بتونه یه چیزی به عنوان ارث و میراث از این قوم بگیره.
پوزخند زدم و بعد گفتم؛
-مولین…داری کی رو گول میزنی؟! خودتون یا بقیه!؟ انگار یادتون راهی شده قبلا بابا از بابا بزرگ زمین گراهی شده بود و پولش هم که دود شد رفت هواااا…
اخم کرد و اظهار کرد:
-بیخود.اون چیزی که به بابات دادن یه تیکه زمین زپرتی بی ارزش بود که پولش چندرقاز هم نمیشد.نمیخوام شمااونقدر از خانواده ی عموت فاصله بگیرین که یادشون بره وجود دارین…که بعدا همچی رو خودشون بکشن بالا ..
دیگه دراین باره حرفی نزدم.حرص و جوش مامان و تلاشهاش کاملا بیفایده بود زیرا من مطمئن بودم قرار نیست چیزی به عنوان ارث دست ما رو بگیره .
ماشین رو جلوی خونه نگه داشت هرسه باهم پیاده شدیم.
نگاهم که به خونه ی عمو افتاد ناخواسته قلبم گرفت و حال و هوام بد شد.
یادگار های تلخم، محبت یکطرفه ام و طعم تلخ از کف دست دادن ….دوباره برام زنده شد!
و خودمم نمیدونستم امشب چطور مینونم مهناز رو کنارنویدببینم و وجودش رو تحمل کنم!
نفهمیدم کی در باز شد فقط صدای مامان رو شنیدم که ازم میتمایل داشت برم داخل.
همونطور وه پا به پام قدم برمیداشت گفت:
-خودتو کف دست کم نگیر….
تو از همه دختر عموها و عمه هات زیباتر و باهوشتری…اگه وضع مالیمون بد، اگه پدرت ناغافل از کف دستمون رفت دلیل بدبختیمون نمیشه!
میخوام همشون بدونن تو چقدر دختر قوی و بااعتماد بنفسی هستی…
سرو صداهای زیادی از داخل میومد و این یعنی قراره بود با جمع شلوغی مواجه بشیم.
زن همو اومد استقبالمون هرچند خیلی گرم تحویل نمیگرفت.اون همیشگی همینطور بود.خودش رو یه ملکه تصور میکرد!
پشت سر مامان و بهرادکوچولو رفتم داخل …
حتی نمیدونستم حساب و کتاب کنم که بعداز چند مدت دارم فک و فامیلم رو میبینم والبته الان با قبلا تفاوتهای زیادی داشتم.
این بهار شبیه اون بهار قبلی نبود…واقعا نبودم!
به جمع که پیوستیم نگاه بهشدتا سمت من برگشت.هم دخترعموها…هم پسرعمه ها…هم دخترعمو ها و هم پسرعمه …عروسها ودولیدها و آدمای دیگه ای که انگیزه ای برای شناخت هیچکدومشون
نداشتم.
من حتی هنوزم نمیدونستم دلیل این مهمونی چیه….
چرخی زدم و به اامان کسی که با دقت خیره شدم نوید بود.
منو که دید یه راست اومد سمتم.حتی چشماش هم درخشیدن و این درخشش از دیده من پنهون نموند.
لبخند زد.یه لبخند عریض بعد دستشو به سمتم دراز کرد و اظهار کرد:
-بهار عزیزم چطوری!؟
صداش و نگاهش منو پرت کرد به اون روزگارای تلخ شیرینی…روزگارایی که قایمکی عاشق شدم.قایمکی از دلبسته شدنش لذت میبردم …درد میکشیدم و…آخ چقدر اون روزگارها تلخ و بد بودن….
چقدر تلخ بودن….
#پارت_۱۹۰
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
از لمس کف دستی که میتونست زنده کننده ی تمان حس های بد گذشته باشه راه فراری درکار نبود.
دست ظریفم دست مردونه اش رو آهسته فشرد و لبهام آبروداری کردن :
-ممونم…
روی مبل قرار گرفتم و نامحسوس چند نفس عمیق کشیدم.احساس کردم تنم داغ شده.با کف دست خودم رو باد زدم که نگاهم به نیما و زنش افتاد.
زنی که خودم چندین مرتبه به دیده مشاهده کردم به جز نیما با مردهای دیگه ای درارتباط!
البته من دیگه نمیتونستم اونو شماتت کنم زیرا من خودمم داشتم کف دست به خیانت میزدم.
خیانت به نزدیک ترین کسانم.
خیانتی که هربار سعی کردم پامو ازش بیرون بکشم نتونستم و نشد و ازعهده اش برنیومدم.
ولی دلیل خیانت من برای خودم مشخص بود ولی رویا چی…اونپ به دلایلش آگاه!؟
رویایی که تو رفاه مادی شمتوجه شد و همسرش مردیه که عاشقانه و به طرز شدیدی خاطرشو میخواد؟
باهم نگاه تو چشم شدیم و من از اونجایی که خیلی ازش خوشم نمیومد و باهاش حال نمیکردم به جای سلام کردن یا حتی سر تکون دادن به این مفهوم، با بیتفاوتی ازش رو برگردوندم که فکر کنم خیلی به مذاقش خوش نیومد چون لحظه آخر دیدم که اخم کرد.
اما برای من اصلا اهمیت نداشت زیرا احساس من هنوز همون احساس سابق بود.
همون زمان هم اصلا از نیما خوشم نمیومد.نه از خودش نه از شخصیتش و نه اخلاق و حرکت کردارهاش.
همیشه مغرور بود و بداخلاق و خودپسند.از اونا که خودشون رو عقل کل میدونه و بقیه رو کوچیک و حقیر…
هه!
و چه باهوش و عقل کلی بود که نمیمیل داشت باور کنه زنش به جز خودش با مردهای مختلف دیگه ای هم ارتباط داره!
اونجا تک و تنها قرار گرفتن یکم حوصله سر بر بود برای همین وقتی زینب ، دختر عمه مهری رو مشاهده کردم رفتم پیشش.
زینب قابل تحملتر و مهربونتر از بقیه دخترای پر افاده ی فامیل بود!
کنار میز توقف کرده بود و شیرینی هارو از توی جعبه تو ظرف شیشه ای میچید.
کنارش ایستادم.دستامو رو شونه هاش گذاشتم اظهار کردم:
-کمک نمیخوای زینب جونم!؟
با تبسم بیان کرد:
-نه عزیزم…ببینم تو چرا اینقدر کم پیدایی.میدونی آخرین بار کی مشاهده کردمت کی بود؟؟ اوووو…حتی یادمم نمیاد!
تو چیدن شیرینی ها کمکش کردم و هممدت اضافه کردم:
-هییییی زینب جون….درس دانشگاه بیمارستان کار….وقت نمیمونه برای دیدن فامیل! میگم تو میدونی دلیل اصلی اینجا جمع شدن همه و این دورهمی چیه؟
متعجب گفت:
-مگه نمیدونی؟؟
-نه…
-نوید و مهناز به خاطر بچه دار شدن و جواب سونوگرافی و جنسیت بچه جشن گحرکت کردن….
نگاهام رو لبهاش ثابت موند.
نوید و زنش بچه دارشدن!؟
چه جهان و روزگارگار مزخرفی…یه نفرو همه جوره دوست داری…عاشقشی…با یادش لحظه هارو میگذرونی اما بعد یهو میفهمی خودش یکی دیگه رو دوست داره و تا به خودت میای میبینی طرف ازدواج کرده و حالا بچه دارهم شده.
لبخند تلخی روی صورتم نشست و من تمام تلاشمو به کار بستم تا بگم:
-مبارکشون باشه!
نگاهی به اطراف انداخت و وقتی اوضاع رو آروم دید گفت:
-اصلا برای همین جشن گرفتن.تو میدونی دایی و زنش چندسااااال منتظر اینن که نوه دار بشن…آخه ظاهرا از رویا آبی واسشون گرم نشد و نمیشه….
-چطور مگه!؟
-چطور مگه نداره دیگه….خب بهشدت سال که ازدواج کردن وبچه دار نمیشن…میگن مشکل از رویاست ولی خب…نیما اونقدر خاطرخواهشه که اصلا دوست نداره کسی دراین مورد حرفی به رویا بزن… عه تلفن من داره زنگ میخوره!؟؟ بزار برم الان میام…
زینب که حرکت کرد تلفنش رو جواب بده من موندم و یه عالمه موضوع جمتوجه شد برای در ذهنش گذراندن .
البته منم مثل بهشدت از اقوام درجریان یه سری مسائل بودم و حتی بیشتر.
تو فکر بودم که کف دستی درازشد و یکی از شیرینی هارو برداشت.
سرمو که کشیده کردم با نیما چشم تو چشم شدم.
گاز آروم و کوچیکی به شیرینی زد و گفت:
-قبلنا با ادب تر بودی! الان اونقدر بی ادب شدی که سلام کردن به بزرگترت رو هم از یاد بردی!
میدونستم داره یه چی اشاره میکنه برای همین از عمد جواب دادم:
-ولی….ولی من یادم نمیاد یکی از بزترهارو متوجه شده باشم و سلام نکرده باشم.اگه بزرگتری متوجه شده بودم حتما اینکارو میکردم…
گوشه ی لبش به پوزخند سرزنشباری داد بالا و بعد گفت:
-پس قدرت قوه ی تشخصیت تخمی شده…حتما چکش کن!
تکیه به دیوار با قاطعیت بیان کردم:
-به صحیح و سلامتیش ایمان دارم اگر هم گاهی قاط میکنه کف دستش درد نکنه….آخه زیرا من به طورکلی بیزارم از اینکه به اونایی که ازشون خوشم نمیاد تبسم بزنم و سلام کنم
اینو که اظهار کردم شیرینی رو از دهنش درآورد و پرت کرد تو سطل آشغال کنچ دیوار و بعدهم با ابروهای درهم گره خورده ازم فاصله گرفت و راهی شد….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن