🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
یه لباس خواب، از طریق اینترنت خریدم و سفارش دادم که قرار شد با پیک درون شهری برام بفرستن بیمارستان و همونجا تحویلش بگیدم!
یه لباس سفید با جنس خاص ساتن مانندی که بالا رون بود و قسمت گودی کمرش خالی بود و دو بند ظریف و نازک هم داشت!
دوستش داشتم و میمیل داشتم امشب برای نیما بپوششم.
اینم یه جور آشتی بود دیگه.
تا چشمم به دکتر روحی که متخصص زنان و زایمان بود افتاد چشمهام دو دو زدن!
با اینکه باید میراهی شدم جای دیگه ای ولی فرصت غنیمت دونستم و خودمو به خانم دکتر رسوندم.
موبایلش رو گذاشت تو کیف دلبرش و سوئیچش رو بیرون آورد که احتمالا زودتر بره بیرون و خودش رو برسونه به پارکینگ.
بسیار زود خودمو بهش رسوندم و گفتم:
-سلام خانم دکتر…خسته نباشیت!
سرش رو بالا گرفت و پرسید:
-آااا…احمدوند! چطوری!؟
بچه ات درچه حال !؟
تبسم زدم و اضافه کردم:
-ممنون خانم دکتر! ای بد نیستیم!
دوتا سوال داشتم اول کدومو بپرسم.
حین قدم برداشتن به سمت در باخنده و خوش رویی حواب داد:
-اول دومی!
تبسم عریضی زدم و اضافه کردم:
-راستش میخواستم بپرسم که کی میتونم بیام مطبتون و پرونده تشکیل بدم و سوال دومم اینکه…
مکث کردم.نامحسوس و دور از نگاهش حرکت کردم تو برنامه ی ضبط آوا و با مکث پرسیدم:
-من میتونم سکس داشته باشم؟
چون اینو گفنم زد زیر خنده و لا به لای این خنده ها اظهار کرد:
-معلوم که میتونی! از تو بعید بود این حرف…
محض اطمینان خاطر اقا نیما باز سؤال کردم:
-یعنی حتی تا تا آخر هم میشه دیگه آره !؟
سری جنبوند و جواب داد:
-ببین معمولا اگه احتمال زایمان زودرس باشه نمیشه ولی اگه مشکلی نبود آره میشه
تبسمی آمیخته به شرم و خجالت زدم و جویا شدم:
– اینم درسته که میگن چند روزگار آخر بارداری برای زایمان راحت و اینکه دهانه رحم بیشتر باز بشه زوج سکس داشته باشن بهتره و حتما مایع منی مرد هم داخل واژن ریخته بشه!؟
بازم ریز خندید و بعد گفت:
-آره تاحدودی درسته ولی همچنان همچی بستگی به همون مواردی که اضافه کردم داره اما فعلا تو نترس و به هال و هولت برس.پسفردا بیا مطب اونجا مابقی ماه های بارداریتو درخدمت هم باشیم!
ضبط رو قطع کردم و گفتم:
-چشم.مرسی خانم دکتر!
-خواهش میکنم خاتم گل!
حرکت کرد و من تبسمی عریض رو صورت نشوندم و به گوشی موبایلم خیره شدم.
اون که نمیدونست من این سوال رو واسه خاطر جمعی اقا نیمای میمیل داشتم که شق درد رو تحمل نکنه تا به گمونش به بچه اش آسیبی نزسه!
حین راهی شدن به اتاق بیماری که باید سرمش رو وصل میکردم گوشیم رو از جیب روپوش بیرون آوردم و برای نیما یه پیام فرستادم:
“نیما…”
انتظار نداشتم به سرعت جوابم رو بده واسه همین بلافاصله بعداز فرستادن پیام گوشی رو گذاشتم تو جیب روپوشم و وارد اتاق شدم تا سرم بیماری که مسئاماتش بامن بود رو تعویض کنم.
حین انجام دادن این کار گوشی تو جیبم ویبره خورد.جسمم بهم میاضافه کرد نیماست ومن عین دخترایی که منتظر پیام دوست پسراشون هستن قلب تو قلبم نبود تا پیام رو باز کنم.
کار بیمار رو که انجام دادم فورا از اونجا اومدم بیرون و همزمان گوشی موبایلم رو چک کردم.
اشتباه نمیکردم.
از طرف خودش بود.
لبخند زدم و پیام رو باز کردم:
“جونم…”
اینکه بهشدت دیر جواب نداد و اینکه گفت جونم خیال نا آروم من رو راحت کرد.
آخه تقریبا مطمئن بودم باهام قهره اما الان این اطمینان از بین حرکت کرده بود.
اگه قهر بود که جواب نمیداد یا اگه میداد نمیگفت جونم!
گوشی رو دو کف دستی گحرکت کردم و خیلی زود براش تایپ کردم:
“یه عکس تو واتساپ برات میفرستم نیگاش کن
یه عکس و یه وویس…
عکس رو با دقت ببین وویس رو هم با دقت گوش بده ”
اینبار خیلی زودتر از انتظار من جواب پیامم رو داد:
“دیده”
ابروهام بالا پریدن.اوه اوه! نیما و چشم گفتن !؟
نیما و نگاه بیان کردن اون هم به من !
خدایااااااا…مگه میشد مگه داریم؟
آخه اصلا نیما تو حیاتش به خودش هم دیده نگفته بود چه برسه به…
در هر صورت انگار اعصابش بسیار تخماتیک نبود.
فورا راهی شدم تو واتساپ و عکس لباسی که سفارش داده بودم رو براش فرستادم البته همراه با چند ایموجی!
نفس عمیقی کشیدم.
امیدوارم اینبار دیگه معنای این حرفهارو بفهمه و یه حرکتی بزنه!
داشتم سمت منیژه میراهی شدم که حس کردم گوشی ویبره خورد.
مکث و تعلل نکردم چون بازهم تقریبا مطمئن بودم نیماست.
حرکت کردم تو واتساپ و پیامهاش رو خوندم:
“قلبت صکص میخواد؟”
چه سوال رک و صریحی!
به پیامش خیره شدم و چندینبار زیر لب باخودم نجواش کردم و هی لب گزیدم تا کسی تبسمهای زیرجلکیمو نبینه!
بی خجالت براش نوشتم:
“اهوووم…”
ایزتایپینگ شد و بعدهم نوشت:
“پس امشامگاه منتظرم باش…زیرا منم بسیار تو کفم”
“برای ناهار نمیای !؟ ”
“نه یه مشکل هست باید حلش کنم احتمالا کارم طول میکشه.شب ولی حتما پیشتم”
با ذوق اظهار کردم:
“پس لباس قشنگه رو میپوشم تا تو بیای”
چندتا استیکر منحرفانه فرستاد و نوشت:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن