نکند سجاد در مورد مبینا و یا دختر دیگری حرف زده بود و معراج اظهار کرده بود ناموسم!.. اما نه، نگاه هیز سجاد به او بود وقتی که چیزی زیر لب بلغور کرد و معراج دیوانه شد.
_بیا دیگه چرا وا حرکت کردی؟
با آوای معراج به خودش وارد شد، دستش را رها کرده بود و مارال هنوز هم در التهاب آن حرف و لمس دست معراج بود. ناخودآگاه سئوالی که تمام ذهن و دلش را پر کرده بود بر زبان آورد…
_من ناموس توام معراج؟
در حالیکه یک قدم جلوتر از مارال جاده میراهی شد سرد و چپکی نگاهش کرد و گفت
_وقتی پیش من بودی پس کس و کار و ناموس من حساب میشدی
چه جواب گنگی!… آنچه را که میمیل داشت از جوابش نمتوجه شد. یعنی معراج هم او را عاشق شد که تا آن حد برایش غیرتی شده بود؟!… یعنی ممکن بود؟!
دلش با فکر به این احتمال داشت از جا کنده میشد اما مطمئن هم نبود.
مدتی بود رفتار و نگاه های معراج کمی فرق کرده بود و چند باری نگاه او را در حالیکه خیره اش بود شکار کرده بود و دلش هری ریخته بود. مثل سابق از خودش دورش نمیکرد و از کلافگی پوف نمیکشید، با حوصله جواب سئوال هایش را میداد و حتی چند باری هم شوخی کرده بود… اما این ها به تنهایی نمیتوانست تایید عاشق شدن باشد. کاش معراج خودش حرفی میزد و او را از این جهنم تردید خلاص میکرد.
_یعنی هر دختری پیشت بود میشد ناموست؟
معراج در حال جاده راهی شدن، با کلافگی کف دستی لای موهایش کشید، مارال در منگنه گذاشته بودش و سین جیمش میکرد… معلوم بود که آن حرف برایش مهم بوده که اینقدر پیگیرش شده… اما جوابی نداشت به مارال بدهد… خودش هم در شوک حرفی که به سجاد زده بود مانده بود و نمیخبر داشت چرا لحظه ای که سجاد از لب های مارال حرف زد میل داشت او را بکشد!
نامیل داشته سرعت قدم هایش را کم کرد و توقف کرد، نگاه عمیقی به مارال کرد…
انگار غزالِ دلربا دیدهی مقابلش بود که نگاهش لحظه ای از عمق نگاهان معراج جدا نمیشد و با اشتیاق منتظر جواب بود.
چه اتفاقی افتاده بود که معراج هم میمیل داشت آن رشته ی نامرئی که دیدهانشان را به هم وصل کرده بود قطع نشود؟!
بعد از سالها چه چیزی فرق کرده بود که اکنون قلبش میتمایل داشت ساعتها همانجا بایسسریع و مجدداً دست مارال را بگیرد؟!… پووف… این چه حالی بود؟!
با خودش اظهار کرد چه خبر است معراج؟!… این مارال همان دختربچه ی شر و تخس است که از تو خوشش نمی آید و تو هم از دستش فراری بودی… چه شده که مدتیست نگاهش ریتم دلت را تغییر میدهد؟!
کاش اصلا مارال آن حرف را نمیگوش داد و رویش حساس نمیشد. نباید ذهن دختر را با آن حرف به سمت اشتباهی میکشید… و به ذهن خودش هم نباید اجازه ی به خطا راهی شدن میداد… و به دلش نیز!
دلش!… دلش در این ماجرا ذینفع بود؟!.. یعنی مارال را عاشق شد و قلبیل این حال جدیدش دلدادگی بود؟
با گذشتن کلمه ی عاشقی از ذهنش، خون در رگهایش سرعت گراهی شد و با درک موضوع عرق سردی روی بدنش نشست!
نه!… نباید به این حس جمشاهده کرد اجازه ی رشد و پیشحرکت کرد میداد… میاطلاع داشت که عاشقی مانند پیچک خودرویی میپیچد و جلو میرود. و یا مانند یک غده ی سرطانی با متاستاز سریعی در کل بدن ریشه میدواند. باید در همین اولین سلول و اامان جرقه جلویش را میگحرکت کرد.
با خودش اظهار کرد مارال دختر پرویز خان است، دختر صاحب آن باغ و عمارت… نه، من آدمِ محبت پسر فقیر به پرنسس قصه نیستم!
من چنین بی عقلی و حماقتی را مرتکب نمیشوم. معراج قاطع و محکم بود… علیرغم سن کمش خودساخته و مرد بود… اگر میمیل داشت، میکرد.
تصمیمش بنظرش درست ترین بود، باید ریشه کن میکرد و میسوزاند.
گرمای نگاهش را به زمهریر و یخ مبقلب کرد و با بیتفاوت ترین لحن ممکن رو به مارال اظهار کرد
_وقتی اظهار کردم ناموس، منظورم همه ی خانم های خونه بود… مادرم، خواهرم، مادرت، خانم جان، زن داییم، شیوا و تو… یعنی تو با مبینا و شیوا برام فرقی نداری… الان هم جاده بیفت تا سگه افسار پاره نکرده
معراج حرفش را زد و حرکت کرد و نخبر داشت که با قلب مارال چه کرد… آن یک ذره امیدی را هم که با غیرتی شدن معراج در قلبش ریشه دوانده بود، معراج از بین برد… هر چند که امید داشتن به عشق این پسر بیتفاوت و مغرور، جوک سال بود و چیز تقریبا محالی بود.
با شانه های افتاده، پشت سر معراج جاده افتاد و تا رسیدن به باغ به خودش بد و بیمسیر اضافه کرد که چرا خودش را ضایع کرده و از معراج در مورد مسئله ی ناموس سئوال کرده.
وقتی به باغ رسیدند مارال تا شب از کنار سگ تکان نخورد و همجادهش ماند… جالب بود که سگ عاشق شکلات های کاکائویی بود و چهار تا شکلات مترو و هوبی را یکجا خورد و مایه ی خنده و تفریح مارال و معراج شد… موقع شام مادرش به موبایلش زنگ زد و گفت دیگر بس است و به عمارت برگردد، ولی سگ طوری به مارال چسبیده بود که اجازه نمیداد از روی زمین قد بلند شود.
معراج قلاده اش را کشید و اضافه کرد
_هی پسر سیریش نشو بزار بره شامشو بخوره
ولی سگ پوزه اش را به زانوی مارال کشید و با نگاه افسردهی پارس کرد. نمیتمایل داشت مارال برود و نمیشد هم سگ را به عمارت برد.
_ببین با نگاهش چه التماسی میکنه… قلبم نمیاد اینجوری ولش کنم و برم
_بالاخره که باید بری بخوابی، پاشو برو من پیششم
_نه نمیرم فعلا، به مولین میگم با شما شام خوردم
_پس میرم برات غذا بیارم
_نه نمیخواد تو برو بخور، من بیسکوئیت خوردم سیرم
_بیسکوئیت که شام نمیشه بچه
معراج رفت و وقتی برگشت دو بشقاب دستش بود که در هر کدام یک تکه کوکوی سبزی با نان سنگگ بود.
_شام کوکو سبزی بود، امیدوارم دلبسته شده باشی
مارال با متوجه شدن دو بشقاب ذوق زده شد و با محبت نگاهش کرد… شام خودش را هم آورده بود تا در انباری با مارال بخورد!
با شوق اظهار کرد
_من همه چی دوست دارم کف دستت درد نکنه
نان و کوکو را خوردند و کمی بعد هم غذای سگ را جلویش گذاششتابزده و بعد از کمی ناز و نوازشش ساعت ۱۱ بود که قصد راهی شدن کردند. اما تا از کنار سگ قد بلند شدند او هم روی پاهایش کشیده شد و نگاهشان کرد… گویا میخواست همراه آنها برود.
معراج اشاره کرد که بنشیند و گفت
_بشین کنت… جای تو اینجاست
سگ بی توجه به کف دستور معراج، به هر دویشان چشم دوخت و به سمت مارال جاده افتاد اما بند قلاده اش کشیده شد و نتوانست بیشتر برود.
_تو برو مارال، این ناجنس میخواد مارو فیلم کنه
مارال خنده ای کرد و خم شد دستی به سر سگ کشید و گفت
_مجبورم برم، صبح میام پیشت
و به معراج شامگاه بخیر گفت و میل داشت از در انباری خارج شود که سگ با صوتی قد بلندی پارس کرد!
هر دو با تعجب و درماندگی به هم نگاه کردند و معراج اضافه کرد
_پدرسوخته چه سر و صوتیی مسیر میندازه… صبر کن ببینم برا منم پارس میکنه یا نه
و به سمت در راهی شد و خواست خارج شود که سگ بیتفاوت سرش را به کفش مارال کشید و عوعو کرد.
مارال ریز خندید و معراج گفت
_پررو فقط تو رو میخواد پیش خودش نگه داره، کاری به من نداره
_چیکار کنیم پس؟
_کاری نمیشه کرد برو خونه من یکم پیشش میمونم، نمیشه که شب اینجا بمونی
مارال با بی میلی سمت در رفت و نگاه دلگیر و مهربانی به سگ کرد و از انباری خارج شد… اما صوتی پارس های سگ آنچنان قوت گرفت که مش حسن از منزل بیرون رسید و خطاب به معراج داد زد
_معراج چه خبره؟ چی میخواد این حیوون باغو گذاشت رو سرش
مارال بهسرعت برگشت داخل انباری تا سگ ساکت شود و با استیصال به هم چشم دوختند.
معراج کف دستی به مویش کشید و اضافه کرد
_عجب گیری کردیما… بهنام بیان کرده بود شبا پیش خودم میخوابه ولی فکر نمیکردم تا این حد باشه و تنها نمونه
_اگه یک دقیقه همینطور پارس کنه بابام میاد از باغ میندازتش بیرون… چیکار کنیم؟
_نمیدونم، عجب مکافاتی شد…دهنت سرویس بهنام با این سگت
مارال سگ را نوازش کرد و گفت
_اینطوری نگو تو رو خدا، حیوونی به این مهربونی نمشاهده کردم تا حالا
مارال قصد کرد هر طور شده شامگاه را در انباری پیش سگ بماند و تنهایش نگذارد… فقط باید چند دقیقه ای میرفت داخل عمارت و بعد پنهانی برمیگشت.
_ببین معراج من میرم عمارت ده مین دیگه برمیگردم و تا صبح میمونم پیشش، فقط تو بیارش تو باغ بگردون تا وقتی من برمیگردم، که داد و هوار راه نندازه
_چرت وپرت نگو شب میخوای بمونی تو انباری؟.. اولا که بابات اگه بفهمه دردسر میشه دوما هم اینجا نمیتونی بخوابی
_بابام اینا متوجه نمیشن که بار دیگر از خونه خارج شدم… برا شامگاهم پتو و بالش میارم، یه شامگاهه دیگه، چاره ای نیست
به این ترتیب مارال طبق نقشه با پتو و بالشت در کف دست به انبار برگشت و در کمال تعجب متوجه شد که معراج هم پتو و بالش خودش را آورده… وقتی نگاه متعجبش را متوجه شد اظهار کرد
_اندیشیدی تو این انباری تنهات میزارم که تا صبح از ترس نفله بشی؟
مارال فکر آنجایش را نکرده بود و واقعا اگر معراج نبود نمیتوانست در آن انباری که زیرزمینش خانه ی جن ها بود بخوابد. با این فکر نگاه قدردانی به معراج کرد و با خنده گفت
_فکرشم نمیکردم مجبور بشم یه شب اینجا بخوابم
_من یه شب خوابیدم… البته اینجا که نه، اون پایین تو زیرزمین
مارال پتو را زیرش مرتب کرد و بالشت را به دیوار تکیه داد و اضافه کرد
_آره، اون شامگاهی که تنبیه شدی
معراج هم پتویش را روبه روی مارال روی زمین انداخت و بالشت را به بشکه تکیه داد و اضافه کرد
_بله اون شبی که جنابعالی بیخیال گرفتی خوابیدی و من تا صبح با اجنه یه قل دو قل بازی کردم
خواست بگوید من هم آن شامگاه تا صبح نخوابیدم و دلواپس تو بودم، ولی نمیشد بگوید… این حرف نوعی اعتراف محسوب میشد اگر میگفت.
از طرفی از حرف معراج هم ترسید و اصلا موضوع فراموشش شد. معترض و ترسان اظهار کرد
_معراج شروع نکنا… بخدا بخوای منو بترسونی پا میشم میرم خونمون اونوقت تا صبح باید این سگو ساکت کنی
معراج خنده ی خبیثی کرد و اظهار کرد
_باشه نمیگم
_چراغو که خاموش نمیکنیم، نه؟
_نه، روشن میمونه… البته شک دارم اینجا بتونیم درست و حسابی بخوابیم، شاید فقط بشه چرت زد
مخفیانه نگاهی به معراج کرد که با فاصله ی دو قدم روبه رویش نشسته بود و پاهایش را دراز کرده بود. ساعت دوازده نیمه شامگاه بود و در انباریِ ته باغ، او و معراج، میمیل داشتند شب را با هم صبح کنند!
خواب و رویا بود یا واقعیت؟!… هرگز به فکرش خطور نمیکرد که چنین شامگاهی را با معراج تجربه کند… با معراجی که جانش بود و هر روزگار برای دقایقی بیشتر مشاهده کردنش هزاران نقشه میکشید.
آن شامگاه تا صبح میتوانست کنارش باشد. کاش میشد بگوید بیا نخوابیم و تا صبح حرف بزنیم… ولی این هم از حرفهایی بود که نمیشد به زبان آورد و باید هممسیر باقیِ نابیان کرده ها در نهانخونه ی قلب چال میشد.
معراج خمیازه ای کشید و رو به سگ که با راحتی روی پتوی خودش مچاله شده بود بیان کرد
_ببین ما رو تو چه دردسری انداختی کنت مونت کریستو
سگ با گوشه ی چشم نگاهی به معراج کرد و بیخیال صوتی ضعیفی از خودش درآورد.
مارال لبخند زد و معراج بیان کرد
_مطمئنم که اضافه کرد به چپم… سگ پدر
مارال کشیدهتر ریز خندید و نگاه معراج به سویش کشیده شد… لبهای دلی شکل کوچک و خوش فرمش هنگام خنده دلرباتر میشد و یک آن معراج را یاد حرف سجاد انداخت… اظهار کرده بود نگو که این لبهای خوردنی را نخورده ای!
بهسرعت نگاهش را از مارال گحرکت کرد و آب دهانش را با کلافگی قورت داد… لعنتی به سجاد فرستاد و سعی کرد ذهنش را از حول لب و دهان مارال دور کند.
از جایش قد بلند شد و اضافه کرد
_من برم کتابمو بیارم یکم درس بخونم… تا صبح ول معطلیم
معراج از انباری بیرون راهی شد و مارال با نگاه بدرقه اش کرد… دوست نداشت معراج مشغول درس شود ولی نمیتوانست مخالفت کند. به همینکه تا صبح پیشش بود و میتوانست نگاهش کند دلش را خوش کرد.
خم شد سمت سگ و کف دستش را آرام روی سرش کشید و بهآرامی گفت
_میبینیش؟… این پسره رو میگم، اسمش معراجه… من عاشقشم… بهش نگیا… جونمو میدم براش… توام یکیو داری تو دلت؟… کنتسی چیزی داری؟
سگ با دیدههای سیاهش که سرشار از مهربانی بود به مارال چشم دوخت… انگار حرفهایش را فهمیده بود و اگر زبان داشت جوابش را میداد.
_به نظرت یه روز بهش بگم دوسش دارم؟… یا صبر کنم تا اونم دوسم داشته باشه و اول خودش بگه؟
سگ با گیجی نگاهش کرد و مارال ادامه داد
_توام مثل من دو دلی… خب درستش اینه که چیزی نگم و نزارم احساسمو بفهمه… ولی اگه هیچوقت از من خوشش نیاد و زبونم لال بره عاشق دختر دیگه ای بشه چیکار کنم اونوقت؟
چشمهای درشتش با این فکر پر از اشک شد… چقدر در آن سنین روح زلال بود و عشق پاکی و سادگیِ خاصی داشت.
نگاه سگ هم با اشک مارال غمگین شد، میتوانست قسم بخورد که سگ حرفهایش را کاملا فهمیده!… کاش زبان داشت و میتوانست حرف بزند… مارال میاطلاع داشت حرف نزدن و نبیان کردن چقدر سخت است.
همان لحظه در انباری باز شد و معراج با کتابی در دست وارد شد. مارال سریع اشکش را پاک کرد تا معراج نبیند، اما متوجه شده بود و با تعجب مارال را نگاه کرد و گفت
_گریه میکنی؟
سعی کرد لبخندی بزند و گفت
_نه بابا گریه چرا؟… آوردی کتابتو؟
معراج کتاب را روی پتویش انداخت و خودش هم کمی نزدیک به مارال و سگ نشست. کنار مارال جای بهتری برای پهن کردن پتویش و تکیه دادن بالشتش به دیوار بود، اما نمیل داشته بود آنقدر نزدیک به مارال بخوابد… درست نبود و بهتر بود جایشان کمی دور از همدیگر باشد.
سگ را نوازش کرد و گفت
_دخترِ خان رو به گریه انداختی پسر؟ چیکارش کردی؟
مارال خندید و بیان کرد
_داشتیم درد و دل میکردیم
_خدایی با سگ چطور درد قلب کردی مارال؟
_من باهاش حرف زدم اونم با نگاهش حرفاشو به من زد
معراج عقب تر راهی شد و به بالشت خودش تکیه داد و با خنده اضافه کرد
_حالا چیا اظهار کردین به هم که اشکت دراومد؟
_وقتی میگم درد و قلب، یعنی خصوصی بوده آقا معراج
_آخه تو درد داری تو دلت دختر کوچولو؟
_اولا که هر کسی تو قلبش یه حرفایی داره که نمیتونه به هر کسی بگه… دوما من کوچولو نیستم ۱۵ سالمه
_اولا که پونزده سالت نیست و چهارده سالته… دوما بنظرت این سن زیاده؟
_همسنای من تو دهات شوهر میکنن، مادر خانجان هم ۱۴ سالش بوده که ازدواج کرده
_حیا هم خوب چیزیه ها مارال خانم… در ضمن اونا اشتباه میکنن توام کارشونو تایید نکن
_باشه اما توام همش به من نگو بچه ای
_باشه بزرگ خانم، حالا بگو ببینم تو قلبت چه حرفایی هست که نمیتونی به کسی بگی
مارال به تته پته افتاد و بیان کرد
_نمیتونم به تو بگم که
معراج جدی شد و تکیه اش را از بالشت برداشت و جلوتر وارد شد
_کسی اذیتت کرده مارال؟… منظورم پسری یا غریبه ای چیزیه
فکر میکرد کسی آسیبی به مارال رسانده و او از ترسش به کسی نمیگوید.
_نه معراج، همچین چیزی نیست
_پس چیه؟… مشکل خانوادگیه؟ یا تو مدرسه مشکل داری؟
_هیچکدوم، گیر نده دیگه
_نکنه مسئله ی عاشقییه؟
مارال سرخ و سفید شد و معراج جوابش را از رنگ رخسار دختر گراهی شد. عجب… دختر وحشی و عاصیِ خان قلب به کسی داده بود و دردش عاشقی بود!
تمایل داشت از زیر زبانش حرف بکشد و بیان کرد
_نکنه کسیو دوست داری و نمیتونی بهش بگی
ضربان قلب مارال شدت گحرکت کرد و با خودش در ذهنش گذراند که لعنتی… نکند درک کرده؟
نگاهش را از دیدهان شوخ و تیز معراج گرفت و به سگ خیره شد و اضافه کرد
_نه من اگه کسیو دلبسته شده باشم بهش میگم
_چطوری میگی؟
معراج ول کن نبود و مارال میهراسید گاف بدهد. مکثی کرد و اضافه کرد
_خب میگم که برام مهمه و بهش حس دارم
_یعنی دقیقا چی میگی؟
مارال گر گرفته بود و دستانش عرق کرده بود… با خودش گفت قصد معراج چیه؟ میخواد از زبونم دوستت دارم بشنوه؟!
لعنت به تو و اون دیدهای جذابت که لحظه ای از صورتم برنمیداری!
کف دستانش را در هم قفل کرد و اضافه کرد
_نظرم عوض شد، اصلا بهش نمیگم
معراج خنده ی بدجنسی کرد و دوباره به بالشت تکیه داد… مارال زرنگ بود و نتوانسته بود از زیر زبانش حرف بکشد، ولی کنجکاو شده بود که بفهمد آن پسر کیست… حتی یک درصد هم احتمال نمیداد که آن پسر خودش باشد، با راهی شدارهای مارال همیشگی فکر میکرد که این دختر از من خوشش نمی آید… ناگهان به فکرش وارد شد که نکند آن آرازِ یوبس باشد!… شیوا هم یکبار از علاقه ی مارال به آراز حرفی زده بود!
چند حس همزمان در قلب و روحش ترکیب شد… خشمگینت… نگرانی… و حسادت!
از اینکه شاید مارال عاشق آراز شده باشد خشمگین شد چراکه از آن پسر هیز و لاشی بدش می وارد شد و نگران شد که نکند از مارال سوءاستفاده کند… اما این حس حسادت را کجای قلبش میگذاشت؟!
چقدر عجیب بود که بخاطر عشق مارال، به آراز حسادت کرد و حس بدی قلبش را فرا گراهی شد!
معراجی که حتی ذره ای هم شانس برای با هم بودن خودش و مارال قائل نمیشد، پس حق حسادت هم نداشت و باید اسم مارال را به کل در دل و مغزش خط میزد.
کلافه از این کلنجارها و مبارزات درونی خودش، کتاب را برداشت و بدون نگاه به مارال بیان کرد
_من باید درس بخونم، توام سعی کن بخوابی… شب بخیر
مارال با تعجب به تغییر حال معراج چشم دوخت و نتوانست جواب شب بخیرش را بدهد… متوجه شده بود که به ناگهان آن حالت شوخ و پرشیطنتش عوض شد، اما نمیاطلاع داشت چه چیز باعث گراهی شدگی اش شد.
معراج مشغول درس خواندن شد و مارال هر از گاهی زیر چشمی نگاهش میکرد و در قلب قربان صدقه اش میرفت… وقتی کاملا غرق درس بود، خیره اش میشد و قلب سیر کل وجود یار را تماشا میکرد… اما مواظب بود که معراج نگاهش را شکار نکند و کف دستش رو نشود. بهیچوجه نمیخواست پی به راز قلبش ببرد و غرورش پیش کسی مثل او که خودش خدای غرور بود با خاک یکسان شود.
نیم ساعتی گذشته بود که بالاخره معراج نگاهش را از کتاب گراهی شد و از زیر چشم نیم نگاهی به مارال کرد و بیان کرد
_چرا نمیخوابی؟
مارال که سریع نگاهش را از او گراهی شده و به دیوار پشت سرش دوخته بود با بیتفاوتی گفت
_خوابم نمیاد
_وقتی سگ خوابید میخوای آروم پاشو برو خونتون
ممکن نبود مارال این فرصت بودن با معراج را از دست بدهد و اضافه کرد
_نه به ریسکش نمیارزه، یهو متوجه شدی من حرکت کردم و نصف شامگاهی شروع کرد به پارس کردن، بابام که هیچ همسایه ها هم از خواب بیدار میشن
_اینم حرفیه
_معراج
_هوم؟
_یه سئوال بپرسم؟
_اوهوم
_میگم چرا اینقدر زیاد درس میخونی؟… یه بار اظهار کردم میخوای پزشکی قبول بشی بیان کردی نه… بگو هدفت چیه دیگه، جون من
معراج کتاب را ورقی زد و گفت
_هدف من خلبانیه
دیدهان مارال از شوق گرد شد و با هیجان گفت
_یعنی اون آرزویی که اینهمه سال هر چی پرسیدم نگفتی خلبان شدن بود؟… وای معراج خیلی هیجانیه
معراج نیمچه لبخندی زد و اظهار کرد
_پرواز… هیجان انگیزترین چیز جهانست
_وای خدا الان میفهمم چرا اونقدر اون هواپیمای کوچیکتو دوست داری
_اون هواپیما هدیه ی بابامه… اونم عاشق شد من خلبان بشم، منم همه ی سعیمو میکنم که موفق بشم
مارال با هیجان در جایش کمی جلوتر آمد و گفت
_من مطمئنم موفق میشی… ولی انگار شرایطش سخته، باید خیلی تلاش کنی
_من سالهاست که خودمو برای این هدف آماده کردم، هر چیزی که لازم بوده… بعد از این فقط باید دید سال دیگه از کنکورش قبول میشم یا نه
مارال با فکر به دانشگاه و احتمال حرکت کردن معراج به شهر دیگری پکر شد و گفت
_تو تبریز هم هست یا باید بری تهران؟
_هست… البته اگه قبول بشم
با مسروری کف دستهایش را قفل کرد و اظهار کرد
_ایشالا که قبول میشی… چیکارا کردی تا الان برای آمادگی؟
معراج کتاب را بست و کنار گذاشت و پاهایش را روی هم انداخت و با شوق به مارال که روبه رویش قرار گرفته بود و پتویش را روی پاهایش مچاله کرده بود نگاه کرد… صحبت در مورد خلبانی همیشگی سر ذوقش می آورد.
