رمان دختر خوب

رمان دختر خوب از نیلوفر قائمی فر یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان اجتماعی|رمان خانوادگی|رمان عاشقانه|رمان معمایی می باشد که سال ۱۳۹۷ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیایید نگاهی بندازیم به شروع رمان دختر خوب اثر نیلوفر قائمی فر :

سعی می کرد بهم نگاه نکنه، پوزخندی زدم، برای من این حرکات معنی نداشت، به نظر من داره نقش بازی می کنه، مردک!

به بچه که داشت با ولع شیر می خورد چشم دوختم و به خودم نهیب زدم راست می گفت که این بچه چند روزگاره شکمش گرسنه ست، از بچه داری چیزی نمی دونستم، قلبم تیر کشید، یاد بچه ی خودم افتادم که حتی نذاشتن ببینمش چون از نظر شهری اگه بچه رو می مشاهده کردم نمی ذاشتم بره.

من اینم! حتی نمی تونستم بچه ی خودمو خوشبخت کنم، من به چیزی یا کسی وابسته نیستم، حتی بچه ی خودم! باز به اون خیره شدم که هنوزم سرش یه سمت دیگه بود، بار دیگر پوزخند زدم، انگار داره جانماز آب می کشه، توی اون اتاق هم مردد بود، انگار دیوونه ست، نمی دونه چیو می خواد چیو نمی خواد، اسکل!

-زنت کجاست؟

بدون اینکه نگام کنه گفت:

-راهی شده.

-پس یه جوری دقش دادی که زائیده و در حرکت کرده؟

لبه ی مبل تک نفره نشسته بود، مشتشو گره کرد و نگاش به زمین بود، فکش چه زاویه داره! نفسشو به بیرون فوت کرد و سر قد بلند کرد و به سمت راستش که پنجره بود خیره شد، آروم زمزمه کرد:

-اون آدمِ موندن نبود، وگرنه کی از بچه اش می گذره؟

تند و قاطع گفتم:

-من!

برگشت توی چشمام خیره نگاه کرد و انگار توی نگاه سردم یخ زد، بدون کوچیکترین بغضی و با تلخی و حرص گفتم:

-من گذشتم!

-تو هم؟ پس…

نفس کشیدهی کشید، به سختی احساساتشو کنترل می کرد، حسی که نمی دونم چی بود ولی بهش رنج می داد و آروم زمزمه کرد:

-شما زن ها یادتون رفته انسانید؟ حیوون ها هم از بچه هاشون نمی گذرن.

-ما شبیه شما آدم های معماما نیستیم، نه واسه کسی هستیم نه کسی واسه ماست، ما به نداشتن و از دست دادن عادت کردیم، وقتی یه چیزی رو بیش از اندازه دوست داشته باشیم همون اول راهشو باز می کنیم که بره و خوشبخت بشه…

سرمو به سمتش برگردوندم، به دهنم خیره شده بود که ببینه چی می گم، رنگش زرد بود، پوزخند زدم و اظهار کردم:

-من حتی نمشاهده کردمش، حتی نمی دونم اسمشو چی گذاشتن، صوتشم نمتوجه شدم.

وارفته اضافه کرد:

-تو چطور زنی هستی؟

زهرخندی زدم و گفتم:

-ببین! منم اول شامگاهیه تو آدم بودم، زندگی منو عوض کرد.

زیر لب اظهار کرد:

-فکر می کردم اَت آقا یه دونه است.

بچه از شیر خوردن کف دست کشیده بود، بغلش کردم و سرشو روی شونه ام گذاشتم و دلم بسیار آرام فرو ریخت، شامگاهیه فرو ریزی یه امپراطوری بود، یاد بچگی های برادرم رهام افتادم، مادرم بعد از اینکه بهش شیر می داد به من می سپردش و می گفت:

-بزن پشتش وگرنه قلب درد می گیره.

به‌آرامی به پشت بچه می زدم، چشمامو بسته بودم، اگه بچه ی منم بود باید همینطوری بهش شیر می دادم و به پشتش می زدم، بهش جای شیر مادر چی می دن؟ نباید بهش فکر کنی! من بهش وابسته نبودم، از اولم نمی میل داشتمش، مامانی شهری نذاشت ازش خلاص بشم، تا از جام کشیده شدم تند کشیده شد و بیان کرد:

-بدش به من، توی تخت می ذارمش.

بچه رو به‌آرامی از بغلم جدا کردم، جلوتر اومد تا بچه رو ازم بگیره و مردد بود که بچه رو از کدوم طرف بگیره، شاکی اظهار کردم:

-بگیر دیگه چرا هی درجا می زنی؟

-از اینور بگیرم؟

دستاشو افقی گرفت، عصیان گر نگاش کردم و بیان کردم:

-کجا بذارمش؟ یه بچه بلد نیست بغل کنه، اون زنه رو بگو چه پلشتی بوده که این بچه رو به امید تو گذاشته.

بچه رو توی اتاقش بردم و روی تختش خوابوندم، روشو کشیدم و اضافه کرد:

-کی مجدداً بیدار می شه؟

-یک ساعت یا دو ساعت دیگه.

-باز شیر می خواد؟

-نه سیگار می خواد.

یکه خورده نگام کرد و اضافه کردم:

-بچه به جز شیر چی می خواد مرد حسابی؟

کمی اخم کرد و سرد تر بیان کرد:

-توی این پنج روز کلا سی، سی سی شیر خشک خورده، شیر خشک نمی خوره.

مانتومو از روی تک مبل توی اتاق برداشتم، هنوزم از نم بارون سه ساعت پیش خیس بود، مانتومو پوشیدم و اظهار کردم:

-باهاش صحبت کن، قانعش کن ننه اش ولش کرده باید شیر خشک بخوره.

-چرا چرند تحویل من می دی؟

نگاش کردم، چه صدای بم و گرمی داره! یه کلفتی خاصی توی صداش بود که به درد مجری رادیو می خوره، کاش آوای زن ها هم کلفت بود، از آواهای زُمخت خوشم می آد! برای چندمین بار پوزخندمو تکرار کردم و اضافه کردم:

-حالا می گی من چیکار کنم؟ شیر برات پست کنم؟

-ازت مجدداً می پرسم، متاهلی؟

صورتمو جمع کردم و یکه خورده گفتم:

-تو خودت اسکلی یا منو اسکل کردی؟ مردک دو ساعت قبل تو نبودی که نگه داشتی و با من چک و زیراه زدی؟ زنت این کاره بوده که هی سوالتو تکرار می کنی؟

رنگش قرمز شد، با صدای زیرتر و خش دار تر اضافه کرد:

-مراقب حرف زدنت باش.

-اوهو، اوهو…

پوزخندی از خنده زدم و بیان کردم:

-رگ غیرتت نترکه مردک؟ غش کنی براش، مردم چه شانسی دارن، نزاییده در رفته بعد آقا کُرک و پر ریزون براش راه انداخته، چطور ترمز می کردی یادت نبود پای کی ترمز می کنی حالا الان من برای زن تو فحش شدم؟

به قد و بالاش چشم دوختم و زیر لب گفتم:

-نکبت، بچه اشم سیر کردم دوقورتو نیمشم باقیه…

بلندتر بیان کردم:

-پولمو بده برم به حیات کوفیتم ادامه بدم.

-تو مگه تازه زایمان نداشتی؟

با حرص در حالی که مقابلش دست به کمر از حرکت ایستاده بودم اضافه کردم:

-به تو چه! مفتش حیات زن های بی سرپرستی؟

-کارت اینه؟

جلوتر رفتم، کاش کفش پاشنه کشیده پام بود، حداقل ابهتم بیشتر می شد، جلوی لباسشو توی مشت چپم گحرکت کردم و گفتم:

-ببین اتو کشیده ی زن فراری، زیاد سوال می کنی، ماموری؟ فضاما؟ کلانتری؟ فکر نکن با این حرفا از پولم می گذرم ها، درسته عرضه نداشتی غلطی بکنی اما بچه اتو شیر دادم پول جفتشو می دی، یالا.

به لباسش که توی مشتم بود خیره شد و بدون اینکه کف دستمو از لباسش جدا کنه توی جیبش دست کرد و بیان کرد:

-پول توی کارتمه.

با حرص کف دستمو محکم به قفسه ی سینه اش کوبیدم و بیان کردم:

-مردک، اسکل کردی؟

-اسکل چیه؟ می گم پول توی کارتمه، الان می ریم بیرون از عابر بانک برات می گیرم.

به قامتش نگاه کردم، چاره ای نبود، نمی شد که از پولم بگذرم!

-یالا.

به سر تا پام خیره شد و اظهار کردم:

-چته؟ پول که ندادی، نگام می کنی؟

-خانواده داری؟

-نه رو درخت سبز شدم، چقدر حرف توی شِکمِته! انقدر ور ور کردی زنت فرار کرد دیگه.

-پدر بچه اتو می شناختی؟

درحالی که به سمت اتاق روبرویی می حرکت کرد، گفتم:

-واااای واااای، چه غلطی کردم سوار ماشین توی یالغوز شدم، تو چیکاره ای؟ مددکار اجتماعی؟

درحالی که داست کاپشن چرمشو می پوشید برگشت از توی اتاق نگام کرد و اظهار کرد:

-جالبه برام که بدونم آدمایی مثل تو چطورین.

-به‌شدت دوست داری بدونی این کاره شو، دلنشین تو اصل قضیه قرار می گیری می فهمی.

اخم تلخی کرد، شالمو درست کردم و زیر لب اضافه کردم:

-مردک حراف!

نفسی کشیدم و ادامه دادم:

-باید بچه رو هم با خودمون ببریم.

دستمو توی جیب مانتوی بافتم کردم و یه گوشه ایستادم، بالای تخت بچه حرکت کرد و بهش نگاه کرد، سرشو بالا آورد و نگاشو بهم دوخت و بیان کرد:

-اگه زود برگردم می شه خونه بمونه؟

با نگاهای گرد نگاش کردم و گفتم:

-مردک تو مغزت سوراخه؟ هوا توی سرت راهی شده؟ این نوزاد پنج روزگاره ست! تو خونه تنها بذاریش بری به زنی که آوردی پول بدی؟ واقعا که شما مردا رو خدا چطوری تحمل می کنه؟ هنوز از خلقتتون پشیمون نشده که نسلتونو ور بندازه؟

همینطور ساکت بهم خیره شده بود که شاکی گفتم:

-دِ جون بکن دیگه بغلش کن.

برگشت به بچه نگاه کرد و اظهار کرد:

-خیلی کوچیکه.

-نچ نچ نچ، خدا کنه بچه ی من یکی شامگاهیه تو بالا سرش نباشه.

از اتاق بیرون اومدم، شاید بهتر بود بچه رو بغل می کردم، باباش اونجاست من چیکار کنم؟ همونطوری که کف دستم توی جیب مانتوم بود روی مبل قرار گرفتم، به پنجره ی خونه پرده نزده بود، بسیار چیزارو می تونستم از این پنجره ی بی پرده تشخیص بدم، مثل اینکه زن این خونه هیچ وقت نیومده بود که باشه!

هیچ وقت به اون بچه به چشم یه آینده ی پر عشق نگاه نکرده، مادرم می بیان کرد خونه ای که پرده نداره روح نداره، یعنی دزد داره! یعنی به همه می گه می تونید توی این خونه سرک بکشید و صاحب این خونه، خونه اشو دوست نداره!

به دیوارای خونه نگاه کردم، حتی یه تابلو یا عکس هم به دیوار زده نشده بود، توی این خونه هیچ ذوق و شوق زنده ای نیست، مثلا اتاق بچه اشون، اتاق بچه شامگاهیه انباریه، حتی ناضافه کردن یه عروسک توش بزارن، اصلا به من چه! لابد زن خونه مثل من بوده، من چرا دایه بهتر از مادر شدم؟ من کلاه خودمو بگیرم که باد نبره.

-خانم؟ خانم بیا…

بی حوصله از جام قد بلند شدم و به سمت اتاق راهی شدم که مشاهده کردم بچه داره به شدت گریه می کنه، وحشت زده بهم چشم دوخت و گفت:

-گریه می کنه.

-تو پس چهار روزگار گذشته با این بچه چیکار می کردی؟

-امروز از بیمارستان آوردمش.

به حالت کف دستاش اشاره کرد و اضافه کرد:

-افقی بگیرمش یا عمودی؟

-سرو ته بگیریش.

-سرو ته؟

-مردک مگه عقلت کمه؟ خب بغلش کن به خودت بچسبونش، حداقل بچه بفهمه باباش اینجاست.

راهی شدم جلو و بچه رو بغل کردم، به لباسش دست زدم که پس داده بود و اضافه کردم:

-بچه پس داده کی عوضش کردی؟

-از بیمارستان آوردمش عوض نکردم، یعنی… اونجا عوض کرده بودن، یعنی فکر کنم عوض کردن…

-اسکل! بچه رو باید کف دست کم هر پنج ساعت عوض کرد وگرنه پاش می سوزه، اینو دیگه یه بچه هم می دونه، یه پوشک بده.

-پوشک؟

-نه شورت مولین دوز، پوشک دیگه.

-پوشک نگحرکت کردم.

-به خدا می زنم توی سرت بمیری، این بچه هم از دستت راحت بشه ها.

معلوم بود عصبیه، عصبی شده بود، شاید از شرایط بود، کف دست پاچه گفت:

-چیکار کنم؟ الان می رم می خرم ساکتش کن.

با غیظ گفتم:

-دیده، منو گیر آوردی؟

عصبی گفت:

-این بچه است، مادرش حرکت کرده، من از بچه داری سر در نمی آرم، وجدان نداری؟

-بشین بی نیم بابا، وجدان ننه اش نداشت…

همینطوری که غر می زدم، لباس بچه رو از تنش درآوردم و ادامه دادم:

-از زنت تقاضای وجدان نکردی، به غریبه که رسیدی می گی وجدان نداری؟ نه ندارم! من وجدان داشتم تو دهن مادر بزرگم می زدم که بچه امو رد نکنه بره بعد با پولش خونه بخره که جای همه رو محکم کنه و منو بذاره تا زاغ سیاه قلبمو چوب بزنم…

حرفای دلمو با اعتراض به اون می گفتم، حتی نمی دونستم اسمش چیه، لباس بچه رو درآوردم، کف دستشویی بین دو تا اتاق بود، یادمه از رُهام برادرم چطوری مراقبت می کردم، بچه رو شستم و حوله ی روشویی رو دور بچه گحرکت کردم، زیر لب غر می زدم:

-یه کوفت واسه این بدبخت نخریده، فقط بلد بوده بچه بسازه.

قد بلند تر بیان کردم:

-لباس داره؟

از توی کمد یه ساک بیرون آورد و به طرفم گحرکت کرد که گفتم:

-ساک بی پوشک بستید؟ تو و زنت توی اوت بودین!

با همون آوای بم و گرفته اش اظهار کرد:

-یه سوپر سر کوچه ست الان می رم می گیرم.

-ببین یارو، به اون فروشنده بگو برای نوزاد می خوام، پوشک سایز داره! این بچه از منم بدبخت تره، حداقل من ننه بابام سالم و سلیم بودن سرنوشت توی زیستنمون گند زد، این الان ننه اش حرکت کرده باباشم که بالا خونه اشو اجاره داده، تو چی می شی طفلک؟

انگار بُعد دنیا عوض می شه و وارد یه جهانی ساکت و آروم و بی دغدغه می شم! مثل تو این فیلما که نشون می ده یهو از یه صحنه ی درب و داغون وارد یه محیط امن و آباد می شن، آهسته از پشت لب هام صدایی از ته گلوم درآوردم، شبیه یه ملودی آروم بود و آروم آروم بچه ساکت شد.

بهش نگاه دوخته بودم، پسر بود، بچه ی من دختر بود، از ترس اینکه مثل خودم بشه راضی شدم بدمش بره، شاید اگه پسر بود نگهش می داشتم، مولینی می گفت بچه ی بی پدر بد تر آینده اتو از بین می بره، کدوم آینده؟!

هه! هنوز فکر می کنه می تونه برای من آینده ای تصور کنه، با کاری که تایماز با من کرد حتی خودمم از خودم بیزارم و با خودم قهرم چه برسه به اینکه بخوام به آینده فکر کنم، هه…

صداش باعث شد چشمامو باز کنم و بهش نگاه کنم:

-من…

نفس نفس می زد، سرقد بلند کردم و بریده بریده با صورت قرمز اضافه کرد:

-مجبور شدم… اینو بگیرم… فکر کنم براش… براش بزرگه، نداشت.

اومد جلو و بسته رو مقابلم نگه داشت و اظهار کرد:

-بزرگه؟

-من چه می دونم گفتم بگو برای نوزاد می خوام.

-بیان کرد یه سایز بزرگتره.

-خیله خب.

بچه رو بالاتر گرفتم:

-بیا.

یکه خورده گفت:

-من بلد نیستم.

-مگه لَلِه آوردی؟ بگیر بچه اتو ببینم، مردک رو دادم دنبال آستریه.

اگر رمان دختر خوب رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمشاهده کرد، خوشحال میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم نیلوفر قائمی فر برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان دختر خوب