انقدر زود خطبه عقد خونده شد که من حتی فرصت نکردم توی افکارم یه شانس دوباره به یاسر بدم.
یاسر؟ باید از این به بعد اینجوری آواش میزدم؟
قطره اشک سمج از گوشه نگاهم سرازیر شد بی اون که قلبیل قانع کننده ای داشته باشم.
حتی مولین هم میدونست من از این ازدواج راضی نیستم اما هر بار منو قانع میکرد که ما دوتا زنیم و نمیتونیم تنهایی توی این شهری که مردمش هزارتا حرف برامون در میارن، حیات کنیم.
– آهو؟ بلند شو دورت گریم (دورت بگردم) دیر شد.
با آوای مامان که شک نداشتم توی قلبش ولوله به پا شده، به خودم اومدم و از روی صندلی بلند شدم.
من هنوز اکو اصوات عربی به گوشم می رسید و این نشون رو میداد هنوز به باورش نرسیدم.
اشکم رو پس زدم و پشست سرشون راه افتادم.
ولی من تمام حواسم طی حرکات کف دست یاسر پشت مولین بود که سعی داشت همجادهیش کنه.
من هنوزم رخت سیاه داشتم و این زیاد به مزاج مولین خوش نیومد.
– میگم آقا یاسر ببرتت خونه لباست رو عوض کنی، دایه گیان تو رو اینجوری ببینه بار دیگر داغ دلش تازه میشه.
دایه گیان(مادربزرگ پدری آهو) از این که هنوز کفن پسرش خشک نشده بود و بلا فاصله بعد عقدِ، مولینم عروس یکی دیگه شده بود امکان نداشت داغ قلبش تازه بشه؟
پوزخندی زدم که یاسر مولین رو جلوی خونه دایه گیان پیاده کرد تا من رو به خونه برگدونه.
باز هم تنها بودیم.
اما این بار دیگه حرفی برای اظهار کردن نداشتم و با کنایه لب زدم:
– دولیدیت رو باید تبریک بیان کرد یا کف دستمال حجله ازت تحویل گرفت؟
توقع داشتم بهش بر بخوره و عکس العمل سریع نشون بده ولی انگار اون زیادی پخته و عاقل بود که با حرف های من احساساتش تحریک نشه.
– پایین منتظر بمونم یا کارت طول میکشه؟
هرچقدر هم که اون مرد خود داری بود ولی باز هم من آهو بودم.
خودم رو توجیح نمیکردم اما من به خودم قول داده بودم تا یاسر رو برای خودم نگه دارم …فرقی نداشت چه صنمی با هم داریم.
– طول میکشه! باید دوش بگیرم.
سری تکون داد و از ماشین پیاده شد.
زیرا توی حیاط خودمون پارک کرد نیاز نبود قبل بزنه و پشت سرم داخل اومد.
اینجا هنوز خونه ما بود.
یاسر تازه قرار بود از امشامگاه اینجا بمونه و کی بود که ندونه از امشامگاه قراره زیر یک سقف با هم باشیم ولی با فاصله ای که تایین میشد.
روی مبل جای گرفت و تمایل داشتم توی اتاق برم ولی قبلش دوباره برندازش کردم.
قدش کشیده بود.
شونه های پهن داشت و هیکلش به نسبت بقیه مرد های فامیل روی فرم تر بود.
ته ریش نمیذاشت مبدا پیر تر به نظر برسه اما مثل اکثر مرد های کورد سعی میکرد سبیلش رو حفظ کنه.
بی اختیار داشتم از مشاهده کردنش حس های عجیب میگرفتم.
چی میشد اگر همین حالا هم سعی میکردم باز هم بهش نزدیک بشم؟
من اینجوری تربیت نشده بودم که خودم رو به یک مرد ببازم.
سرم رو پایین انداختم و ازش گذشتم که طنین صداش توی سالن اکو شد.
– چیزی میخواستی بگی؟
هول زده جواب دادم:
– نه هیچی! منتظر بمون زود میام.
سری تکون داد که با نفس نفس خودم رو به اتاق رسوندم و فقط رفتم توی حموم تا با آب گرم بتونم این حجم از عصبیت رو کم کنم.
برهنه رو به روی آیینه قدی حموم توقف کردم.
اون میتونست به جای مادرم من رو انتخاب کنه مگه نه؟
چیزی کم داشتم؟
قدم متوسط بود ولی نحیف اندام و سفید پوست بودم …شاید هم یکم گندمی.
موهام به اندازه ای قد بلند بود که بتونه استخوان ترقوهم رو بپوشونه تا نحیف بودنم زیاد به دیده نیاد.
به دیوار سرد سرامیکی تکیه دادم.
تناقض با اب گرم باعث مومور شدنم میشد ولی هیچ کدوم اهمیت نداشت.
تا جایی که میتونستم خودم رو شستم و در حدی که دیگه نتونستم بخار حموم رو کنترل کنم، حوله دورم پیچیدم تا بیرون بیام.
حتی یادم راهی شده بود با خودم لباس بیارم و زیرا حموم توی اتاق مولین و بابا بود مجبور میشدم با حوله مسافت بین دوتا اتاق رو طی کنم.
اما فاجعه اونجایی رخ میداد که باید از جلوی یاسر رد میشدم تا به اتاقم برسم.
موهای خیسم رو جمع کردم و حوله ای که به زور تا روی زانو هام میرسید رو محکم گراهی شدم و چند قدمی جلو حرکت کردم.
– میشه …میشه نگاه هاتو ببندی تا رد بشم؟
انگار صوتی من توجهش رو جلب کرد که صاف توی جاش قرار گرفت.
– واسه چی ببندم؟
ابرویی بالا انداختم و در حالی که هنوز پشتش بودم، جویا شدم:
– نکنه تو هم بدت نمیاد لخت منو ببینی؟
قرمز شدنش گوش هاش رو از این فاصله می تونستم ببینم که اضافه کرد:
– اها نمیدونستم، بیا رد شو …نگاه هام بستهس!
از خدا خواسته در حالی که سعی میکردم روی سرامیک های سالن سُر نخورم، از جلوش رد شدم اما درست و دقیقا جایی که نباید اتفاق می افتاد، زیر پام طوری خالی شد که برای حفظ تعاقلبم ناچار شدم بازوی یاسر رو محکم بچسبم.
انقدر حرکتم یهویی بود که بیچاره اون هم ترسبد و چشم هاش رو باز کرد تا بتونه کمکم کنه.
انقدر هول شدم که حتی برام مهم نبود الان قراره حوله از دورم باز بشه و من رسما داشتم می حرکت کردم توی بغل یاسر …
– خوبی؟ چی شد؟
در حالی که از ترس به گردنش چسبیده بودم و سرما روی پوست خیسم داشت حس میشد و صوتم می لرزید؛ جواب دادم:
– فکر کنم سر خوردم! مرسی …دیگه خودم میتونم بلند بشم.
آه که چقدر بوی عطر شامپوی موهام توی فضای بینمون باعث شد چشم هام خمار تر بشه و حتی شرم و حیا رو قورت بدم و از خدام باشه همینجوری توی بغلش بمونم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن