رسیده بود زیر پای دختر، خودش را بالا کشید و بیهوا کف دست انداخت دو طرف کمر ساچلی.
رسیده بود زیر پای دختر، خودش را بالا کشید و بیهوا کف دست انداخت دو طرف کمر ساچلی.
#پارت_124
– میفتی زبونم لال یه چیزیت میشه دختر، بیا پایین من میرم…
– ولم کن… بابام… بابام یه چیزیش شده…
بیقرار اظهار کرد و تکانی به تنش داد.
کف دست و پا زدنی ناتمایل داشته لگدش گحرکت کرد به سینهی داریوش و شرمنده شد.
– میدونم نگرانشی، ولی بذار من برم.
دخترک بغضش را بلعید و سری بالاپایین کرد.
داریوش که با احتیاط پایین کشیدش، سر به زیر خود را تا در کشید.
– زنگ بزن پری…
نگاه دلواپس جوان از چانهی به خونقرار گرفتهی دختر تا زانوی پارهی شلوارش رفت و سر بالا کشید.
– سوره جان عمو گریه نکن…من الآن میام پیشت.
چنگ زد به آجر بالایی و خزید روی دیوار…
– همینجوری نمون…زنگ بزن پری…بیمارستان…چه میدونم یه جایی…
نشست بالای دیوار و پایش را یکوری آویزان کرد!
– عمو باباجی! باباجی مرده!
نگاه ملتمسِ سوره که تا بالای دیوار کشیده شد، جفت پا پرید داخل حیاط.
– نمرده دخترم گریه نکن! خوب میشه.
تیز… کلید روی در را چرخاند و خود را به یاسین رساند.
ویلچر چپ شده را از زمین قد بلند کرد و دست انداخت پشت گردن مرد،
تا میل داشت تنش را صاف کند سوره زانوهایش را کیپ کرد…
#پارت_125
– نه نمیذارم، نمیذارم باباجیمو ببری…
کف دستان کوچکش را جلو کشید و گرد کرد دور سر پدر.
گریهکنان خود را سپر مرد کرد و دست داریوش نوازشوار بر موهایش کشیده شد.
– نمیبرم سوره…میخوام کمکش کنم عمو جون…
– سوره بیا کنار خفه کردی باباجی رو!!
ساچلی بود، کلافه دستان سوره را کنار زد و گوش چسباند به سینهی پدر.
– بابا اون قرص صورتیشو خورد امروز؟
– نمیدونم!
سوره دیدهان خیسش را در حدقه چرخاند و سری بالا انداخت.
– نه نخورد…
همیشگی همین بود، تا یادآوری نمیکرد، قرص زیر زبانیاش را نمیخورد.
– نمیزنه! دلش نمیزنه…
زمزمهی پر ترسش صوت گراهی شد و سوره جیغ کشید…
– بس کن…داری بچه رو میترسونی…
دخترک که برای احیا روی تن پدر خیمه زد، داریوش شانهاش را عقب کشید.
– ولم کن… نمیتونه ما رو تنها بذاره… نباید بمیره، حق نداره بره…
هُلی به تن داریوش داد و کف دستش از شانهی دختر جدا شد،
اما فاصله نگراهی شد، نزدیکش ماند و خیرهی لبهایِ از بغض لرزانش…
– بره من میمیرم… نه نمیذارم…
#پارت_126
اشکی از گوشهی دیده دختر چکید و قلب مرد در سینه مچاله شد.
– من هستم… نمیذارم چیزیش شه.
بیریا بیان کرد و دست برد به تیشرت سفید سادهاش،
– تو برو دفترچهشو بیار…
با یک حرکت کندش و خودش را جلو کشید. شروع کرد به تا زدن لباس و نگاهِ جاخوردهی دختر به پهلو چرخید.
– نداره… یَ… یعنی باطل کردن… به… به خاطر کارش…
از گوشهی دیده معذّب شدن دخترک را متوجه شد، امّا نگاهش نکرد.
سر یاسین را قد بلند کرد و با احتیاط گذاشتش زیر سرش،
– یک، دو، سه…
کف دستش را چسباند بالای سینهی یاسین و با کف دست بعدی شروع کرد نقطهای فشردن.
– برو مدارکشو بیار… دواهاش…اصن هر چی ازش هست و بیار… بدو…
خم شد روی صورت یاسین، نفسی داد و دخترک خجالتزده در جا زد.
سر کشیده کرد و مجدداً شروع کردن به فشردن سینهاش، دقیق و منظم.
– ساچلی…
ناغافل بود، حسرت کهنهی دلش، فقط بیموقع پرید.
نگاهِ متعجبِ دختر را دید و اصلاحش کرد.
– ساچلی خانوم آدرس و دقیق گفتی؟ نرن کوچه بالایی باز!
تشابه اسمی کوچهها… نابلدها یک و دو را اشتباه میرفتند.
– مدارکو بیارم میرم سر کوچه…
دوید تا خونه و مرد شمارشکنان خیرهی قدمهای پرشتابش…
خیالش هم نمیراهی شد، دورههای امدادی که برای مربیگری گذرانده، اینجا به کارش بیاید.
در خانهی یار و برای نجات عزیزترینش!
#پارت_127
***
صوتی تقتقِ آشنایی وارد شد و پیرمرد گوش تیز کرد.
مهلت در زدن نداد، همانطور که ذکر میگفت، گوشهی لبش بالا حرکت کرد.
– بفرما توو سیمین خانوم!
درز در به آرامی باز شد و نگاه بالادیدهی پیرمرد از کتاب قطورِ میان دستش تا پیرزن مردّد میان در پرید،
– بفرما… غریبه نیست همه خودیاَن…
پیرزن حتی نگاهش نکرد، بیحرف داخل شد و دو جوان، مضطرب عقب چرخیدند.
بیشتر از ربع ساعت بود که بلاتکلیف مقابل میز کار پیرمرد توقف کرده بودند و پیرمرد در کمال خونسردی سرگرم مطالعه…
– اگر این بین غریبهای هم باشه؟!
خیرهی پیرزن، پوزخند معناداری زد.
– اون منم و شما!
نگفت ما! چشمان بیروح پیرزن نگذاششتابزده.
سالها بود زیر سقف یک عمارت زندگی میکردند و از هم جدا!
– سرپا نمون حاجخانوم، قصّه درازه، بفرما بشین…
ابرویی بالا داد و اشاره زد به تک صنقلبی خالیِ روبرو، همانکه عمری دیده به راه بود.
پیرزن که بار دیگر نادیده گحرکت کردش، کتاب را آوادار بست.
– خب پسر؟
گذاشتش روی میز چوبی و عینک مطالعه را به آهستهی از نگاه دور کرد.
رهایش کرد روی سینه و تکیهاش را به صنقلبی سپرد.
نگاهِ مطمئنش؟ ساکتشِ قبل طوفان بود و تبسمِ کنج لبش؟ زنگ هشدار…
– این خبر خجسته رو خودت به مادرت میگی یا …
#پارت_128
– الآن نه حاجی!
صورت آشفتهی دانا چرخید جلو، بازیهای پیرمرد تمامی نداشت امّا قلب مادرش بازیچه نبود…
– چیه پسر! نمیخوای به مادرت بگی عروسدار شده! خوشخبری که بهتر از بیخبریه…
یکسره گفت، بیمکث و با لذت… نگاه مردّد پیرزن که تا دخترک کناریِ دانا کشیده شد، لبخند محوی زد.
– این نه سیمین خانوم، اون… یکی!
با بدجنسی سرش را به پهلو پرت کرد و پیرزن بینوا سر جایش تکانی خورد.
چیزی ته قلبش فرو ریخت ولی آرامشش را حفظ کرد.
تکیهاش را به عصای چوبی داد و انگشتان لرزانش دور کف دستگیره مشت شدند.
– حاج خانوم من…
دانا دلنگران چرخید تا مادر و پیرزن آه پر حسرتی کشید.
از عصرِ آن روزگار نفرین شده، برایش حاج خانوم شد!
عصر دولیدیاش…عصری که راز سر به مهر خانه فاش شد، تصادف شد و مسروریشان عزا…
پسرکش تا پای مرگ رفت و وقتی برگشت، نه پدر، پدر شد و نه او مادر.
– اَ… اگه اجازه بدی برات میگم قضیه رو…
کف دستپاچه جلو حرکت کرد، نگاه قلبگیر مادر را دید و پایش سست شد…
– قضیهای نیس پسر! همه چی عیانه، خطبهای قرائت شد و غریبهای همسفره…
پیرمرد خودش را روی صنقلبی جلو کشید و سرپا شد.
– شاپسرت یه عمر چوب قضاوت زد رو سر دیگری و خودش توو خلوت بدترشو کرد!
#پارت_129
دانا چرخید سمت پیرمرد و کف دست انداخت تا پیرزن کنار در، صوتیش بغض داشت و کلامش کینه…
– هر خبطی هم که کرده باشم، هنوز انقدر عوضی نشدم که رو سر زن حاملهم هوو بیارم و سِکت…
آیدا هینی کشید و سیمین دادی…
– دا…آنا!
زنِ بیچاره چشمش نم زد، پلک فشرد، نفسی گراهی شد و وقتی بازشان میکرد، همان سیمین مقتدر بود.
– حقیقتِ تلخ از دروغ شیرین بهتره پسر…
پیرمرد راضی از عکسالعملِ سیمین، نگاه مشتاقش را از زن جدا کرد و خاطرجمعتر تاخت.
– حرکت کردی پنهون از نگاه بزرگترت و بیاذن پدرِ دختره، عقدش کردی که چی بشه؟
– تو! تو… چیکاآر کردی…دا…آنا!
نگاه مستأصل و پر خشم دانا از مادر تا آیدا حرکت کرد و سری برای حماقتش جنباند.
– میل داشتی مرد شدنتو به رخ پدرت بکشی!
پیرمرد سینهبه سینهی پسر مکث کرد و پوزخندزنان خیرهاش،
– باشه، بسمالله!
کف دستش را به پهلو باز کرد و انگشتان پسر کنار تن مشت شدند.
– مرد و مردونه زنت و وردار بیار خونه!
آیدا نالهی ترسخوردهای زد و تیلههای مضطربش از پدر تا پسر پرید.
نگاه بالا نگاهی پیرمرد که از بالای شانهی پسر شکارش کرد،
کف دست بر لب نشاند و سر به زیر شد.
منتظر اخم و نصیحت پدرانه بود یا یک توبیخ کوچک ولی آتش قهر پیرمرد زیادی بزرگ بود…
– خونه! کدوم خونه! تا دیروزگار میبیان کردی حقّش حلال شه، حالا میگی بیار خونه! فردا حتماً نوهم میخوای!
#پارت_130
دانا معترض شد و دخترک قلبش بالا آمد اما حال خوبش به ثانیه هم نکشید…
– تا قسمت چی باشه!
پیرمرد به طعنه گفت و پسرک سر بالا کشید تلخخندی زد و مجدداً نگاه دوخت به پدر، خشمگین و بیحوصله،
– حراهی شد چیه حاجی! مَخلص کلامو بگو خودتو خلاص کن…
– مخلص کلامو میخوای پسر؟!
نگاه منتظر جمع را متوجه شد و قاضیگونه گردن صاف کرد.
– اون دختر الآن یه آژگانه، عروس این خونه… زنِ تو… وُ جای زن… پیش شوهرشه…
نگاه گوشه نگاهیاش از صورت جاخوردهی پسر تا نیمرخ در فکرِ سیمین رفت و انگشتی که به سینهی دانا نشانه رفته بود، کوبید زیر پایش.
– پس میری… کف دست عروست و میگیری… ورش میداری میاری اینجا…
چشمی ریز کرد و حال و احوالِ یک سالِ گذشتهی پسر در سرش مرور شد.
یکسال خاموشی و خودخوری، دوا و دکتر… عملهای سنگین و هذیانهای شامگاهانه؟ ناگهان با ورود دخترکِ به ظاهر آرام، تبدیل شد به شورش و بیپروایی!
و چرایش را باید میمتوجه شد…
– همین امشبم میاری اگه نه…
نگاه در چشم پسر خم شد و چنگ زد به تنها اهرم فشار… یعنی سیمین.
– بار و بندیلتو جمع میکنی و میری خونهی زنت…
بیرحمانه انگشتش را پرت کرد طرف در و خاموشی شد.
– داری از خونهت بیرونم میکنی حاجی!
کلامش پر شد از تمسخر و صوتی پدر اخطارگونه…
#پارت_131
– دارم بهت درس زندگی میدم پسر!
پیرمرد درسهایش هم بهای سنگینی داشت، محرومیت از منزل، خانواده، اسم، رسم، دارایی و حتّی …
– حرف آخرته دیگه حاجی!
لب وا نکرد، بیآوا خیرهاش ماند، امّا تیلههای سبزِ بیانصافش؟
طعنه میزدند، بیرحم مثل کودکی…
مثل هر باری که گُلی پیش پدر چُغلیاَش را میکرد و میشد… پسر منحوسِ سیمین، لکّهی ننگ خاندان و مایهی سرافکندگی پدر…
نگاه ناباورش به سختی از نگاهان پدر کنده شد،
چرخید تا مادر، کودکانه دنبال پناه بود، لبهای بهم فشردهی مادر را متوجه شد و
تلخ ریز خندید.
خود را جلو کشید و رخ به رخ پدر شد،
– امر امرِ شماست حاج بشیر!
چرخی میان دیدهانِ شیشهای و بیحسِ پیرمرد زد و خشمگین رو گحرکت کرد.
از اتاق بیرون زد و سیمین دنبالش،
– کجا… می… ایری!
#پارت_124
– میفتی زبونم لال یه چیزیت میشه دختر، بیا پایین من میرم…
– ولم کن… بابام… بابام یه چیزیش شده…
بیقرار اظهار کرد و تکانی به تنش داد.
کف دست و پا زدنی ناخواسته لگدش گراهی شد به سینهی داریوش و شرمنده شد.
– میدونم مضطربشی، اما بذار من برم.
دخترک بغضش را بلعید و سری بالاپایین کرد.
داریوش که با احتیاط پایین کشیدش، سر به زیر خود را تا در کشید.
– زنگ بزن پری…
نگاه دلواپس جوان از چانهی به خوننشستهی دختر تا زانوی پارهی شلوارش رفت و سر بالا کشید.
– سوره جان عمو گریه نکن…من الآن میام پیشت.
چنگ زد به آجر بالایی و خزید روی دیوار…
– همینجوری نمون…زنگ بزن پری…بیمارستان…چه میدونم یه جایی…
قرار گرفت بالای دیوار و پایش را یکوری آویزان کرد!
– عمو باباجی! باباجی مرده!
نگاه ملتمسِ سوره که تا بالای دیوار کشیده شد، جفت پا پرید داخل حیاط.
– نمرده دخترم گریه نکن! خوب میشه.
تیز… کلید روی در را چرخاند و خود را به یاسین رساند.
ویلچر چپ شده را از زمین کشیده کرد و کف دست انداخت پشت گردن مرد،
تا خواست تنش را صاف کند سوره زانوهایش را کیپ کرد…
#پارت_125
– نه نمیذارم، نمیذارم باباجیمو ببری…
کف دستان کوچکش را جلو کشید و گرد کرد دور سر پدر.
گریهکنان خود را سپر مرد کرد و کف دست داریوش نوازشوار بر موهایش کشیده شد.
– نمیبرم سوره…میخوام کمکش کنم عمو جون…
– سوره بیا کنار خفه کردی باباجی رو!!
ساچلی بود، کلافه کف دستان سوره را کنار زد و گوش چسباند به سینهی پدر.
– بابا اون قرص صورتیشو خورد امروزگار؟
– نمیدونم!
سوره دیدهان خیسش را در حدقه چرخاند و سری بالا انداخت.
– نه نخورد…
همیشگی همین بود، تا یادآوری نمیکرد، قرص زیر زبانیاش را نمیخورد.
– نمیزنه! قلبش نمیزنه…
زمزمهی پر ترسش صدا گرفت و سوره جیغ کشید…
– بس کن…داری بچه رو میترسونی…
دخترک که برای احیا روی تن پدر خیمه زد، داریوش شانهاش را عقب کشید.
– ولم کن… نمیتونه ما رو تنها بذاره… نباید بمیره، حق نداره بره…
هُلی به تن داریوش داد و دستش از شانهی دختر جدا شد،
ولی فاصله نگحرکت کرد، نزدیکش ماند و خیرهی لبهایِ از بغض لرزانش…
– بره من میمیرم… نه نمیذارم…
اشکی از گوشه : دیده دختر چکید و دل مرد در سینه مچاله شد.
– من هستم… نمیذارم چیزیش شه.
بیریا گفت و کف دست برد به تیشرت سفید سادهاش،
– تو برو دفترچهشو بیار…
با یک حرکت کندش و خودش را جلو کشید. شروع کرد به تا زدن لباس و نگاهِ جاخوردهی دختر به پهلو چرخید.
– نداره… یَ… یعنی باطل کردن… به… به خاطر کارش…
از گوشهی نگاه معذّب شدن دخترک را متوجه شد، امّا نگاهش نکرد.
سر یاسین را قد بلند کرد و با احتیاط گذاشتش زیر سرش،
– یک، دو، سه…
کف کف دستش را چسباند بالای سینهی یاسین و با کف دست بعدی شروع کرد نقطهای فشردن.
– برو مدارکشو بیار… دواهاش…اصن هر چی ازش هست و بیار… بدو…
خم شد روی صورت یاسین، نفسی داد و دخترک خجالتزده در جا زد.
سر کشیده کرد و مجدداً شروع کردن به فشردن سینهاش، دقیق و منظم.
– ساچلی…
ناغافل بود، حسرت کهنهی قلبش، فقط بیموقع پرید.
نگاهِ متعجبِ دختر را مشاهده کرد و اصلاحش کرد.
– ساچلی خانوم آدرس و دقیق اضافه کردی؟ نرن کوچه بالایی باز!
تشابه اسمی کوچهها… نابلدها یک و دو را اشتباه میحرکت کردند.
– مدارکو بیارم میرم سر کوچه…
دوید تا خانه و مرد شمارشکنان خیرهی قدمهای پرشتابش…
خیالش هم نمیراهی شد، دورههای امدادی که برای مربیگری گذرانده، اینجا به کارش بیاید.
در خونهی یار و برای نجات عزیزترینش!
#پارت_127
***
صدای تقتقِ آشنایی وارد شد و پیرمرد گوش تیز کرد.
مهلت در زدن نداد، همانطور که ذکر میاظهار کرد، گوشهی لبش بالا رفت.
– بفرما توو سیمین خانوم!
درز در به ساکتی باز شد و نگاه بالانگاهی پیرمرد از کتاب قطورِ میان کف دستش تا پیرزن مردّد میان در پرید،
– بفرما… غریبه نیست همه خودیاَن…
پیرزن حتی نگاهش نکرد، بیحرف داخل شد و دو جوان، مضطرب عقب چرخیدند.
بیشتر از ربع ساعت بود که بلاتکلیف مقابل میز کار پیرمرد توقف کرده بودند و پیرمرد در کمال خونسردی سرگرم مطالعه…
– اگر این بین غریبهای هم باشه؟!
خیرهی پیرزن، پوزخند معناداری زد.
– اون منم و شما!
نگفت ما! نگاهان بیروح پیرزن نگذاشتند.
سالها بود زیر سقف یک عمارت زندگی میکردند و از هم جدا!
– سرپا نمون حاجخانوم، قصّه درازه، بفرما بشین…
ابرویی بالا داد و اشاره زد به تک صندلی خالیِ روبرو، همانکه عمری دیده به راه بود.
پیرزن که دوباره نادیده گحرکت کردش، کتاب را صدادار بست.
– خب پسر؟
گذاشتش روی میز چوبی و عینک مطالعه را به ملایمی از نگاه دور کرد.
رهایش کرد روی سینه و تکیهاش را به صندلی سپرد.
نگاهِ مطمئنش؟ آرامشِ قبل طوفان بود و تبسمِ کنج لبش؟ زنگ هشدار…
– این خبر خجسته رو خودت به مادرت میگی یا …
#پارت_128
– الآن نه حاجی!
صورت آشفتهی دانا چرخید جلو، بازیهای پیرمرد تمامی نداشت امّا قلب مادرش بازیچه نبود…
– چیه پسر! نمیخوای به مادرت بگی عروسدار شده! خوشخبری که بهتر از بیخبریه…
یکسره اضافه کرد، بیمکث و با لذت… نگاه مردّد پیرزن که تا دخترک کناریِ دانا کشیده شد، تبسم محوی زد.
– این نه سیمین خانوم، اون… یکی!
با بدجنسی سرش را به پهلو پرت کرد و پیرزن بینوا سر جایش تکانی خورد.
چیزی ته قلبش فرو ریخت اما ملایمشش را حفظ کرد.
تکیهاش را به عصای چوبی داد و انگشتان لرزانش دور کف دستگیره مشت شدند.
– حاج خانوم من…
دانا قلبمضطرب چرخید تا مادر و پیرزن آه پر حسرتی کشید.
از عصرِ آن روز نفرین شده، برایش حاج خانوم شد!
عصر دولیدیاش…عصری که راز سر به مهر خونه فاش شد، تصادف شد و سرخوشیشان عزا…
پسرکش تا پای مرگ راهی شد و وقتی برگشت، نه پدر، پدر شد و نه او مادر.
– اَ… اگه اجازه بدی برات میگم قضیه رو…
کف دستپاچه جلو حرکت کرد، نگاه دلگیر مادر را مشاهده کرد و پایش سست شد…
– قضیهای نیس پسر! همه چی عیانه، خطبهای قرائت شد و غریبهای همسفره…
پیرمرد خودش را روی صنقلبی جلو کشید و سرپا شد.
– شاپسرت یه عمر چوب قضاوت زد رو سر دیگری و خودش توو خلوت بدترشو کرد!
#پارت_129
دانا چرخید سمت پیرمرد و دست انداخت تا پیرزن کنار در، صدایش بغض داشت و کلامش کینه…
– هر خبطی هم که کرده باشم، هنوز انقدر عوضی نشدم که رو سر زن حاملهم هوو بیارم و سِکت…
آیدا هینی کشید و سیمین دادی…
– دا…آنا!
زنِ بیچاره نگاهش نم زد، پلک فشرد، نفسی گحرکت کرد و وقتی بازشان میکرد، همان سیمین مقتدر بود.
– حقیقتِ تلخ از دروغ شیرین بهتره پسر…
پیرمرد راضی از عکسالعملِ سیمین، نگاه مشتاقش را از زن جدا کرد و خاطرجمعتر تاخت.
– راهی شدی پنهون از نگاه بزرگترت و بیاذن پدرِ دختره، عقدش کردی که چی بشه؟
– تو! تو… چیکاآر کردی…دا…آنا!
نگاه مستأصل و پر خشم دانا از مادر تا آیدا رفت و سری برای حماقتش جنباند.
– خواستی مرد شدنتو به رخ پدرت بکشی!
پیرمرد سینهبه سینهی پسر مکث کرد و پوزخندزنان خیرهاش،
– باشه، بسمالله!
کف دستش را به پهلو باز کرد و انگشتان پسر کنار تن مشت شدند.
– مرد و مردونه زنت و وردار بیار خونه!
آیدا نالهی ترسخوردهای زد و تیلههای مضطربش از پدر تا پسر پرید.
نگاه بالا نگاهی پیرمرد که از بالای شانهی پسر شکارش کرد،
دست بر لب نشاند و سر به زیر شد.
منتظر اخم و نصیحت پدرانه بود یا یک توبیخ کوچک ولی آتش قهر پیرمرد زیادی بزرگ بود…
– خونه! کدوم خونه! تا دیروزگار میاظهار کردی حقّش حلال شه، حالا میگی بیار خونه! فردا حتماً نوهم میخوای!
#پارت_130
دانا معترض شد و دخترک قلبش بالا وارد شد اما حال خوبش به ثانیه هم نکشید…
– تا قسمت چی باشه!
پیرمرد به طعنه اظهار کرد و پسرک سر بالا کشید تلخخندی زد و دوباره دیده دوخت به پدر، خشمگین و بیحوصله،
– ححرکت کرد چیه حاجی! مَخلص کلامو بگو خودتو خلاص کن…
– مخلص کلامو میخوای پسر؟!
نگاه منتظر جمع را مشاهده کرد و قاضیگونه گردن صاف کرد.
– اون دختر الآن یه آژگانه، عروس این خونه… زنِ تو… وُ جای زن… پیش شوهرشه…
نگاه گوشه دیدهیاش از صورت جاخوردهی پسر تا نیمرخ در فکرِ سیمین راهی شد و انگشتی که به سینهی دانا نشانه رفته بود، کوبید زیر پایش.
– پس میری… دست عروست و میگیری… ورش میداری میاری اینجا…
چشمی ریز کرد و حال و احوالِ یک سالِ گذشتهی پسر در سرش مرور شد.
یکسال خاموشی و خودخوری، دوا و دکتر… عملهای سنگین و هذیانهای شبانه؟ یکباره با ورود دخترکِ به ظاهر ساکت، تبدیل شد به شورش و بیپروایی!
و چرایش را باید میفهمید…
– همین امشامگاهم میاری اگه نه…
چشم در چشم پسر خم شد و چنگ زد به تنها اهرم فشار… یعنی سیمین.
– بار و بندیلتو جمع میکنی و میری خونهی زنت…
بیرحمانه انگشتش را پرت کرد طرف در و سکوت شد.
– داری از خونهت بیرونم میکنی حاجی!
کلامش پر شد از تمسخر و صدای پدر اخطارگونه…
#پارت_131
– دارم بهت درس زندگی میدم پسر!
پیرمرد درسهایش هم بهای سنگینی داشت، محرومیت از خونه، خانواده، اسم، رسم، دارایی و حتّی …
– حرف آخرته دیگه حاجی!
لب وا نکرد، بیصدا خیرهاش ماند، امّا تیلههای سبزِ بیانصافش؟
طعنه میزدند، بیرحم مثل کودکی…
مثل هر باری که گُلی پیش پدر چُغلیاَش را میکرد و میشد… پسر منحوسِ سیمین، لکّهی ننگ خاندان و مایهی سرافکندگی پدر…
نگاه ناباورش به سختی از نگاهان پدر کنده شد،
چرخید تا مادر، کودکانه دنبال پناه بود، لبهای بهم فشردهی مادر را متوجه شد و
تلخ ریز خندید.
خود را جلو کشید و رخ به رخ پدر شد،
– امر امرِ شماست حاج بشیر!
چرخی میان نگاهانِ شیشهای و بیحسِ پیرمرد زد و خشمگین رو گحرکت کرد.
از اتاق بیرون زد و سیمین دنبالش،
– کجا… می… ایری!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن