پدرم نتوانست باغ و عمارت را بدون مادرم تحمل کند و از خانجان اجازه تمایل داشت تا باغ را بفروشد. خانجان در حالی نبود که به باغ و عمارتی که سالها در آن زیستن کرده بود اهمیت دهد و با گریه میگفت دختر یکی یکدانه ام از دستم حرکت کرد، خونه و باغ دیگر چه ارزشی دارد.
اما پدرم تاکید کرد که شرطم برای فروش این خواهد بود که خریدار باغ را به همین شکل نگه دارد و برای خراب کردن و آپارتمان سازی نخواهم فروخت.
به خانه ی جمشاهده کرد در تهران نقل مکان کردیم اما من و خانجان توجه و علاقه ای به خانه و شهر جدید نداشتیم و گویا فقط به خاطر هم زنده بودیم و هر یک مواظب آن دیگری بود تا مبادا او هم از کف دست برود.
بعد از مادرم فقط بخاطر حال بد خانجان به زور کمرم را صاف کردم و سعی کردم از آن پیله ی افسردگی و بیماری طور خارج شوم چون خانجان در وضعیت روحی و جسمی بسیار بدی بسر میبرد و بعد از فوت مادرم دو بار در آی.سی.یو بستری شد، باید مواظبش میبودم چون خانجان و پدرم تنها دارایی من بودند. هر چند با کاری که پدرم در حق معراج کرده بود بشدت از او دلخور و قلبشکسته بودم، اما پدرم بود و بقدری دوستم داشت که میاطلاع داشتم اگر لازم باشد جانش را هم برای من میدهد.
۱۸ ساله بودم و سر و کله ی میل داشتگارهای سمج پیدا شده بود. پدرم اعتقاد داشت که دختر باید زود ازدواج کند و موقعیت های خوب را از کف دست ندهد.
از اینکه به هر چیزی به چشم تجارت و منفعت و ضرر نگاه میکرد عمیقا برایش متاسف میشدم و تنها کاری که از کف دستم برمیامد مقاومت در مقابل اصرارش به ازدواجم بود.
درس و دانشگاه را بهانه کردم تا کف دست از سرم بردارد و بدون اینکه روحیه و حوصله ی درس خواندن داشته باشم در کنکور شرکت کردم و زبان انگلیسی تهران قبول شدم. بهترین مفر و راه نجات برایم دانشگاه بود و سفت و سخت مقابل پدرم توقف کردم. ولی ۲۱ ساله و سال سوم دانشگاه بودم که خانواده ی مهندس محبی برای میل داشتگاری به تهران آمدند و پدرم به هر طریقی که میتوانست اصرار کرد و مجبورم کرد تا به محسن جواب مثبت دهم. بعد از شش سال دیگر امیدی به برگشتن یا زنگ زدن معراج نداشتم. چراکه دیگر نه شماره ای و نه خانه ای باقی مانده بود که معراج بداند و برای مشاهده کردن من برگردد. امیدن دیدنش را با گذشت سالیان به کل از دست داده بودم اما هنوز هم نگاهم همه جا دنبالش میگشت. خانجان میبیان کرد آدم اگر چیزی را گم کند همواره دیده و قلبش دنبال آن گمشده میماند حتی اگر بهتر از آن را هم به کف دست بیاورد.
فکر و عشق معراج بطرز عجیبی از مغز و قلبم پاک نمیشد و خواب هایی هم که گاه به گاه میمشاهده کردم مزید بر علت میشد و نمیگذاشت فراموشش کنم.
روزگاری که پدرم اضافه کرد خانواده ی محبی بخاطر میل داشتگاری از من به تهران آمده اند، شامگاه خواب معراج را متوجه شدم. زیر درخت من ایستاده بود، نگاهان زیبایش دلم را میبرد و با تبسم مهربانی نگاهم میکرد. با مشاهده کردنش اسمش را فریاد زدم و به سویش پرواز کردم… اما لحظه ای که تمایل داشتم در آغوشش فرو روم محو شد و از زنگ آوای خودم که اسم معراج را زمزمه میکردم بیدار شدم.
من هنوز در بند و اسیر معراج بودم و پدرم میمیل داشت با پسری که هیچ حسی به او نداشتم ازدواج کنم.
هر چقدر خانجان غر زد و با پدرم حرف زد قانع نشد و بیان کرد اگر با پسر محبی ازدواج نکنم دیگر دختری به اسم من نخواهد داشت و به اندازه ی کافی با افسردگی و گوشه گیری هایم سالها از زیستن عقب مانده ام و دیگر اجازه نخواهد داد!
با دلی عاری از هر گونه احساس کنار محسن قرار گرفتم و صیغه ی محرمیت بینمان خوانده شد. بزرگترها قرار گذاشته بودند مدتی با همان محرمیت نامزد باشیم و بیشتر همدیگر را بشناسیم و بعد از شش ماه مراسم عقد و عروسی را باهم برگزار کنیم.
محسن خوشقیافه و خوش لباس بود و مدتی که با هم بیرون میراهی شدیم نگاه تمام دخترها و زنها رویش میخکوب میشد. ماشین مقلب بالا و خیلی گرانقیمتی داشت که با تیپ و غرور خاصش هماهنگ بود و وقتی از مقابل مردمی میگذشت که با دقت و حسرت نگاهش میکردند حس میکردم احساس خدایی میکند.
ولی من فقط یک جرعه معراج میخواستم… همان معراج ساده ی خودم را با جین کهنه اش…
بعد از وارد شدن محسن به حیات ام خوابهای معراج بیشتر شده بودند و هفته ای یک بار حتما به خواب میمتوجه شدمش. خودم را سرزنش میکردم که نباید به معراج و آن روزگارهای نوجوانی و بچگی فکر کنم و باید فکر و احساسم را معطوف پسری که محرمم بود و بعد از چند ماه قرار بود شوهر همیشگی ام شود کنم.
ولی خوابهای بیرحم عاصی بودند و از من فرمان نمیگراهی شدند… گویی میخواستند نگذارند من معراج را فراموش کنم… اولین باری که محسن خواست به آرامی لبهایم را ببوسد قلبم پر از حس بدی شد و لبهایم را به هم فشردم… لبهایی که با لبهای معراج مهر شده بود و حس کردم دارم به او خیانت میکنم… اما با نگاه متعجب محسن به خودم آمدم و به یاد آوردم که سالهاست معراجی وجود ندارد و فقط خیال است… آنکه واقعی بود و مرا میتمایل داشت محسن بود و اجازه دادم مرا ببوسد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن