از این حس و حال جمشاهده کرد راضی نبودم، میتمایل داشتم مثل ده سالگی بیتفاوت و خونسرد باشم و معراج برایم تنها مثل یک دوست و همسایه مهم باشد، نه بیشتر!
اما کف دست خودم نبود و نمیاطلاع داشتم افسار احساساتم این روزگارها در دست کیست که حال خودم را هم درک نمیکنم.
عصر یک جمعه ی بهاری بود و از مبینا متوجه شدم که همه در خانه دارند آماده میشوند برای حرکت کردن به شاهگلی… پدر و مادر من اهل شاهگلی حرکت کردن نبودند و من قبلا چند بار با خانواده ی مش حسن و معراج رفته بودم… به مبینا اضافه کردم من هم می آیم و دویدم سمت منزل تا از مادرم اجازه بگیرم. اما در کمال تعجب پدرم مانع حرکت کردنم شد و گفت “دیگه بزرگ شدی نمیزارم بجز خودمون با کس دیگه ای بری جایی”!
انتظار مخالفتش را نداشتم و حتی در ذهنم مانتو و شالی را که میخواستم بپوشم ست کرده بودم… با جواب منفی پدرم آنچنان از عرش به فرش سقوط کردم که بقول شیوا کرک و پرهایم ریخت!
فکر اینکه آنها همگی خواهند حرکت کرد و من نه، چیزی را ته قلبم قلقلک میداد… نمیاطلاع داشتم چرا مدام چهره ی معراج مقابل چشمم زنده میشد و بغض سمجی در گلویم منزل میکرد!
با غمگینی و شانه های افتاده، سمت خانه ی مش حسن رفتم.
زیلو و پتو و وسایل پیک نیک و قابلمه ی بزرگی را که شامشان داخلش بود مقابل منزل روی زمین گذاشته بودند و مش حسن و معراج به صندوق عقب ماشین منتقلشان میکردند.
همان گوشه ایستادم و با بغض معراج را خیره شدم… گویا سنگینی نگاهم را حس کرد که سبد بزرگ را پشت ماشین گذاشت و نگاهی به من کرد.
متوجه حال نزارم شد و با حرکت سر اشاره کرد که “چی شده”… لبم را گزیدم و من هم مثل خودش با تکان دادن سر گفتم “هیچی”
ولی با اضافه کردن این “هیچی” و نگاه کنجکاو معراج، بغضم تاب نیاورد و تبدیل به اشک شد!
شاید اولین بار بود که معراج مرا در حال گریه میمشاهده کرد… بیشتر متعجب شد و کمی نزدیکتر رسید و گفت
_چته مارال؟… گریه میکنی؟
اشکم روی گونه ام سر میخورد اما بیان کردم
_نه، چرا گریه کنم؟
به غدبازی ها و غرورم عادت داشت و پوزخندی زد و اظهار کرد
_اینجا چرا وایسادی؟… مبینا اظهار کرد توام میای، برو مانتوتو بپوش
بغضم بیشتر شد و بیان کردم
_من نمیام… بابام اجازه نداد
_چرا؟
_نمیدونم… اضافه کرد بزرگ شدی نمیشه راه بیفتی با همه بری اینور اونور
هنوز جوابم را نداده بود که شیوا سماور زغال سوز را از خانه آورد و معراج را صدا زد تا از کف دستش بگیرد.
معراج بدون حرف رفت و بقیه ی وسایل را جابجا کرد. مش حسن که گویا کارش تمام شده بود بلند گفت
_فریده بیایید دیگه چیکار میکنین تو خونه؟
فریده خانم و مبینا و الهه خانم هم بیرون رسیدند و مش حسن رو به من گفت
_دخترم نمیای؟
سرم را پایین انداختم و بیان کردم
_نه مش حسن، بابام اجازه نداد
کف دستی به شانه ام زد و با مهربانی بیان کرد
_خب باید حرف باباتو گوش بدی، انشاالله بعدا با هم میریم
شیوا خنده ی خبیثانه ای کرد و بهآرامی اضافه کرد
_تو که از خونواده ی ما نیستی با ما بیای، بابات خوب کرده نزاشته
و رو به معراج با سرخوشی اضافه کرد
_معراج قول بده با من سوار سفینه بشی
و من آنچنان با سرعت به سمت عمارت دویدم که حس کردم باد، اشکی را که از چشمم افتاد، ربود…
ناخودآگاه سمت درختم جاده کج کردم تا آنجا پناه بگیرم اما نمیتوانستم شاهد راهی شدنشان باشم و بهتر بود به اتاقم میراهی شدم.
صدای مادرم هم نتوانست متوقفم کند و با سرعت خودم را داخل اتاقم انداختم و پرت شدم روی تخت… هق زدم و سرم را داخل بالشت کردم تا کسی صوتیم را نشنود!
این چه حس عجیبی بود؟… از کجا… و یا از که نشات میگراهی شد این غم؟
چقدر عجیب و جمشاهده کرد بود این احساسات برایم! صدای خارج شدن ماشین مش حسن را از باغ گوش دادم و سرم را بیشتر در بالشت فرو بردم تا صوتی گریه ام را خفه کنم.
شیوا و مبینا با معراج بودند و خوش میگذراندند و فقط من بودم که از همجادهی اش محروم شده بودم… انصاف نبود.
عزا گراهی شده بودم و دل ناشی و تازه گرفتارم پر از درد بود… دقایقی بعد از روی تخت کشیده شدم و با حسرت به منزل ی مش حسن خیره شدم.
انتظار داشتم فقط نور لامپ کوچک مقابل خانه را ببینم اما چراغ داخل منزل هم روشن بود!
لحظه ای ماتم برد و اندیشیدم که شاید فراموش کرده اند چراغ را خاموش کنند، اما محال بود فریده خانم چراغ را بیهوده روشن بگذارد و یادش نمیرفت.
نکند کسی در خونه مانده بود و نرفته بود!
یعنی چه کسی؟!… نکند معراج؟!!
با این فکر که معراج نحرکت کرده و در خانه مانده است با سرعت نور از اتاقم و از عمارت خارج شدم و دویدم سمت خونه ی مش حسن.
وقتی از پنجره، داخل منزل مشاهده کردمش، خوشحالی غیر قابل وصفی قلبم و تمام وجودم را در بر گرفت… در زدم و وقتی معراج در را باز کرد نفس زنان بیان کردم
_نحرکت کردی؟
خنده روی لبهایم بود و هموقت میل به گریه هم داشتم!… ولی اینبار بغض و گریه ی خوشحالی… چه بلبشوی عجیبی بود در درونم!
مثل همواره سرد و بیتفاوت گفت
_حرکت کردم، این روحمه که باهات حرف میزنه اسکل
هر حرفی هم که میزد حال خوشم زایل نمیشد، خوشی عجیبی در سلول به سلول تنم موج میزد… معراج نحرکت کرده بود و من چقدر بیخودی عر زده بودم و غصه خورده بودم!
_چرا نرفتی؟
_از اولشم قرار نبود برم
_دروغگو… تو که کفشاتم پوشیده بودی
با کلافگی گفت
_اصلا به تو چه بچه؟… مگه مفتّشی؟
قلبم میخواست بخاطر من، از راهی شدن منصرف شده باشد… یعنی ممکن بود؟
با نیشخندی اظهار کردم
_نکنه بخاطر من نراهی شدی، هان؟
بلند خندید و اظهار کرد
_دم ساقیت گرم، کارش درسته خدایی… ولی بگو بعد از این دوز توهم زا رو کم کنه
میل داشتم بگویم توهّم این خنده و این حضور ناباورانه ی توست که دارد از خود بیخودم میکند…
اما نمیشد اضافه کرد… بجایش گفتم
_نخند
چشمهایش شیطان شد و اضافه کرد
_چرا؟… عاشق خنده هامی؟ نکنه نقطه ضعفته؟
قلبم لرزید از حرفی که زد و درست هدف را نشانه گرفت!… ولی من هم مارال بودم و ممکن نبود حسم را بروز بدهم.
_خنده های نکره ی تو عاشق شدن داره آخه کرگدن؟
جدی شد و در را کمی بست و گفت
_خب دیگه بدو برو خونتون بچه پررو
با لحنی شبیه گربه نره ی پینوکیو اظهار کردم
_معراج… میای کمی بشینیم تو باغ؟
_نخیر… چه معنی داره؟ برو خونتون ببینم شب شده
لعنتی خیلی ضدحال بود اما همینکه نحرکت کرده بود حال قلب من خوب شده بود و تا صبح در ذهنش گذراندم که چه مرگم شده و چرا از نرفتن معراج تا آن حد خرسند شدم… اما به نتیجه ای نرسیدم و بیخیال شدم.
چند روزگار بعد وقتی از مدرسه به منزل رسیدم خبری از معراج نبود… مدرسه ی او نزدیکتر بود و همیشگی او قبل از من به خانه میرسید. سه ساعت از وقت آمدنش گذشته بود و من از نگرانی ناهار هم نخورده بودم. به بهانه ی مشاهده کردن مبینا سمت خونه ی مش حسن حرکت کردم تا شاید بفهمم معراج کجاست… مقابل خانه شان بودم که آوای بلند مش حسن را گوش دادم که با عصبیت اضافه کرد
_میرم دنبالش گوششو میگیرم میارم خونه… هیچکس ازش دفاع نکنه ها باید تنبیه بشه
قبل از اینکه مش حسن از خانه خارج شود گوشه ای مخفی شدم و از فکر اینکه معراج تنبیه خواهد شد و مش حسن میتمایل داشت گوشش را بگیرد کف دستانم را روی دهانم گذاشتم و بغ کردم!
با آزردهی دویدم سمت درخت مخفیگاهم و با چند جست رسیدم بالا… نیم ساعتی همانجا ماندم تا اینکه صوتی باز شدن درب بزرگ آهنی باغ را گوش دادم و کمی بعد مش حسن با صورتی برافروخته و کمی عقب تر از او معراج کلافه و بیحوصله پمشاهده کردار شدند.
سعی کردم بیصدا باشم تا متوجه من نشوند اما معراج چند قدم مانده به درخت سرش را قد بلند کرد و مرا از بین شاخ و برگ ها خیره شد!
تا دیدهانش را مشاهده کردم بغض در گلویم چنبره زد و با غم خیره اش شدم… مرا چه شده بود که این روزگارها اشکم دم مشکم بود و با هر دلخوری کوچکی بغض میکردم؟!
و بدتر اینکه چرا تمام بغض هایم مربوط به معراج بود؟!!
با صوتی دایی اش نگاه از من گرفت.
_میری تو زیرزمین انبار، تا فردا هم بیرون نمیای… تا تو باشی سر خود و بدون اجازه ی بزرگتر از این کارا نکنی
معراج مثل همواره خونسرد بود ولی با حرفی که مش حسن زد نفس من در سینه ام حبس شد!… میتمایل داشت معراج را در آن زیرزمین مخوف و سرد زندانی کند!… مگر چه کرده بود که مستوجب این تنبیه بود؟
معراج بدون حرفی و اعتراضی جاده انباری را در پیش گراهی شد و من به این فکر کردم که او حتی ناهار هم نخورده!
مش حسن بعد از قفل کردن در انباری سمت خانه اش راهی شد و من از درخت پایین آمدم و دویدم سمت پنجره ی کوچک زیرزمین و زانو زدم.
خم شدم و صوتیش کردم… رسید مقابل شیشه ی کوچک خاک گراهی شده، پنجره را باز کرد و گفت
_چرا اومدی اینجا مارال؟… برو خونه
با صوتی لرزان و خفه ای گفتم
_میرم کلیدو برمیدارم از اینجا درت میارم معراج… نمیزارم شامگاه بمونی اینجا
_لازم نکرده، تو همچین کاری نمیکنی… تا فردا اینجا میمونم تا برآشفتهت داییم فروکش کنه
_اون تو رو اینجا زندونی کرده اونوقت تو به فکر عصبانیتشی؟… بدم اومد از مش حسن، چرا اینکارو با تو کرد؟
_بدت نیاد ازش، دایی من مرد بزرگیه… اونهمه بهم محبت کرده و همیشه مراقبم بوده، اگه با یه تنبیهش ازش کینه بگیرم و محبت هاش رو فراموش کنم، نامردیه… من کار بدی کردم اون حق داره
چقدر درک و فهم این پسر از سن و سالش بیشتر بود… چقدر بامعراهی شد و مرد بود.. و من چقدر شیفته ی این مرامش بودم و ناطلاع داشته از او درس میگرفتم.
۱۳_۱۴ سالگی حساس ترین سن هر فرد است و اصول و ارزشهای شخصیتی اش در آن دوره شکل گرفته و پی ریزی میشوند… هر نوجوانی در آن سنین در پی الگوبرداری و پیروی از یک دوست یا آشنای قدرتمند و دلربا است و اینکه چه کسی در آن دوران برای انسان تبدیل به الگو و معلم شود، خیلی مهم است.
از شانس خوبم، من در آن سنین با معراج روبه رو شدم و در دام آدم های بی شخصیت و لات و لوت نیفتادم که شبیه آنها شوم و تربیت و آینده ام به فنا برود.
با حرفهایی که معراج زد از فکر فراری دادنش منصرف شدم و غمگین گفتم
_حالا چیکار کردی که مش حسن اینقدر ناراحت شده؟
دو سه قدم از پنجره دور شد اما آنرا نبست و روی صندلی کهنه ی چوبی جای گرفت و اضافه کرد
_بدون اینکه به دایی و مادرم بگم حرکت کردم پیش اوستا نقی نجار و اظهار کردم که بهم کار بده… نبیان کردم که خانواده ام خبر ندارن و اونم قبول کرد پیشش شاگردی کنم… اما وقتی دیر کردم دلواپس شدن و دایی از دوستام پرس و جو کرده، اونام اضافه کردن حرکت کردم پیش اوس نقی
_چرا اینقدر زیاد میخوای کار کنی؟
_پول لازمم… کتابایی که میخوام بخرم گرونن، چند تا کلاس میخوام برم، اینا همش پول میخواد، نمیخوام از مادرم یا داییم بگیرم
_میخوای من بهت پول بدم؟ یکم پس انداز دارم یکم هم از مامانم میگیرم… تازه خانجان هم اگه بدونه پول لازم داری حتما بهت میده
با اخم نگاهم کرد و اظهار کرد
_چرت و پرت نگو دختر… من پول حقوق بابای خودمو از مامانم بسختی میگیرم اونوقت تو چطور اندیشیدی پول شما رو قبول میکنم خرمغز؟
از خرمغز گفتنش عصبانی شدم و اظهار کردم
_پس به درک که پول نداری و به جهنم که اینجا زندانی شدی… خلایق هر چه لایق
و از روی زانوهایم کشیده شدم و با خشمگینت به خانه حرکت کردم. تا شب سعی کردم به معراج فکر نکنم، اما مگر میشد؟.. در آن تاریکی و سرما چه میکرد؟!..
از عمارت خارج شدم و سمت خونه ی مش حسن راهی شدم.
سر جاده قلبم تمایل داشت سری به آن گاو بی شاخ و دم بزنم ولی منصرف شدم… او که همواره با من بداخلاق بود و در ازای نیت خوبم به من خرمغز گفته بود، لیاقت مهربانی و قلبسوزی مرا نداشت!
مبینا و شیوا مقابل خونه کنار باغچه جای گرفته بودند و حرف میزدند. هر دو بیحوصله بودند و شیوا زانوی غم بغل گحرکت کرده بود. حتما بخاطر معراج ناراحت بودند.
کنارشان ایستادم و رو به مبینا اظهار کردم
_داییت نمیخواد معراجو از زیرزمین دربیاره؟
دلگیر نگاهم کرد و سری به نشانه ی “نه” تکان داد.
_نیم ساعت پیش مولینم خواست براش شام ببره داییم نزاشت، گفت باید امشامگاه گشنه بمونه تا بفهمه رو حرف بزرگتر حرف نزنه و سرخود نباشه
عصبی شدم و بلند اظهار کردم
_ولی اون ناهارم نخورده، مش حسن چرا اینطوری میکنه؟
شیوا با حرص نگاهم کرد و گفت
_اصلا به تو چه مارال؟ سر پیازی یا ته……
اجازه ندادم حرفش را تمام کند و دق و قلبی ام را سر او خالی کردم و داد زدم
_خفه شو ببینم
واقعا خفه شد واینبار به مبینا تشر زدم
_تو چه جور خواهری هستی که داداشت تو اون سگ دونی از ظهر گشنه مونده تو اینجا بیخیال جای گرفتی
این مقلب حرف زدن و لحن را از معراج یاد گحرکت کرده بودم و دلبسته شدم مثل او جذبه داشته باشم… مبینا تند از لب باغچه قد بلند شد و اظهار کرد
_من چیکار میتونم بکنم آخه مارال؟
_با من بیا بگم
شیوا هم میل داشت دنبالمان بیاید که گفتم
_تو بشین سر جات
از اینکه معراج آنهمه ساعت گرسنه مانده بود عصبی شده بودم. مبینا را با خودم به عمارت بردم و یواشکی از آشپزخانه یک ظرف را پر از غذا کردم و به کف دست مبینا دادم.
_ببرش برای معراج، از پنجره ی کوچیک آواش کن بده بهش… اما نگو من دادم، خب؟
با تعجب نگاهم کرد و گفت
_باشه اما چرا نگم؟
_زیرا من باهاش قهرم
با هم حرکت کردیم سمت انبار و من عقب تر از حرکت ایستادم تا معراج مرا نبیند… مبینا چند تقه به شیشه زد و معراج جلو رسید
_داداش بیا غذا بخور یواشکی آوردیم برات
_نمیخورم ببرش
بز لجباز!… این پسر مغرور و کله شق آخرش مرا دیوانه میکرد… تا خواستم جلو بروم وچند تا لیچار بارش کنم و با اصرار غذا را بدهم، شیوا از پشت درختها پیدایش شد و مثل مبینا کنار پنجره ی کوچک زانو زد و بیان کرد
_من برات غذا کشیدم، بخور دیگه بابام نمتوجه شد
خدایااا… عجب سلیطه ای بود این دختر!… دلم میل داشت موهایش را بگیرم و تا میخورد بزنمش، اما نمیشد خودم را نشان بدهم چراکه خودم به مبینا گفته بودم به معراج نگوید غذا را من داده ام. نمیخواستم بداند هنوز هم برایم مهم است و طاقت گرسنه ماندنش را ندارم.
ناچار حرص خوردم و سکوت کردم اما معراج رو به آن دو اظهار کرد
_اضافه کردم که نمیخورم، شمام برید دیگه م اینجا نیایید میخوام بخوابم
و پنجره را بست و راهی شد!… شیوا و مبینا با ظرف غذا سر جایشان میخکوب شده بودند و شیوا با دیدن من پا شتابزده کرد سمت خونه شان… میخبر داشت چه گوهی خورده و ریختن خونش برایم حلال است!… فرار کرد و من هم آنقدر درگیر وضعیت معراج بودم که بیخیال شیوا شدم و به عمارت برگشتم.
هر چقدر بابا و مامان اصرار کردند شام نخوردم و تمایل داشتم به اتاقم بروم که مامان رو به بابا اضافه کرد
_نزار گشنه بره بخوابه پرویز… ناهارم نخورده، نکنه مریض شده باشه
پدرم که جانش به جان من بند بود دستم را گراهی شد و کنارش نشاند.
_چرا غذا نمیخوری غزال قشنگ من؟
_ناهارو دیر خوردم بابا، سیرم… مامان که ندید تو آشپزخونه خوردم
بالاخره به اتاقم پناه بردم و از پنجره فضای نیمه تاریک باغ را خیره شدم… نور چراغ های کوچک و پروژکتور بزرگ وسط باغ آنقدری بود که دید هر چند کمی به انبار داشته باشم… هنوز بخاطر گرسنگی اش و جای بدش در عذاب بودم که ناگهان یاد پیجادهن مردانه ی تترونی که سر ظهر تنش بود افتادم و دلم تیر کشید!
مسلما تا الان به مرز یخ زدن رسیده بود… با کف دستهای لرزان بهسرعت کمدم را باز کردم و ژاکت ضخیم پشمی ام را برداشتم و به اضافه ی یک بسته چیپس طوری که کسی متوجه نشود از خانه خارج شدم.
بابک طبق معمول مغز بابا را میخورد تا برای راهی شدنش به خارج اقدام کند و گرم صحبت بودند… کسی حواسش به من نبود.
ژاکت و چیپس را مقابل پنجره ی کوچک گذاشتم و دو تقه ی محکم به شیشه زدم و خودم عقب رفتم تا معراج مرا نبیند.
کمی بعد پنجره را باز کرد و بدون برداشتن ژاکت مکثی کرد… ته دلم بیان کردم “برشون دار پسره ی لجباز وگرنه پس میفتی از گرسنگی و سرما”… اگر باز هم برنمیداشت جلو میحرکت کردم و با داد و فریاد چیپس را در حلقش فرو میکردم!
بعد از چند ثانیه کف دستش را متوجه شدم که از پنجره بیرون رسید و ژاکت و چیپس را برداشت.
خرسند شدم و دلم لرزید… و بطرز عجیبی آرزو کردم کاش میشد آن کف دست را میان دستهایم میگحرکت کردم و کمی نگهش میداشتم!
سمت عمارت حرکت کردم، از آن حس عجیبِ آرزوی لمس کف دست معراج گیج بودم… هنوز از مکنونات قلبی ام خبردار نبودم و نمیدانستم که حادثه ی عشق در شرف وقوع بود و آن پیش لرزه ها که مدتی بود دلم را میلرزاند پیش درآمد آن حادثه ی عظیم بود…
فردای آنروزگار تنبیه معراج تمام شد و من به بهانه ی درس خواندن با مبینا به خانه شان رفتم… جمعه بود و مدرسه نداشتیم، میخواستم معراج را ببینم و کمی کنارش باشم.
فریده خانم در عمارت بود و من با مبینا و شیوا و الهه خانم در هال نشسته بودم و خبری از معراج نبود… کتابهای درسی مان مقابلمان روی زمین باز بود اما دیده من به در اتاق خشک شده بود که بالاخره در باز شد و معراج بیرون آمد…
ژاکت من کف دستش بود و قیافه اش کمی پریشان بود… تاثیر گذراندن یک روزگار و شامگاه در آن زیرزمین مخوف و سرد بود مسلما.
نگاهم به ژاکت بود و منتظر بودم آنرا به من بدهد زیرا یکی دو بار آن ژاکت را تن من مشاهده کرده بود و باید میدانست ژاکت من است… ولی نگاهی به همه کرد و اضافه کرد
_این ژاکت مال کیه؟ کی دیشامگاه گذاشتش جلو پنجره؟
آنقدر بیتفاوت بود که قطعا توجهی به ژاکت وقتی تن من بود نکرده بود… مکثی کردم، نمیخبر داشتم بگویم من بودم یا نه… از طرفی میخواستم بداند مضطربش بودم و برایم مهم است، از طرفی هم غروروم اجازه نمیداد و میخواستم قهرم را کش بدهم!
هنوز در ترمتوجه شد بگویم نگویم بودم که شیوا با کمال پررویی ژاکت را از کف دست معراج گراهی شد و اظهار کرد
_مال منه، من آوردمش که سردت نشه
صددرصد آن لحظه پتانسیل آتش پرتاب کردن از دهانم به سوی شیوا را داشتم!
اما مانند اژدهای خاموش و بی خاصیتی فقط لبم را از حرص گزیدم و دم نزدم!
خودم کردم که لعنت بر خودم باد… حقم همین بود نباید آنقدر فکر میکردم و به شیوا مدت میدادم… نباید آنقدر در فکر غرورم میبودم… اما گذشت و دیگر نتوانستم واقعیت را بگویم… اگر بعد از اینهمه مخفی کاری میگفتم من بودم غرورم بیشتر جریحه دار میشد!
معراج با بیتفاوتی ژاکت را به شیوا داد و تشکر سردی کرد…
با نگاهم شیوا را شقه شقه کردم ولی او ککش هم نگزید و پوزخندی به من زد و راهی شد مقابل آینه موهایش را باز کرد و مجدداً بست.
عصر همانروزگار مبینا ژاکتم را برایم به عمارت آورد… بعد از آن روزگار آن ژاکت هرگز نه شسته، و نه پوشیده شد!
خواستم بوی تن معراج را در آن ژاکت برای همیشه حفظ کنم… اما بعد از دو سه سال هیچ بویی و اثری از معراج در آن ژاکت نماند… مثل خودش بو و عطر تنش هم خیال شد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن