رمان خلسه پارت ۳۳

رمان خلسه:
۸۸پارت

با بیحوصلگی به معراج و پریا نگاه کردم ولی معراج بیشتر از ۳۰ ثانیه نرقصید و تند کف دست دختر را رها کرد و مقابلش خم شد و تشکر کرد.
دختر بیچاره تعجب کرد از کوتاهی رقص اما به رویش نیاورد و او هم تبسمی زورکی زد و کنار حرکت کرد.
معراج برگشت و روی مبل جای گرفت، کامیار اضافه کرد
_تو که نمیمیل داشتی برقصی چرا اسمتو نوشتی؟

معراج بدون اینکه به من نگاه کند بیان کرد
_بخاطر یه احتمال

از حرفی که زد دلم هری ریخت و با خودم فکر کردم یعنی ممکن است آن احتمالی که میمیل داشت من باشم؟

افرا در حالیکه ظرف میوه را روی میز میگذاشت نگاهی به معراج کرد و کنارم نشست و اظهار کرد
_سگ تو روحم که به ذهنم نرسید اسم تو رو با معراج بنویسم

پایش را فشردم که آهسته تر حرف بزند و معراج نشنود. صوتی آهیر که موزیک را قطع کرد و همه را برای شام دعوت کرد توجهمان را جلب کرد.
تعدادمان زیاد بود و بعضی ها پشت میز نشستند و من و لیلی و کامیار غذایمان را در بشقاب کشیدیم و برگشتیم سر جایمان. معراج پشت میز جای گرفته بود و با فرید حرف میزدند که کمی بعد مشاهده کردم با چیزی در دستش به سمت ما آمد.
فلفل پاش کوچک را مقابل من گذاشت و اصلا به رویش نیاورد که این کار را بخاطر من کرده و رو به لیلی اظهار کرد
_تو برو بشین سر میز راحت بخور من اینجا میشینم

از اینکه اینقدر حواسش به من بود که برایم فلفل سیاه آورده بود قلبم قیلی ویلی رفت و ناخودآگاه نیشم باز شد.
عاشق اینچنین توجهاتی از مرد حیاتم بودم و این اهمیت دادنهای کوچک بنظرم بزرگترین نشانه ی محبت و توجه بودند. محسن در طول دوران نامزدی حتی یک بار هم چنین توجهی به من نکرد و حتی نمیخبر داشت چه چیزهایی دوست دارم و هر چیزی که خودش دلبسته شد برایم میخرید یا سفارش میداد.
معراجی که بعد از سیزده سال تازه داشتم زوایای شخصیتی جدیدش را میشناختم راهی شده حرکت کرده خواستنی تر و دوست داشتنی تر میشد در نظرم و بیشتر دلباخته اش میشدم.
لیلی بیان کرد
_نه من راحتم همینجا، ممنون شما برو غذاتو بخور

چقدر قلبم میخواست بگویم تو هم پیش ما غذایت را بخور، اما زبان لعنتی ام به این حرفها باز نمیشد. فلفل سیاه را روی غذایم ریختم و با گوشه ی نگاه معراج را نگاه میکردم که متوجه شدم بشقابش را از روی میز برداشت و پیش ما برگشت.
کنار من روی مبل نشست و رو به کامیار گفت
_به‌شدت خوشم اومده از اینجا، فردا صبح بریم یه گشتی بزنیم ببینیم اگه ویلای فروشی خوب بود به فکر خریدنش باشم
_آره منطقه ش ارزش خریدن داره بسیار ساکتش بخشه

هنوز هم با من حرف نمیزد و قیافه میگرفت برایم و من نمیاطلاع داشتم چگونه این دیوار یخی بینمان را آب کنم.
بعد از شام باز هم بساط رقص و موزیک را ادامه دادند و من از ترس اینکه اسمم با یکی از پسرها برای تانگو دربیاید تصمیم گرفتم بیرون بروم و کمی قدم بزنم.
به افرا که از بازوی آهیر آویزان شده بود و از آهنگ لایت عاشقانه لذت میبردم گفتم
_من میرم بیرون یکم هوا بخورم دلم نمیخواد با کسی برقصم حواست باشه جایگزین کن کسی رو به جام
_باشه عزیزم برو

ژاکت نازکم را که به پیشنهاد معراج در ساک گذاشته بودم روی تیشرتم پوشیدم و بدون جلب توجه بقیه از در پشتی آشپزخونه بیرون حرکت کردم.
هوای شامگاه جنگل خیلی مطبوع بود و خنکی قلبچسبی داشت. سرم را بلند کردم و به ماه و ستاره هایی که بخاطر تمیزی هوا درخشش بینظیری داشسریع نگاه کردم و نفس عمیقی کشیدم. نور چراغهای بیرونی ویلا، فضا را روشن کرده بود و درختان و گلهای اطراف به خوبی دیده میشدند. کش مویم را که بالای سرم گوجه ای بسته بودم کشیدم و موهایم را باز کردم، ریشه ی موهایم را که دردناک شده بود ماساژ دادم.

_موهات هنوزم مثل اونوقتا کشیدهه

با متوجه شدن آوای معراج از پشت سرم غافلگیر شدم و برگشتم و نگاهش کردم. دستهایش در جیب ها، جلوی در پشتی آشپزخانه توقف کرده بود و نگاهم میکرد.
با مشاهده کردنش ریتم دلم تغییر کرد و کف دستی به موهای پخش شده روی گردنم کشیدم.
_چقدر طبیعت اینجا دلنشینه، صبحش یه جور جذابیی داره شامگاهش یه جور
_آره… ساکتش و فضای شامگاهش بینظیره. میخوای اینجا ویلا بخری؟
_اگه قسمت باشه، صبح بریم ببینیم موردی هست یا نه
_البته اینجا رو هم مثل ملک خودت بدون، آهیر به‌شدت ازت خوشش اومده مطمئنم بهت کلید میده که هر وقت خواستی خودت بیای
_میدونم بسیار محبت داره، بامعراهی شدن دوستات، برعکس خودت

اخم کردم و به دیدهان عسلی قشنگش که خیره ام بود نگاه کردم
_قدیمام میگفتی چرا با من دشمنی؟ همیشگی سطحی قضاوت میکنی آدمو

با یادآوری قدیم رنگ نگاهش تغییر کرد و نرم شد انگار و اظهار کرد
_راست میگی، یه چیزایی درک کردم راجع به اونروزگارا که باعث شدم بدونم باهام دشمن نبودی

فهمیدم که به حرف مبینا در مورد تولدش اشاره میکند و قلبم رسید به دهانم. نمیاطلاع داشتم چه باید بگویم و چگونه کارم را توجیه کنم.
دید که لالمونی گحرکت کردم و قرمز شدم و خودش ادامه داد
_اون تولد خاطره انگیز رو تو برام گحرکت کرده بودی. کیک هواپیما، تزئین آلاچیق، دعوت دوستام

نگاهش کردم و سعی کردم تبسم بزنم ولی نشد.

۸۹پارت
کف دستش را از جیبش درآورد و انگشتش را جلو آورد و طره ای از مویم را از جلوی دیدهم کنار زد!
خاطره ی آنروزگار که روی تاب نشسته بودم و همین حرکت را انجام داده بود در ذهنم تداعی شد. آنروزگار هم مثل الان از تماس کف دستش با مویم مست شده بودم و روزها در خلسه ی آن کارش به سر برده بودم.
نگاه قشنگ و مهربانش را از دیدهانم برنداشت و با آنهمه هیجان و شیدایی که از راهی شدارش به جانم هجوم آورده بود آب دهانم را قورت دادم.
کف دستش را از مویم عقب کشید و بیان کرد
_اون شامگاهی هم که تو زیرزمین تنبیه شدم تو بودی که برام غذا و لباس آوردی و مثل یه موش قایم شدی که من نفهمم کار توئه

لبم را گزیدم و سعی کردم اضطراب و ترس از رسوایی ام را نفهمد.
_خب رفیقم بودی حواسم بهت بود

نگاهش… وای نگاهش که چه حرفها زد با نگاههایم، اما قفل زبانمان باز نشد.
کاش عشق را زبان سخن بود…

صوتی موزیک ملایم از داخل به گوش میرسید و آوای خواننده که عاشقانه میخواند به اوج رسید. معراج قدمی جلوتر وارد شد و اضافه کرد
_امشامگاه یه رقص بهم بدهکاری

چه میکرد با دلم؟!… لرزش کف دستانم را با قفل کردنشان به هم مخفی کردم و فقط نگاهش کردم.
دستش را جلو آورد کف دستم را گراهی شد و آهسته سمت خودش کشید، و کف دست دیگرش را روی کمرم گذاشت.
وقتی بدنمان مماس هم شد و دلم دلش را حس کرد دیگر جانی در کالبدم نمانده بود!
دستم را روی شانه اش گذاشتم و سعی کردم از بوی خوش ادکلنش بیتاب نشوم.

_دلم میمیل داشت از قرعه اسم تو دربیاد برام… باید مجازات میشدی که نخواستی باهام بیای شمال

در عمق چشمانش چشم دوختم و اظهار کردم
_اگه خیلی میتمایل داشتی باید مثل افرا تدل میکردی، در ضمن رقصیدن با تو مجازات نیست
دستش را دور کمرم محکم تر پیچید و بیان کرد
_من آدمِ تدل نیستم، چیزی که میخوام رو به هر نحوی به کف دست میارم، میبینی که

و به من که در قفس آغوشش گراهی شدار بودم اشاره کرد. ناخودآگاه دستش را محکمتر گرفتم. گرمی دستش و گرفتن آن کف دستی که سالها آرزویم بود، عالمی بود!

موزیک دلرباتر شد و نت ها اوج گحرکت کردند و معراج هر دو کف دستش را دور کمرم پیچید و فاصله‌ی بینمان به صفر رسید! چه حالی داشتم فقط خدا میخبر داشت. در آغوش کسی بودم که روزگار و شبم با خیالش گذشته بود و عمری داده بودم پای عشقش.
چه میشد اگر امشبی را با قلبم راه میامدم و جلویش را نمیگحرکت کردم؟ یک امشامگاه مسلما حقم بود بعد از آنهمه حسرت سالیان… شاید این رقص دیگر تکرار نمیشد.
دیوار و مانع همیشگی ام را از بینمان برداشتم و کف دستهایم را دور گردنش حلقه کردم.
نگاهش در عمق نگاهانم رنگ تعجب و رضایت گحرکت کرد و گویا او هم راحت تر شد و عضلات منقبض بازوهایش شل شدند.
با ریتم ملایم موزیک، آهسته حرکت میکردیم و نفسهایمان به صورت هم میخورد، کف دستانم دور گردنش بود و دیگر چه میتمایل داشتم از حیات!
از گرمی دستانش دور کمرم و گرمی هرم نفسش گر میگرفتم و ناخودآگاه بیشتر در آغوشش فرو رفتم.
حصار دستانش را دورم تنگ تر کرد و کنار گوشم زمزمه کرد
_خرسندم که پیدات کردم مارال

موزیک دلربا، تاریکی و تنهایی شامگاهِ جنگل، نزدیکی بیش از حد و در آغوش هم بودن، باعث شده بود کنترل کاملی روی حرکت کردارم نداشته باشم و با حرفی که زد سرم را در گودی گردنش فرو کردم.
_منم خوشحالم… بسیار بیشتر از اونی که بتونی فکرشو بکنی

بیشتر در آغوشم کشیدنش مدهوش کننده بود. با هر حرف و نزدیکی ام بیشتر بغلم میکرد و گویا او هم نمیخواست این شامگاه و این رقص را از کف دست بدهد.
ضربان دلم را مطمئنا حس میکرد چون من تپش های محکم و شتاب‌زده دل او را روی سینه ام حس میکردم.
دلنشینترین شامگاه عمرم بود، نبود؟… کاش زمان همینجا متوقف میشد و من در آغوش معراج مدفون میشدم.
کف دستش را از کمرم جدا کرد و روی موهای پخش شده روی کمر و شانه هایم کشید.
بینی ام مماس سیبک گلویش بود و آرزو کردم که لبم را به سیبک گلویش بکشم… ولی شدنی نبود و فقط پیشانی ام را به شاهرگش چسباندم.
گردنش داغ بود و دل من در حال انفجار! کاش تمام نمیشد این رقص…
با تماس صورتم با گردنش انگشتانش را در کمرم فرو کرد و نفس عمیقی کشید. او هم بیقرار بود یا من زیادی مست بودم که اینطور حس میکردم؟
سرم را قد بلند کردم و از آن فاصله ی نزدیک به دیدهانش زل زدم. بدون مژه زدن خیره ام بود و گفت
_یاد روزگاری افتادم که خبر قباما کنکورم رو بهت دادم

و به لبهایم خیره شد!… آن بوسه ی تصادفی را میگفت. تنها باری که لبهایمان هم را حس کرده بود و همدیگر را بوسیده بودیم.
قلبم با حرفش طوفانی تر شد و من هم به لبهایش نگاه کردم. چقدر بوسیدن آن لبها را میخواستم، کسی نمیتواند بداند!
نگاهمان باز هم به چشمهایمان بازگشت و اینبار نگاهان دلربایش خمار بود. اختیار زبانم کف دست خودم نبود دیگر…
_اونروزگار فراموش نشد که بخواد به یاد بیاد. سیزده سال توی مغزم تکرار شد

نگاه عمیقش دیدهانم را درنوردید و به روحم رسوخ کرد. کف دستش را به پیشانی ام و موهایم کشید و اظهار کرد
_پس چرا خرابش کردی؟

با صوتیی که گویی از قعر چاه می وارد شد گفتم

🐞:
۹۰پارت
_ازت جدام کردن معراج… هر چیزی که از تو داشتم بابام پاک کرد، گمت کردم

به تمام جزئیات صورتم تک تک خیره شد و گفت
_متوجه شدم بابات گوشیت رو گحرکت کرد… اما من برات نشانی گذاشتم مارال، آدرس و چند تا شماره تلفن گذاشتم برات

از چیزی که شنیدم دهانم باز ماند و از حرکت توقف کردم! هاج و واج نگاهش کردم و دستانم از دور گردنش باز شد.
_چی میگی معراج؟ چه آدرسی؟ کجا گذاشتی؟

با تعجب نگاهم کرد و اضافه کرد
_مگه تو پیداش نکردی؟
_نه… من و خانجان کل تبریز رو، هر جایی که ممکن بود ردی از تو پیدا کنیم گشتیم
_تو دنبال من گشتی؟

با صوتیی که میلرزید اضافه کردم
_خیلی زیاد

کلافه دستی به موهایش کشید و گفت
_من قبل از رفتن، بالای درخت برات یه چیزی گذاشتم

درونم انقلابی به پا شده بود و ناخودآگاه لبه ی پنجره نشستم. به روزهایی که بعد از حرکت کردنش بیمار شده بودم در ذهنش گذراندم. روزگارهایی که در به در دنبال ردی از او میگشتم و این جستجو و انتظار سالها طول کشید غافل از اینکه معراج قبل از راهی شدنش در خاص ترین جایگاهم برای من نشانی گذاشته بود!
شوک بزرگی بود و ناخودآگاه به گریه افتادم. سالهایی که بیهوده از کف دست رفته بود. حسرتی که از پا انداخته بود.
کف دست و پایم سر شده بود و اشکهایم بی اختیار روی گونه هایم روان میشدند. معراج هم سردرگم بود و با مشاهده کردن گریه ام کنارم قرار گرفت و کف دستش را دور گردنم حلقه کرد.
_هیس… گریه نکن

سرم را به شانه اش فشردم و اظهار کردم
_بعد از شب تولدم دیگه هیچ‌گاه بالای اون درخت نرفتم
کف دستش را به دستبندم کشید، دستبندی که خودش به دستم بسته بود و آن قفل هیچوقت باز نشده بود.
_شبی که این کف دستبندو بهت دادم… بالای درختت

بینی ام را بالا کشیدم و اظهار کردم
_آره، همون شامگاه
خم شد روی صورتم و با تبسم تلخ و شیرین و مهربانی نگاهم کرد و گفت
_تو که همش اون بالا زیستن میکردی میمون، چطور نراهی شدی دیگه؟

چه باید میبیان کردم؟ نمیشد بگویم بعد از راهی شدن تو بیمار شدم و بعدها هم نتمایل داشتم خاطره های با هم بودنمان را در آن مکانها خراب کنم و به این قلبیل نرفتم.
سرم را از شانه اش کشیده کردم و اشکهایم را پاک کردم و گفتم
_نمیدونم چرا نرفتم واقعا

با نوک انگشتش اشکم را از گونه ام برداشت و اظهار کرد
_اینهمه سال فکر میکردم پیداش کردی و برات مهم نبوده که زنگ نزدی
_کاش پیداش میکردم
_باغ هنوز مثل سابق حفظ شده؟
_آره، چطور مگه؟ یعنی میگی بعد از اینهمه سال مونده پیامت؟
_ممکنه مونده باشه، بخاطر حفظ شدن کاغذ از بارون به سبک نقشه ی گنج گذاشته بودمش تو یه شیشه و درشو بسته بودم

هیجانزده شدم و صاف قرار گرفتم و اظهار کردم
_وای معراج قلبم میخواد همین الان برم تبریز ببینم هنوزم هست یا نه

لبخند زد و گفت
_الان نمیشه اومدیم مسافرت مثلا و داره خوش میگذره بهمون. اما وقتی برگشتیم یه پرواز تبریز برمیدارم با هم میریم

قلب و روحم تحمل آنهمه خوشی را نداشت و باز هم اشکهایم از چشمانم جوشید. دو کف دستش را روی صورتم گذاشت و زیر چشمانم را پاک کرد و بیان کرد
_یاد آهنگ ابی افتادم که میگه کی اشکاتو پاک میکنه

با بغض آمیخته به خنده بیان کردم
_یکم بخونش
لبخند زد و زمزمه وار خواند

کی اشکاتو پاک میکنه
شامگاها که غصه داری
کف دست رو موهات کی میکشه
وقتی منو نداری
شونه ی کی مرهم هق هقت میشه مجدداً
از کی بهونه میگیری شبای بی ستاره

عاشقش بودم خدایا… میتوانستم برایش بمیرم! چه بود این حجم دلبسته شدن دیوانه وار؟!
وقتی ۱۴ سالم بود یکبار کف دستانم را به آسمان بلند کرده و با گریه گفته بودم “خدایا ما را برای هم بخواه” و بعد از گم کردنش قطع امید کردم از تعلق داشتن معراج به من و من به او…
و آن لحظه چشم در دیده معراج، در حالیکه صدای دلنشینش در گوشم بود، باز از ته دل از خدا او را خواستم…

*دوستان این پارت ناقص بود هنوز و قرار بود یکشنبه بزارم اما انقدر به خودم حال داد که میل داشتم زودتر بزارم شما هم بخونید.

در ضمن تصویر پارت رو هم یکی از دوستان عزیز و خواننده های همیشگیم طراحی کرده و ازش ممنونم😊🙏