#پارت_۶۲۲
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
مسخره بود اگه بگم واسه اینکه تو آینه به خودم نکاه نکنم یا اینکه با خودم نگاه تو نگاه نشم، ترجیح دادم تو قاب در سرویس بمونم ولی رو به روی سنگ روشویی نمونم.
آره…من عین یه فراری از آینه تو قاب در از حرکت ایستاده بودم و مسواک میزدم و همزنان درو دیوارو نگاه میکردم.
نمیتمایل داشتم دیدهم یه خودم بیفته زیرا من حتی از خودمم عصبی بودم و هربار چشمم به خودم توی آینه میفتاد دلم میمیل داشت با اولین چیزی که تو مشتم جا میشه اون شیشه رو هزار تیکه کنم.
من خودم مقصرم…
مقصر مسیر بد و غیر دلخواه زیستنم خودم هستم و بس!
من میدونستم مهرداد متاهل.
نباید خودم رو مدیونش میکردم.
نباید اون رابطه ی غلط اونقدر ادامه پیدا میکرد و کش دار میشد که تبدیل یشه به مرداب و منجلاب…
منجلابی که سخت میشه از توش گذر کرد!
در اون صورت الان اینجا نیودم و آینده به کل جور دیگه ای میشد …
شاید تو اون طور حالتی،من هنوز تهرون بودم اون هم به عنوان نامزد یا همسر فرزین!
چقدر دوستش داشتم.
چقدر مهربون ودلخواه بود و من عمیقاااا و با تمام وجود
به دختری که قرار بود همسرش بشه حسودیم میشد!
خیلی هم حسودیم میشد.کاش با خطاهام پشت پا نمیزدم به خوشبختیم!کاش…
از هپروت بیرون اومدم و سرمو به سمت نیما برگردوندم و نگاهش کردم.
روی تخت نشسته بود در حالی که پاهاش روی زمین بودن و دو دستی تلفن همراهش رو گحرکت کرده بود و چت میکرد.
اونجا بود که چشمم راهی شد سمت انگشتهاش.
رو چهار تا از انگشتای کف دست چپش چسب زخم گذاشته بود و هم این توجهم رو جلب کرده بود و هم اینکه از یازده ونیم شامگاه تا الان که یک بود داشت با کی اینجوری یه ریز پیام بازی میکرد!؟
متوجه من که شد واسه چند لحظه سرش رو بالا گحرکت کرد و پرسید:
-تموم نکردی منم مسواک بزنم!؟
سر جنبوندم و با بیرون آوردن مسواک از توی دهنم جواب دادم:
-چرا الان تمومه!
برگشتم داخل.دهنمو شستم و بهشدت تند باخشک کردن دستهام بدون خیره شدن به آینه اومدم بیرون .
نزدیکش که شدم گفتم:
-کارم تمومه میتونی بری!
بالاخره تلفن هممسیرش رو گذاشت کنار و از روی تخت یلند شد.
اامان کاری که کرد این بود تیشرتشو دربیاره و بی ملاحظه و شامگاهیه به ادمهای بی نظم پرتش بکنه توهوا.
درحالی که از رو به رو بهش نزدیک میشدم اظهار کردم:
-واقعا از اینکه بزاریش سرجاش عاجزی!
رک و ریلکس جواب داد:
-بسیار!
متاسف مگاهش کردم و بیان کردم:
-واقعا که! مرد شلخته نوبر!
دیگه اینکارو نکن…
باز هم با بیتفاوتی بیان کرد:
-ترک عادت مرض است بهار خانم!
نیشخندی زدم و گفتم:
-شعارت هم که احتمالا اینه:
هرجا افتاد افتاد…به درک!
نزدیکم که شد توقف کرد ک رو به روم از حرکت ایستاد.
کف دستشو سمت صورتم دراز کرد و یه ذره خمیر دندونی که چسبیده بود به کنج لیم رو با سر انگشتش جدا کرد و گفت:
-دقیقاااا!
چپ چپ نگاهش کردم و بعد وقتی از کنارم رد شد خم شدم و پیرهنش رو از روی زمین برداشتم و مرتب گذاشتمش روی کف دسته ی صنقلبی که درست همون لحظه احساس کردم یه پیام براش اومده.
ناخوادگاه به سمت تخت رفتم و رو لبه اش نشستم و یه خودم جرات دادم تلفن همجادهش رو بردارم.
اول یه نگاه به سمت سرویس انداختم و چراکه صدای آب به گوشم رسید و مطمئن شدم از اینکه فعلا قرار نیست بیاد بیرون بدون اینکه پیام روباز کنم بالای صفحه اسم فرسشتابزدهه رو خوندم و تا درک کردم از طرف رویاست دیگه نتونستم فضولی نکنم و لب زنان متن رو زمزمه کردم:
“نیما.من فکرامو کردم.اون سلیطه رو طلاقش بده تا منم برگردم”
کوتاه مختصر و مفید!
پس از اون موقع تا الان داشت با اون چت میکرد!
ولی باید اعتراف کنم از اینکه رویا همچین پیامی فرستاده نه تنها غمگین نشدم بلکه خوشحال هم شدم.
اصلا چه بهتر…
بزار اون برگرده و من دوباره تنها بشم.
-آفرین…به جز فضاما دیگه تو چه کارایی خوب هستی!؟
آوای نیما رو که گوش دادم هول و کف دستپاچه تلفنش رو رها کردم و انداختم رو تخت…
#پارت_۶۲۳
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
صدای نیما رو که متوجه شدم هول و کف دستپاچه تلفنش رو رها کردم و انداختم رو تخت…
بسیار ضایع بود کارم خودم اینو میدونستم ولی…ولی خب چیکارش میشد کرد!؟
هرچند اونی که باید خجالت بکشه اونه نه من!
اونه که چندساعت چندساعت با رویا لاس میزنه خب بگو اگه میخوایش مجدداً برش گردون چرا مثل دختر پسرای نوجوونی که تازه باهام رفیق شدن سوسکی لاس میزنی!؟
خودمو کشیدم عقب و باخجالت نگاهمو دوختم به رو تختی و شروع کردم وررفتن یا لب پایینیم.
اومد سمت تخت.تلفن همجادهش رو برداشت و بدون اینکه نگاهش بکنه بیان کرد:
-خب! خوش گذشت چرخیدن تو موبایل من!؟
پاهامو جمع کردم و دستهام رو به دورشون حلقه کرد.
هم قلبم میمیل داشت سکوت کنم و هم اینکه جوابش رو بدم.
لاس زدن با رویا رو بکوبم تو صورتش و داد بکشم لعنتی بزار از اینجا برم اگه هنوز رویا رو دوست داری!
بعد از یه خاموشی طولانی،
بجای جواب دادن به سوالش جویا شدم:
-میدونی چرا اون مدت که مولینم حرف از میل داشتگاری اومدن تو زد من چرا مخالف یودم!؟
روی تخت قرار گرفت و سرش رو به سمتم برگردوند و نگاهم کرد.
پرسشی و آهسته لب زد:
-چرا !؟
موهام رو دو طرف پشت گوش جمع کردم و جواب دادم:
-چراکه من نمیتمایل داشتم ازدواج کنم.چون من حق انتخاب داشتم مثل تموم آدمای دیگه.
زیرا تو زن داشتی…و و و به هزار قلبیل دیگه
ولی مهمتر از همشون اینکه آمادگیش رو نداشتم!
مکث کرد و با نگاه به اون که خیره خیره داشت تماشام میکرد سؤال کردم:
-تو چرا ؟ چرا اون وقت مخالف بودی!؟
پوزخندی زد و جواب داد:
-یک…زیرا حالم از ازدواج بهم میخورد…دو…بچه پسند نبودم!
بلافاصله با دلخوری سؤال کردم:
-میخوای بگی من بچه ام!؟
نیشخندی زد و جواب داد:
-نیستی!؟
پوزخندی زدم و با غیظ بیان کردم:
-نهههه من بچهههه نیستم!اصلا از کی تاحالا به همسن و سالهای من میگن بچه!؟
ازم رو برگردوند و جواب داد:
-بچگی به سن و سال نیست!
ابروهام از این حرفش درهم گره خودردن.
نمیدونم چرا مدام سعی داشت منو قهوه ای بکنه.
تبسم تلخی روی صورت نشوندم و منم به روش خودم سعی کردم کارش رو تلافی بکنم:
-آره تو درست میگی.من بسیار بچه ام.میگم میخوای این بچه راحتت بزاره تا بهتر بتونی با رویا پیام بازی بکنی!؟
وقتی اینو گفتم با غیظ و خشمی آشکار سرش رو برگردوند سمتم و نگاهم کرد.
راستش واسه چند لحظه از اون نگاه هاش وحشت زده شدم.
خیلی آروم خودم رو کشیدم عقب و چون طاقت خیره شدن تو چشمهاش رو نداشتم نگاهمو دوختم به جای دیگه ای…
لبهاش رو از هم باز کرد و اظهار کرد:
-سرتو بالا بگیر و به من نگاه کن…
اینکارو نکردم داد زد:
-باتوام…سرتو بالا بگیر و نگام کن…
شونه هام از ترس بالا پریدن.اب دهنمو قورت دادم و سرم رو به آرومی بالا گحرکت کردم و خیره شدم تو نگاههاش.
با لحتی دستوری و محکم بیان کرد:
– خوب گوش کن ببین چی میگم بهار…وای به حالت …وااااای به حالت اگه باز هم تلفن هممسیر منو برداری و توش بچرخی و فضاما بکنی..روزگارگارتو سیاه میکم…حالیت شد!؟
تیکه ی آخر حرفش رو زا چنات دادی به زبون آورد که ناخوداگاه توی خودم مچاله شدم.
انگار اصلا این داد و نمیزد حرفش به کرسی نمی نشست.
باز هم داد زد:
-نشنیدم بگی دیده
سگرمه هام رو زدم توی هم و با قورت دادن آب دهنم بیان کردم:
-دیده!
سرش رو باهمون شدت از خشمگینت تکون داد و بیان کرد:
-آهان! حالا این شد!
خودش رو کشید عقب و دراز کشید روی تخت و با پرت کردن موبایلش روی عسلی پتو رو تا روی صورتش بالا کشید و غرولند کنان گفت:
-فضول شده واسه من! اون چراغ کوفتی رو خاموش کن..
افسرده و با بغض از روی تخت بلند شدم و به سمت کلید راهی شدم.چراغ رو خاموش کردم و دوباره برگشتم سمت تخت…
#پارت_۶۲۴
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
میلی به خوردن صبحونه نداشتم ولی واسه نیما میز رو چیده بودم که مبادا خاطر مادر گرامیشون مکدر بشه یا بهونه کف دست خودش بدم واسه بحث.
تخم مرغ رو گذاشتم توی بشقاب و اونو رو قسمتی ار میز گذاشتم که در کف دسترس اون باشه!
خودم خیلی اشتها نداشتم.درسته یه جورایی اونقدر اینو اون دعوام کرده بودن که پوست کلفت شده بودم ولی بازهم گاهی قلبم از بعضی بدخوردهای نیما میشکست.
مثل دیشب!
چنددقیقه یعد بالاخره سروکله اش پیدا شد.پیرهنش رو پشت شلوارش زد و اومد توی آشپزخونه.
مثل همیشگی مرتب و تروتمیز
شیک و خوشتیپ بود.
بوی ادکلنش هم که به مسیر بود…
بازهم تلفن همجادهش توی دستش بود و به فاصله ی هر چنددقیقه چکش میکرد.شاید بازهم داشت با رویا صحبت میکرد.
اگه نمیکرد هم باز ذهن من سمت همین یه موضوع می ربت.
اومد و پشت میز روی صنقلبی قرار گرفت.
بهش چشم دوختم.
اون ۴۰ درصد خوش تپیتر و جذابتر از مهرداد و فرزین و مابقی گزینه های توی زندگی من بود و دقیقا به همون اندازه مغرورتر و بدخلقتر..
من گاهی ناتمایل داشته اون رو با آدمایی که میشناختم مقایسه میکردم.
مهرداد یه مرد ثروتمند لارج بود که از بدو تولد مایه دار دنیا اومده بو و پول بی زحمتش واسش حکم علف خرس و چرک کف کف دست داشت.
خوش گذرون بود و دلش میتمایل داشت بیشتر وقتش رو با من باشه.
والبته یه مرد با اتیش تند.
اون هیچوقت از بدن من سیر نمیشد و شاید اگه خودم جلوش رو نگرفته بودم تو مدت زمانی که باهم بودیم حتما بکارتمو زده بود!
فرزین ولی…یه آدم متشخص و جنتلمن و جهان دیده و پخته بود.
به پزشک حاذق و یه استاد متشخص و مهربون که با احتیاط زیادی با من حرکت کردار میکرد و معمولا حتی تو مسائل جنسی هم محتاطانه عمل میکرد و وقتی باهم تنها میشدیم به این فکر میکرد مبادا کاری بکنه من فکر بدی راجع بهش بکنم.
ولی نیما…
نیما خودساخته بود.باهوش، موفق، با نفوذ، کله گنده تو عرصه ی خودش و زیرک و البته بداخلاق، تند و نسبتا شکاک و…
در مورد مسائل جنسی نمیتونستم در موردش نظر بدم.
فقط حس میکنم اگه جلوش لخت بشم هم باز حواسش سمتم نمیاد مگر اینکه رسما بره تو حال هوای بکن بکن.
درحالی که کنار صنقلبی از حرکت ایستاده بودم با اخم و لحنی قلبگیر سؤال کردم:
-چیز دیگه ای هم میخوای ؟ من باید برم…
گوشی موبایلشو گذاشت کنار و جویا شد:
-مگه خودت نمیخوری!؟
پوزخند محو و کمرنگی زدم.یه جوری در این مورد سوال میجویا شد انگار اصلا واسش اهمیت داشت.
بازهم با اخم و داخوری ای که بجا مونده از رفتار دیشامگاهش بود جواب دادم؛
-نه!
چشماشو تنگ کرد و سؤال کرد:
-چرا نه !؟
جرات به خرج دادم و جواب دادم:
-نه..منظره اینجا خوب نیست.حال نمیکنم صبحونه بخورم!
یه پوزخند زد و یه هه اضافه کرد و با برانداز کردنم سؤال کرد:
-چون من اینجام منظره بده!؟
دقیقااااا…چراکه اینجا بود منظره رو دوست نداشتم.راهی شدار دیشامگاهش اونقدر بد یود کف دست کم یک ماه هوس داشتم باهاش قهر کنم هرچند قهرهای من ک نازهای من خریداری نداشتن!
پسره ی پفیوز زورگو!
یه برگ کف دستمال از جعبه اش بیرون کشید و با دراز کردن کف دستش به سمتم اظهار کرد:
-شما علی الحساب اون رژ سرختو پاک کن منظره صورتت دودول شق نباشه تا بعد…
خشمگین نگاهش کردم.
یعنی حتی به آرایش کردن ورژ زدن منم باید گیر بده!؟
کف دسته صنقلبی رو تو کف دستم فشردم و جویا شدم:
-فقط میخوای به یه چیزی گیر بدی دیگه آرههههه….!؟
براق شد تو نگاههام و با آوای قد بلند و تکون دادن دستش گفت:
-اضافه کردم این لامصبو بگیر و اون رژتو پاک کن!
میدونستم تا اینکارو نکنم ول کنم نمیشه برای همین
دستمالو باعصبانیت ازش گحرکت کردم و محکم و خشمگین جوری که انگار دارم تلافی راهی شدارای اونو سر لبهای خودم درمیارم رو لبهام کشیدم و بعد هم گفتم:
-خوبه؟ الان راضی شدی!؟ دیگه لبهام ک***یری رو شق نمیکنه!؟
بازهم با اون چشمهاش که دست کم از شلاق نداشتن براق شد تو نگاههام و با غیظ اظهار کرد:
-غلط میکنه وگرنه فیستو داغون میکنم!
نه! نمیشد ما دوتا خروس جنگی یه روزگار عین آدم حرکت کردار بکنیم.
دستامو مشت کردم و پرسیدم:
-تو کی میخوای دست از این راهی شدارهات برداری و عقده هات از دیگرونو سرمن خالی نکنی!؟
حین خوردن سرش رو یالا گحرکت کرد و گفت:
-دیگه زیادی داری حرف مفت میزنی…
تبسم تلخ زدم و بیان کردم:
-آره…همیشه حرفهای من حرفهای مفتن …
سر جنبوند و واسه اینکه حرصمو دربیاره جواب داد:
-دقیقااا
کف دستمال رو مچاله کردم و با پرت کردنش توی بشقاب گفتم:
-تو هیچوقت از من خشوت نمیومد حتی از بچگی…
چیزی ناضافه کرد و فقط سر شرو پایین انداخت و کلافه لقمه توی کف دستش رو انداخت دور.
کیفمو روی دوشم انداختم و از خونه زدم.
هوا بهاری بود اما همچنان یه نمه سرد…
عید در مسیر بود و من تقریبا مطمئم بودم این عید هم با عیدسالهای دیگه هیچ توفیری نداره.
واسه من هر سال از سال بعدش بدتره…
بدتر و ترسناکتر!
احساس تنهایی میکردم و این احساس تنهایی و بدبختی از وقتی فرزین رو دیده بودم بیشتر و بیشتر شد!
#پارت_۶۲۵
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
قدم زنان و کف دست در جیب و غرق فکر از اورژانس اومدم بیرون.
قلبم نمیخواست برم خونه …
عاشق شدم تمام روزگار همینجور عاطل و باطل و اصلا عین ولگردها تو خیابون قدم بزنم.
قدم زنان آرومم میکرد.
از اونجا که زدم بیرون تو پیاده رو به جاده افتادم.
هوا عالی بود نه گرم و سرد.
قلبباز و خنک…
همینطور داشتم راه می حرکت کردم که یکنفر از پشت صدام زد:
-بهار…
ایستادم.نفسم تو سینه حبس شده بود چراکه این صوت…چون این آوا، آوای فرزین بود.
دیدهام رو بستم.
آهنگ صوتی اون قشنگترین صوتی ثبت شده توی گوشهام بودن.
باتاخیر زیادی چرخیدم سمتش .اشتباه نکردم.خودش بود.
من اگر آوای اونو نمیشناختم که دیگه نمیتونستم به خودم بگم عشق رو با فرزین تجربه کردم!
آب دهنمو قورت دادم و بهش خیره شدم.
قدم زنان اومد سمتم.نزدیکتر شد.با دقت زیادی صورتم رو از نظر گذروند و بعدهم گفت:
-خوبی!؟
خواستم لبهام رو ازهم باز بکنم که اون قبل از اینکار بهشدت بهسرعت و سریع سریع بیان کرد:
-آهاااان…یادم نبود تو از این جور سوالها بدت میاد! از سوال ” خوبی”!
بگذریم…
بهار…میتونم چنددقیقه وقتت رو بگیرم!؟
نه گفتن به فرزین سخت ترین کار جهان بود.
مگه میشد اون چیزی ازم بخواد و من نتونم بگم باشه!
اما …ترس داشتم.
ترس از نیما…
با این حال عشقی که به فرزین داشتم بیشتر از ترسی بود که به نیما داشتم برای همین یه حرف دو پهلو تحویلش دادم و گفتم:
-بسیار نمیتونم…
سر تکون داد و اضافه کرد:
-میدونم…میدونم…خیلی وقتتو نمیگیرم! روی اون نیمکت بشینم!؟
چند نیمکت سبز رنگ به فاصله ی هر چند متر توی یه ردیف چسبیده به دیوار قرار داشتن.
قبول کردم و اظهار کردم:
-بهشدت خب باشه…
با کمی فاصله ازهم قدم زنان به سمت یکی از اون نیمکتها رفتیم و روش قرار گرفتیم.
اون سمت چپ نیمکت و من سمت راست…
بعد از یه خاموشی کوتاه نفس عمیقی کشید و اضافه کرد:
-از وقتی مشاهده کردمت همش دارم به تو فکر میکنم…
عین من…منم از وقتی مشاهده کرده بودمش همش داشتم بهش فکر میکردم ولی…
ولی چه فایده.
بقول شهریار وارد شدی جانم به قربانت ولی حالا چرا….
چیزی نگفتم و مصمم شدم فقط شنونده باشم:
-بهار…بهشدت وقته که قلبم میخواد تو یه چیزی رو بدونی…
بهآرامی جویا شدم:
-چی!؟
خیلی زود جواب داد:
-اینکه من از تو متنفر نیستم…اون وقت اگه همچین حسی داشتم بخاطر این بود که تقریبا حس میکردم زندگیم خراب و ویرون شده …
من واقعا عاشقت شده بودم…
پوزخند تلخی زدم و اظهار کردم:
-تو رفتارایی از خودت نشون دادی که از یه عاشق برنمیومد.
یه کوچولو چرخید سمتم و اظهار کرد:
-تصور کن بعداز سالها از یه نفر خوشت اومده…
با بند بند وجودش دوستش داری در موردش با خانوادت صحبت میکنی آینده رو باهاش تصور میکنی مبشه تمام فکر و ذهنت…میشه همدمت…میشه یه تیکه از دل و وجودت اما…اما بعد یهو به بدترین شکل ممکن متوجه میشی اون با یه مرد زن دار دیگه رابطه داره…
تو باشی حالت خراب نمیشه!؟
لبم رو زیر دندون جویدم و با صوتی ضعیفی بیان کردم:
-من در موردش بهت توضیح دادم…همه چیز اونطور که تو فکر میکردی نبود…
سر جنبوند و جواب داد:
-آره متاسفم…اون موقع اونقدر از دستت آزرده بودم که حرفهات برام اهمیتی نداشت…
کف دستهامو به ام مالیدم و نفسم رو آه مانند بیرون فرستادم….
#پارت_۶۲۶
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
کف کف دستهامو به هم مالیدم و نفسم رو آه مانند بیرون فرستادم.
اون موقعه که باید به حرفهام گوش میداد نداد حالا چی داشت که بگه…!؟
سرمو به سمتش برگردوندم و جویا شدم:
-الان برات اهمیت پیدا کرده!؟
نگاه متفکرشو دوخت به رو به رو.دستهاشو گذاشت روی رونهای پاش و خیره به دور کف دست و جواب داد:
-نمیدونم…فقط اعتراف میکنم این چندروزگار بعد از متوجه شدنت یه چیزی مثل خوره افتاده به جونم…اینکه شاید بهتر نبود اون مدت به هردومون یه فرصت میدادم!؟
البته…اون موقع هیچ توجیحی از طرف تو برام اهمیت نداشت چون قلبم شکسته بود…
نگاه دوختم به حلقه ام.به حلقه ای که فکر کنم اون هنوز ندیده بودش و نمیدونست این بهار دیگه اون بهار مجرد نیست…
من همون آدم باهمون دل بودم ولی با این تفاوت که به زور وادارم کرده بودن زن پسر عموم بشم.
من هم مثل اون به رو به رو خیره شدم و همونطور که حلقه رو تو انگشتم میچرخوندم اظهار کردم:
-من اشتباه کرده بودم. خودم اینو میدونستم که کار اشتباهم توجیه نداشت اما قسم میخورم اون وقت تلاش کرده بودم اونو از خودممم دور نگه دارم اما نمیتونستم چون بهش مدیون و بدهکار بودم.
چراکه اون بود که خرجمو میداد.چراکه اون بود که با پولش اجازه نداد مادر و برادرم اینجا آواره بشن وشامگاهها شکم گرسنه سر زمین بزارن…
من…من دستم زیر ساطور مهرداد بود!
ولی دختر بدی نبودم…خودت بیان کردی…یادت نیست؟
بیان کردی من فقط یه دختر نسبتا بدم…
اون هم سرش رو به سمتم برگردوند و نگاهم کرد.
خیره به چشمهام جواب داد:
-آره…تو بد کامل نبودی…هیچوقت نبودی…بهار…
اسمم رو که به زبون آورددلم به تپش افتاد.کاش…کاش زمان برمیگشت به عقب.
به بهشدت عقب.
به اونجا که تازه پامو تهران گذاشته بودم.
اون موقع همچی عوض میشد.
من یه دختر با گذشته ی پاک بودم که الان به عشقش رسیده بود.
مکث کرد و بعد لبهاش رو از هم باز کرد و گفت:
-بعداز تو نتونستم به کس دیگه ای علاقمند بشم..به هیچکس…
نیشخند زد.شاید به خودش.به احساساتش:
-دروغ چرا…سعی کردم واسه فراموش کردنت اینارو انجام بدم اما …ولی نتونستم…واقعا نمیتونستم
آهسته لب زدم:
-منم نتونستم…
لبخند محوی زد و سؤال کرد:
-واقعا!؟
تبسم تلخی روی صورت نشوندم و جواب دادم:
-آره…واقعا…
خوشحال شد و بیان کرد:
-بهار..
کاش اینقدر اسمم رو به زبون نمیاورد. ولوله ای تو وجودم به پا میشد وقتی اینطور اسمم رو یه زبون میاورد.
حالم حال بدی میشد…
محو تماشاش بودم که سؤال کرد:
-ما میتونیم بار دیگر باهم باشیم !؟
اعتراف میکنم هم بغض کردم هم خشمگین شدم.خشمگین و دلخور و عصبانی و..
کاش اصلا این حرف رو نمیزد اونوقت درد و سوزش این حرف کمتر میشد!.
کف دستمو به سمتش دراز کردم.اشکهایی که بخاطر اون بغض یهویی تو نگاههام جمع شده بودن سراریر شدن رو صورتم.
درمونده و خشمگین و مستاصل نالیدم:
-چراااا…چرا اینقدر دیر…چرا!؟
سرش رو به ارومی خم کرد و نگاهی به حلقه ی دستم انداخت.
فرزین بسیار دیر یه خودش جنبید.خیلی…
ناباورانه سرش رو بالا گراهی شد و بهت زده پرسید:
-ازدواج کردی!؟
#پارت_۶۲۷
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
فرزین بسیار دیر به خودش جنبید.بهشدت…
ناباورانه سرش رو بالا گرفت و بهت زده پرسید:
-ازدواج کردی!؟
تبسم تلخی روی صورتم جای گرفت.میتونستیم الان زن و شوهر باشیم اگه اون مدت بهم رحم میکرد.
اگه دورم نمینداخت.اگه بهم یه فرصت دوباره میداد.
دستمو پش کشیدم و زل زدم به رو به رو و ماتم زده جواب دادم:
-آره…
با همون حالت شوکه و تعجب شمتوجه شد اشکاری جویا شد:
-آخه چرا !؟
لبهامو روی هم مالیدم و با کشیدن به آه عمیق که نشون از اندوه درونم میداد اظهار کردم:
-مولینم و عموم یه جورایی وادارم کردن با پسرعموم ازدواج کنم…با مردی که حتی زن سابقش رو هم هنوز طلاق نداده…
ابروهاش خمیده شدن وصورتش حالت محزونی به خودش گراهی شد. انگار که درک همچین چیزایی براش ممکن نباشه جویا شد:
-مجبورت کردن؟ مگه میشه!
شونه بالا انداختم و باهمون غم آشکار توی صورت و صوتم جواب دادم:
-چرا نشه !؟ازدواج اجباری فقط مال قصه ها نیست…حتی همون قصه ها هم برگحرکت کرده از واقعیتن!
اصلا دیگه چه اهمیتی داره.
همچی واسه من تموم شده!
شوکه شده بود و حس میکردم حتی زبونشم بند اومده.ناباورانه و بهت زده منی رو نگاه میکرد که احساس میکردم حس و حالم شامگاهیه به اون ناخدای کشتی به گل نشسته اس که همه چیزش بر باد راهی شده و حالا لب لنجش جای گرفته و ذره ذره غرق شدنش رو تماشا میکنه!
بعد از یه سکوت که حاصل تعجب شمشاهده کرد بود لب زد:
-واقعا مجبورت کردن !؟
سرمو به سمتش چرخوندم.زل زدم تو نگاههاش و جواب دادم:
-فرزین…شده تا حالا به التماسهام فکر بکنی!؟به اون لحظه هایی که میومدم در خونه ات و حتی حاضر نمیشدی بهم فکر کنی!؟ البته…جای گله نیست…من کار بدی کردم…
من کار خیلی بدی کردم.
حتی اگه از گشنگی هم می مردم نباید پول اونو قبول میکردم که تهش به اجبار همجادهش بشم.
حتی اگه مولینم و بهراد آواره ی کوچه خیابونای شیراز میشدن…میدونم! خوب میدونم…اما من به رحم تو احتیاج داشتم…به بخششت…
هنورم تو بهت بود.فکر کنم یک درصد هم تصورش رو نمیکرد من رو بخوان به زور وادار به ازدواج بکنن!
دستهاشو روی صورتش بالا و پایین کرد و پرسید:
-متاسفم….فکرشم نمیکردم اونا بخوا مجبورت کنن با همچین آدمی ازدواج کنی
سرم رو به آرومی تکون دادم و بیان کردم:
-دیگا مهم نیست…
با منتهای تعجب و تاسف لب زد:
-اما چراااااا !؟ آخه چراااا !؟
پوزخندی زدم و جواب دادم:
-چرا نداره…به همون دلایلی که تو منو از خودت روندی به همون قلبایل هم اونا این اجازه رو به خودشون دادن که منو به زور مجبور به ازدواج با پسر عموم بکنن جون احتمالا در نورد من همون فکرایی رو میکنن که تو کردی و دیگه نتونستی احساس سابق رو بهم داشته باشی…
اینبار انگشتاشو لای موهاش فرو برد و با عصبانیت آشکاری گفت:
-ولی اونا حق نداشتن همچین کاری بکنن!
کنج لبمو به زهر خندی دادم بالا و گفتم:
-چرا داشتن…همونطور که تو حق داشتی با من اون کارو بکنی!
لبهاش و باز کرد که حرف بزنه ولی من بهشدت سریع گفتم:
-فرزین من میدونم…من میدونم داشتن ارتباط با شوهر دختر خاله ام چندش ترین و رقت انگیزترین و بیهوده ترین کار دنیا بود…میدونم…ولی قسم میخورم همش بخاطر نداری بود.به خاطر بن بستهای مالی ای که توشون گیر کرده بودم.بخاطر مادرم…بخاطر بهراد.اون یه بچه اس…من نمیتونستم تو تهرون با خیال راحت درس بخونم وقتی مولینمو بهراد تو سخت ترین شرایط داشتن دست و پا میزدن!
نمیتونستم…
دستهاش رو با کلافگی لا به لای موهاش فرو برو و با تاسف شدیدی ، افسردهانه لب زد:
-نمیدونستم همچی روزگارایی رو گذروندی…
لبخند تلخی زدم و گفتم:
-مهم نیست…اهمیت نده…به هر حال من تاوان اشتباهاتمو دادم تاوان خطاهای بچگانه ام رو…
دیده دوخت به زمین و نجوا کنان اظهار کرد:
-بعضی وقتها خیلی زود دیر میشه…
سرم رو تکون دادم و اضافه کردم:
-آره…بعضی وقتها زود دیر میشه!
نفس عمیقی کشیدم و از روی نیمکت قد بلند شدم و با نگاه به دور و اطراف گفتم:
-ببخشید…من دیگه باید برم..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن