#پارت_۶۹۹
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
من جلو جاده میراهی شدم و اون درحالی که دستش توی دستم بود پشت سرم راه میومد.
تو همون حالت با لحنی که نشون از خستگیش میداد پرسید:
– نمیشه همین حالابگی داستان چیه !؟
واقعا نمیدونستم حرفهام رو چه جوری شروع کنم.
نمیدونم کدوم کلمات رو باید کنار هم می چیدم که تهش یه جمله ی خوب از توش دربیاد و من به اون بگم که بدونه داره پدر میشه برای هیمت بهترین مسیر همین بود که برگه ی آزمایش رو بزارم توی دستش!
درحالی که به دنبال خودم سمت پله ها میبردمش جواب دادم:
-نه نمیشه!
گویا کم طاقت شده بود و نمیتونست دندون روی جگر بزاره چراکه بازهم گفت:
-خب لااقل جادهنماییم کن!
پله هارو بالا رفتم و گفتم:
-نه ! باید بیای بالا از راهنمایی هم خبری نیست
بیست سوالی هاش رو ادامه داد و اینبار جویا شد:
-مگه بالا چه خبره که حتما باید بیام اونجا!؟
انگار اصلا نمیتونست طاقت بیاره که هی پشت سرهم سوال میپرسید.
منم جواب درست درمونی بهش ندادم و گفتم:
-حالا تو بیا! خودت میفهمی
باهمدیگه به سمت اتاق خواب حرکت کردیم.
خودم دروبه داخل هل دادم و از سرمسیر کنارش زدم.وسط اتاق که از حرکت ایستاد انگشتای کف دستشو به آرومی رها کردم و سمت میز آرایشی حرکت کردم.
در سومین کشو رو کشیدم سمت خودم و پاکتی که اینبار اونجا پنهان کرده بودم رو بیرون آوردم.
قلبم تند سریع تو سینه ام می تیپد.
استرسی داشتم که خودمم نمی فهمیدم از بابت چیه…
چرخیدم سمتش و دو سه قدمی جلو راهی شدم.
از حرکت ایستاده بود و فقط منو تماشا میکرد.
نفس عمییفی کشیدم و خیره به صورتش پاکت رو به سمتش گرفتم و گفتم:
-بگیرش!
پرسشی نگاهم کرد و بیان کرد:
-این چیه !؟
لبهامو روی هم مالیدم و جواب دادم:
-بازش کن…میفهمی!
قبل از اینکه کاغذ رو از توی پاکت بیرون بیاره،لبخند زد و گفت:
-خداکنه ی نامه ی اخراجت باشه!
قشنگ مشخص بود از ته قلب همچین حرفی رو زده.اخمی مصنوعی کردم و گله مندانه اسمشو صدا زدم:
-نیماااا واقعا که! اینقدر بدت میاد من میرم سرکار!
همومطور که کاغذ تا شده رو بیرون میاورد جواب داد:
-بدم نیماد! فقط دوست دارم تو نری همین…
کف دستهامو پشت کمر بردم و انگشتهامو توی هم حلقه کردمو پرسیدم:
-چرا ؟!
بجای باز کردن کاغذ جواب سوال منو داد:
-چراکه دوست دارم تو اونی باشه که وقتش همه اش مال خودشه!نه کسی که وقتی بهش اضافه کردن باید بره شیفت باااااید بره …
نه کسی که تایمش مال خودش نباشه!
نه کسی که گاهی مجبوره شامگاه شوهرشو ول کنه و بره….
گله هاش رو درک میکردم ولی با رضایت خاطر نسبت به حرفه ام گفتم:
-ولی من با اینن شغل احساس مفید بودن میکنم و دوستش دارم… درضمن من هنور یه دانشجوام پس قلب خوش نکن به اخراجم!
تبسم زد و با بدجنسی گفت:
-پس امیدوارم از دانشگاه اخراجت کنن و بگن برو ور دل شوهرت!
بازم گله مندانه اضافه کردم:
-بدجنس!
دیگه چیزی نگفت.نامه رو وا کرد و دیدههاش روی نوشته هاش به گردش در اومد.هممدت من با رها کردن نفس تو سینه ام بهآرامی آروم اظهار کردم:
-من باردارم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن