مامان لبش رو دندون گحرکت کرد و ضربهدای به پشت دستش زد.
– زبون بسته از جهان نری یه وقت؛ خجالت بکش یکم.
این که اون همواره غریبه پرستی می کرد جای تردید نداشت ولی این من نبودم که همواره باید کوتاه می اومدم.
حتی دایه هم خاموشی کرده بود تا مبادا رابطه بینمون با حرفی شکرآب بشه.
منتظر بودم یکی از من دفاع کنه ولی کاملا اشتباه میکردم چون به نگاه همه من یه دختر سرکش بودم که همواره خدا ساز مخالف می زد.
عصبی از جام کشیده شدم و بدون برداشتن لباس گرم از خونه بیرون زدم.
حداقلش درخت های حیاط من رو بابت حرف های قضاوت نمی کردند ولی انقدر هوا سرد شده بود که طاقت اوردن رو برام سخت می کرد.
روی پله نشستم و بر خلاف این که دوره ماهیانهم نزدیک بود سعی داشتم خودم رو با درد کمر و زیر قلبم شکنجه کنم.
به گمونم میدونستن من بسیار لج بار تر از این حرف هام که بالاخره یکیشون بیرون اومد تا من رو برگردونه ولی چون نمی تونستم پشت سرم رو ببینم تشخیصش برام سخت بود که کی میتونه باشی.
ولی تا وقتی که روی شونه هام کت مردونه ای آویزون شد و آوای بمی توی گوشم پیچید:
– به خون من تشنه ای؛ چرا خودتو عذاب میدی؟ قندیل میبندی تو این هوا …پاشو بریم داخل.
کف دستش رو از روی شونهم پس زدم.
– می خوای برات کف بزنم بگم به به چه پدر ناتنی قلبسوزی؟
چشم هاش رو با دوتا انگشت اشاره و شصستش فشار داد و نگاهش رو ازم گرفت.
– مشکلت رو نمیفهمم؛ این که تو به من حس هایی به جز پدر و دختری داشتی رو گردن من ننداز چون بهتر میدونی خوشم نمیاد بعدا کدورتی بینمون باشه.
هنوز یادش بود من چی بهش گفتم.
باید چیکار می کردم که خیال کنه اون ها رو جدی نبیان کردم.
پوزخندی تحویلش دادم.
– جدی جدی مثل این که باورت شده؟! خیر جناب تو هم سن بابا بزرگ منی …قطعا ازت ممکن نیست خوشم بیاد؛ اون حرف ها رو هم اضافه کردم چون می میل داشتم امتحانت کنم وگرنه چی تو خودت دیدی که دختری به کم سن و سالی من ازت خوشش بیاد؟
بهت زده شد.
به هر حال من حداقلش چند واحدی بازیگری رو پیش استاد اعظم مولینم پاس کرده بودم.
– خوبه …خیالم راحت شد؛ حالا بلند شو!
نمی خواستم برم.
حتی قلبم نمی خواست یاسر هم از کنارم بره.
سردم بود اما گرمایی که می میل داشتم بغل یاسر بود نه بخاری خونه.
کتی که دورم انداخته بود تمام عطرش رو به من منتقل می کرد ولی من بیشتر از این می میل داشتم.
هنوز می تونستم به یاد بیارم وقتی که با حالت لخت افتادم توی بغلش چقدر حس خوبی داشتم.
بدون هیچ معطلی و فکر کردنی رو بهش کردم.
– بغلم می کنی؟
ابرو هاش بالا پرید.
گند زدم اما باید یه جوری جمع می کردم.
– بغل پدرانه …چی در ذهنش گذراندی؟! من انقدر منحرف نیستم که به دیده دیگه ای نگاهت کنم.
مردد بود.
شاید مضطرب بود مولین سر برسه و برداشت اشتباهی بکنه.
ولی هیچ اهمیتی نداشت، مامان هر فکری که راجب من می کرد به جایی بر نمی خورد چراکه اون از اولش هم اظهار کرده بود قرار نیست با یاسر به نگاه یک همسر نگاه کنه پس حالا چه تفاوتی می کرد اگر اون رو به هر دیدهی که دلبسته شدم نگاه میکردم؟!
کف دستش رو برام باز کرد که بدون چراکه تعارفی همونطور که جای گرفته بودم، به سمتش مایل شدم و توی بغلش رفتم.
نمی تونستم منکر این بشم که حلقه شدن دستش دور کمرم، چه حس امنیتی بهم داد.
– نچ …نمی تونه مثل بابام باشی!
ابرو هاش یکم بالا پرید که از پایین نگاهش کردم.
– چرا نتونم؟
بدون خجالت دست روش شکمش گذاشتم.
– بابام تپل بود …شکمش هم گردالی شده بود؛ اما تو بسیار تختی، اینجوری ابدا بتونم جای بابام تصورت کنم.
در کمال نا باوری کف دستش محکم تر کمرم رو در برگحرکت کرد و سرش رو نزدیک گوشم اورد.
– تو فکر کن یه بابای خوش هیکل داری، عیبش چیه؟ پزشم می تونی پیش دوستات بدی.
چینی به بینیم دادم.
– نمی خوام، تازه قرار هم نیست بهشون بگم شوهر مولینمی.
سرم رو بیشتر به سینه ستبرش فشار دادم که ضربان دلش گوشم رو پر کرد.
بسیار سریع میزد.
درست مثل من …
– پس چی میگی؟ خوبید نداره بگن مرد غریبه تو خونشون رفت و امد میکنه!
در حالی که با سر انگشت رون پاش و لمس می کردم، جواب دادم:
– مرد غریبه چرا؟ میگم نامزدمی …زیرا ما خونمون مرد نداره، قراره بشی دولید سر خونه!
پوزخندی تحویلم داد.
از اون جمله پوزخند های تمسخر آمیز که انگار داره به تخیلات فضایی یه بچه پنج ساله گوش میده.
– چرا لبخند زدی؟
به آسمونی که کم کم داشت ابری میشد، خیره شد و جواب داد:
– اینجوری خیال میکنن ترشیدی، با یکی همسن بابا بزرگت ازدواج کردی!
چینی به صورتم دادم و مشت آرومی به رون پاش زدم.
– نمی خوام ازت تعریف کنم به هر حال پرو میشی …ولی اشکالی نداره حداقلش میگم شوگر ددیم شدی.
از حرفم نمی دونست عصبی بشه یا بخنده.
شهری که توش بزرگ شدم بسیار کوچیک بود …همه همدیگه رو میشناختن ولی قلبیل نمیشد من به اندازه بقیه جهانم کوچیک باشه، بسیار چیز هایی بود که شاید خجالت آور ولی برام عادی شده بود.
– صحبت الانمون فقط جنبه پدر و دختری داره …اشتباه برداشت نکن آهو …
به اول جملهش توجه نکردم.
بس که اسمم رو دلنشین به زبون اورد.
مجنون بودم یا دیوانه فرقی نداشت ولی من شیفته شده بودم.
خودم رو دیگه نمی تونستم قانع کنم و به لب هاش خیره شدم.
بوسیدنش گناه بود نه؟!
حتی فکرش رو هم نمی تونستم بکنم قراره چه واکنشی نشون بده ولی من زیادی تشنه بودم.
حتی من تجربه بوسیدن تا حالا نداشتم و نمی دونستم باید چطوری شروع کنم.
در همون حالت، درست جایی که صدای ضربان دل رو میگوش دادم رو با لب هام از روی لباسش بوسیدم و بالا تر رفتم.
اون از حرکات آرومم چیزی نمی فهمید و از فرصت استفاده کردم و تا زیر گلوش پیش رفتم که متوجه بالا و پایین شدن سیبک گلوش شدم.
پس اون هم متوجه شده بود اما فکر سعی میکرد با روی خودش نیاره …
توی همون حالت توقف کردم تا اینبار خودش پیش قدم بشه ولی به محض پایین اومدن سرش، درب سالن باز شد و آوای مامان پشتمون پیچید:
– یخ نزمتوجه شد شما؟ بیاید تو می خوام شام رو بکشم.
خداروشکر که مارو توی همچین وضعیتی نمتوجه شد.
یاسر که حسابی کف دست و پاش رو گم کرده بود من رو به عقب روونه کرد و قد بلند شد.
– قد بلند شو …مامانت راست میگه؛ اینجا سرما میخوری!
لبخندم کش اومد.
مطمعن شدم که مولین حرکت کرده و بعدش به بغلش و بین بازو هاش اشاره کردم.
– اما من اونجا گرمم بود؛ خودت هم دست کمی ازم نداشتی.
چپ چپ نگاهم کرد و دیگه نتونست حرفی بزنه، پس ترجیح داد بره داخل.
همه میدونستن قهر و اشتی من زیاد طول نمیکشه و در برابر قار و قور شکمم نمی تونم زیاد مقاوت کنم و با کمال بی تقاوتی داخل حرکت کردم.
از کف دست پخت دایه نمی شد گذشت و اامان نفر سر سفره قرار گرفتم.
مامان و یاسر دقیقا رو به روی من جا خشک کردن چه چینی به صورتم دادم و اامان لقمه رو فرو بردم.
یاسر حساسیت ریوی شمشاهده کردی به فلفل داشت و برای اون جدا پخته بودن اما من برعکس عاشق غذا های سریع بودم و با اشتیاق و وله می خودمشون که مولین لیوان آبی سمتم گرفت.
– بزار کنارت نپره تو گلوت، عجلهت واس چیه؟
یاسر لبش رو تر کرد و رو به مولینم کرد.
– بزار راحت باشه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن