۱۴۱پارت
کف دست در دست هم به سوی خونه رفتند و قبل از ورود به ساختمان کف دست هم را رها کردند و کامیار اظهار کرد
_آقا این یارو خان میخواد مارو بنشونه پای منقل، چیکار کنیم که طفره بریم؟
معراج خندید و گفت
_منکه اهلش نیستم اما تو یه نفس بزن روشن شی
_مگه من اهلشم یزید؟
در حال خنده و صحبت بودند که در چوبی خانه باز شد و روزگاربه همراه پسرعمویش بیرون آمد. معراج با اخم و ابروهای گره کرده نگاهش کرد. ولی روزگاربه تبسمی زد و اشارهای به مارال کرد و بیان کرد
_پس باید شما میومدین که ما صورت مارال خانم رو خندون ببینیم کاپتان
اشارهاش به این بود که میداند مارال قلب در گرو معراج دارد و با روی گخوشحاله و خندان با این مسئله رو در رو شده است. معراج هم مفهوم کلامش را گرفت و اخمهایش را باز کرد و با تبسم به مارال خیره شد.
کامیار کف دستی به شانهی روزبه که مثل خودش قدبلند و درشت اندام بود زد و اظهار کرد
_بنظر آدم مشتی و بامرامی میای
_بامرامی از خودتونه لطف دارین
_قربونت
روزبه لبخند زد و بیان کرد
_راستی متوجه شدم که دنبال چاره میگشتی که از دعوت بابام فرار کنی
کامیار دستی به پس گردنش کشید و با خندهی معذبی اضافه کرد
_ضایع شدیم که پس
_نه داداش خودم فراریت میدم، حله
و به پسرعمویش بیان کرد
_آیدین برو به بابا بگو من مهمونارو بردم بیرون دیروقت برمیگردیم
کامیار از اینکه به راحتی از تنگنا خلاص شده بود بطور نمایشی نفس عمیقی کشید و اظهار کرد
_خدا خیرت بده پسرِ خان
روزبه به خندهاش ادامه داد و رو به معراج و مارال گفت
_اینجا یه مکان زیبای هست که مثل کافه و رستوران سنتیه و وقتی میام دشت اکثرا اونجام، اگه موافقین بریم
پاتوق روزگاربه واقعا جای زیبای بود و به همهشان خوش گذشت. مخصوصا به مارال و معراج که دیده از هم برنمیداشتند و دستهایشان از هم جدا نمیشد.
دیر وقت بود و همه خوابیده بودند که به باغ برگشسریع. معراج اضافه کرد صبح فردا با پرویزخان صحبت خواهد کرد و سمت اتاقی که روزبه نشان داد راهی شدند و خوابیدند.
معراج پرواز صبحش را به همکارش سپرده بود و برای پرواز شامگاه مجبور بود که به تهران برگردد. اول صبح کنار پرویزخان رفت و در مورد مارال حرف زد.
_من از سالهای نوجوونی به دخترتون علاقه دارم پرویزخان، اما اونوقتا شرایط مالی خوبی نداشتم و ازش دور موندم چون فکر میکردم سهم من نیست. ولی الان میتونم با خیال راحت مارال رو ازتون خواستگاری کنم
پرویز خان لبخندی زد و اظهار کرد
_منم فکر میکردم که دخترم به هیچ وجه سهم تو نیست، اما میبینیم که جلوی قسمت و سرنوشت رو نمیشه گحرکت کرد
_من الان باید برگردم تهران، پس خیالم راحت باشه که شما موافقین؟
_آره جوون، من موافقم. برو با خانوادهت بیا برای میل داشتگاری رسمی
معراج از یادآوری مادرش پکر شد و گفت
_مادرم متاسفانه به این وصلت راضی نیست اما من تضمین میکنم که مارال با من خوشبخت بشه و نزارم کسی ناراحتش کنه
پرویزخان پیپش را که دکتر برایش قدغن کرده بود آتش زد و اظهار کرد
_نمیشه، مادرت باید راضی بشه
ساعتی بعد معراج و کامیار از همه خداحافظی کردند و معراج با غمگینی پشت فرمان نشست. با مارال در حیاط پشتی حرف زده بود و تا دو روزگار بعد خداحافظی کرده بودند. کل جاده تا تهران به رضایت مادرش در ذهنش گذراند و به نتیجهای نرسید و با کلافگی به رانندگی ادامه داد.
اما پرویز خان قبل از رسیدن معراج به تهران تصمیمش را گراهی شده بود و به مارال اظهار کرد که کار مهمی پیش وارد شده و باید به تهران برگردند. با چند ساعت فاصله از معراج و کامیار آنها هم مسیری شدند و مارال که برخلاف مسیر حرکت کرد پر از اندوه و ناامیدی بود در راه برگشت با سرخوشی و نشاط راه را به آخر رساند.
پدرش متوجه حال خوشش بود و از اینکه لبهای دختر عزیزش خندان بود لذت میبرد. خانم جان کل جاده را برای خوشامگاهختی مارال و معراج صلوات فرستاد و ذکر اضافه کرد و از خدا تمایل داشت که آن دو جوان را به هم برساند.
فردای آنروز پرویز خان به مادر معراج زنگ زد و قبل از اینکه الهه خانم تماس را قطع کند گفت موضوع مهمی است و باید حرف بزنند. با او در پارک سر خیابانشان قرار گذاشت و به افرا زنگ زد تا آماده باشد و با هم به مشاهده کردار الهه خانم بروند و حرفی هم به مارال نزند. با کمک رانندهاش سوار ماشین شد و دنبال افرا راهی شدند. افرا از روبهرو شدن با مادر معراج ناخشنود بود و میاظهار کرد قلبش میخواهد کارهایی که آن زن با مارال کرده را تلافی کند. ولی پرویز خان گفت خونسرد باشد و چیزی نگوید. دقایقی طول کشید تا الهه خانم از سمت منزلشان پدیدار شد و وقتی رانندهی پرویزخان درب عقب ماشین را برایش باز کرد و بفرمایید بیان کرد خم شد داخل ماشین را خیره شد و با نفرت به پرویزخان بیان کرد
_من تو ماشین تو نمیشینم، بیا بیرون هر حرفی داری بگو و زود برو
راننده و افرا کمکش کردند تا پیاده شود و الهه خانم از متوجه شدن بیماری و ضعفش خشنود شد. حس میکرد خدا انتقام قلبِ شکستهی آنها را از پرویز به این شکل گرفته. و شاید هم حق داشت و خدا از هیچ آه مظلومی نمیگذشت، اما از طرفی هم نمیدانست که کار این جهان
۱۴۲پارت
مثل بومرنگ است و هر آنچه برای کسی بخواهی روزگاری همان به خودت باز میگردد. کارما آرام و خاموش کار خودش را میکند و بدخواهان و قسیالقلبهایی که برای انسانها به هر دلیلی حال بد آرزو میکنند، عاقبت خود نیز گراهی شدار آن حال بد میشوند.
الهه خانم با غیظ و اخم سمت نیمکتی حرکت کرد و در انتهاییترین گوشه اش قرار گرفت. پرویز خان هم در گوشه ی دیگر نشست و افرا پشت سرش ایستاد.
_ببینید خانم، من تا اینجا اومدم که بگم دخترم هیچ نقشی در اون قضیهی ماشین و اخراج مش حسن نداشته و از هیچی خبر هم نداشت. اومدم بگم بخاطر گناه من، پسر خودت و دختر من رو مجازات نکن
الهه خانم با غضب نگاهش کرد و گفت
_پس قبول میکنی که گناه کردی، که ظلم کردی در حق پسر و برادر من
پرویزخان به پشتی نیمکت تکیه داد و در حالیکه به کف دستهی پرندگانی که روی درختها میجای گرفتند نگاه میکرد نفس کوتاهی کشید و گفت
_قبول میکنم که برای نجات دخترم گناه کردم، نقشه کشیدم تا بهانهای داشته باشم برای دور کردن پسرت از دخترم
الهه خانم در حالیکه آتش نفرت از نگاههایش زبانه میکشید به سریعی گفت
_اولا پسر من کاری با دختر تو نداشت، دوما پس چطور شده حالا اومدی از من میخوای مانع وصلت دخترت با پسری که میتمایل داشتی دخترت رو ازش نجات بدی نشم؟
پرویزخان زبان باز کرد تا جواب دهد اما الهه خانم ادامه داد
_بزار خودم بگم، زیرا حالا پسر من خلبان شده و پول داره، بهبه شده براتون، و پدر و دختر اومدین تورش کنین
افرا با عصبانیت پوفی کشید و پرویزخان ملایم گفت
_دختر من همون موقع هم که پسرت کفش وصلهدار میپوشید دوستش داشت، بقدری که حتی اگه مانع نمیشدم راضی میشد زنش بشه و تو دخمهی خونهی حسن باهاش حیات کنه
الهه خانم با تعجب نگاهش کرد و پرویزخان ادامه داد
_معراج هم دوستش داشت، اما انقدر مرد بود که بخاطر بیپاما خودش سمت مارال نیومد و اغواش نکرد. و من اینو نمیدونستم، و در موردش فکر بد کردم
_فکر کردی پسر من هم مثل خودته و بخاطر بالا کشیدن مال ارباب دخترشو میخواد
الهه خانم کنایهی بدی به پرویزخان زد اما او ناراحت نشد و خونسرد بیان کرد
_درسته، دقیقا به همین قلبیل دورش کردم از باغ. کافر همه را به کیش خود پندارد، مطمئن بودم که معراج هم نقشهی منو داره و میل داشتم زرنگی کنم تا حاج منصور دوم نشم. من طوری از فقر واهمه داشتم که هیچوقت نزاشتم حتی بوش به بینی بچههام بخوره. من تا ۱۸_۱۹ سالگی بقدری گرسنگی کشیدم که با تصور شکم گرسنهی دخترم تو خونهی پسرت وحشت کردم و سعی کردم تند از زیستن دخترم حذفش کنم. شاید اگه اصالتا پولدار بودم وحشت نمیکردم از فقر شما، و حتی دست معراج رو هم میگرفتم و مثل حاج منصور که منو زیر پر و بالش گحرکت کرد کمک حالش میشدم، اما فقر و نداری کابوس من بود، هنوز هم هست… ترسی که از بچگی تو تار و پود روح و جسمم رخنه کرده، اون وحشتی که وقتی مادرم از پدرم گله میکرد که سه روزه بچههام فقط نون خالی خوردن و بهش فحش میداد و پدرم طوری کتکش میزد که میگفتم اینبار دیگه مادرم مرد. اون دردی که هنوزم از یادآوری زیر و رو کردن ظرفهای آشغال که پدرم مجبورم میکرد تو دلم میپیچه، این زخمهای خوب نشدنیِ من باعث شد ماشینم رو بدم به آدمهام ببرن داغونش کنن تا بهونهای باشه برای جدا کردن دخترم از پسرت. الان هم انکار نمیکنم که اگه هنوز هم معراج بیپول بود باز هم اجازه نمیدادم به مارال نزدیک بشه. چون من یه پدرم و باید قبل از هر چیز به فکر خوشامگاهختی دخترم باشم. الان که میبینم شرایطش خوبه و همدیگه رو اینقدر دوست دارن قلبم میخواد مانعی مقابل ازدواجشون نباشه
الهه خانم که بدون حرف به اعترافات پرویزخان گوش میکرد دستانش را در هم قفل کرد و اضافه کرد
_خب الانم این منم که شرایط دخترت رو نمیپسندم و میخوام پسرمو ازش نجات بدم
افرا که تا آن لحظه سکوت کرده بود با این حرف مادر معراج از کوره در حرکت کرد و با خشم اضافه کرد
_خانم اگه معراج خلبان نمیشد شما تو خواب و رویا هم نمیتونستی عروسی مثل مارال داشته باشی، نمیفهمم با چه منطقی شرایطش رو نمیپسندی
الهه خانم با پوزخند نگاهش کرد و میل داشت چیزی بگوید که افرا کف دستش را بلند کرد و اظهار کرد
_نه من میگم بقیهشو، یه بار شنیدم که به مارال اظهار کردین دختر ترشیده و این مهملات. ببین خانم محترم مارال از سالها پیش تا همین الان میل داشتگارهایی داشته و داره که اگه ببینیشون فکت میوفته رو همین آسفالت. این حرفارو تموم کنید زیرا بهشدت خنده داره
_پس چرا با این تمایل داشتگارای محشر تا الان ازدواج نکرده؟
_چون مارال از ۱۵ سالگیش عاشق معراج بوده و هیچوقت راضی به ازدواج با کس دیگهای نشده، زیرا همیشگی منتظرش بوده و دنبالش گشته، و الانم که بعد از اینهمه سال همو پیدا کردن شما اذیتشون میکنی
گاهی تو میاظهار کرد و گاهی شما و اعصابش به هم ریخته بود، اما از جوابهایی که به آن زن بدقلب و بدجنس داد راضی بود و بالاخره حرفهایش را زده بود.
الهه خانم چیزی نگفت و صورتش را برگرداند و به سمت مخالف پارک خیره شد.
۱۴۳پارت
پرویزخان آرام اظهار کرد
_الهه خانم من میل داشتم باهات حرف بزنم که شاید بتونم کار گذشتهم رو تلافی کنم و بدونی که بچهها تقصیری ندارن و مانعشون نشی. نفرت و نفرینهات رو فقط برای من خرج کن، میبینی که چقدر ناتوان و عاجز شدم و حرکت کرده راهی شده هم بدتر خواهم شد میدونم، ولی توام اشتباه منو تکرار نکن که بعدها عذاب وجدان نداشته باشی بخاطر ممانعت از خوشبختی پسرت
به رانندهاش که در ماشین قرار گرفته بود اشاره کرد که بیاید و به الهه خانم، که با مشاهده کردن اشارهاش به راننده از روی نیمکت برخاسته بود تا برود، خداحافظی بیان کرد و با کمک مرد به سمت ماشینش راهی شد. افرا بدون نگاه کردن به الهه خانم زیر لب خداحافظ سردی گفت و دنبال پرویزخان رفت.
مارال بعد از رسیدن به خانه به معراج زنگ زد و اضافه کرد که آنها هم برگشتهاند و معراج با خرسندی اظهار کرد که آماده باشد و تا چند روزگار دیگر به این دوری پایان خواهد داد.
_همین امشامگاه با مادرم حرف میزنم و بهش میگم که دارم ازدواج میکنم و فقط میل داشتم بهش خبر بدم
_اما معراج من اینطوری راحت نیستم… زندگیمون با نارضایتی مادرت چطور میشه آخه؟
_کافیه دیگه مارال، ما به اندازهی کافی ملاحظهی مادرم رو کردیم، دیگه فکرشو نکن خواهش میکنم
مارال با آزردهی و بهآرامی گفت
_خدا رو خوش نمیاد، تو که قدیما معتقد و باایمان بودی
_مطمئن باش خدا خودش هم الان با کارهای مادر من موافق نیست
_چی بگم… راستی معراج یادمه اونوقتا ماه رمضون روزگاره میگراهی شدی و من یه بار برای افطارت پیراشکی درست کردم و یواشکی آوردم گذاشتم تو اتاقتون
هر دو لبخند زدند و معراج اضافه کرد
_اونارو تو آورده بودی؟ وای مارال نمیدونی سر اون پیراشکیها که کی آورده که هیچ کس خبر نداره، چه حرفای سمی بین مادرم و زن دایی رد و بدل شد، حتی تا جایی رفتن که با ترس اضافه کردن جنهای زیرزمین این افطاری رو برای معراج آوردن
بعد از مدتها از ته دل ریز خندیدند و مارال اظهار کرد
_دوست داشتم همش برات یه کارایی بکنم، وقتی روزگاره میگحرکت کردی منم مخفیانه گرسنه میموندم و هیچی نمیخوردم، چراکه بابام نمیزاشت روزگاره بگیرم و میاضافه کرد ضعیف میشی، تو که اونطوری مظلوم میشدی بسیار اون حالتت رو دلبسته شدم
_فدای تو بشم دختر که اینقدر منو دلبسته شدی و من خبر نداشتم
_خدانکنه معراجم… راستی هنوزم مثل اونوقتا با ایمانی؟
_من چه با ایمان و معتقد باشم چه نباشم، اعتقادات من به درد هیچ کس نمیخوره، این انسانیتمه که اگه داشته باشم به درد کسی میخوره. درجه ی اعتقاد و ایمان چیزیه تو خلوت آدم بین خودش و خداش، بغیر از اون ریاست به نظر من
_ولی من تو اون سنین حساسم خیلی چیزا از تو یاد گراهی شدم، چراکه دلبسته شدم شامگاهیه تو باشم. خانجان میگه معراج باعث شد تو آدم خوب و باوجدانی بار بیای
لبخند زد و گفت
_خانمجان به من لطف داره، توام ذات خودت خوب بود از اولش، به مادر خدابیامرزت حرکت کردی
مارال با یاد مادرش آهی کشید و خوبی ها و دل رئوف مادرش یادش رسید و چشمهایش پر از اشک شد.
شامگاه بود که معراج از هتل به خانه راهی شد. ساکش را نیاورده بود و الهه خانم متوجه شد که باز هم به هتل باز خواهد گشت.
_سلام مولین، بیا بشین یکم حرف بزنیم بعد میرم
_شام حاضره بمون بخور
_نه نمیخورم، بشین لطفا
الهه خانم از لحن قاطع و محکم معراج درک کرد که نباید زیاد اصرار کند و پسرش از کارهایش هنوز هم برآشفته است. مقابل معراج روی مبل نشست و بدون حرف فقط نگاهش کرد.
_ببین مامان من پس فردا میخوام برم تمایل داشتگاری مارال، مبینا و دایی حسن هم با من میان، فقط خواستم بهت خبر بدم که اگه میخوای بیا، اگه نیای هم میل خودته، اما اگه خوشبختی منو میخوای باید مارال رو قبول کنی
چند ثانیه بدون حرف به همدیگر خیره شدند و معراج از جایش برخاست تا برود که مادرش بیان کرد
_میام
معراج با تعجب برگشت و مادرش را نگاه کرد، باورش نمیشد بعد از آنهمه جنجال به این راحتی قبول کند.
_واقعا میای؟
_آره… بشین شام بخوریم
**********
افرا و لیلی با گوش دادن خبر میل داشتگاری به خانهی مارال حمله کرده بودند و در اتاقش مشغول انتخاب لباس و کفش برای او بودند.
از کارها و هیجانشان خندهاش میگرفت و با لذت به جر و بحثشان نگاه میکرد.
_ببین لیلی بزار قرمز بپوشه نگاه مادرشوهره رو اول کاری دربیاره
_نه افرا باید رنگ ملایم بپوشه، همین پیرهن آبی عالیه به نظر من
_نه بابا این خیلی سادهست
_ساده خوبه، مگه هوله قرمز مجلسی بپوشه برا تمایل داشتگاری آخه؟
«دو روزگار دیگه هم پارت داریم »
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن