#پارت_۶۹۱
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
دیگه نتونستم بخورم.
شکمم درد گراهی شده بود. با دستمال لبهام رو تمیز کردم و بعد روی چمنها دراز کشیدم…
نیما جویا شد:
-مگه نمیخوری!؟
حالم خیلی هم خوب نبود.انگار حس تهوع داشتم.
دستهام رو گذاشتم روی شکمم و جواب دادم:
-نه…سیر شدم!دیگه نمیتونم بخورم!
تعجب کرد.آخه من بسیار هم نتونستم چیز زیادی بخورم واسه همین گفت:
-تو که بسیار نخوردی…دیگه اونقدرها گنجشک لقمه نبودیاااا…
خنکی چمنها حالمو جا آورد.کف کف دستهامو دوطرفم کشیدم و بیان کردم:
– سیرم نیما…بیشتر از این نمیتونم!
دیگه اصرار نکرد و فقط بیان کرد:
؛باشه! خودم میخورم!
ریز خندیدم و پرسیدم:
-خودت مگه همچنان جا داری واسه خوردن !؟
خیلی ریلکس به خوردنش ادامه داد و هموقت جواب داد:
-آره بابا!
هم به تعجب افتادم و هم کشیده کشیده لبخند زدم و اضافه کردم:
-نترکی دلاور!
لبخندی روی صورتش قرار گرفت.اهسته اظهار کرد:
-شما نگران شکم من نباش. ما باهم می سازیم
اگه با چشم خودم نمی دیدم باورم نمیشد که واقعا یه آدم بتونه اینقدر خوش خوراک باشه!
نگاههام روی صورتش به گردش دراومد.
انگار نه انگار اون نیمایی بود که نمیتونست حضور منو واسه چنددقیقه هم که شده کنارخودش تحمل بکنه!
چند نفس عمیقی کشیدم و زل زدم به آسمون پر از ستاره …
روز به روزگار بیشتر از قبل وجود اون بچه رو تو درون خودم احساس میکردم اون هم درحالی که همچنان سر نگه داشتن یا نداشتنش با خودم دو به شک بودم و ترمشاهده کرد داشتم!
سرمو کج کردم و خطاب به نمیا بسیار بی مقدمه سؤال کردم:
-تو بچه دوست داری !؟
یه کوچولو از این سوال نسبتا یهوییم جا خورد اما درنهایت جواب داد:
-نمیدونم!
نمیدونمش واسه من یه معنی میداد.اینکه دوست داره ولی نمیخواد این رو رک و راست به زبون بیاره…
من عاشقی و علاقه ی نیمارو ازفتار و برخوردش با بچه ها میتونستم احساس کنم.
گرچه یه آدم اهل کار و جدی و مغرور به نظر می رسید اما در کل آدمی بود که از داشتن بچه نه تنها بدش نیمومد بلکه خوشش هم میومد و فکر کنم عین مادرش قلبش میمیل داشت زودتر بابا بشه…
که البته شده بود.
غرق صورت دلربا و به دلنشینش که روزگار به روزگار واسه من دلرباتر هم به نظر می رسید جواب دادم:
-نه …دوست داری…تو بچه دوست داری نیما !
نیمچه لبخندی زد و سؤال کرد:
-سوال میپرسی جوابتو میدم بعد خودت میگی نه من دوست دارم !؟پس دیگه چرا سوال میپرسی!
لبخند ردم و کف دستهامو روی شکمم بالا و پایین کردم.
حسی به من میبیان کرد نیما بایدبدونه که من باردارم.
مخفی کردن این موضوع از اون میتونست یه دردسر جمشاهده کرد برام درست کنه…
دردسری که شاید اینبارمثل جنجال قبلی ختم نشه به آشتی!
تبسم دیگه ای زدم و بیان کردم:
-خب من حس میکنم تو مثل مادرت خیلی بچه رفاقت.
اون پسر دوسته…تو چی؟
تو چی دوست دادی !؟
زبونشو توی دهن چرخوند و بعداز یه مکث کوتاه جواب داد:
-دختر و پسرش فرق نداره.. فکر کنم هردوتاشون بامزه ان !
تاحالا پیش اومده باشه که بخوام بگم کاش نوبد بجای اون دختر بامزه و زیباش یه پسر داشته باشه!
اگر پسر هم داشت هم باز همین حس و فکر رو داشتم دیگه…
از مشاهده کردگاه و حرفهاش خوشم اومد.این بهم حس خوب میداد.
انیکه من اگه این بچه رو نگه دارم و جنسیتش دختر باشه نیما آزرده نشه.
البته تکلیف عمو و زن عمو که مشخص بود.
اونا دلشون میمیل داشت نوه شون پسر باشه!
پسری که با اومدنش خیالشون راحت بشه قرار نیست خانوادشون نسلش بگی نگی بره رو به انقراض !
اونا میخواستن یه پسر از تو خانواده ی خودشون به جهان بیاد.
پسری که بشه مایه ی ساکتش خیالشون!
نفس عمیق دیگه ای کشیدم و جویا شدم:
-اگه من هیچوفت نتونم بچه دار بشم تو چیکار میکنی؟
طلاقم میدی؟
میری یه زن دیگه میری !؟
چپ چپ نگاهم کرد و جویا شد:
-ببینم…تو خیلی به کلمه ی طلاق علاقمندی؟!
کی میتونست از همچین کلمه و اتفاقی خوشش بیاد!؟
سگرمه هامو زدم توی هم و جواب دادم:
-خب معلومه…نه…
#پارت_۶۹۲
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
سگرمه هامو زدم توی هم و جواب دادم:
-خب معلومه…نه…
طلاق گاهی میتونست به معنای رهایی باشه.
ولی همواره برای من واژه ی ترسناکی بود.
خصوصا اون روزایی که مهرداد چه به دروغ و چه به جدیت دم از طلاق نوشین و جایگزین کردن من میزد!
ولی…
اما الان دوست داشتم بدونم نیما در چه صورتی حاضر میشه قید منو بزنه!
با این وجود اون جدیت و انگار که بخواد به این بحث که از یه جایی به بعد دلخواه اون نبود خاتمه بده بیان کرد:
-پس دیگه درموردش حرف نزن!
برخلاف اون من قلبم میتمایل داشت در مورد این موضوع حرف بزنم.
شاید منم نتونم براش به پسر بیارم.
اون موقع تکلیفم چی میشه؟
باید ازش جدا بشم !؟
بیخیال این ماجرا نشدم و بیان کردم:
-حالا فرض بر این بگیر که من بچه دار نشم…تو چیکار میکنی؟ ازم جدا میشی !؟
یه مقدار از نوشابه اش رو خورد و بعدهم جواب داد:
-مگه همه ی آدما باهم ازواج میکنن که صرفا بچه به جهان بیارن ؟
تبسم کمرنگی روی صورت نشوندم و جواب دادم:
-این حرف زدن درمورد کسایی صدق میکنه که عاشق هم شده باشن و با محبت زیستن مشترکشون رو شروع کرده باشن نه من و تویی که بر خلاف میلمون باهم ازدواج کردیم…
با پایین آوردن بطری توی کف دستش به چشجهام خیره شد.فکر کنم بسیار هم از ابن حرفم خوشش نیومد ولی پرسید:
-مهم الان…برخلاف میلت با منی !؟
سوال سختی بود ولی جواب روشنی براش داشتم.
بهشدت وقت بود که احساس میکردم برای من امنترین نقطه ی جهان کنار همین نیما بودن هست برای همین بدون اینکه سکوتم رو طولش بدم جواب دادم:
-نه!
نه رو که ازم متوجه شد گفت:
-پس دیگه در مورد طلاق حرف نزن خب !؟
من از این کلمه خوشم نمیاد
نفس عمیقی کشیدم و برای اولبم بار یه جواب مافاوت تحویلش دادم:
-دیده!
دور ازچشمم یه تبسم زد و بعد هم هر اون چیزی که باقی مونده بود رو گذاشت تو پلاستیک و با بلند شدن از روی چمنها گفت:
-من برم اینارو بندازم تو سطل زباله!
بهآرامی ودرحالی که از دراز کشیدن روی اون چمنها و خنکی نمشون داشتم لذت میبردم گفتم:
-باشه…
اون قدم زنان به سمت سلطل آشغال که اونور سنگفرشها بود راهی شد و من هم کف دستهامو زیر سرم گذاشتم که بتونم ببینمش …
با اینکه لباسهای خونگی تنش بود ولی حتی با همین سویشرت و شلوار مارک نایک تنش هم خوشتیپ و دلپذیر بود.
محو تماشا و بهتر بگم انالیز کردنش بودم که آت و آشغالا رو گذاشت تو سطل میل داشت برگرده سمتم که سر جاده یه دختر بهش نزدیک شد…
دوتا دختر که قلاده ی سگ تو دستش یکیشون بود و حتی از همون فاصله و زیر نور چراغها خوش اندامی و خوشپوشیشون هم واسه من کاملا مشخص و عیان بود!
با نیما مشغول صحبت شدن.بهشدت دوست داشتم بدونم دارن چیمیگن و البته یکمم برآشفته شدم که چرا نیما باید اضافه کرد و گوش با اون دختر که مدام و حین صحبت با نیما تبسم رو صورتش نقش میبست طول بکشه !؟
نتونستم بیتفاوت بمونم و نیم خیز شدم.
هنوز هم داشتن صحبت میکردن و این اعصاب من رو یه جورایی بهم می ریخت!
دلم نمیمیل داشت نیما اینهمه با یه دختر داف همکلام بشه…
تقریبا ده دقیقه ای پیش هم بودن تا اینکه بالاخره دختره خداحافظی کرد و راهی شد تا نیما بیاد سمتم.
نزدیک که شد کف دستشو به طرفم دراز کرد و اضافه کرد:
-پاشو بریم!
کف دستمو توی کف دستش گذاشتم و از روی چمنها بلند شدم و هموقت جویا شدم؛
-اون دخترا چیکارت داشتن!؟
قدم زنان به جاده افتاد و گفت:
-هیچی…
جوابش رو صورتم اهم نشوند.توضیحش اصلا توضیح ی که من انتظارش رو داشتم نبود….
#پارت_۶۹۳
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
جوابش رو صورتم اخم نشوند.توضیحش اصلا توضیح ی که من انتظارش رو داشتم نبود.
هیچی که نمیشد جواب!
دستمو به آرومی از لای انگشتهاش بیرون کشیدم و بعد نگاهمو دوختم به جلو و بیان کردم:
-هیچی که نشد جواب …ده دقیقه داشتی باهاشون حرف میزدی! همش هم که داشتن لبخند ژکوند تحویلت میدادن…
ده دقیقه هیچی ناضافه کردین یعنی !؟
نمیشه که…
ابروهاش رو داد بالا و جویا شد:
-جداااا ده دقیفه طول کشید !؟
اخم کردم و با لحن سریعی جواب دادم:
-بله! ده دقبقه طول کشید تا شما آدرس رو به اون دوتا خوشگله دادین….
کف دست خودم نبود.خیلی عصبی شده بودم از اینکه دوتا دختر داف به نیما نزدیک شده بودن و اونجوری باهاش بگو بخند میکردن.
قلبم میمیل داشت اصلا اون لحظات برم پیش اون دو دختر و بهشون بگم که این مردی که اینجوری دوره اش کردین زن داره!
تازه بچه هم داره …
سرش رو به آرومی چرخوند سمتم و نگاهی به صورت بی نهایت عبوس و تلخم انداخت و اظهار کرد:
-وقتی میگم هیچی به این معنیه که مهم نیست که بگم!
با لحن تندی گفتم:
-برای من مهمه…
کف دستهاش رو تو جیبهای سویشرت تنش فرو برد و وقتی متوجه شد مجاب نمیشم و تا جواب رو نگیرم بیخیال نمیشم اضافه کرد:
-داشتن آدرس میپرسیدن!
بازهم فاصله ی ابروهام کم شدن و طرح اخم گراهی شدن.
لبهامو جمع کردم و گفتم :
-این چه آدرسیه که دادنش ده دقیقه طول کشید!؟
خیلی جدی بیان کرد:
-آخه آدرس خونه خالی بود.پرسیدن خونه خالی سراغ داری سه نفره بریم یه حالی بکنیم و برگردیم !؟
اظهار کردم نگاه…آدرس رو دادم خدمتشون حالا قراره وقتی تو خوابت گحرکت کرد من بپیچونم برم پیششون!
فورا سرمو به سمتش برگردوندم و با دهن باز نگاهش کردم.
تو شوک حرفهاش بودم.
دیدههامو درشت کردم و گله مندانه و عصبی اظهار کردم:
-داری سر به سرم میزاری؟ واااااقعااااا که !
کف دستشو دور شونه ام انداخت و شروع کرد ریز خندیدن و بعد هم گفت:
-خب اینجوری که تو سوال و جواب میکنی دیگه برداشت بهتری نمیشه ازش کرد.
آدرس میمیل داشتن یکم طول کشید تا گرفتن!
چیز خاصب نبود
آتیش خشمم یکم کمتر شد.نفس عمیقی کشیدم و بیان کردم:
-قیافه شون که بیشتر شبیه آدمایی بود که تصمیم دارن شماره بدن یا بگیرن!
نیمچه لبخندی زد و بیان کرد:
-عجباااا ! قیافه شناس بودی و ما خبرنداشتم !
دستش هنوز هم دور شونه ام بود.حالت صورتمو عبوث کردم و گفتم:
– دیگه هیچوقت آدرس دادنهاتو اینقدر طولش نده!
بازم تو گلو و بسیار آروم ریز خندید.سر من رو به سینه ی خودش نزدیک کرد و اظهار کرد:
-حله !
با همدیگه به سمت ماشینش رفتیم.با اینکه تقریبا یک و نیم شامگاه بود اما خیابونها همچنان شلوغ بودن…
خیلی ها حتی داشتن چند نفره یا دونفره یا حتی تنهایی اون اطراف ورزش میکردن و می دویدن تا کالری بسوزونن….
نفس عمیقی تو اون هوای خوش کشیدم.
من ابن شهر و حال و هواش رو نمیتونستم به تهران ترجیح بدم!
اینجا کاش بهار جمشاهده کردی متولد بشه نه کسی که سختی هاش وادارش به اشتباهش میکنن…
کاش…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن