رمان دانشجوی شیطون بلا فصل دوم پارت ۱۶۴

_مجبور بود قبول کنه مگه مسیر دیگه ای هم داشت ؟؟

عصبی به سمتم اومد و بالای سرم از حرکت ایستاد

_پس حدسم درست بود و تو پُرش کردی

_دیوونه شدی ؟؟

اون به‌شدت وقت بود که ازت خسته شده بود

خم شد و با یه حرکت موهام رو گراهی شد و با تموم قدرت کشید

_آااااااااخ

سرش رو کنار گوشم آورد

_بگو کجا قایم شده وگرنه تضمین نمیدم زنده از اینجا بیرون بری

آنچنان تکون محکمی به موهام داد

که جیغی خفه ای کشیدم سرم سنگین شده بود و گیج میزدم

_من ازش خبری ندارم

_میخوای ححرکت کرد رو باور کنم هااااا ؟؟

دیگه داشت گریه ام میگرفت

این آدم هیچی حالیش نبود و جلوی چشماش رو خون گرفته بود و من رو مقصر همه اتفاقا میدونست

از درد زیر کف دستش داشتم مثل مار به خودم میپیچیدم اما اون بی اهمیت فقط حرف خودش رو تکرار میکرد و ازم میتمایل داشت که بگم جای رُزا کجاست

وقتی برای بار هزارم باز سوالش رو تکرار کرد

با بغض کف دستشو گراهی شدم تا از توی موهام جدا کنم که یکدفعه آوای فریاد قد بلندی عمارت رو لرزوند

_اینجا چه خبرههههههههه هااا

صداش برام زیادی آشنا بود

صدای آشنایی که دلم رو لرزوند و هق هقم رو کشیده کرد

” نیما ”

بعد از اینکه به خواست خواهر استیون توی شهر گشتیم و چند مکان تفریحی راهی شدیم که من اصلا حوصلشو نداشتم و بخاطر فرار از فکر درباره راهی شدار آیناز حرکت کرده بودم

بلاخره به خونه برگشتم

ولی همین که وارد حیاط شدیم و دیدهم به ماشین های مشکوک خورد

ترس به جونم افتاد و بی اهمیت به خواهر استیون با عجله وارد سالن شدم لعنتی خونه پُر بود از افراد اون رئیس دیونه

خشمگین صدامو بالا بردم و فریاد کشیدم اینجا چه خبره ولی افرادش بدون اینکه جوابی بهم بدن سمتم اومده و کف دستام رو گحرکت کرده و کشون کشون از پله ها بالا بردن

تموم مدت تقلا میکردم تا از دستشون نجات پیدا کنم اما همین که به اتاق رسیدیم و دیدهم به آینازی که موهاش توی کف دست رئیس بود خورد

خشکم زد و ناباور نگاهش کردم

با دیدن من هق هقش بالا گحرکت کرد و اسمم رو زیرلب زمزمه کرد

دیگه نمتوجه شدم چی شد

انگار به سرم زده باشه عصبی به عقب چرخیدم و با لگد توی شکم یکیشون کوبیدم که پخش زمین شد و مشت بعدیم بود که توی صورت اون یکی فرود اومد

با دیدهای که آتیش ازشون بیرون میزد به سمت رئیس حرکت کردم و فریاد کشیدم :

_چطور جرات کردی بهش دست بزنی هاااا؟؟

همین که نزدیکش رسیدم و میمیل داشتم حرکتی بکنم با یه حرکت تفنگ پشت کمرش رو بیرون کشید و روی سر آیناز گذاشت

_جلو نیا وگرنه شلیک میکنم

باورم نمیشد اون تفنگ داشت

قدمام از حرکت ایستاد و با ترس سر جام خشکم زد

_آروم باش

مثل روانی ها بلند ریز خندید :

_چیه رنگت پرید

اون حرف میزد

ولی من همه حواسم پی سر تفنگش که روی سر آیناز بود و سعی میکردم اوضاع رو کنترل کنم

_اون تفنگ رو بزار کنار تا با هم حرف بزنیم

بیشتر روی سرش فشارش داد

آیناز با ترس جیغ خفه ای کشید که نگاهامو با قلبهره بستم

_بگید رُزا کجاست و خودتون رو راحت کنید

_تو چرا نمیفهمی که ما ازش بیخبریم

عصبی شد و از پشت دندونای چفت شده اش غرید :

_به من دروغ نگوووو لعنتی

میترسیدم توی اوج برآشفتهت بلایی سر آیناز بیاره پس با فکری که به ذهنم رسید کف دستامو روی هوا به نشونه تسلیم گراهی شدم و به دروغ لب زدم :

_اوکی اوکی میگم کجاست

نگاهاش برقی زد :

_بگو میشنوم

نیم نگاهی به آیناز که با نگاهای گرد شده نگاهم میکرد انداختم و به دروغ شروع کردم به حرف زدن

_توی یه خونه بیرون از شهرِ

_بیرون شهر ؟؟ دقیقا کجا ؟؟

آب دهنم رو با ترس قورت دادم ، حالا چی بهش میاظهار کردم

_من که اینجا رو دقیق نمیشناسم که بهت بگم

تفنگ رو بیشتر روی سر آیناز فشار داد و فریاد زد :

_داری دستم میندازی نهههههه ؟؟

با ترس یک قدمی بهشون نزدیک شدم

_نه نه باور کن راست میگم

تو که میدونی من اهل این کشور نیستم و برای پروژه اینجا اومدم

انگار حرفمو باور کرده باشه

چندثانیه بی حرف نگاهم کرد یکدفعه اشاره ای به افرادش کرد و خطاب بهشون گفت :

_زود خودتون رو جمع و جور کنید باید بریم

کف دستپاچه به سمتم اومدن

و تا به خودم بیام از هر دو طرف کف دستامو گرفتن

_مسیر بیفت

با تعجب نگاهشون کردم

_کجاااا ؟؟

رئیس عصبی اظهار کرد :

_بریم به آدرسی که میگی اما امیدوارم راست گفته باشی وگرنه این دفعه دیگه بهتون رحم نمیکنم

میمیل داشتم فقط وقت بخرم تا فکری چیزی برای رهایی از این مخمصه به ذهنم بیاد

ولی انگار این‌ مردک بیخیالمون نمیشد

و اصلا نمیشد خرش کرد

به اجبار همجادهش شدم اما همین که آوای جیغ از ته قلب آیناز رو گوش دادم با ترس به سمتش چرخیدم

با متوجه شدن موهای بلندش که حالا توی کف دست اون مردک چنگ شده بودن و سعی داشت اینطوری بلندش کنه و همراهش خودش بیارتش

خشمم اوج گحرکت کرد

و با تقلا سعی کردم به سمتش برم که مانعم شدن

_ولش کن عوووضی

کریح خندید :

_داری اذیت میشی نه ؟؟

پس درست حدس زدم زیادی عاشق این دختری

از اینکه هیچ کاری از دستم برنمیومد عصبی فقط دندونامو روی هم سابیدم و در جوابش اظهار کردم :

_ولش کن اینجا بمونه فقط من و تو بریم

انگار از اذیت کردن من لذت میبره

موهاش رو با شدت بیشتری کشید که اونم با صورتی درهم دنبالش کشیده شد

_نوووچ همه باهم میریم

با اینکه خون داشت خونم رو میخورد و عصبی بودم اما با وجود اسلحه روی سر آیناز نمیتونستم هیچ کاری بکنم

پس به اجبار خاموشی کردم و همجاده باهاشون از پله ها پایین حرکت کردم

تموم مدت داشت این موضوع توی ذهنم چرخ میخورد که چطوری گولش بزنم و دَکِش کنم

همینطوری حرفی زده بودم تا بیخیالمون بشه اما الان مثل چی توش گیر کرده بودم و حالا گیج شده بودم که باید چیکار کنم چیکار نکنم

با ورودمون به حیاط همین که میخواست به اجبار سوار ماشینمون کنه و هممسیر خودش ببره در حیاط عمارت باز شد

و آوای آژیر پلیس بود که فضا رو پُر کرد

باورم نمیشد یعنی ما نجات پیدا کردیم ؟!

تبسمی روی لبهام جاخوش کرد

رئیسی که کف دستپاچه شده بود موهای آیناز رو محکمتر توی کف دستاش فشار داد و باز اون تفنگ لعنتی روی سرش گذاشت

_جلو نیاید وگرنه تضمین نمیدم که شلیک نکنم

با متوجه شدن پلیس انگار شجاع شده باشم کف دست کسایی که منو گحرکت کرده بودن رو پس زدم و به سمتش حرکت کردم

_ هی هی داری چیکار میکنی ؟؟

با خشم فریاد کشید :

_حالا که پلیس رو خبر کرمشاهده کرد و کار من تمومه نمیزارم این دختره هم قسر در بره

وااای خدای من این دیونه میتمایل داشت چیکار کنه ، پلیس دور تا دورمون رو محاصره کرده و تموم افراد بغیر از خودش رو کف دستگیر کرده بودن

_ولش کن تا باهم صحبت کنیم

با فکی منقبض شده سری تکون داد و گفت :

_من حرفی با تو ندارم فقط زود با عشقت خدافظی کن

تفنگ رو تکونی داد که با شنیدن صداش قلبم لرزید و همین که میخواست کاری کنه ندرک کردم چِم شد که یهویی و بی فکر به سمتش یورش بردم و فریاد کشیدم :

_نهههههههه

فریاد کشیده من باعث شد حواسش سمت من پرت شه و آینازی که با رنگ و رویی پریده توی آغوشش بود

از این فرصت استفاده کنه و با لگد محکمی که روی پاهاش کوبید ازش فاصله بگیره

کف دستپاچه و هراسون سمت آیناز چرخید

و قبل از اینکه زیادی ازش دور شه تفنگ رو به سمتش گحرکت کرد و فریاد کشید :

_نمیزارم در بری زیرا همه چیز زیر سر تو بود لعنتی

همین که میخواست بهش شلیک کنه

با فریاد بلندی و بدون ذره ای فکر خودم رو جلوی تفنگ انداختم

آوای شلیک کشیده شد

و درد بود که توی تنم پیچید

درد وحشتناکی که حس میکردم

چطور سینه ام رو شکافته و داره جلو میره

_آااااااخ

تعاقلبم رو از دست دادم

بدن لرزونم روی زمین افتاد و خون بود که از سینه ام بیرون میزد صدای جیغ های مکرر آیناز توی گوشم میپیچید

اما قدرت هیچ عکس العمل و حتی به سمتش چرخیدن و آروم کردنش رو نداشتم

از لای پلکای نیمه بازم پلیس رو دیدم که به کف دستای رئیس دستبند میزد دیگه کم کم پلکام روی هم افتاد و نمتوجه شدم چی شد و بیهوش شدم

” آیناز ”

چیزی که جلوی دیدهام میمشاهده کردم باورم نمیشد

نیما روی زمین افتاده بود اونم غرق در خون خودش

با دیدن این صحنه دیگه ندرک کردم چی شد و انگار به سرم زده و دیونه شده بودم با بدنی لرزون هیستریک وار پشت سر هم فقط جیغ میکشیدم

جیغ هایی که داشت گوش هام رو کر میکرد

اما قدرت کنترلشون رو نداشتم

حس میکردم گلوم خَش برداشته و دارم اذیت میشم اما دیدهام فقط به جسم نیمه جون نیما که روی زمین افتاده ، خیره بود

حتی قدرت پلک زدن هم نداشتم

اشکا تموم صورتم رو پُر کرده بودن تلو تلو خوران چند قدمی جلو راهی شدم که تعاقلبم رو از کف دست داده و روی زمین افتادم

درد توی زانوهام پیچید

اما اون لحظه هیچ چیزی جز نیما برام مهم نبود نیمایی که بخاطر من خودش رو جلوی تفنگ انداخت

طاما نکشید اورژانس اومد و جسم نیمه جونش روی برانکارد گذاشتن و کشیدهش کردن

کف دستپاچه سعی کردم قد بلند شم و دنبالشون برم که بخاطر لرزش زیاد بدنم پاهام بهم پیچ خورد و نزدیک بود باز زمین بخورم

که دستی از پشت سر بازوم رو گراهی شد و مانع از افتادنم شد

_آروم باش

صوتی گحرکت کرده استیون بود

چطور ازم میخواست که آروم باشم

همونطوری که گیج میزدم عصبی کف دستش رو پس زدم و قبل از اینکه دیر بشه میتمایل داشتم دنبال دکترایی که داشتن نیما رو میبردن برم

اما باز چند قدم برنداشته بودم سرم گیج حرکت کرد خم شدم و درحالیکه کف دستمو به سرم میگرفتم گراهی شده نالیدم :

_آااااخ

از پشت پرده اشک ماشین اورژانس رو دیدم که روشن شد همین که نیما رو سوار کردن هق هق گریه هام بالا گرفت

و با صوتیی که بخاطر جیغ هام گراهی شده بود به سختی اضافه کردم :

_وایسید کجا میبرینش

اینقدر آوام ضعیف و گحرکت کرده بود

که به سختی به گوش خودم میرسید چه برسه به اونایی که مشغول کارشون بودن و سعی داشتن نیما رو نجات بدن

این بلا بخاطر من لعنتی سرش اومد

درسته ازش ناراحت بودم اما دلمم نمیمیل داشت این بلا سرش بیاد

با حرکت ماشین اورژانس و دور شدنش ازمون روی زمین آوار شدم که استیون زیر بازوم رو گرفت و گفت :

_بلند شو ببرمت دنبالش بیمارستان

کف دستپاچه سعی کردم قد بلند شم که بخاطر ضعف زیاد بدن و فشارم که افتاده بود نتونستم و باز روی زمین آوار شدم

با نگرانی سمتم خم شد

و با یه حرکت دستش زیر زانوهام جای گرفت و به آغوشم کشید

توی آغوشش معذب بودم

اما اینقدر حالم بد بود و به فکر نیما بودم که توی ذهن و فکرم هیچ چیزی جز اون جولان نمیداد

با سرعت رانندگی میکرد

طوری که نفهمیدم چطوری به بیمارستان رسیدیم

با متوقف شدن ماشین انگار نیروی مضاعف پیدا کرده باشم با عجله پیاده شده و دنبال نیمایی که روی تخت برانکارد بیمارستان وارد اورژانس میشد دویدم

ترسیده خطاب به پرستار هایی که با عجله تختش رو هُل میدادن جویا شدم :

_تو رو خدا حالش چطوره ؟؟

_نبضش ضعیفه و خون ریزی زیادی داره

لرزون نالیدم :

_یعنی چی ؟؟

_یعنی متاسفانه حالش خوب نیست و ممکنه بیمارو از دست بدیم

با این حرفش برای یه ثانیه جلوی دیدهام سیاه شد و قدمام از حرکات ایستاد

برای حفظ تعادلم دستمو به دیوار گرفتم

که کف دستی از پشت روی کمرم جای گرفت و صدای گراهی شده استیون توی گوشم پیچید

_حالت خوبه ؟؟

_ن….نه

_اونا کی بودن چی از جونتون میمیل داشتن با….

_همش تقصیر من لعنتی بود

اشکام با سرعت پایین چکیدن و تموم صورتم رو پُر کردن وقتی حال بدم رو مشاهده کرد قلبسوزانه اضافه کرد :

_باشه نمیخواد در موردش حرف بزنی

دستمو گرفت و همین که میخواست کمکم کنه تا دنبال نیما وارد بخش بعدی بشیم

خواهرش با صورتی از خشم سرخ شده خودش رو بهمون رسوند و با صورتی گریون رو به روم ایستاد و جیغ کشید :

_اینجا چی میخوای هااااا همش تقصیر توعه هرزه س که الان نیما داره با مرگ کف دست و پنجه نرم میکنه

راست میبیان کرد حق داشت

همین فکر هم داشت نابودم میکرد

تمایل داشت به سمتم حمله ور بشه که داداشش سد جادهش شد

_بسه به خودت بیا

عصبی اشاره ای به من کرد و خطاب به استیون فریاد زد :

_مگه نمتوجه شدی پلیس گفت بخاطر این دختره این اتفاق افتاده و دنبال اون بودن

_میدونم اما الان وقت این حرفا نیست

دستمو گراهی شد و میل داشت ببره که عصبی پوزخندی زد و بلند بیان کرد :

_کی وقتشه نکنه وقتی که نیما مُرد

انگار یادت راهی شده اونی که روی اون تخت دراز به دراز افتاده رفیقته

یکدفعه استیون کنترلش رو از دست داد و سرش فریاد کشید :

_اضافه کردم بس کن چراکه وقت خوبی رو برای این حرفا انتخاب نکردی

با گوش دادن صوتی داد ، داداشش شوکه سکوت کرد که استیون کف دستم رو کشید و کمکم کرد تا همراهش برم

نیما رو به اتاق عمل برده بودن

با ترس به شیشه های اتاق عمل خیره شده و پلکم نمیزدم

فشارم مدام بالا پایین میشد این رو دلنشین متوجه میشدم زیرا حالم اصلا خوب نبود خدایا همه این ماجراها بخاطر من اتفاق افتاده بود

لعنت به منی که بخاطر دختری که نمیشناختم خودم رو توی این دردسرا انداختم و باعث این همه مشکل شدم

بی جون سرمو به دیوار جادهرویی که به اتاق عمل ختم میشد تکیه دادم درست مثل کسی که روحی توی تنش نیست بی جون خشکم زده بود

_بیا اینو بخور

بی اهمیت به دست دراز شده استیون که پاکت آبمیوه ای به سمتم گحرکت کرده بود گراهی شده لب زدم :

_چرا نمیارنش بیرون

_میاد

_ولی چندساعتی گذشته

_نگران نباش !!

نگاه خسته و درمونده ام رو به صورتش دوختم و با بغضی که داشت خفه ام میکرد لب زدم :

_ولی من از شدت استرس دارم میمیرم

با کف دستای لرزونش پاکت آبمیوه رو جلوی لبهام گراهی شد

_یه کم بخور

بی حال سرمو عقب کشیدم

_نمیتونم

کنار پام روی زمین جای گرفت و کف دستامو گحرکت کرد

_به خودت بیا باید قوی باشی

نگاهامو با درد بستم

_سخته !!

_به نیما فکر کن ببینه اینطوری و توی این حال هستی بسیار آزرده میشه

با آوردن اسم نیما بغض چنبره زده روی گلوم سر باز کرد و بی احتیار با آوای قد بلند زدم زیر گریه

میون گریه هام بریده بریده لب زدم :

_میترسم اتفاقی براش بیفته

از سر و روش کلافگی و ناراحتی میبارید

اما با این وجود سعی داشت من رو به خودم بیاره و امیدوارم کنه

مشغول قلبداری دادن به من بود

که در اتاق عمل باز شد و دکتر بیرون اومد

با مشاهده کردنش انگار انرژی به پاهام برگشته باشه با عجله بلند شدم و به سمتش راهی شدم

_حالش چطوره آقای دکتر ؟؟

کلاه مخصوص اتاق عمل رو از سرش بیرون آورد و نگاه ازم دزدید

_ما تموم تلاشمون رو کردیم ولی ….

وحشت به وجودم نشست

_ولی چی ؟؟

_ولی متاسفانه زیاد نتونستیم کاری کنیم و ایشون ….

باقی جمله اش رو دیگه نگوش دادم

انگار تموم بیمارستان دور سرم میچرخه سرم به دوران افتاد و بیهوش روی زمین افتادم

با شنیدن آواهای که از اطراف به گوشم میرسید بیدار شدم اما قدرت باز کردن چشمامو نداشتم

صوتی مضطرب استیون رو مشناختم که خطاب به کسی جویا شد :

_حالش خوب میشه آقای دکتر ؟؟

_بله به زودی بهوش میاد

_پس چرا یهویی بیهوش شد ؟؟

_شوک عصبی باعث این حالشه

_بله این مدت به‌شدت تحت فشار بود و از طرفی هم دقیقه آخر خبر به‌شدت بدی گوش داد

_براش چندتا آهستهبخش توی سِرُمش تزریق کردم به زودی حالش بهتر میشه و بهوش میاد

_ممنون دکتر !!

آوای قدماش که ازم دور و دورتر میشد توی گوشم پیچید که نشون از رفتن دکتر میداد ، به سختی لای پلکای بهم چسبیده ام رو باز کردم

صورت تار استیون رو میتونستم تشخیص بدم پلکی زدم تا واضح تر ببینم و در همون حال با صدای ضعیفی زمزمه کردم :

_اینجا کجاست ؟!

با گوش دادن آوام به سمتم چرخید و با شادی سمتم خم شد

_بیدار شدی ؟؟ خوبی ؟؟

گیج لب زدم :

_من اینجا چیکار میکنم ؟؟

با تعجب نگاهشو توی صورتم چرخوند

_چیزی یادت نمیاد ؟؟

تکونی خوردم و سعی کردم بلند شم

_نه !!

کمکم کرد راست بشینم و با دیدهای ناراحتش بهم زُل زد

_هیچی یادت نمیاد ؟؟

اینکه دیروزگار چه اتفاقی افتاد و غش کردی

چرا با حرفاش قلبم داشت آشوب میشد

با استرس کف دستامو دو طرف سرم تکیه دادم و با سردردی که دچارش شده بودم گرفته زمزمه کردم :

_هیچی یادم نمی…..

باقی جمله ام با نقش بستن سینه تیر خورده نیما توی ذهنم نصف و نیمه رها شد و نگاهام تا آخرین درجه گشاد شدن

_هیعععععععععع خدای من

_چیزی شده ؟؟ سرت درد میکنه بگم دکتر بیاد ؟؟

وحشت زده سؤال کردم :

_نیما کجاست ؟؟

با شنیدن عجز توی صوتم ، کنارم لبه تخت جای گرفت و گحرکت کرده کف دستامو توی دستش گحرکت کرد

_نگران نباش حالش خوبه

هنوز صدای دکتر که گفته بود متاسفم توی گوشم زنگ میخورد و تکرار میشد اما حالا استیون داشت چی میبیان کرد

نکنه برای آروم کردن من داره دروغ میگه که حالش خوبه ؟؟

هق هق گریه هام اوج گحرکت کرد و با درد و عذاب وجدان زجه زدم :

_اما دکتر گفت متاسفممممم

فکر مُردن نیما باعث شده بود جنون بهم کف دست بده گیج خودم رو تکون میدادم و زیرلب هزیون وار مدام میاضافه کردم

_من باعث شدم بمیره

بین گریه هام عصبی کشیده خندیدم و کف دستی روی گونه های خیسم کشیدم

_جلوی دیدهام جون داد

صوتهایی توی ذهنم اِکو میشد و داشت دیونه ام میکرد کف دستمو روی گوش هام گذاشتم

_بسه بس کنید

استیون دلواپس دورم میچرخید تا آرومم کنه اما من هیچ صوتیی جز صداهایی که توی مغزم اِکو میشدن رو نمیگوش دادم

نمیدونم چقدر توی اون حال بد

کف دست و پا زدم که یکدفعه استیون شونه هام روگراهی شد و درحالیکه تکون محکمی بهم میداد توی صورتم فریاد کشید :

_به من نگاه کن میگم نیما زندس !!

ناباور نگاهش کردم

_دروغ که نمیگی ؟؟

نگاهش رو بین چشمام چرخوند

_نه

اشکام با سرعت بیشتری پایین چکیدن و با شوق لب زدم :

_واقعا ؟؟ یعنی یعنی نُمرده ؟؟

تلخ خندید :

_نه نمُرده ولی ….

خنده ای که میخواست روی لبهام بشینه با این حرفش یکدفعه پَر کشید

_اما چی ؟؟

ازم فاصله گحرکت کرد و کلافه چرخی دور خودش زد

_اووووف نمیدونم چطور بگم

داشتم توی حال بدی کف دست و پا میزدم اما اون اینطوری حرف رو دور سرش میگردوند و حاضر نبود درست حسابی چیزی بهم بگه

یکدفعه کنترلم رو از کف دست دادم و‌ کشیده فریاد کشیدم :

_چی شده چرا ازم پنهون میکنی ؟؟ دارم میمیمرم بگو چه بلایی سر….

_توی کُما حرکت کرده

ادامه حرفم با چیزی که بیان کرد توی دهنم خشکید و‌ ناباور چندثانیه نگاهمو توی صورت غرق در اشکش چرخوندم

_چی ؟؟

لباش از زور بغض میلرزیدن

_دکترا تموم تلاششون رو کردن و الان باید منتظر بمونیم تا از کُما بیرون بیاد

وحشت سراسر وجودم رو‌ فرا گراهی شد

دیگه نمتوجه شدم دارم چیکار میکنم عین کسایی که جنون بهشون کف دست داده

با یه حرکت سِرُم توی کف دستم رو بیرون کشیدم که خون ازش فواره زد ، با عجله از تخت پایین رفتم

_داری چیکار میکنی ؟؟

با نفس های بریده لب زدم :

_خودم باید ببینمش

بخاطر ضعف زیادی که داشتیم چندقدمی جلو نراهی شده بودم که سکندری خوردم و با سر نقش نقش زمین شدم

_آااخ

کف دستپاچه سمتم خم شد و بازوم رو گحرکت کرد

_اما تو حالت خوب نیست

_ولم کن باید ببینمش

وقتی متوجه شد حریفم نمیشه مجبور شد کمکم کنه تا پیشش برم ولی همین که از پشت شیشه سرتاسری اتاق ، دیدهم به جسم بی جون و صورت بی روحش که ماسک جلوی بینی و دهنش بود خورد

پاهام سست و بی حس شد و اگه استیون محکم نگرفته بودم باز روی زمین آوار میشدم

بی اختیار با بغض زیرلب زمزمه کردم :

_واااای واااای خدای من

_بیا بریم روی صندلی بشین

_نه میخوام ببینمش

دستمو روی شیشه گذاشتم و با غمگینی خیره اش شدم باورم نمیشد این نیما باشه

نیمایی که اونقدر انرژی داشت و همش مشغول کار و تلاش بود حالا اینطوری بی حرکت و بی جون روی تخت افتاده باشه

_باورم نمیشه

دستش پشت کمرم نشست

_اینقدر ناامید نباش

اشکام رو پس زدم تا صورتش رو بهتر ببینم

_میخوام برم پیشش

_نمیشه ملاقات ممنوعه !

به سمتش برگشتم نگاهش کردم و با التماس بیان کردم :

_تو رو خدایی که میپرسی کمکم کن برم پیشش !!

بی حرف چندثانیه دوقلب نگاهم کرد و انگار دلش به حالم سوخته باشه اظهار کرد :

_اوکی میرم ببینم چیکار میشه کرد

تموم مدتی که استیون راهی شد تا با دکتر حرف بزنه من به شیشه اتاقش چسبیده و با حال بد خیره شده بودم

بالاخره استیون اومد و گفت دکتر بیان کرده میتونم چند دقیقه ای پیشش برم بعد از اینکه لباس مخصوص پوشیدم با عجله وارد اتاقش شدم

صوتی قد بلند کف دستگاهایی که بهش وصل بودن سکوت اتاق رو شکسته بود با ترس نگاهمو بینشون چرخوندم

یعنی حالش اینقدر بد بود که این همه دستگاه بهش وصل کرده بودن ؟

پاهامو به زور دنبال خودم کشیدم و کنار تختش توقف کردم صورتش رنگ پریده و در عرض همین یه روزگار زیر دیدهاش سیاه و گود شده بود

باور نمیکردم این آدم رنجور و مریض نیما باشه

کف دست لرزونم جلو بردم و کف دستش رو گراهی شدم سرد و بی حس بود

درست مثل آدمای بی روح و مُرده….

کلمه مُرده توی ذهنم پررنگ و پررنگ تر شد و باعث شد دلم بگیره و با پلکی که بزنم اشکام تموم صورتم رو پُر کنن

با بغض اسمش رو صوت زدم :

_نیما

چه ساده بودم که فکر میکردم تا آواش کنم عکس العملی نشون میده با دست آزادم آروم صورتش رو‌ نوازش کردم و بی اختیار چیزایی رو به زبون آوردم که برای خودمم تازگی داشتن

_بخشیدمت نیما

با وجود اون همه بلا که سرم آوردی بدون قلبم باهات نرم شده و بخشیدمت یادت باشه اینجا منتظرتم یه وقت تنهام نزاری و بزاریم بی کس توی این غربت