_خب مثلا ریاضی فیزیک و آمار و دیفرانسیل رو زیاد کار کردم و فوت آبم، انگلیسی رو خوب یاد گرفتم چراکه لازمه ی خلبانی تسلط به زبان انگلیسیه، مواظب جسمم و سلامتیم بودم زیرا شرایط فیزیکی خاصی لازمه و مثلا نباید بیشتر از سه چهارتا دندون پر شده داشته باشی، نگاهات باید بینایی عالی داشته باشه، نباید هیچ بیماری ای داشته باشی و عمل جراحی مهم روت انجام نگرفته باشه، باید قدرت زیاد در دویدن و شنا و حرکات کششی داشته باشی، از لحاظ روانی هم از یه سری تست و آزمون باید بگذری و تایید بشی، باید از لحاظ روحی روانی خیلی محکم و قوی باشی تا در شرایط سخت کم نیاری و بتونی مدیریت بحران کنی
مارال با دقت و علاقه به حرفهای معراج گوش میکرد… اولین بار بود که معراج از هدف و آرزویش برای مارال حرف میزد.
_واو چه جااالب… پس برای همینه که همیشگی سرت تو کتابه و بدنت هم ورزیده ست
_برای اون بالا راهی شدن باید بهشدت تلاش کرد
از پنجره به آسمان اشاره کرد و مارال گفت
_تو همه چیت به آسمون ربط داره، اسمت، آرزو و آینده ت
_آره… اسممو بابام گذاشته، محبت خلبانی رو هم بابام انداخت به قلبم… خودشم زمینی نبود و زود پر کشید و حرکت کرد
از لحن ناراحت معراج مارال هم دلگیر شد و آهسته گفت
_خدا رحمتشون کنه
معراج با تکان سر تشکری کرد و مارال برای تغییر حال معراج بیان کرد
_راستی چرا هر چقدر ازت میپرسیدم چی میخوای بخونی نمیاضافه کردی؟ بدجور تو کف بودم بدجنس
معراج خنده ای کرد و گفت
_چون ازت خوشم نمیومد و جدی نمیگراهی شدمت که بخوام باهات در مورد این مسائل صحبت کنم
مارال نخبر داشت برآشفته شود یا خوشحال!
_یعنی الان ازم خوشت میاد که بالاخره گفتی؟
با شیطنت جواب داد
_نه مجبور شدم… چراکه تا صبح با همیم و اگه نمیبیان کردم کچلم میکردی
مارال کفشش را از کنار پتو برداشت و پرت کرد سمت معراج…
_بسیار بیشعوری
معراج جاخالی داد و با خنده بیان کرد
_کفش پرت میکنی وحشی؟
مارال آنشامگاه را میتوانست به جرات قشنگترین شامگاه عمرش بخواند… ساعتها بیدار ماندند و حرف زدند و معراج از همیشه مهربانتر و گرمتر بود و ضدحال نمیزد.
در مورد درس و رشته های مورد علاقه ی مارال، در مورد خانواده هایشان و راهی شدن بابک به خارج، در مورد درخت پناهگاه مارال، و در مورد وجود خدا و فلسفه ی زیستن و آخرت تا صبح حرف زدند و گاهی هم سگ بیدار شد و با نوازش مارال مجدداً خوابید.
مارال مثل همیشه آنشب هم چیزهای زیادی از معراج یاد گحرکت کرد و آویزه ی گوشش کرد.
آنقدر تحت تاثیر معراج بود که از هیچ کس به اندازه ی او تاثیر نمیگحرکت کرد و حتی خانجان هم متوجه شده و گفته بود
“بسیار شبیه مهراچ شدی مارالم، میبینم که خیلی قبولش داری. خیالم راحته که الحمدلله پسرم خیلی خوب و آقاست و تو از بد کسی تاثیر نمیگیری”
انگار همه میاطلاع داشتند که مارال توجه خاصی به معراج دارد و همیشگی مثل مریدی که دنبال مرادش بدود چشمش به کارها و حرفهای معراج است.
تنها کسی که در کمال تعجب توجهی به نزدیکی مارال به معراج نداشت پدرش پرویز خان بود. اما دلیلش هر چه که بود مارال خشنود بود از اینکه کسی از معراج دورش نمیکند.
حدود ساعت پنج بود که معراج گفت بهتر است دو ساعتی بخوابند تا صبح سر کلاس خوابشان نبرد. مارال با خیره شدن به معراجی که چشمهایش را بسته بود به خواب راهی شد و آرزو کرد که کاش چنین شامگاهی باز هم تکرار شود…
دوست معراج، بهنام، عصر آن روز برای بردن سگش به باغ آمد و مارال و کُنت چنان بسختی از هم جدا شدند که معراج از آنهمه محبت و قلب صافی مارال تعجب کرد.
وقتی بهنام قلاده ی سگ را میکشید، سگ با دیدهانی پر از غصه به مارال نگاه میکرد و او هم مثل ابر بهار اشک میریخت و مدام بغلش کرده و خداحافظی میکرد. وقتی به در باغ رسیدند معراج کف دستش را مقابل مارال گرفت و گفت
_خب بابا بسه بزار بره، من نمیفهمم تو دو روزگاره چطوری اینقدر وابسته ی این حیوون شدی که داری اینطوری زار میزنی
_مدت مهم نیست که، مهم کیفیت رابطه ست، تو سنگدلی نمیفهمی، من و کنت تو این دو روزگار بهشدت عشق کردیم با هم… تو رو خدا چشماشو ببینین انگار اونم داره گریه میکنه، مگه نه آقا بهنام؟
بهنام با تبسم نگاهی به سگش و بعد به مارال کرده و اظهار کرد
_سگا کلا حیوونای پراحساسی هستن و محبت واقعی رو هم بهشدت زود تشخیص میدن… بنظر منم کنت داره گریه میکنه انگار
اشکهای مارال باز هم روی گونه اش جاری شد و برای آخرین بار سگ را بغل کرد و اضافه کرد
_بهشدت دلم برات تنگ میشه… بسیار
و رو به معراج کرد و اضافه کرد
_معراج منو میبری ببینمش؟
_آره میبرمت کشیده شو دیگه
کنت آنروز راهی شد و دیگر ابداً قسمت نشد مارال به مشاهده کردنش برود… چون آن کسی که قرار بود ببردش خودش هم حرکت کرد و فقط خیالش ماند…
با شنیدن صدای همایون شجریان از پخش ماشین و اوج گراهی شدن آوای همایون، از گذشته کنده شد و ولوم آهنگ را بهشدت بیشتر کرد و با لذت گوش جان سپرد به آوازی که وصف حالش بود.
در قفس خیال تو…
در قفس خیال تو
تکیه زنم به انتظار
تا که تو بشکنی قفس
پر بکشم به سوی تو
کی ز سرم برون شود
یک نفس آرزوی تو
کی ز سرم برون شود یک نفس آرزوی تو!
سالها بود که هیچ خبری از معراج نداشت… نمیخبر داشت کجاست، چه میکند، ازدواج کرده یا نه… فقط آرزو میکرد که حالش خوب باشد و جایی در این دنیا نفس بکشد… متاهل یا مجرد بودنش بعد از اینهمه سال دیگر برایش مهم نبود، تنها چیزی که میتمایل داشت، یک بار دیگر مشاهده کردنش بود.
هیچگاه ندرک کرد معراج چه حسی به او داشت و چرا آنچنان بی خبر و بدون خداحافظی از باغ راهی شد… هر چند که پدرش تمام مسیر هایی را که میتوانست از آن طریق معراج را بیابد مسدود کرده بود و میل داشته بود که مارال دقیقا معراج را گم کند!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن